Legislator Giurisprudenza & Legislazione
ECLI:NL:RVS:2013:BY8532 ECLI:NL:RVS:2013:BY8532 Generato dall'IA

Court dismisses appeal confirming that applicants bear their own planning damage costs due to existing zoning regulations.

Numero d'incarto ECLI:NL:RVS:2013:BY8532
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Paesi Bassi (NL)
Data della decisione
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Council of Mayor and Aldermen of Landsmeer refused compensation for planning damage, ruling that the applicants must bear the costs themselves. The applicants argued that the absence of concrete policy intentions at the time of purchase prevented them from foreseeing the new building permissions granted via a 2007 exemption. The court held that the applicants could have anticipated the new construction because the existing building ordinance already permitted similar structures with comparable use. Consequently, the appeal was dismissed, confirming the lower court's decision that the damage falls on the applicants.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Article 6.1, first paragraph, of the Spatial Planning Act; Article 6.3 of the Spatial Planning Act: Compensation for planning damage is not due when the applicant could have foreseen the damage based on existing regulations and the nature of the property at the time of acquisition.

Parole chiave

Generato dall'IA
planning damage compensation spatial planning act building ordinance foreseeability of damage zoning exemption administrative appeal property value reduction

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Article 6.1, first paragraph, of the Spatial Planning Act
Article 6.3 of the Spatial Planning Act
Article 19 of the Spatial Planning Act
Article 45 of the building ordinance
Article 48 of the building ordinance

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

201203089/1/A2. Datum uitspraak: 16 januari 2013 AFDELING BESTUURSRECHTSPRAAK Uitspraak op het hoger beroep van: [appellant A] en [appellant B], beiden wonend te Landsmeer, (hierna gezamenlijk en in enkelvoud: [appellant]), tegen de uitspraak van de rechtbank Haarlem van 14 februari 2012 in zaak nr. 11-3350 in het geding tussen: [appellant] en het college van burgemeester en wethouders van Landsmeer (hierna: het college). Procesverloop Bij besluit van 5 januari 2011 heeft het college een verzoek van [appellant] om vergoeding van planschade afgewezen.

Bij besluit van 11 mei 2011 heeft het college het door [appellant] daartegen gemaakte bezwaar ongegrond verklaard. Bij uitspraak van 14 februari 2012 heeft de rechtbank het door [appellant] daartegen ingestelde beroep ongegrond verklaard. Deze uitspraak is aangehecht. Tegen deze uitspraak heeft [appellant] hoger beroep ingesteld. Het college heeft een verweerschrift ingediend. [appellant] heeft een nader stuk overgelegd. De Afdeling heeft de zaak ter zitting behandeld op 4 december 2012, waar [appellant], bijgestaan door mr. C. Lubben, en het college, vertegenwoordigd door mr.

W.H. Bulk, werkzaam bij de gemeente, zijn verschenen. Overwegingen 1. Ingevolge artikel 6.1, eerste lid, van de Wet ruimtelijke ordening (hierna: de Wro) kent het college degene die in de vorm van een inkomensderving of een vermindering van de waarde van een onroerende zaak schade lijdt of zal lijden als gevolg van een in het tweede lid genoemde oorzaak, op aanvraag een tegemoetkoming toe, voor zover de schade redelijkerwijs niet voor rekening van de aanvrager behoort te blijven en voor zover de tegemoetkoming niet voldoende anderszins is verzekerd.

Ingevolge artikel 6.3 betrekt het college met betrekking tot de voor vergoeding in aanmerking komende schade bij zijn beslissing op de aanvraag in ieder geval:

1. de voorzienbaarheid van de schadeoorzaak;

2. de mogelijkheden van de aanvrager om de schade te voorkomen of te beperken. 2. [appellant] heeft op 4 oktober 1976 de eigendom van het perceel met woning [locatie] te Landsmeer verkregen. Hij heeft verzocht om vergoeding voor planschade ten gevolge van een bij besluit van het college van 1 mei 2007 krachtens artikel 19 van de WRO verleende vrijstelling, met toepassing waarvan bouwvergunning is verleend voor het oprichten van twee kantoren met zes woningen met parkeerplaatsen op het naastgelegen perceel Zuideinde 9 te Landsmeer. Het college heeft aan het besluit van 5 januari 2011 ten grondslag gelegd dat [appellant] ten gevolge van de vrijstelling planologisch nadeel lijdt, maar dat nadeel voor zijn rekening dient te blijven, omdat op 4 oktober 1976 voor perceel Zuideinde 9 geen bestemmingsplan gold en de destijds geldende gemeentelijke bouwverordening niet aan realisering van de ingevolge de vrijstelling mogelijke bebouwing met parkeervoorzieningen in de weg stond. 3. [appellant] betoogt dat de rechtbank, door te oordelen dat het college zich niet ten onrechte op dat standpunt heeft gesteld, heeft miskend dat ten tijde van de koop geen concrete beleidsvoornemens bestonden, op grond waarvan hij de nieuwe bebouwing en parkeergelegenheid kon voorzien.

De vrijstelling biedt ruimere planologische bouw- en gebruiksmogelijkheden dan de bouwverordening deed, nu ingevolge de bouwverordening bebouwing met een diepte van maximaal 15 m met parkeren op eigen terrein was toegestaan en ingevolge de vrijstelling bebouwing met een maximale diepte van 21 m en een openbare parkeerplaats met twintig parkeerplaatsen is toegestaan, aldus [appellant].

4. De rechtbank heeft met juistheid overwogen dat ingevolge de bouwverordening vergelijkbare bebouwing met vergelijkbaar gebruik, als thans ingevolge de vrijstelling op perceel Zuideinde 9 is gerealiseerd, mocht worden gerealiseerd. Daartoe wordt in aanmerking genomen dat volgens het in zoverre niet door [appellant] bestreden advies van de bezwaarschriftencommissie van 21 april 2011, dat het college aan het besluit van 11 mei 2011 ten grondslag heeft gelegd, ingevolge artikel 45 van de bouwverordening de achtergevelrooilijn maximaal 15 m achter de voorgevelrooilijn mocht liggen, maar ingevolge artikel 48 vrijstelling van die bepaling kon worden verleend. Voorts wordt in aanmerking genomen dat de bouwverordening geen beperkingen stelde aan het aantal parkeerplaatsen dat op dat perceel mocht worden gerealiseerd. Het betoog faalt.

5. Het hoger beroep is ongegrond. De aangevallen uitspraak moet worden bevestigd.

6. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding. Beslissing De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State Recht doende in naam der Koningin: bevestigt de aangevallen uitspraak. Aldus vastgesteld door mr. R.W.L. Loeb, voorzitter, en mr. J.A. Hagen en mr. N.S.J. Koeman, leden, in tegenwoordigheid van mr. H. Oranje, ambtenaar van staat. w.g. Loeb w.g. Oranje voorzitter ambtenaar van staat Uitgesproken in het openbaar op 16 januari 2013 507.