Supreme Court dismisses appeal for inadmissibility due to vague grounds failing to specify Article 559 Civil Procedure Code violations.

Απόφαση 988 / 2019 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 988/2019

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ασπασία Μαγιάκου, Προεδρεύουσα Αρεοπαγίτη, Πέτρο Σαλίχο, Ιωάννη Φιοράκη, Παρασκευή Καλαϊτζή και Ανθή Γκάμαρη - Εισηγήτρια, Αρεοπαγίτες.

Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριό του, την 6η Φεβρουαρίου 2019 με την παρουσία και της γραμματέως Σπυριδούλας Τζαβίδη, για να δικάσει την εξής υπόθεση μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1. Π. Κ. του Μ. και 2.Π. Κ. του Μ., κατοίκων ..., που εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο Αθανάσιο Ορταντζόγλου με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ. Της αναιρεσίβλητης: Ε. Κ. χήρα Γ. το γένος Χ. Κ., κατοίκου ..., που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο Παύλο Μουρατίδη με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ., ο οποίος με την ανωτέρω δήλωση και με τις προτάσεις του διορθώνει στο ορθό "Κομποθανάση" το επώνυμο της αναιρεσίβλητης.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την υπ' αριθμ.632/ΤΠ/39/2007 αγωγή των ήδη αναιρεσειόντων, και την υπ' αριθμ. 590/ΤΠ/37/2007 αγωγή της ήδη αναιρεσίβλητης, που κατατέθηκαν στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Βέροιας. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 152/2013 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου, 674/2015 μη οριστική και 1203/2018 οριστική του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 10-6-2018 αίτησή τους. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Με την κρινόμενη από 10-6-2018 αίτηση αναίρεσης προσβάλλεται η τελεσίδικη 1203/2018 απόφαση του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Με αυτήν έγινε δεκτή η στρεφόμενη κατά των ήδη αναιρεσειόντων αγωγή, αναγνωριστική κυριότητας δύο ακινήτων, (κληροτεμαχίων, εμβαδών 3.875 και ήδη 2.635 τμ και 6.200 αντίστοιχα), αποκλειστικής κυριότητας του α' και κατά το 1/2 εξ αδιαιρέτου του β' ακινήτου, της αρχικώς ενάγουσας - εναγομένης Σ. Κ. στη θέση της οποίας έχει ήδη υπεισέλθει κατά την διάρκεια της πρωτοβάθμιας δίκης ως καθολική διάδοχος της η ήδη αναιρεσίβλητη, που αποκτήθηκε με παράγωγο τρόπο (κληρονομιά, που αποδέχθηκε με πράξη αποδοχής και μετέγραφε), ενώ απορρίφθηκε αντίθετη αγωγή των ήδη αναιρεσειόντων κατά της παραπάνω αρχικώς εναγομένης, αναγνωριστική κυριότητας, κατά ποσοστό 1/2 εξ αδιαιρέτου του καθενός επί του α' ακινήτου, που αποκτήθηκε με έκτακτη χρησικτησία, και ακολούθως απορρίθηκε ως κατ' ουσίαν αβάσιμη η έφεση των ήδη αναιρεσειόντων κατά της εκκληθείσας πρωτοβάθμιας απόφασης ,που είχε δεχθεί τα ίδια και επικυρώθηκε η τελευταία.

Από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 118 αρ. 4, 566 παρ. 1 και 577 παρ. 3 Κ.Πολ,Δ. προκύπτει ότι στο έγγραφο της αναίρεσης πρέπει να αναφέρεται κατά τρόπο σαφή, ορισμένο και ευσύνοπτο η νομική πλημμέλεια που αποδίδεται στο δικαστήριο που εξέδωσε την αναιρεσιβαλλομένη απόφαση, ώστε να είναι δυνατόν να διαπιστωθεί, αν και ποιο λόγο αναίρεσης από τους περιοριστικά αναφερόμενους στο άρθρο 559 Κ.Πολ.Δ.

θεμελιώνει η προβαλλόμενη αιτίαση. Διαφορετικά ο λόγος αναίρεσης απορρίπτεται αυτεπαγγέλτως ως αόριστος, χωρίς να είναι επιτρεπτή η συμπλήρωση των στοιχείων που λείπουν με παραπομπή σε άλλα διαδικαστικά έγγραφα, ούτε με παραπομπή στην προσβαλλόμενη απόφαση και χωρίς να αρκεί η απλή μνεία του αριθμού του άρθρου που τον προβλέπει (η αναφορά του οποίου είναι αναγκαία), ούτε η επανάληψη του κειμένου της σχετικής διάταξης άνευ προσδιορισμού των αναγκαίων στοιχείων που απαιτούνται κατ' αυτήν για στοιχειοθετηθεί ο συγκεκριμένος λόγος (ΑΠ 100/2019, ΑΠ 275/2017).

Ειδικότερα: 1) Για να είναι ορισμένος ο λόγος αναίρεσης από τον αριθμό 16α του άρθρου 559 ΚΠολΔ, με τον οποίο αποδίδεται η πλημμέλεια ότι το δικαστήριο κατά παράβαση του νόμου δέχθηκε ότι υπάρχει ή ότι δεν υπάρχει δεδικασμένο, πρέπει να καθορίζεται στο αναιρετήριο με σαφήνεια το αντικείμενο της δίκης που προηγήθηκε, τα ζητήματα που κρίθηκαν σ' αυτή με δύναμη δεδικασμένου σε συσχετισμό με το αντικείμενο της μεταγενέστερης δίκης και οι παραδοχές του δικαστηρίου με τα πραγματικά περιστατικά που προσδιορίζουν την πλημμέλεια της προσβαλλόμενης απόφασης, καθώς επίσης ότι ο αναιρεσείων επικαλέστηκε το δεδικασμένο στο δικαστήριο της ουσίας και ο ισχυρισμός ρητά απορρίφθηκε (ΑΠ 1324/2013, ΑΠ 945/2008). 2) Για να είναι ορισμένος ο από τον αριθμ. 11 του άρθρου 559 ΚΠολΔ λόγος αναίρεσης, με τον οποίο αποδίδεται η πλημμέλεια ότι το δικαστήριο έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα που ο νόμος δεν επιτρέπει ή παρά το νόμο έλαβε υπόψη αποδείξεις που δεν προσκομίστηκαν ή δεν έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα που οι διάδικοι επικαλέστηκαν και προσκόμισαν, πρέπει να αναφέρονται:

α) ως προς την αποδιδόμενη πλημμέλεια από το εδ. α' μεταξύ άλλων, ποια είναι τα αποδεικτικά μέσα που έλαβε υπόψην το δικαστήριο, τα οποία ο νόμος δεν επιτρέπει, ο λόγος για τον οποίον ήταν ανεπίτρεπτα, ο ισχυρισμός προς απόδειξη του οποίου έχει ληφθεί υπόψη το αποδεικτικό μέσο, β) ως προς την αποδιδόμενη πλημμέλεια από το εδ.β, μεταξύ άλλων, οι αποδείξεις που λήφθηκαν υπόψη χωρίς να προσκομιστούν, ο ισχυρισμός για απόδειξη του οποίου λήφθηκαν υπόψη και ο λόγος που δεν έπρεπε να ληφθούν, γ) ως προς την αποδιδόμενη πλημμέλεια από το εδ.γ,' μεταξύ άλλων, τα αποδεικτικά μέσα που ο αναιρεσείων επικαλέστηκε και προσκόμισε στο δικαστήριο της ουσίας και δεν λήφθηκαν υπόψη, το περιεχόμενο αυτών, ο νόμιμος τρόπος που προσκομίστηκαν στο δικαστήριο της ουσίας, ο ισχυρισμός προς απόδειξη η ανταπόδειξη του οποίου προσκομίστηκε το αποδεικτικό μέσο. 3) Για να είναι ορισμένος ο από τον αριθ. 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ λόγος αναίρεσης, με τον οποίο προβάλλεται η αιτίαση ότι η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση, πρέπει να μνημονεύονται στο αναιρετήριο, εκτός άλλων, ο κανόνας δικαίου που φέρεται ότι παραβιάστηκε, προκειμένου να ελεγχθεί αν υπάρχει, σχετικά με την εφαρμογή του, έλλειψη αιτιολογιών ή αντίφαση ή ανεπάρκεια αυτών, οι πραγματικές παραδοχές της απόφασης, η εξειδίκευση του σφάλματος (ΑΠ 766/2017).

Στην προκείμενη περίπτωση οι αναιρεσείοντες με τους αναρίθμητους, πρώτο, δεύτερο και τρίτο λόγους αναίρεσης αποδίδουν τις παρακάτω πλημμέλειες στην προσβαλλόμενη απόφαση: 1) Με τον πρώτο λόγο με τον τίτλο "Μη νόμιμη λήψη δεδικασμένου υπόψιν", αφού γίνεται αναφορά αποσπασματικά στις νομικές σκέψεις της προσβαλλόμενης περί δεδικασμένου, και ότι η αναιρεσίβλητη άσκησε ανακοπή ερημοδικίας κατά της 83/1992 απόφασης του Ειρηνοδικείου Βέροιας, που απορρίφθηκε αμετάκλητα με την 380/2017 απόφαση του Αρείου Πάγου, ακολούθως προβάλλεται η αιτίαση ότι "το δεδικασμένο της 83/1992 απόφασης υπάρχει, αφού η καθής δεν έκανε ανακοπή ερημοδικίας, αφού απορρίφθηκε ουσία και είχε επιδοθεί η απόφαση......Η θεώρηση της απόφασης ότι έπρεπε να γίνει κοινοποίηση και στην προκτήτορα των γεωτεμαχίων είναι λάθος.....Κοινοποιώ στις 15-1-2010, δεν ασκεί ανακοπή ερημοδικίας, άρα επήλθε δεδικασμένο" 2) Με το δεύτερο λόγο, με τίτλο ολόκληρο το κείμενο του αριθμ. 11 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, αφού γίνεται αναφορά ότι η προσβαλλόμενη "αναφέρεται στην κατάθεση του Κ.

του Γ. όσο και στην ένορκη κατάθεση του Α. Κ.", για όσα κατέθεσαν, και σε αποσπασματικές παραδοχές ως προς τη νομή, ακολούθως, προβάλλεται η αιτίαση ότι η αναιρεσιβαλλόμενη "δεν λαμβάνει υπόψιν ότι τη νομή των επιδίκων την είχε ο πατέρας τους από το 1968, δεν απαντά γιατί αυτοί από το έτος 1968 έως το 1992 ήσαν στη νομή του επίδικου", ότι "δεν εφήρμοσε το νόμο τον οποίον αν εφήρμοζε θα κατέληγε σε διαφορετική κρίση".

Με τον τρίτο λόγο, με τίτλο ολόκληρο το κείμενο του αριθμ. 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, προβάλλεται η αιτίαση ότι "η προσβαλλόμενη δεν λαμβάνει υπόψη το δεδικασμένο της 83/1992 απόφασης λόγω του ότι απορρίφθηκε ως αόριστη η ανακοπή ερημοδικίας, που όμως είναι λάθος αφού έγινε η επίδοση και παραβλέπει ότι η απόφαση είναι έγκυρη".

Οι λόγοι αυτοί, όπως διατυπώνονται, είναι προεχόντως αόριστοι και απορριπτέοι ως απαράδεκτοι, δεδομένου ότι, εκτός του ότι δεν αναφέρονται στο αναιρετήριο, σύμφωνα με όσα προεκτέθηκαν για το ορισμένο, οι διατάξεις του άρθρου 559 ΚΠολΔ, ήτοι οι αριθμοί των λόγων αναίρεσης του άρθρου 559 ΚΠολΔ, για τους οποίους οι αναιρεσείοντες ψέγουν με τα όσα αποδίδουν την προσβαλλόμενη απόφαση, χωρίς ακόμη να αναφέρεται και το άρθρο 559 ΚΠολΔ, δεν αναφέρονται με σαφήνεια και πληρότητα, σε περίπτωση που ήθελε εκτιμηθεί ότι με τους λόγους αυτούς προσάπτονται οι πλημμέλειες από τους αριθμ. 16α, 11 και 19 αντίστοιχα του άρθρου 559 ΚΠολΔ, όλα τα ως άνω αναγκαία για το ορισμένο των λόγων αυτών στοιχεία, όπως αυτά προεκτέθηκαν στη μείζονα σκέψη.

Κατ' ακολουθίαν των ανωτέρω, η αίτηση αναίρεσης, πρέπει να απορριφθεί στο σύνολο της ως απαράδεκτη, να διαταχθεί η εισαγωγή του παραβόλου στο Δημόσιο Ταμείο (άρθρο 495 παρ. 3 ΚΠολΔ) και να καταδικασθούν οι αναιρεσείοντες, λόγω της ήττας τους, στη δικαστική δαπάνη της αναιρεσίβλητης, κατά παραδοχή του σχετικού νομίμου αιτήματος αυτής (άρθρα 176, 183, 191 παρ. 2 ΚΠολΔ), σύμφωνα με το διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 10-6-2018 αίτηση των 1) Π. Μ. Κ. και 2) Π. Μ. Κ. για αναίρεση της 1203/2018 απόφασης του Εφετείου Θεσσαλονίκης .

Διατάσσει την εισαγωγή του παραβόλου που κατέθεσαν οι αναιρεσείοντες στο Δημόσιο Ταμείο. Και

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στη δικαστική δαπάνη της αναιρεσίβλητης, την οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 26 Ιουνίου 2019.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 6 Αυγούστου 2019.

Η ΠΡΟΕΔΡΕΥΟΥΣΑ ΑΡΕΟΠΑΓΙΤΗΣ και νυν Αντιπρόεδρος του Αρείου Πάγου

Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ