Legislator Giurisprudenza & Legislazione
ECLI:NL:RVS:2010:BN4250 ECLI:NL:RVS:2010:BN4250 Generato dall'IA

Administrative court suspends odor penalty for livestock manure due to lack of evidence of serious environmental harm.

Numero d'incarto ECLI:NL:RVS:2010:BN4250
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Paesi Bassi (NL)
Data della decisione
Esito del giudizio Parzialmente accolto (Partially Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Council of State suspended an administrative penalty imposed on a farmer for alleged manure fermentation causing unacceptable odor. The authority argued the fermentation violated environmental care obligations, but the court found no evidence of serious or imminent environmental damage. Consequently, the court ruled that the penalty was procedurally flawed due to insufficient factual basis and vague wording, ordering the suspension and cost allocation to the authority.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 1.1a Wet milieubeheer; Art. 8:81 Awb: A temporary measure suspending an administrative penalty is warranted when the authority fails to demonstrate that serious environmental harm has occurred or is about to occur, or when the penalty order lacks sufficient clarity for the addressee to comply.

Parole chiave

Generato dall'IA
environmental care obligation suspension of penalty serious environmental harm imminent danger threshold administrative penalty clarity manure fermentation odor procedural defect

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 1.1a Wet milieubeheer
Art. 8:81 Awb
artikel 8:81 van de Algemene wet bestuursrecht

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
200401808/1

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

201007105/1/M2. Datum uitspraak: 9 augustus 2010 AFDELING BESTUURSRECHTSPRAAK Uitspraak van de voorzitter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State op een verzoek om het treffen van een voorlopige voorziening (artikel 8:81 van de Algemene wet bestuursrecht) in het geding tussen: [verzoeker], wonend te [woonplaats], en het college van burgemeester en wethouders van Peel en Maas, verweerder.

1. Procesverloop Bij besluit van 21 juli 2010 heeft het college aan [verzoeker] ter zake van het mestbassin van de veehouderij op de [locatie] te [plaats] een last onder dwangsom opgelegd wegens overtreding van artikel 1.1a van de Wet milieubeheer. Tegen dit besluit heeft [verzoeker] bezwaar gemaakt. Bij brief, bij de Raad van State ingekomen op 22 juli 2010, heeft [verzoeker] de voorzitter verzocht een voorlopige voorziening te treffen. De voorzitter heeft het verzoek ter zitting behandeld op 30 juli 2010, waar [verzoeker], in persoon en bijgestaan door mr. R.A.M. Verkoijen, en het college, vertegenwoordigd door mr. R.F.E. Kees en ing. E.J.E. Geurts, zijn verschenen.

2. Overwegingen 2.1. Aan het besluit van 21 juli 2010 heeft het college ten grondslag gelegd dat het mestbassin van de veehouderij aan de [locatie] onaanvaardbare geurhinder veroorzaakt als gevolg van het gisten van mest in dit bassin. Volgens het college treft [verzoeker] onvoldoende maatregelen om dit gisten te voorkomen en overtreedt hij hiermee artikel 1.1a van de Wet milieubeheer. De opgelegde last houdt in dat [verzoeker] het gisten van de mest in het mestbassin dient te beëindigen en beëindigd dient te houden. 2.2. [verzoeker] voert tegen het besluit van 21 juli 2010 onder meer aan dat zich geen overtreding van artikel 1.1a van de Wet milieubeheer voordoet, zodat het college niet bevoegd was om tot handhaving over te gaan, en dat de opgelegde last onvoldoende duidelijk is, omdat onduidelijk is wat in de last precies met het gisten van mest wordt bedoeld. 2.3.

Ingevolge artikel 1.1a, eerste lid, van de Wet milieubeheer neemt een ieder voldoende zorg voor het milieu in acht. Ingevolge het tweede lid van dit artikel houdt de in het eerste lid bedoelde zorg in ieder geval in dat een ieder die weet of redelijkerwijs kan vermoeden dat door zijn handelen of nalaten nadelige gevolgen voor het milieu kunnen worden veroorzaakt, verplicht is dergelijk handelen achterwege te laten voor zover zulks in redelijkheid van hem kan worden gevergd, dan wel alle maatregelen te nemen die redelijkerwijs van hem kunnen worden gevergd teneinde die gevolgen te voorkomen of, voor zover die gevolgen niet kunnen worden voorkomen, deze zoveel mogelijk te beperken of ongedaan te maken. 2.4.

Zoals de Afdeling heeft overwogen in de uitspraak van 8 december 2004 in zaak nr. 200401808/1 kan overtreding van de in artikel 1.1a van de Wet milieubeheer genoemde zorgplicht zich in beginsel slechts voordoen in gevallen waarin ernstige nadelige gevolgen optreden of acuut dreigen op te treden, terwijl de Wet milieubeheer er niet op andere wijze in voorziet om die gevolgen te voorkomen of zo veel mogelijk te beperken. 2.5. In het besluit van 21 juli 2010 heeft het college zich op het standpunt gesteld dat het gisten van de mest in het mestbassin onaanvaardbare geurhinder veroorzaakt, omdat het gisten onder normale omstandigheden niet plaatsvindt en de geurhinder van het gisten bovenop de geurhinder komt die het mestbassin onder normale omstandigheden reeds veroorzaakt.

Naar het oordeel van de voorzitter heeft het college hiermee niet aannemelijk gemaakt dat als gevolg van het gisten van mest in het mestbassin ernstige nadelige gevolgen optraden of acuut dreigden op te treden. De enkele omstandigheid dat een verhoogde geur is geconstateerd op het moment dat mest in het mestbassin aan het gisten was, kan niet leiden tot het oordeel dat ernstige nadelige gevolgen als hiervoor bedoeld zijn ontstaan. In het besluit van 21 juli 2010 en de daaraan ten grondslag liggende controleverslagen is naar het oordeel van de voorzitter onvoldoende inzichtelijk gemaakt in welke mate zich een verhoogde geur heeft voorgedaan en in hoeverre het gisten van de mest de oorzaak van deze verhoogde geur is.

Reeds daarom ziet de voorzitter aanleiding het besluit van 21 juli 2010 te schorsen. 2.6. De voorzitter ziet daarvoor tevens aanleiding om de volgende reden. De opgelegde last houdt in dat [verzoeker] het gisten van de mest in het mestbassin dient te beëindigen en beëindigd dient te houden. In het besluit van 21 juli 2010 is niet omschreven wat met gisten van de mest wordt bedoeld. De opgelegde last is in zoverre naar het oordeel van de voorzitter onvoldoende duidelijk voor [verzoeker] om te kunnen vaststellen wat hij moet doen dan wel nalaten om te voorkomen dat dwangsommen worden verbeurd. 2.7.

Gelet op het vorenstaande ziet de voorzitter, bij afweging van alle belangen, aanleiding de hierna te melden voorlopige voorziening te treffen. 2.8. Het college dient op na te melden wijze in de proceskosten te worden veroordeeld.

3. Beslissing De voorzitter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State: I. schorst bij wijze van voorlopige voorziening het besluit van het college van burgemeester en wethouders van Peel en Maas van 21 juli 2010 tot zes weken na de bekendmaking van het besluit op bezwaar, met dien verstande dat indien binnen die termijn wordt verzocht om het treffen van een voorlopige voorziening, de schorsing doorloopt totdat op dat verzoek is beslist; II. veroordeelt het college van burgemeester en wethouders van Peel en Maas tot vergoeding van bij [verzoeker] in verband met de behandeling van het verzoek opgekomen proceskosten tot een bedrag van € 919,15 (zegge: negenhonderdnegentien euro en vijftien cent), waarvan € 874,00 is toe te rekenen aan door een derde beroepsmatig verleende rechtsbijstand;

III. gelast dat het college van burgemeester en wethouders van Peel en Maas aan [verzoeker] het door hem voor de behandeling van het verzoek betaalde griffierecht ten bedrage van € 150,00 (zegge: honderdvijftig euro) vergoedt. Aldus vastgesteld door mr. J.H. van Kreveld, als voorzitter, in tegenwoordigheid van mr. M.P.J.M. van Grinsven, ambtenaar van Staat. w.g. Van Kreveld w.g. Van Grinsven voorzitter ambtenaar van Staat Uitgesproken in het openbaar op 9 augustus 2010 462.