Supreme Court allows appeal against appellate court's dismissal of procedural objections due to failure to record them in minutes.

Απόφαση 98 / 2015 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 98/2015

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Βασιλική Θάνου-Χριστοφίλου, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Δημητρούλα Υφαντή, Γεώργιο Σακκά, Παναγιώτη Χατζηπαναγιώτη και Χαράλαμπο Καλαματιανό, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 24 Οκτωβρίου 2014, με την παρουσία και του γραμματέα Αθανασίου Λιάπη, για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Σ. Μ. του Α. (S. B. του A.), κατοίκου ..., ο οποίος παραστάθηκε με τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Ευάγγελο Καλαμπαλίκη.

Του αναιρεσιβλήτου: ΝΠΙΔ με την επωνυμία "ΕΠΙΚΟΥΡΙΚΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΑΣΦΑΛΙΣΗΣ ΕΥΘΥΝΗΣ ΑΠΟ ΑΤΥΧΗΜΑΤΑ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΩΝ ΝΠΙΔ", που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, με την ιδιότητά του ως ειδικού διαδόχου της ανώνυμης ασφαλιστικής εταιρείας με την επωνυμία "ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΠΡΟΝΟΙΑ ΑΕΓΑ", λόγω ανάκλησης της αδείας λειτουργίας αυτής, το οποίο εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Γεώργιο Μανουσάκη.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 31-1-2011 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 134/2012 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 5295/2013 του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 24-3-2014 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η Εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Δημητρούλα Υφαντή διάβασε την από 15-10-2014 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε την παραδοχή του δευτέρου λόγου της από 24-3-2014 αίτησης για αναίρεση της υπ' αριθμ. 5295/2013 απόφασης του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών, την απόρριψη του πρώτου λόγου και την αναίρεση της ίδιας απόφασης κατά το μέρος της που απέρριψε τον αντίστοιχο λόγο της έφεσης του αναιρεσείοντος.

Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, ο πληρεξούσιος του αναιρεσιβλήτου την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά το άρθρο 559 αριθ. 14 του ΚΠολΔ, υπάρχει λόγος αναιρέσεως, αν το δικαστήριο παρά το νόμο κήρυξε ή δεν κήρυξε ακυρότητα, έκπτωση από δικαίωμα ή απαράδεκτο. Ο λόγος αυτός αναιρέσεως αναφέρεται σε ακυρότητες, δικαιώματα και απαράδεκτα από το δικονομικό μόνο δίκαιο.

Από τις δε διατάξεις των άρθρων 681Α, 666, 670 έως 676, 115 παρ. 3, 591 παρ. 1 εδ. γ' και δ', 256 παρ. 1 στοιχ. δ', 237 παρ. 1, 3, 269 παρ. 1 ΚΠολΔ, συνάγεται, ότι στις υποθέσεις που δικάζονται κατά την ειδική διαδικασία των διαφορών για ζημίες από αυτοκίνητο και την σύμβαση της ασφαλίσεώς του, όπου δεν είναι υποχρεωτική η κατάθεση προτάσεων, οι διάδικοι οφείλουν να προτείνουν όλους τους αυτοτελείς ισχυρισμούς των προφορικώς, κατά την συζήτηση στο ακροατήριο και επί πλέον οι ισχυρισμοί αυτοί να καταχωρίζονται στα πρακτικά, με σαφή (έστω και συνοπτική) έκθεση των γεγονότων που τους θεμελιώνουν, εκτός αν περιέχονται στις τυχόν κατατιθέμενες στο ακροατήριο προτάσεις.

Σε κάθε περίπτωση, όμως, απαιτείται προφορική πρόταση των ισχυρισμών, που "ως γενόμενο κατά την συζήτηση", σημειώνεται στα πρακτικά (Ολ.ΑΠ 2/2005). Τα προαναφερθέντα εφαρμόζονται και για τους ισχυρισμούς που προτείνονται ως αντένσταση κατά καταλυτικών ενστάσεων του εναγομένου, εφόσον η αντένσταση αυτή προκύπτει από έγγραφα προγενεστέρου χρόνου (ΑΠ 941, 942, 944, 602/2010, 1385/2007), στην περίπτωση όμως αυτή παρέχεται στον αντενιστάμενο το δικαίωμα, όπως στην τριήμερη προθεσμία αντικρούσεως του εδ.

δ' της παρ. 1 του άρθρου 591 ΚΠολΔ να αναπτύξει λεπτομερώς την αντένστασή του με την προσθήκη των εγγράφων προτάσεών του, που κατατίθενται έως την 12η ώρα της τρίτης εργάσιμης ημέρας από τη συζήτηση. Εξάλλου, από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 269 παρ. 2 εδ. α', β' και γ' του ΚΠολΔ όπως ισχύει μετά την αντικατάστασή του από το άρθρ. 21 παρ. 2 του Ν. 3911/2011 από της 21-7-2011 (που ισχύει όμως στην προκειμένη περίπτωση γιατί αφορά υπόθεση που είχε συζητηθεί στο πρωτοβάθμιο Δικαστήριο μετά την 25-7-2011), 527 αρ. 3 και 559 αριθ. 14 του ΚΠολΔ, προκύπτει ότι αναίρεση επιτρέπεται αν το Εφετείο κατά παράβαση των ανωτέρω διατάξεων, απέρριψε λόγο έφεσης, με τον οποίο διατυπώθηκαν παράπονα κατά απόφασης του πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου με την οποία απορρίφθηκαν γιατί προβλήθηκαν καθυστερημένα ενώπιον αυτού ουσιώδη πράγματα, ως βάση νέου αυτοτελούς ισχυρισμού, που επικαλέσθηκε ο εκκαλών για πρώτη φορά στη συζήτηση στο πρωτοβάθμιο Δικαστήριο ή στο Εφετείο (ΑΠ 1735/2008).

Κατά δε τις διατάξεις των άρθρ. 269 παρ. 2 εδ. α', β' και γ' του ΚΠολΔ όπως ίσχυε μετά την 25-7-2011 και 527 παρ. 3 εδ. α' του ΚΠολΔ, μέσα επίθεσης και άμυνας, μπορεί να προβληθούν παραδεκτά για πρώτη φορά μετά την συζήτηση στο πρωτοβάθμιο Δικαστήριο ή στο Εφετείο, εάν α) το δικαστήριο κρίνει ότι δεν προβλήθηκαν έγκαιρα από δικαιολογημένη αιτία, το αυτό δε ισχύει και για την ένσταση κατάχρησης δικαιώματος, β) αν προέκυψαν για πρώτη φορά μεταγενέστερα, και γ) αν αποδεικνύονται από έγγραφο ή με δικαστική ομολογία του αντιδίκου.

Από τις ίδιες αυτές διατάξεις προκύπτει ότι σε όλες τις καθιερούμενες περιπτώσεις της βραδείας προβολής ισχυρισμού το δικαστήριο της ουσίας σχηματίζει την ανέλεγκτη αναιρετικά κρίση του ως προς το δικαιολογημένο ή όχι της βραδείας προβολής, και ως προς το κατά πόσον συντρέχει κατά περίπτωση μία από τις πιο πάνω προϋποθέσεις, ερευνώντας τα κρίσιμα στοιχεία της δικογραφίας (Ολ.ΑΠ 12/1991).

Ειδικά δε στην περίπτωση, που ο προβαλλόμενος καθυστερημένα ισχυρισμός δικαιολογεί το παραδεκτό της βραδείας προβολής του κατ' άρθρ. 269 παρ. 2 εδ. γ' του ΚΠολΔ ως αποδεικνυόμενος από έγγραφο, από το οποίο όμως η απόδειξη πρέπει να προκύπτει παραχρήμα και άμεσα και όχι σε συνδυασμό με τεκμήρια, η κρίση για το παραδεκτό ή όχι της βραδείας προβολής του, όσο συνδυάζεται με την αντίστοιχη κρίση ότι ο νέος ισχυρισμός που θεμελιώνει το λόγο της έφεσης αποδεικνύεται ή όχι παραχρήμα με την έννοια που προαναφέρθηκε, από τα έγγραφα που επικαλέσθηκε ο εκκαλών, είναι αναιρετικά ανέλεγκτη, γιατί αφορά κρίση περί τα πράγματα, του ουσιαστικού Δικαστηρίου (ΑΠ 752/2011, 990/2007).

Στην προκειμένη περίπτωση, από τα διαδικαστικά έγγραφα της δίκης που επισκοπούνται από το Δικαστήριο του Αρείου Πάγου κατά τη διάταξη του άρθρ. 561 παρ. 2 του ΚΠολΔ, προκύπτουν τα ακόλουθα επί της διαδικαστικής πορείας της ένδικης υπόθεσης και του παραδεκτού και βάσιμου των εδώ ερευνώμενων δυο αναιρετικών λόγων από τον αριθμό 14 του άρθρ. 559 του ΚΠολΔ, που προβάλλονται με την ένδικη αίτηση αναίρεσης:

Με την από 31-1-2011 (αριθ. κατ. 19910/858/2011) αγωγή του ο ενάγων και ήδη αναιρεσείων εκθέτει ότι την 9-2-2005 στην Αθήνα (στην οδό Πειραιώς) συνέβη τροχαίο ατύχημα, κάτω από τις συνθήκες που αναφέρονται ειδικότερα σε αυτή, με αποτέλεσμα τον τραυματισμό του. Ότι επί της από 29-6-2005 προγενέστερης και για το ίδιο ατύχημα αγωγής του εκδόθηκε η υπ' αριθ. 1240/2008 τελεσίδικη απόφαση του Εφετείου Αθηνών, που έκρινε με δύναμη δεδικασμένου ότι αποκλειστικά υπαίτιος του ατυχήματος είναι ο πρώτος εναγόμενος Χ.

Π., οδηγός του υπ' αριθμ. κυκλοφορίας ... Ι.Χ.Ε. αυτοκινήτου, το οποίο ήταν ασφαλισμένο για την έναντι τρίτων αστική ευθύνη στη δεύτερη εναγόμενη ασφαλιστική εταιρία με την επωνυμία "ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΠΡΟΝΟΙΑ Α.Ε.Γ.Α.", στο σύνολο των δικαιωμάτων και των υποχρεώσεων της οποίας υπεισήλθε αυτοδικαίως το ήδη αναιρεσίβλητο Ν.Π.Ι.Δ.

με την επωνυμία "ΕΠΙΚΟΥΡΙΚΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΑΣΦΑΛΙΣΗΣ ΕΥΘΥΝΗΣ ΑΠΟ ΑΤΥΧΗΜΑΤΑ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΩΝ" μετά την ανάκληση της αδείας λειτουργίας της. Ότι η αποθετική του ζημία, λόγω της ανικανότητάς του για εργασία, εξαιτίας του τραυματισμού του, συνίσταται στο εισόδημα που θα ελάμβανε αμειβόμενος με το ημερομίσθιο του ανειδίκευτου εργάτη, όπως ορίζεται από την εκάστοτε ΕΓΣΣΕ.

Ότι επί προγενέστερης και στηριζόμενης ομοίως στο ίδιο ατύχημα από 1-2-2007 αγωγής του, εκδόθηκε η υπ' αριθ. 2166/2009 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, η οποία αναγνώρισε την υποχρέωση των εναγομένων να καταβάλουν το ποσό των 25.318 ευρώ ως αποζημίωσή του για την απώλεια εισοδημάτων λόγω της ανικανότητάς του για εργασία λόγω του ένδικου τραυματισμού του, κατά το χρονικό διάστημα από 1-3-2006 έως 31-8-2008.

Ότι με την ως άνω αγωγή του (από 1-2-2007), από παραδρομή και εσφαλμένο αριθμητικό υπολογισμό παρέλειψε να ζητήσει να του επιδικαστεί το ποσό που αντιστοιχεί στις μηνιαίες απολαβές τριών μηνών, εντός του χρονικού διαστήματος από 1-3-2006 έως 31-8-2008. Περαιτέρω, επικαλούμενος ότι εξαιτίας του ένδικου τραυματισμού του κατέστη μόνιμα ανίκανος προς εργασία, εκθέτει ότι οι εναγόμενοι υποχρεούνται να του καταβάλουν ως αποζημίωση για την απώλεια εισοδήματός του κατά το χρονικό διάστημα από 1-3-2009 έως 30-9-2011, το συνολικό ποσό των 23.661,16 ευρώ.

Με βάση το ως άνω ιστορικό ο ενάγων ζήτησε, μετά τη νόμιμη μετατροπή του αιτήματος από καταψηφιστικό σε αναγνωριστικό, να αναγνωριστεί η υποχρέωση των εναγομένων, να του καταβάλουν εις ολόκληρον ο καθένας το συνολικό ποσό των 23.661,16 ευρώ, με το νόμιμο τόκο από την επίδοση της αγωγής. Επί της αγωγής αυτής εκδόθηκε η υπ' αριθ. 134/2012 εν μέρει οριστική απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών με την οποία απορρίφθηκε αυτή (αγωγή) λόγω παραγραφής ως προς το δεύτερο εναγόμενο Ν.Π.Ι.Δ. (Επικουρικό Κεφάλαιο) ως προς το οποίο και περατώθηκε η δίκη, ενώ ως προς τον πρώτο ενάγοντα κατά του οποίου δεν απευθύνθηκε η αναίρεση έγινε εν μέρει δεκτή η αγωγή, εκτός από το κονδύλιο των 2.531 ευρώ, που αφορά απώλεια εισοδήματος του χρονικού διαστήματος από 1-3-2006 έως 31-8-2006 ως προς το οποίο αναβλήθηκε η συζήτηση της αγωγής μέχρι την έκδοση τελεσίδικης απόφασης επί της από 1-2-2007 προηγούμενης αγωγής.

Κατά της απόφασης αυτής και κατά του κεφαλαίου αυτής που απέρριψε την αγωγή ως προς το δεύτερο εναγόμενο Ν.Π.Ι.Δ. (Επικουρικό Κεφάλαιο), ως προς το οποίο περατώθηκε η δίκη, παραπονέθηκε ο ενάγων με την από 27-3-2012 έφεση και με τους λόγους αυτής επεδίωξε την εξαφάνισή της ώστε να γίνει δεκτή η αγωγή του. Ειδικότερα, το δεύτερο εναγόμενο Επικουρικό Κεφάλαιο και ήδη αναιρεσίβλητο, το οποίο υπεισήλθε στη θέση της ασφαλιστικής εταιρίας με την επωνυμία "ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΠΡΟΝΟΙΑ ΑΕΓΑ" λόγω ανάκλησης της αδείας λειτουργίας της, με δήλωση του πληρεξουσίου δικηγόρου του στο ακροατήριο του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου, που καταχωρήθηκε συνοπτικά στα πρακτικά και αναλύεται περισσότερο με τις νομότυπα κατατεθείσες προτάσεις του, ισχυρίστηκε ότι οι επίδικες αξιώσεις του ενάγοντος υπέκυψαν τόσο στη διετή παραγραφή του άρθρου 10 παρ. 2 του ν. 489/1976, όσο και στην πενταετή παραγραφή του άρθρου 937 Α.Κ., καθόσον από την ημέρα του ατυχήματος 5-2-2005, οπότε και γνώριζε το πρόσωπο του δράστη και μέχρι το χρόνο άσκησης της αγωγής παρήλθε χρονικό διάστημα μεγαλύτερο της διετίας και πενταετίας αντίστοιχα, (μη εφαρμοζόμενης της διάταξης του άρθρου 10 παρ. 2 του ν. 3557/15-5-2007), με την οποία επιμηκύνεται η ως άνω διετής παραγραφή σε πενταετή, δεδομένου ότι κατά την έναρξη ισχύος του ως άνω νόμου, είχε ήδη συμπληρωθεί έναντι αυτού η διετής παραγραφή.

Ο ισχυρισμός αυτός όπως κρίθηκε από το πρωτοβάθμιο δικαστήριο, αλλά και από το Εφετείο με την προσβαλλομένη απόφασή του συνιστά ένσταση παραγραφής, που είναι νόμιμη, ενώ είναι κατ' ουσίαν βάσιμη, αφού από την ημέρα του ατυχήματος που συνέβη στις 5-2-2005, συνεπεία του οποίου ο ενάγων υποβλήθηκε σε χειρουργική επέμβαση ακρωτηριασμού του δεξιού του ποδιού την ίδια ημέρα και γεννήθηκαν οι αγωγικές αξιώσεις του, μέχρι την επίδοση της αγωγής στη δεύτερη εναγομένη ασφαλιστική εταιρεία στις 11-2-2011 (σχ.

η υπ' αριθ. 1373Β/4-2-2011 έκθεση επίδοσης του δικαστικού επιμελητή του Πρωτοδικείου Πειραιά ...) συμπληρώθηκε η ως άνω εκ του άρθρου 10 παρ. 2 Ν. 489/76 διετής παραγραφή, η οποία συμπληρώθηκε πριν τη ισχύ, (14-5-2007), του άρθρου 7 παρ. 2 ν. 3557/2007 (ΦΕΚ 100 τ. Α'), με το οποίο προβλέπεται πενταετής παραγραφή των αγωγικών αξιώσεων, ώστε να μην έχει εφαρμογή εν προκειμένω η πενταετής αυτή παραγραφή, η οποία και σε κάθε περίπτωση έχει συμπληρωθεί από το ατύχημα.

Προς απόκρουση της ως άνω ένστασης παραγραφής της εναγομένης εταιρείας, ο ενάγων πρόβαλε στο πρωτοβάθμιο δικαστήριο με την προσθήκη των προτάσεών του που κατέθεσε μετά τη συζήτηση της ένδικης αγωγής που έλαβε χώρα στις 12-10-2011 ημέρα Τετάρτη και συγκεκριμένα στις 18-10-2011 που όμως ήταν ημέρα τετάρτη εργάσιμη από την συζήτηση, αφού είχαν μεσολαβήσει η 13-10-2011, ημέρα Πέμπτη, η 14-10-2011 ημέρα Παρασκευή και η 17-10-2011 ημέρα Δευτέρα τον ισχυρισμό επιμήκυνσης της διετούς και πενταετούς παραγραφής σε εικοσαετή, κατ' άρθρο 268 εδ.

α' ΑΚ, λόγω βεβαιώσεως της περιοδικής αξίωσής του για απώλεια εισοδήματος με την 1240/2008 τελεσίδικη απόφαση του Εφετείου Αθηνών, ισχυρισμός ο οποίος συνιστά αντένσταση κατά της άνω ένστασης παραγραφής (ΑΠ 1665/2008). Επίσης με την προσθήκη των προτάσεών του πρόβαλε κατ' αντένσταση (άρθρο 263 ΑΚ) τη διακοπή της παραγραφής λόγω μεσολαβήσεως πλήθους διαδικαστικών πράξεων συνεπεία ασκήσεως της από 29-6-2005 προηγούμενης αγωγής του.

Οι αντενστάσεις όμως αυτές απορρίφθηκαν ως απαράδεκτες, από το πρωτοβάθμιο δικαστήριο, διότι δεν προτάθηκαν προφορικά στο ακροατήριο του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου, με σχετική καταχώρηση στα πρακτικά αλλά το πρώτον με την προσθήκη των προτάσεων του ενάγοντος. Στη συνέχεια δε, δέχθηκε το Εφετείο με την προσβαλλόμενη απόφασή του ότι εφόσον και το πρωτοβάθμιο δικαστήριο δέχθηκε ως κατ' ουσίαν βάσιμη την ένσταση παραγραφής του εναγομένου Επικουρικού Κεφαλαίου και απέρριψε ως προς αυτό την ένδικη αγωγή, ορθώς ερμήνευσε και εφάρμοσε το νόμο και σωστά εκτίμησε τις αποδείξεις και ο περί του αντιθέτου λόγος έφεσης του αναιρεσείοντος είναι αβάσιμος και πρέπει να απορριφθεί.

Στη συνέχεια το Εφετείο έκρινε με την προσβαλλόμενη απόφασή του ότι οι παραπάνω αντενστάσεις του ενάγοντος απαραδέκτως επίσης προβάλλονται, πρώτον, ενώπιόν του, αφού δεν συντρέχει καμιά από τις προαναφερθείσες εξαιρετικές περιπτώσεις του άρθρου 527 ΚΠολΔ.

Έτσι που έκρινε το Εφετείο κατά την απόρριψη ως αβασίμου του λόγου έφεσης του αναιρεσείοντος, με τον οποίο παρεπονείτο για την απόρριψη ως απαραδέκτων από το πρωτοβάθμιο δικαστήριο των προαναφερθεισών αντενστάσεών του, όχι παρά το νόμο εκήρυξε απαράδεκτο, κρίνοντας ότι οι αντενστάσεις αυτές του αναιρεσείοντος έπρεπε να προβληθούν παραδεκτά επιγραμματικά στο ακροατήριο κατά τη συζήτηση της αγωγής στο πρωτοβάθμιο δικαστήριο, και να καταχωρηθούν στα πρακτικά, πράγμα που δεν προκύπτει ότι συνέβη από την επισκόπηση των υπ' αριθ. 134/12-10-2011 πρακτικών συνεδριάσεως του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου.

Ο ισχυρισμός δε του αναιρεσείοντος ότι οι αντενστάσεις του αυτές προβλήθηκαν προφορικά στο ακροατήριο του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου και δεν καταχωρήθηκαν από τη γραμματέα κρίνεται απαράδεκτος, γιατί δεν συνοδεύθηκε από παράλληλη προσβολή των οικείων πρακτικών ως πλαστών. Αυτά δε ανεξάρτητα και από το γεγονός ότι η προσθήκη των εγγράφων προτάσεων του αναιρεσείοντος έχει χρονολογία 18-10-2011 που ήταν όμως η τετάρτη εργάσιμη ημέρα μετά τη συζήτηση στο ακροατήριο στις 12-10-2011 καίτοι η σφραγίδα της γραμματέως έδρας αναφέρει ότι οι αντικρούσεις συμπληρώθηκαν μέσα στη νόμιμη προθεσμία.

Στη συνέχεια όμως το Εφετείο, παρά το νόμο και κατά παράβαση ειδικότερα των προαναφερθεισών δικονομικών διατάξεων των άρθρων 527 παρ. 3 και 269 παρ. 2 εδ. γ' ΚΠολΔ απέρριψε τον αντίστοιχο λόγο της έφεσης του αναιρεσείοντος ως απαράδεκτο με τον οποίον επανέφερε στο Εφετείο τις ίδιες πιο πάνω αντενστάσεις του κρίνοντας, τελείως αόριστα ότι δεν συντρέχει καμία από τις προαναφερθείσες προϋποθέσεις των άρθρων 269 και 527 ΚΠολΔ χωρίς ειδικότερα να ερευνήσει την συνδρομή των προϋποθέσεων του εδ.

γ' της παρ. 2 του άρθρου 269 ΚΠολΔ, καίτοι ο αναιρεσείων ρητά και ειδικά με το λόγο αυτό της έφεσής του επικαλέσθηκε και δήλωσε ότι προσκομίζει (όπως έπραξε και με τις κατατεθείσες στο Εφετείο έγγραφες προτάσεις του), όλα εκείνα τα έγγραφα και δικόγραφα από τα οποία εγγράφως και αμέσως αποδεικνύεται η βασιμότητα των αντενστάσεών του.

Επομένως τα όσα ισχυρίζεται ο αναιρεσείων με το δεύτερο λόγο της ένδικης αίτησης αναίρεσης υπό την επίκληση πλημμέλειας, από τον αριθ. 14 του άρθρου 559 ΚΠολΔ κρίνονται βάσιμα.

Μετά τα παραπάνω πρέπει να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη κατά το μέρος της μόνο που απέρριψε τον αντίστοιχο λόγο της έφεσης του αναιρεσείοντος ως απαράδεκτο, με τον οποίο επανέφερε στο Εφετείο κατά τις διατάξεις των άρθρ. 527 παρ. 3 και 269 παρ. 2 εδ. γ' ΚΠολΔ τις πιο πάνω αντενστάσεις του και κατά το ίδιο μέρος να παραπεμφθεί η υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο, αφού είναι δυνατή η σύνθεσή του από άλλο Δικαστή (άρθ. 580 παρ. 3 ΚΠολΔ), να διαταχθεί η απόδοση του παραβόλου που κατατέθηκε κατά την άσκηση της αίτησης αναίρεσης στον καταθέσαντα και να καταδικασθεί το αναιρεσίβλητο Επικουρικό Κεφάλαιο στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσείοντα (άρθρ. 183 ΚΠολΔ), που κατέθεσε και προτάσεις.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί την 5295/2013 απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών κατά το εις το σκεπτικό μέρος της.

Παραπέμπει την υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση κατά το ίδιο αναιρούμενο μέρος της στο ίδιο Δικαστήριο, που θα συγκροτηθεί από άλλον Δικαστή.

Διατάσσει την απόδοση του παραβόλου (με αριθ. 1643389, 1643390, 1643391, 062456, 062457 και 062458, που κατατέθηκε κατά την άσκηση της αίτησης αναίρεσης στον καταθέσαντα. Και

Καταδικάζει το αναιρεσίβλητο Επικουρικό Κεφάλαιο στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσείοντα, τα οποία ορίζει σε τρεις χιλιάδες (3.000) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 12 Δεκεμβρίου 2014.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 6 Φεβρουαρίου 2015.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ