Legislator Giurisprudenza & Legislazione
ECLI:NL:RVS:2007:AZ9520 ECLI:NL:RVS:2007:AZ9520 Generato dall'IA

Court allows appeal against building permit denial due to insufficient motivation regarding comparable cases.

Numero d'incarto ECLI:NL:RVS:2007:AZ9520
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Paesi Bassi (NL)
Data della decisione
Esito del giudizio Parzialmente accolto (Partially Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Council of State declared the appeal admissible but confirmed the lower court's decision to annul the objection ruling with improved reasoning. The appellant successfully argued that the municipality failed to adequately refute claims of legal comparability with other properties where awnings were permitted. Consequently, the court found the objection decision was carelessly prepared and insufficiently motivated under administrative law principles.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Articles 3:2 and 7:12 of the General Administrative Law Act; A decision is void if it is carelessly prepared or insufficiently motivated, requiring the authority to provide a reasoned rebuttal of comparable case arguments.

Parole chiave

Generato dall'IA
insufficient motivation comparable cases administrative carelessness building permit denial monument permit general administrative law reasoned decision

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Articles 3:2 and 7:12 of the General Administrative Law Act

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

200603776/1. Datum uitspraak: 28 februari 2007 AFDELING BESTUURSRECHTSPRAAK Uitspraak op het hoger beroep van: [appellant], wonend te [woonplaats] tegen de uitspraak in zaak no. AWB 05/4972 van de rechtbank Haarlem van 13 april 2006 in het geding tussen: appellant en het college van burgemeester en wethouders van Edam-Volendam.

1. Procesverloop Bij besluit van 24 december 2004 heeft het college van burgemeester en wethouders van Edam-Volendam (hierna: het college) de aanvraag van appellant om een bouwvergunning en een monumentenvergunning voor het bouwen van een luifel, het wijzigen van de kleuren van de kozijnen, ramen en deuren, het vervangen van een reclamebord en het aanbrengen van een tweetal logo's aan het pand op het perceel, plaatselijk bekend [locatie] te [plaats], afgewezen. Bij besluit van 17 augustus 2005 heeft het college het daartegen door appellant gemaakte bezwaar ongegrond verklaard.

Bij uitspraak van 13 april 2006, verzonden op 18 april 2006, heeft de rechtbank Haarlem (hierna: de rechtbank) het daartegen door appellant ingestelde beroep gegrond verklaard en de bestreden beslissing op bezwaar vernietigd. Deze uitspraak is aangehecht. Tegen deze uitspraak heeft appellant bij brief van 19 mei 2006, bij de Raad van State ingekomen op 22 mei 2006, hoger beroep ingesteld. Deze brief is aangehecht. Bij brief van 8 augustus 2006 heeft het college van antwoord gediend. De Afdeling heeft de zaak ter zitting behandeld op 9 januari 2007, waar appellant, in persoon en bijgestaan door mr.

L.A.H.M. Creemers, advocaat te Zaandam en G.J. Zijlstra, en het college, vertegenwoordigd door drs. K. Kooijman, ambtenaar van de gemeente, is verschenen.

2. Overwegingen 2.1. Het hoger beroep van appellant richt zich uitsluitend tegen het oordeel van de rechtbank dat het college terecht een monumentenvergunning heeft geweigerd voor het aanbrengen van een luifel aan het pand op het perceel. Het college heeft geen hoger beroep ingesteld. Voor zover het college in zijn brief van 8 augustus 2006 heeft betoogd dat het zich niet kan vinden in de overwegingen van de rechtbank met betrekking tot de kleurstelling van het bouwplan, valt dat dan ook buiten de grenzen van het geschil in hoger beroep, zodat dit betoog buiten bespreking wordt gelaten. 2.2.

Appellant betoogt dat de rechtbank ten onrechte heeft geoordeeld dat het college het advies van de Rijksdienst voor de Monumentenzorg (hierna: de Rijksdienst) ten grondslag heeft mogen leggen aan het besluit tot weigering van de monumentenvergunning. In dit verband betoogt appellant dat uit het door hem overgelegde rapport van de besloten vennootschap met beperkte aansprakelijkheid "Zijlstra Schipper Architectenbureau BNA B.V." (hierna: Zijlstra Schipper Architectenbureau) blijkt dat het advies van de Rijksdienst niet voldoet aan de daaraan te stellen eisen.

Dit betoog faalt. Niet is gebleken dat het advies van de Rijksdienst naar inhoud of wijze van totstandkoming zodanige gebreken vertoont dat het college het niet - of niet zonder meer - aan zijn oordeel omtrent de monumentale waarde ten grondslag had mogen leggen. Het in dit verband door appellant overgelegde rapport van Zijlstra Schipper Architectenbureau doet daaraan niet af. Dit rapport houdt slechts een opvatting in over de in geding zijnde criteria van welstand en de toepassing daarvan ten aanzien van het onderhavige bouwplan en geeft geen oordeel over de in het advies van de Rijksdienst gegeven beoordeling omtrent de invloed van het bouwplan op de monumentale waarde van het pand.

Het rapport kan dan ook niet tot het oordeel leiden dat het college het advies van de Rijksdienst niet aan zijn besluit tot weigering van de monumentenvergunning ten grondslag heeft mogen leggen. De rechtbank is tot hetzelfde oordeel gekomen. 2.3. Appellant betoogt voorts dat de rechtbank ten onrechte heeft geoordeeld dat het college tijdig en afdoende heeft weerlegd dat, met betrekking tot de door hem in bezwaar en beroep genoemde panden, geen sprake is van vergelijkbare gevallen. Dit betoog slaagt. Appellant heeft ter zitting het betoog dat sprake is van rechtens vergelijkbare gevallen waarbij wel een luifel is geplaatst beperkt tot de panden Jan Nieuwenhuizenplein 5 (de zogeheten kaaswaag) en 8 en Spuistraat 9.

Ten aanzien van deze panden, en met name ten aanzien van de kaaswaag, heeft appellant gemotiveerd betoogd dat de stellingen van het college dat de door appellant genoemde panden geen rijksmonumenten betreffen, dateren van voor de gemeentelijke welstandsnota van 2004, verschillen wat betreft functie of architectuur of panden zijn waarbij de luifel al onderdeel uitmaakt van het oorspronkelijke ontwerp, geen deugdelijke weerlegging vormen van het betoog, dat sprake is van rechtens vergelijkbare gevallen. In de brief van 8 augustus 2006 noch ter zitting heeft het college inzichtelijk gemaakt in hoeverre de door appellant bedoelde panden rechtens niet op één lijn te stellen zijn met het pand van appellant.

Ter zitting is vast komen te staan dat het college geen nader onderzoek heeft verricht, maar slechts ongemotiveerd heeft volstaan met bovengenoemde stellingen. In verband met het vorenstaande is de beslissing op bezwaar op dit punt dan ook onzorgvuldig voorbereid en onvoldoende gemotiveerd, zodat dit in strijd met het bepaalde in de artikelen 3:2 en 7:12 van de Algemene wet bestuursrecht is genomen. De rechtbank heeft dit niet onderkend. 2.4. Het hoger beroep is gegrond. Nu echter het dictum van de aangevallen uitspraak juist is, dient deze, met verbetering van de gronden waarop deze rust, te worden bevestigd.

Het college dient met inachtneming van deze uitspraak en die van de rechtbank, voor zover niet door deze uitspraak verbeterd, opnieuw op het bezwaarschrift van appellant te beslissen. 2.5. Het college dient op na te melden wijze in de proceskosten te worden veroordeeld.

3. Beslissing De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State Recht doende in naam der Koningin: I. verklaart het hoger beroep gegrond; II. bevestigt de aangevallen uitspraak met verbetering van de gronden waar deze op rust; III. veroordeelt het college van burgemeester en wethouders van Edam-Volendam tot vergoeding van bij appellant in verband met de behandeling van het hoger beroep opgekomen proceskosten tot een bedrag van € 644,00 (zegge: zeshonderdvierenveertig euro), geheel toe te rekenen aan door een derde beroepsmatig verleende rechtsbijstand; het dient door de gemeente Edam-Volendam aan appellant onder vermelding van het zaaknummer te worden betaald;

IV. gelast dat de gemeente Edam-Volendam aan appellant het door hem betaalde griffierecht ten bedrage van € 211,00 (zegge: tweehonderdelf euro) voor de behandeling van het hoger beroep vergoedt. Aldus vastgesteld door mr. J.E.M. Polak, Voorzitter, en mr. F.P. Zwart en mr. C.J.M. Schuyt, Leden, in tegenwoordigheid van mr. A.L.M. Steinebach-de Wit, ambtenaar van Staat. w.g. Polak w.g. Steinebach-de Wit Voorzitter ambtenaar van Staat Uitgesproken in het openbaar op 28 februari 2007 328-503.