Legislator Giurisprudenza & Legislazione
ECLI:NL:RVS:2003:AN9261 ECLI:NL:RVS:2003:AN9261 Generato dall'IA

Court dismisses appeal against refusal of security declaration due to lack of reliable Pakistani intelligence cooperation.

Numero d'incarto ECLI:NL:RVS:2003:AN9261
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Paesi Bassi (NL)
Data della decisione
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Council of State confirmed the lower court's decision to reject the appellant's appeal against the Minister's refusal to issue a security declaration. The appellant argued that the procedure was unfair after the court reopened the investigation, but failed to submit new evidence proving reliability. The court held that without a cooperative relationship with Pakistani intelligence services, no other reliable channels existed to justify the refusal under the Security Investigation Act.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Articles 1, first paragraph, sub-item b, and Article 8, second paragraph, of the Security Investigation Act; The refusal to issue a security declaration is lawful when no reliable alternative information channels exist due to the absence of cooperation with foreign intelligence services.

Parole chiave

Generato dall'IA
security declaration refusal security investigation act foreign intelligence cooperation administrative appeal reliable information channels

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Article 1, first paragraph, sub-item b, of the Security Investigation Act
Article 8, second paragraph, of the Security Investigation Act

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

200301416/1 Datum uitspraak: 3 december 2003 AFDELING BESTUURSRECHTSPRAAK Uitspraak op het hoger beroep van: [appellant], wonend te [woonplaats], tegen de uitspraak van de rechtbank te Rotterdam van 16 januari 2003 in het geding tussen: appellant en de Minister van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties.

1. Procesverloop Bij besluit van 30 november 2001 heeft de Minister van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties (hierna: de Minister) naar aanleiding van het door hem verrichte veiligheidsonderzoek geweigerd een verklaring als bedoeld in artikel 1, eerste lid, aanhef en onder b, van de Wet veiligheidsonderzoeken (hierna: de Wvo) ten behoeve van appellant af te geven. Bij besluit van 25 april 2002 heeft de Minister het daartegen gemaakte bezwaar ongegrond verklaard. Bij uitspraak van 16 januari 2003, verzonden op 17 januari 2003, heeft de rechtbank te Rotterdam (hierna: de rechtbank) het daartegen ingestelde beroep ongegrond verklaard.

Deze uitspraak is aangehecht. Tegen deze uitspraak heeft appellant bij brief van 28 februari 2003, bij de Raad van State ingekomen op 4 maart 2003, hoger beroep ingesteld. Deze brief is aangehecht. Bij brief van 28 april 2003 heeft de Minister van antwoord gediend. De Afdeling heeft de zaak ter zitting behandeld op 22 september 2003, waar appellant in persoon, bijgestaan door mr. R.A. Dammar en mr. M.A. Jubitana, gemachtigden, en de Minister, vertegenwoordigd door mr. K. Manuchehri, ambtenaar ten departemente, zijn verschenen.

2. Overwegingen 2.1. Anders dan appellant in hoger beroep heeft betoogd is de rechtbank terecht en op goede gronden tot het oordeel gekomen dat de Minister heeft mogen concluderen dat in dit geval, bij gebreke van een samenwerkingsrelatie met een Pakistaanse zusterdienst van de Algemene Inlichtingen en Veiligheidsdienst, geen andere betrouwbare kanalen voor gelijkwaardige informatie voorhanden waren, zodat de in bezwaar gehandhaafde weigering de gevraagde verklaring af te geven in overeenstemming is met artikel 8, tweede lid, van de Wvo. Weliswaar heeft appellant zich erover beklaagd dat hij na heropening van het onderzoek door de rechtbank niet in de gelegenheid is gesteld om verklaringen, waaruit zijn betrouwbaarheid zou blijken, aan de rechtbank te doen toekomen, doch niet gebleken is dat appellant na heropening van het onderzoek heeft getracht zodanige verklaringen aan de rechtbank te doen toekomen; ook in hoger beroep heeft appellant dergelijke verklaringen niet overgelegd.

Reeds hierom vermag niet te worden ingezien dat appellant door de door de rechtbank na heropening van het onderzoek gevolgde procedure ten opzichte van de Minister zou zijn benadeeld. 2.2. Ook hetgeen appellant anderszins heeft aangevoerd vindt zijn weerlegging in de door de rechtbank gegeven motivering van haar oordeel, welke motivering de Afdeling dan ook geheel onderschrijft. 2.3. Het hoger beroep is ongegrond. De aangevallen uitspraak dient te worden bevestigd. 2.4. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.

3. Beslissing De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State Recht doende in naam der Koningin: bevestigt de aangevallen uitspraak. Aldus vastgesteld door mr. C.M. Ligtelijn-van Bilderbeek, Voorzitter, en mr. J.E.M. Polak en mr. C.H.M. van Altena, Leden, in tegenwoordigheid van mr. R.E.A. Matulewicz, ambtenaar van Staat. w.g. Ligtelijn-van Bilderbeek w.g. Matulewicz Voorzitter ambtenaar van Staat Uitgesproken in het openbaar op 3 december 2003 45-402.