Supreme Court dismisses appeal on equality of pay grounds, ruling lawyers differ from other staff due to contract type and work conditions.
Grecia (EL)
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the appellant's appeal against a lower court decision denying her travel expenses. The appellant, a lawyer employed on a fee-based retainer, argued she should receive the same monthly travel allowance as other employees of the same organization. The court found that the appellant's contract type and working conditions differed fundamentally from those of other staff members who received the allowance. Consequently, the court held that excluding the appellant from the benefit did not violate the constitutional principle of equal pay.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArticles 4(1) and 22(1)(b) of the Constitution; The principle of equal pay does not apply to employees with fundamentally different working conditions and contractual arrangements, even within the same organization.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
Απόφαση 98 / 2008 (Β2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)
Αριθμός 98/2008
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
Β2' Πολιτικό Τμήμα
ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Σπυρίδωνα Κολυβά, Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Ηλία Γιαννακάκη, Χρήστο Αλεξόπουλο, Σπυρίδωνα Ζιάκα, Ζήση Βασιλόπουλο, Αρεοπαγίτες.
ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 27 Νοεμβρίου 2007, με την παρουσία και του Γραμματέα Αντωνίου Στυλιανουδάκη, για να δικάσει μεταξύ:
Της αναιρεσείουσας: Χ1, η οποία παραστάθηκε αυτοπροσώπως με την ιδιότητά της ως δικηγόρος.
Του αναιρεσιβλήτου: Νομικού προσώπου δημοσίου δικαίου με την επωνυμία "Ταμείο Επικουρικής Ασφάλισης Υπαλλήλων Εμπορικών Καταστημάτων (ΤΕΑΥΕΚ), που έχει την έδρα του στην Καλλιθέα Αττικής και εκπροσωπείται νόμιμα, το οποίο εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Στέφανο Παπιλίδη.
Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 24/12/2004 αγωγή της ήδη αναιρεσείουσας, που κατατέθηκε στο Ειρηνοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 670/2005 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 2680/2006 οριστική του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 4/11/2006 αίτησή της.
Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω και ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Σπυρίδων Ζιάκας, ανέγνωσε την από 16/11/2007 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αιτήσεως αναιρέσεως. Η αναιρεσείουσα η οποία παραστάθηκε αυτοπροσώπως με την ιδιότητά της ως δικηγόρος ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, ο πληρεξούσιος του αναιρεσίβλητου την απόρριψή της και καθένας την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.
ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Από την αρχή της ισότητας, που καθιερώνεται από το άρθρο 4 παρ. 1 του Συντάγματος, προκύπτει ότι οι νόμοι που ψηφίζονται από τη Βουλή αλλά και οι κανονιστικού περιεχομένου διατάξεις, που εκδίδονται μετά από νομοθετική εξουσιοδότηση, κατά τη ρύθμιση ουσιωδώς ομοίων καταστάσεων και κατηγοριών προσώπων δεν μπορούν να επιχειρούν αυθαιρέτως δυσμενείς διακρίσεις σε βάρος ορισμένης κατηγορίας εργαζομένων που παρέχουν υπό τις αυτές συνθήκες όμοια εργασία, εκτός αν η διαφορετική ρύθμιση δεν είναι αυθαίρετη αλλά επιβάλλεται από λόγους γενικότερου κοινωνικού ή δημοσίου συμφέροντος οπότε, οι εργαζόμενοι για τους οποίους συντρέχουν οι λόγοι αυτοί αποτελούν ιδιαίτερη κατηγορία. Η ισότητα αμοιβής μεταξύ εργαζομένων με σχέση ιδιωτικού δικαίου, που ανήκουν στην ίδια κατηγορία και παρέχουν την ίδια υπό τις αυτές συνθήκες εργασία, επιβάλλεται και από το άρθρο 22 παρ. 1 εδ. β' του Συντάγματος, το οποίο αποτελεί ειδικότερη εκδήλωση της αρχής της ισότητας του άρθρου 4 παρ. 1 αυτού.
Συνεπώς, αν γίνει με νόμο ειδική ρύθμιση για ορισμένη κατηγορία προσώπων και αποκλείεται από τη ρύθμιση αυτή, κατά αδικαιολόγητη δυσμενή διάκριση, άλλη κατηγορία προσώπων για την οποία συντρέχει ο ίδιος λόγος που δικαιολογεί την ειδική αυτή μεταχείριση, η διάκριση είναι ανίσχυρη ως αντισυνταγματική και προς αποκατάσταση της συνταγματικής αρχής της ισότητας πρέπει να εφαρμοστεί η νομοθετική ρύθμιση και για εκείνους εις βάρος των οποίων έγινε η δυσμενής διάκριση, γιατί μόνο με τον τρόπο αυτόν αίρεται η ανισότητα που δημιουργείται κατά παράβαση των άνω διατάξεων του Συντάγματος.
Εξάλλου, γενικότεροι λόγοι κοινωνικού συμφέροντος για τη διαφορετική νομοθετική ρύθμιση των αποδοχών κατηγοριών εργαζομένων που παρέχουν την ίδια εργασία και υπό τις ίδιες συνθήκες, συντρέχουν όταν η κάθε κατηγορία παρέχει την εργασία κάτω από διαφορετικό νομικό καθεστώς ήτοι, όταν η μία κατηγορία παρέχει τις υπηρεσίες της με σχέση δημοσίου δικαίου και η άλλη με σχέση ιδιωτικού δικαίου ή προκειμένου περί κατηγοριών απασχολουμένων με σχέση ιδιωτικού δικαίου, κάθε μία από αυτές υπάγεται σε διαφορετικό μισθολογικό καθεστώς.
Περαιτέρω, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 38 παρ. 7 του Ν. 2008/1992, στους υπαλλήλους του ΙΚΑ, που απασχολούνται σε εξωτερική υπηρεσία ελέγχου εσόδων και Επιθεωρήσεως των μονάδων του ΙΚΑ, καθώς και στους τεχνικούς υπαλλήλους, στους φυσικοθεραπευτές, επισκέπτριες υγείας και στους παρασκευαστές που μετακινούνται για εκτέλεση υπηρεσίας, καταβάλλονται για όλο το μήνα έξοδα κινήσεως, που ορίζονται σε είκοσι χιλιάδες (20.000) δραχμές ..
.
Κατά τη διάταξη δε του άρθρου 14 του Ν. 2079/1992, η χορήγηση των εξόδων κινήσεως που προβλέπονται από την παραπάνω διάταξη για τους υπαλλήλους του ΙΚΑ, που εκτελούν εξωτερική υπηρεσία, επεκτείνεται και στους υπαλλήλους εξωτερικής υπηρεσίας εισπράξεως και ελέγχου εσόδων των λοιπών Ασφαλιστικών Οργανισμών αρμοδιότητας Υπουργείου Υγείας, Πρόνοιας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων και στους υπαλλήλους των μονάδων των οργανισμών αυτών, καθώς και στους τεχνικούς υπαλλήλους που μετακινούνται για εκτέλεση υπηρεσίας.
Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, το Πρωτοδικείο, που δίκασε ως Εφετείο, δέχτηκε τα εξής: Η ενάγουσα και ήδη αναιρεσείουσα προσλήφθηκε από το εναγόμενο και ήδη αναιρεσίβλητο Ν.Π.Δ.Δ.,με την επωνυμία "Ταμείο Επικουρικής Ασφάλισης Υπαλλήλων Εμπορικών Καταστημάτων (Τ.Ε.Α.Υ.Ε.Κ.), με την υπ' αριθμ. .......
πράξη του Προέδρου του Δ.Σ., ως δικηγόρος στο Εφετείο, με σχέση έμμισθης εντολής, αμειβόμενη με πάγια μηνιαία περιοδική αμοιβή. Έκτοτε προσέφερε με την ιδιότητα αυτή τις υπηρεσίες της καταταγείσα στο 8ο Μ.Κ και σε οργανική θέση που προβλέπεται από τον Οργανισμό Εσωτερικής Υπηρεσίας του αναιρεσιβλήτου, και ότι οι υπάλληλοι του ΙΚΑ καθώς και αυτοί της υπηρεσίας εσόδων και ελέγχου του αναιρεσιβλήτου, στους οποίους είχαν χορηγηθεί βάσει των διατάξεων των άρθρων 38 παρ. 7 του Ν. 2008/1992 και 14 του Ν. 2079/1992 έξοδα κινήσεως ως μηνιαία τακτική παροχή, ανήκουν σε κατηγορίες εργαζομένων, εντελώς διαφορετικές εκείνης της αναιρεσείουσας δικηγόρου, καθόσον αυτοί υπόκεινται σε ορισμένο ωράριο εργασίας, προσερχόμενοι καθημερινά στα γραφεία τους για την εκτέλεση της υπηρεσίας που τους έχει ανατεθεί και έχουν διαφορετικό βαθμολόγιο και μισθολόγιο.
Με βάση τα περιστατικά αυτά το Πρωτοδικείο έκρινε ότι η εξαίρεση των δικηγόρων του αναιρεσιβλήτου Ασφαλιστικού Οργανισμού, κατά συνέπεια δε και της αναιρεσείουσας, από τη χορήγηση της ανωτέρω παροχής, είναι δικαιολογημένη και δεν προσκρούει στη συνταγματική αρχή της ισότητας, ούτε στο άρθρο 119 της Συνθήκης της ΕΟΚ, που κυρώθηκε με το ν. 945/1979.
Με την κρίση του αυτή το εν λόγω δικαστήριο, το οποίο ακολούθως απέρριψε την αγωγή ως προς το σχετικό αγωγικό αίτημα, δεν παραβίασε τις προαναφερθείσες ουσιαστικού δικαίου διατάξεις , αφού η αναιρεσείουσα δικηγόρος, που παρέχει τις υπηρεσίες της στο αναιρεσίβλητο με σχέση έμμισθης εντολής και αμειβόμενη με μηνιαία περιοδική αμοιβή, δεν υπάγεται στην ίδια κατηγορία με τους υπαλλήλους του ΙΚΑ και των λοιπών ασφαλιστικών Οργανισμών, (στους οποίους περιλαμβάνεται και το αναιρεσίβλητο), ούτε παρέχει την ίδια με αυτούς και υπό τις αυτές συνθήκες εργασία.
Επομένως, όλοι οι λόγοι αναιρέσεως, κρινόμενοι ενιαίως, ως από τον αριθμό 1 του άρθρου 560 Κ.Πολ.Δ., καθόσον με αυτούς αποδίδεται στο Εφετείο παραβίαση των ιδίων ως άνω διατάξεων ουσιαστικού δικαίου, είναι απορριπτέοι ως αβάσιμοι.
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
Απορρίπτει την από 4-11-2006 αίτηση της Χ1 για αναίρεση της υπ' αριθμ. 2680/2006 αποφάσεως του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών. Και
Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλήτου, τα οποία ορίζει σε χίλια διακόσια (1200) ευρώ.
Κρίθηκε και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 18 Δεκεμβρίου 2007.
Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση, στο ακροατήριό του στις 17 Ιανουαρίου 2008.
Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ