Legislator Giurisprudenza & Legislazione
ECLI:NL:RVS:2013:BY8009 ECLI:NL:RVS:2013:BY8009 Generato dall'IA

Court dismisses appeal against driving license revocation due to medical fitness findings and lack of new evidence.

Numero d'incarto ECLI:NL:RVS:2013:BY8009
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Paesi Bassi (NL)
Data della decisione
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Court of Appeal confirmed the lower court's decision to reject the appellant's appeal against the invalidation of their driving license. The appellant challenged the decision based on medical findings indicating aggression, impulsivity, and cannabis misuse, which the licensing authority deemed sufficient grounds for revocation. The court found no merit in the appellant's arguments as they merely repeated points already addressed and rejected by the first instance without providing new reasons for overturning the original judgment.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Wegenverkeerswet 1994, artikel 130; The court holds that a driving license may be revoked based on medical fitness assessments indicating behavioral risks, and an administrative appeal fails if the appellant offers no new grounds to challenge the sufficiency of the medical report or the lower court's reasoning.

Parole chiave

Generato dall'IA
driving license revocation medical fitness assessment aggression and impulsivity cannabis misuse administrative appeal dismissal licensing authority discretion evidence sufficiency

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Wegenverkeerswet 1994, artikel 130, eerste lid

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

201202666/1/A3. Datum uitspraak: 9 januari 2013 AFDELING BESTUURSRECHTSPRAAK Uitspraak op het hoger beroep van: [appellant], wonend te [woonplaats], tegen de uitspraak van de rechtbank 's-Gravenhage van 8 februari 2012 in zaak nr. 11/8092 in het geding tussen: [appellant] en de stichting Stichting Centraal Bureau Rijvaardigheidsbewijzen (hierna: het CBR). Procesverloop Bij besluit van 6 mei 2011 heeft het CBR het rijbewijs van [appellant] ongeldig verklaard. Bij besluit van 7 september 2011 heeft het CBR het door [appellant] hiertegen gemaakte bezwaar ongegrond verklaard.

Bij uitspraak van 8 februari 2012 heeft de rechtbank het door [appellant] daartegen ingestelde beroep ongegrond verklaard. Deze uitspraak is aangehecht. Tegen deze uitspraak heeft [appellant] hoger beroep ingesteld. Het CBR heeft een verweerschrift ingediend. De zaak is door een meervoudige kamer van de Afdeling verwezen naar een enkelvoudige. De Afdeling heeft de zaak ter zitting behandeld op 15 november 2012, waar het CBR, vertegenwoordigd door drs. M.M. van Dongen, werkzaam bij het CBR, is verschenen. Overwegingen 1. Naar aanleiding van een mededeling als bedoeld in artikel 130, eerste lid, van de Wegenverkeerswet 1994 heeft het CBR aan [appellant] een onderzoek naar de geschiktheid opgelegd.

Dit onderzoek heeft plaatsgevonden op 12 februari 2011 en is uitgevoerd door M. Hanoeman, psychiater, en P. Mutsaers, arts. Op grond van de bevindingen van het onderzoek hebben de keurend artsen geconcludeerd dat op basis van de huidige anamnese aanwijzingen bestaan voor agressie en impulsiviteitsproblemen. Voorts is er sprake van een verslavingsproblematiek, die wordt omschreven als cannabismisbruik in ruime zin. Op grond van deze bevindingen heeft het CBR het rijbewijs van [appellant] ongeldig verklaard.

2. De rechtbank heeft overwogen dat er geen grond bestaat voor het oordeel dat het onderzoeksrapport onvoldoende dragend is voor de daarin gestelde diagnose. Evenmin bestaat aanleiding om te oordelen dat het onderzoek niet zorgvuldig heeft plaatsgevonden. De enkele ontkenningen van [appellant] dat hij zich agressief heeft gedragen en dat de diagnose cannabismisbruik in ruime zin juist is, zijn onvoldoende om aan de juistheid van het verslag van bevindingen van de onderzoekers te twijfelen, aldus de rechtbank. 3. [appellant] verwijst in hoger beroep naar hetgeen hij eerder in de procedure heeft aangevoerd. De rechtbank is op deze gronden in de overwegingen van de aangevallen uitspraak ingegaan. In hoger beroep heeft [appellant] geen redenen aangevoerd waarom de weerlegging van de desbetreffende gronden en argumenten in de aangevallen uitspraak onjuist, dan wel onvolledig zou zijn. Er bestaat derhalve geen aanleiding voor vernietiging van de aangevallen uitspraak.

4. Het hoger beroep is ongegrond. De aangevallen uitspraak dient te worden bevestigd.

5. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.

6. Beslissing De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State Recht doende in naam der Koningin: bevestigt de aangevallen uitspraak. Aldus vastgesteld door mr. M. Vlasblom, lid van de enkelvoudige kamer, in tegenwoordigheid van mr. A.M.E.A. Neuwahl, ambtenaar van staat. w.g. Vlasblom w.g. Neuwahl lid van de enkelvoudige kamer ambtenaar van staat Uitgesproken in het openbaar op 9 januari 2013 280-773.