Legislator Giurisprudenza & Legislazione
ECLI:NL:RVS:2010:BM9657 ECLI:NL:RVS:2010:BM9657 Generato dall'IA

Permit granted for pig farm despite odor exceedance due to mitigation measures reducing total impact within legal limits.

Numero d'incarto ECLI:NL:RVS:2010:BM9657
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Paesi Bassi (NL)
Data della decisione
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Administrative Chamber of the Council of State dismissed the appellant's appeal against the municipality's decision to grant a pig farming permit. The appellant argued that the facility would cause odor nuisance, but the court found that the proposed emission-reducing measures, such as air scrubbers, would lower the total odor load to within the statutory limit. Consequently, the court held that the permit could not be refused because the net increase in odor exposure did not exceed half of the reduction achieved by the mitigation measures.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Wet geurhinder en veehouderij art. 3 lid 1, 4; The Council of State holds that a permit for a pig farm may be granted even if the absolute odor level exceeds the threshold, provided that emission-reducing measures ensure the total odor load does not exceed the specific increase allowed by the law.

Parole chiave

Generato dall'IA
pig farming permit odor nuisance law emission reduction measures statutory odor threshold administrative appeal dismissal

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Wet milieubeheer art. 8.4 lid 1
Wet geurhinder en veehouderij art. 2 lid 1
Wet geurhinder en veehouderij art. 3 lid 1
Wet geurhinder en veehouderij art. 3 lid 4

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

200910274/1/M2. Datum uitspraak: 30 juni 2010 AFDELING BESTUURSRECHTSPRAAK Uitspraak in het geding tussen: [appellant], wonend te [woonplaats], en het college van burgemeester en wethouders van Halderberge, verweerder.

1. Procesverloop Bij besluit van 10 november 2009 heeft het college aan [vergunninghoudster] een revisievergunning als bedoeld in artikel 8.4, eerste lid, van de Wet milieubeheer verleend voor een varkenshouderij aan de [locatie] te [plaats]. Dit besluit is op 26 november 2009 ter inzage gelegd. Tegen dit besluit heeft [appellant] bij brief, bij de Raad van State ingekomen op 29 december 2009, beroep ingesteld. Het college heeft een verweerschrift ingediend. De zaak is door een meervoudige kamer van de Afdeling verwezen naar een enkelvoudige. De Afdeling heeft de zaak ter zitting behandeld op 4 juni 2010, waar het college, vertegenwoordigd door drs. J.A. Keij, werkzaam bij de gemeente, en ing. G. van Dooren, werkzaam bij de regionale milieudienst West-Brabant, zijn verschenen. Voorts is ter zitting [vergunninghoudster], vertegenwoordigd door M.P.M. Caspers, verschenen.

2. Overwegingen 2.1. [appellant] voert aan dat moet worden gevreesd voor geurhinder vanwege - zo begrijpt de Afdeling zijn betoog - het houden van varkens in de inrichting. 2.2. Ingevolge artikel 2, eerste lid, van de Wet geurhinder en veehouderij (hierna: de Wet geurhinder) betrekt het bevoegd gezag bij een beslissing inzake de vergunning voor het oprichten of veranderen van een veehouderij de geurhinder door de geurbelasting vanwege tot veehouderijen behorende dierverblijven uitsluitend op de wijze als aangegeven bij of krachtens de artikelen 3 tot en met 9.

Ingevolge artikel 3, eerste lid, voor zover hier van belang, wordt een vergunning voor een veehouderij geweigerd indien de geurbelasting van die veehouderij op een geurgevoelig object hoger is dan op grond van dit lid is toegestaan. Ingevolge artikel 3, vierde lid, wordt indien de geurbelasting, bedoeld in het eerste lid, groter is dan aangegeven in dat lid, het aantal dieren van één of meer diercategorieën toeneemt, en een geurbelastingreducerende maatregel zal worden toegepast, een vergunning verleend voor wijziging van het aantal dieren, voor zover de toename van de geurbelasting ten gevolge van die wijziging niet meer bedraagt dan de helft van de vermindering van de geurbelasting die het gevolg zou zijn van de toegepaste geurbelastingreducerende maatregel bij het eerder vergunde veebestand. 2.3.

De Wet geurhinder vormt ingevolge artikel 2 bij vergunningverlening krachtens de Wet milieubeheer wat betreft de van de dierenverblijven in de inrichting te verwachten geurhinder het exclusieve toetsingskader. 2.4. Niet in geschil is dat in de aangevraagde situatie ter plaatse van de woning van [appellant] aan de [locatie 1] en de woning aan de [locatie 2], niet wordt voldaan aan de daarvoor ingevolge artikel 3, eerste lid, aanhef en onder d, van de Wet geurhinder geldende grenswaarde van 8,0 odour units per kubieke meter lucht (hierna: odour units).

Volgens het college kon de gevraagde vergunning op grond van artikel 3, vierde lid, van de Wet geurhinder desondanks niet worden geweigerd. Daartoe overweegt het college onder meer dat als gevolg van aangevraagde geurbelastingreducerende maatregelen zoals het veranderen van de emissiepunten en het plaatsen van luchtwassers, de geurbelasting ten opzichte van de in het verleden vergunde situatie afneemt. 2.5. Blijkens de bij de aanvraag behorende geurverspreidingsberekeningen brengt het eerder vergunde veebestand een geurbelasting op de woning van [appellant] met zich van 17,20 odour units.

Uit deze berekeningen blijkt verder dat indien de aangevraagde geurbelastingreducerende maatregelen zouden worden toegepast bij het eerder vergunde veebestand, de geurbelasting op de woning van [appellant] wordt gereduceerd tot 11,33 odour units. Op grond van artikel 3, vierde lid, van de Wet geurhinder mag de toename van de geurbelasting op de woning van [appellant] als gevolg van de aangevraagde uitbreiding van het aantal varkens, met toepassing van de geurbelastingreducerende maatregelen, niet meer bedragen dan de helft van het verschil tussen de twee voornoemde waarden, te weten 2,935 odour units.

De totale geurbelasting vanwege het aangevraagde veebestand op die woning mag dan niet meer bedragen dan 14,265 odour units. Blijkens de geurverspreidingsberekeningen brengt het aangevraagde veebestand een geurbelasting op de woning van [appellant] met zich van 12,62 odour units, zodat is voldaan aan artikel 3, vierde lid, van de Wet geurhinder. Uit de geurverspreidingsberekeningen blijkt voorts dat ook wat de geurbelasting op de woning aan de [locatie 2] betreft is voldaan aan de op grond van artikel 3, vierde lid, van de Wet geurhinder vereiste reductie van de geurbelasting.

Er is geen reden om te twijfelen aan de juistheid van de bij de aanvraag behorende geurverspreidingsberekeningen. Het college heeft zich terecht op het standpunt gesteld dat de gevraagde vergunning niet in verband met de geurbelasting vanwege de dierverblijven kon worden geweigerd. De beroepsgrond faalt. 2.6. Het beroep is ongegrond. 2.7. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.

3. Beslissing De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State Recht doende in naam der Koningin: verklaart het beroep ongegrond. Aldus vastgesteld door mr. W.D.M. van Diepenbeek, lid van de enkelvoudige kamer, in tegenwoordigheid van mr. W.G. Timmerman, ambtenaar van Staat. w.g. Van Diepenbeek w.g. Timmerman lid van de enkelvoudige kamer ambtenaar van Staat Uitgesproken in het openbaar op 30 juni 2010 431-645.