Supreme Court dismisses appeal on inadmissibility grounds regarding non-essential procedural rights and improper evidence citation.

Απόφαση 98 / 2006 (Ζ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 98/2006

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Ζ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Στυλιανό Πατεράκη, Αντιπρόεδρο, Στέφανο Γαβρά, Δημήτριο Λοβέρδο, Ρένα Ασημακοπούλου και Διονύσιο Γιαννακόπουλο, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 14 Δεκεμβρίου 2005, με την παρουσία και της γραμματέως Αικατερίνης Σιταρά, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Ανώνυμης Τραπεζικής Εταιρείας με την επωνυμία Τράπεζα EFG Eurobaηk Ergasias Α.Ε που εδρεύει στην … και εκπροσωπείται νόμιμα, ως οιονεί καθολικής διαδόχου της Ανώνυμης Τραπεζικής Εταιρείας με την επωνυμία Τράπεζα Αθηνών (πρώην Τράπεζα Επαγγελματικής Πίστεως) λόγω συγχωνεύσεως με απορρόφηση της δεύτερης από την πρώτη. Εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Νικόλαο Κατσαντώνη, με δήλωση του άρθρου 242 παρ.2 Κ.Πολ.Δ.

Της αναιρεσίβλητης: Ε. χήρας Σ. Τ., κατοίκου ... ή κατοίκου ..., που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Κωνσταντίνο Λιούμα, με δήλωση του άρθρου 242 παρ.2 Κ.Πολ.Δ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 26 Νοεμβρίου 1998 ανακοπή της ήδη αναιρεσίβλητης, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Ιωαννίνων. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 326/1999 του ίδιου Δικαστηρίου και 89/2001 του Εφετείου Ιωαννίνων. Την αναίρεση της τελευταίας αποφάσεως ζήτησε η νυν αναιρεσίβλητη με την από 24-10-2001 αίτησή της, επί της οποίας εκδόθηκε η 1737/2002 απόφαση του Αρείου Πάγου , η οποία αναίρεσε την απόφαση αυτή και παρέπεμψε την υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση του Εφετείο Ιωαννίνων. Το Εφετείο Ιωαννίνων εξέδωσε την 74/2005 απόφαση, την αναίρεση της οποίας ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 10-6-2005 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της αιτήσεως αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Δημήτριος Λοβέρδος ανέγνωσε την από 23-11-2005 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε να γίνει δεκτός ο τρίτος λόγος αναιρέσεως και να απορριφθούν οι λοιποί λόγοι αναιρέσεως.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι. Ο λόγος αναιρέσεως από το άρθρο 559 αριθ. 16 ΚΠολΔικ. ιδρύεται όταν το Δικαστήριο, ερευνώντας αυτεπαγγέλτως ή κατά πρόταση διαδίκου τη συνδρομή ή μη των προϋποθέσεων του δεδικασμένου, παρά το νόμο δέχθηκε την ύπαρξη ή μη ύπαρξη αυτού. Εξάλλου, το δεδικασμένο που προκύπτει από τελεσίδικη απόφαση λαμβάνεται μεν υπόψη και αυτεπαγγέλτως από το Δικαστήριο, κατ'άρθρο 332 ΚΠολΔ πλην όμως δεν αφορά στη δημόσια τάξη και ως εκ τούτου δεν μπορεί να προταθεί το πρώτον ενώπιον του Αρείου Πάγου, διότι οι διατάξεις που το καθιερώνουν τέθηκαν προς εξυπηρέτηση ιδιωτικού συμφέροντος και όχι κάποιου ανώτερου κοινωνικού σκοπού.

Έτσι, εάν στην προσβαλλόμενη απόφαση ουδεμία γίνεται μνεία περί υπάρξεως ή μη υπάρξεως δεδικασμένου, λόγος αναιρέσεως ιδρύεται από το άρθρο 559 αριθ. 8 ΚΠολΔικ. αλλά τότε μόνον όταν ο διάδικος προσκόμισε ενώπιον του δικαστηρίου της ουσίας τελεσίδικη απόφαση και επικαλέσθηκε το δεδικασμένο που απορρέει από αυτή, προς απόδειξη της βάσεως της αγωγής ή την απόκρουση αυτής, τον ισχυρισμό δε τούτον, που ασκεί ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης παρέλειψε να ερευνήσει το δικαστήριο.

Στην προκείμενη περίπτωση με τους λόγους αναιρέσεως, πρώτο από το άρθρο 559 αριθ. 16 ΚΠολΔικ. και δεύτερο από το άρθρο 559 αριθ. 8 ΚΠολΔικ., προβάλλεται, αντίστοιχα, ότι το Εφετείο παρά το νόμο α) δέχθηκε ότι δεν υπάρχει δεδικασμένο, που απορρέει από την τελεσίδικη απόρριψη της ανακοπής της αναιρεσίβλητης κατά της 322/1998 διαταγής πληρωμής του δικαστή του Μονομελούς Πρωτοδικείου Ιωαννίνων, με την 151/22.4.1999 απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Ιωαννίνων, σε συνδυασμό με το πιστοποιητικό του γραμματέα του Πρωτοδικείου Ιωαννίνων, έγγραφα τα οποία νομίμως επικαλέσθηκε και προσκόμισε η αναιρεσείουσα, και απέρριψε σιγή τον αντίστοιχο ισχυρισμό της και β) δεν έλαβε υπόψη τον ως άνω νομίμως προταθέντα ισχυρισμό της αναιρεσείουσας περί δεδικασμένου.

Οι λόγοι αυτοί αναιρέσεως πρέπει να απορριφθούν ως αβάσιμοι, ο πρώτος διότι στηρίζεται σε αναληθή προϋπόθεση, αφού, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, το Εφετείο καθόλου δεν ερεύνησε τη συνδρομή ή μη των προϋποθέσεων του δεδικασμένου και ο δεύτερος διότι η αναιρεσείουσα - εφεσίβλητη, όπως προκύπτει από τις προτάσεις της ενώπιον του Εφετείου, επικαλούμενη και προσκομίζουσα τα ως άνω έγγραφα, δεν προέβαλε ενώπιον του δικαστηρίου της ουσίας ένσταση δεδικασμένου, έχουσα ως ιστορική βάση το περιεχόμενο των παραπάνω, αποφάσεως του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Ιωαννίνων και διαταγής πληρωμής του δικαστή του Μονομελούς Πρωτοδικείου Ιωαννίνων, και αίτημα την απόρριψη της επίδικης ανακοπής κατά της αναγκαστικής κατασχέσεως ως απαράδεκτης.

ΙΙ. Ο λόγος αναιρέσεως από το άρθρο 559 αριθ. 1 ΚΠολΔικ. δημιουργείται όταν παραβιάζονται κανόνες ουσιαστικού δικαίου και όχι δικονομικοί, με τους οποίους καθορίζονται τα όργανα και ο τρόπος της παροχής έννομης προστασίας, όπως αυτή προβλέπεται από το ουσιαστικό δίκαιο, ή της επιβολής των κυρώσεων για την παράβαση ή μη τήρηση των κανόνων του ουσιαστικού δικαίου.

Εξάλλου, ως "πράγματα" κατά την έννοια του άρθρου 559 αριθ. 8 ΚΠολΔικ., τα οποία, αν το δικαστήριο παρά το νόμο δεν έλαβε υπόψη καίτοι προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, ιδρύεται ο αντίστοιχος λόγος αναιρέσεως, δεν θεωρούνται ισχυρισμοί αόριστοι ή μη νόμιμοι και άρα επουσιώδεις• οπότε η παράλειψη του δικαστηρίου να τους εκτιμήσεις δεν θεμελιώνει τον αναιρετικό αυτό λόγο.

Στην προκείμενη περίπτωση με τον τρίτο λόγο αναιρέσεως, από το άρθρο 559 αριθ. 1 και 8 ΚΠολΔικ., αποδίδονται στο Εφετείο οι πλημμέλειες ότι παρέλειψε να εφαρμόσει τη διάταξη του άρθρου 281 ΑΚ και παρά το νόμο δεν έλαβε υπόψη τον εκ του άρθρου 281 ΑΚ ισχυρισμό της αναιρεσείουσας περί της καταχρηστικής άσκησης του επίδικου δικαιώματος της ανακοπής κατά της αναγκαστικής κατασχέσεως, διότι η αναιρεσίβλητη, αφού εξάντλησε όλα τα δικονομικά μέσα στα πλαίσια αμφισβητήσεως της διαταγής πληρωμής, ως έσχατο μέσο αμφισβήτησε με την επίδικη ανακοπή και την οφειλή της ως εγγυήτριας και την προς τούτο πληρεξουσιότητα του εντολοδόχου γιού της, περί της καταρτίσεως της συμβάσεως εγγυήσεώς της για την πληρωμή του επίδικου χρέους• εξουσία την οποία παρείχε προς αυτόν κατά τον ίδιο τρόπο συνεχώς από το έτος 1980, παραδέχθηκε δε πλήρως δια της ανακοπής της κατά της διαταγής πληρωμής, ότι εγγυήθηκε την καταβολή της οφειλής.

Υπό τα περιστατικά όμως αυτά ο ως άνω λόγος αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί προεχόντως ως απαράδεκτος, υπό τις αιτιάσεις του άρθρου 559 αριθ. 1 ΚΠολΔικ., διότι η άσκηση του δικαιώματος της ανακοπής κατά της εκτελέσεως αναφέρεται σε δικονομικό δικαίωμα και υπό τις αιτιάσεις του άρθρου 559 αριθ. 8 ΚΠολΔικ., διότι η άσκηση της επίδικης ανακοπής κατά της αναγκαστικής κατασχέσεως δεν εμπίπτει στην δια του άρθρου 281 ΑΚ θεσπιζόμενη απαγόρευση ώστε ο αντίστοιχος ισχυρισμός να είναι ουσιώδης για την έκβαση της δίκης.

ΙΙΙ. Για την ίδρυση του λόγου αναιρέσεως από το άρθρο 559 αριθ. 11 ΚΠολΔικ, στην περίπτωση κατά την οποία το δικαστήριο δεν έλαβε υπόψη αποδεικτικό μέσο-εξώδικη ομολογία, απαιτείται και η νόμιμη επίκληση και προσκομιδή του εγγράφου που περιέχει την εξώδικη ομολογία• δεν υπάρχει δε νόμιμη επίκληση, όταν με τις προτάσεις του Εφετείου γίνεται αναφορά στις πρωτόδικες προτάσεις και στα προσαγόμενα μ'εκείνες έγγραφα. Στην προκείμενη περίπτωση με τον τέταρτο λόγο αναιρέσεως αποδίδεται στο Εφετείο η πλημμέλεια ότι δεν έλαβε υπόψη την από 5.11.1998 ανακοπή της αναιρεσίβλητης κατά της διαταγής πληρωμής, στην οποία περιέχεται (εξώδικη) ομολογία της ως προς την ύπαρξη και τη νομιμότητα της επίδικης οφειλής της ως εγγυήτριας• έγγραφο το οποίο η αναιρεσείουσα είχε επικαλεσθεί και προσκομίσει με τις πρωτόδικες προτάσεις της, τις οποίες επανέφερε δια των προτάσεών της στο Εφετείο, με αναφορά στα προσαγόμενα μ'εκείνες έγγραφα. Ο λόγος αυτός αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί προεχόντως ως απαράδεκτος λόγω μη νόμιμης επίκλησης του ως άνω αποδεικτικού μέσου.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την 32/10-06-2005 αίτηση της "EFG EuroBank Ergasias Α.Ε." για αναίρεση της 74/2005 απόφασης του Εφετείου Ιωαννίνων.

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα να πληρώσει στην αναιρεσίβλητη τα δικαστικά έξοδα εκ χιλίων εκατόν εβδομήντα (1170) Ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 21 Δεκεμβρίου 2005. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 12 Ιανουαρίου 2006.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ