Supreme Court allows appeal against liability for partner's malpractice not performed as company organ duties.

Απόφαση 988 / 2014 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 988/2014

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α1' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Γεώργιο Χρυσικό, Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Γεώργιο Γεωργέλλη, Δημήτριο Κράνη, Αντώνιο Ζευγώλη και Ιωάννη Χαμηλοθώρη Αρεοπαγίτες.

Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριό του, στις 4 Νοεμβρίου 2013, με την παρουσία και της Γραμματέως Χριστίνας Σταυροπούλου, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: της ανώνυμης εταιρείας με την επωνυμία "…", που εδρεύει στην … και εκπροσωπείται νόμιμα, ως διαδόχου, κατόπιν μετατροπής, της ομορύθμου εταιρείας με την επωνυμία "…", η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Ιωάννη Καράκωστα, που δεν κατέθεσε προτάσεις.

Των αναιρεσιβλήτων:1.Β. Σ. του Λ., κατοίκου ... , ατομικά και για λογαριασμό της ανήλικης κόρης του Σ. Σ. του Β. , κατοίκου ομοίως, 2.Λ. Σ. του Β., κατοίκου ... , 3.Σ. χας Χ. Λ. , το γένος Β. Α. , κατοίκου ... , 4. Δ. Λ. του Χ. , κατοίκου ... , 5.Π. Λ. του Χ., κατοίκου ... , 6. Γ. συζ. Α. Κ. , το γένος Χ. Λ. , κατοίκου ... και 7. Σ. συζ. Λ. Κ., το γένος Χ. Λ. , κατοίκου ... , οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Ιωάννη Τόλη

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 29 Νοεμβρίου 2004 αγωγή των ήδη αναιρεσιβλήτων που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Καρδίτσας. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 67/2008 οριστική του ιδίου δικαστηρίου και 765/2010 του Εφετείου Λάρισας. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 10 Φεβρουαρίου 2011 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Ιωάννης Χαμηλοθώρης, ανέγνωσε την από 29 Απριλίου 2013 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την αναίρεση της προσβαλλόμενης απόφασης κατά παραδοχή του πρώτου λόγου αναίρεσης και την απόρριψη του δεύτερου λόγου αναίρεσης.

Ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, ο πληρεξούσιος των αναιρεσιβλήτων την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους του στη δικαστική δαπάνη του.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αρ. 1 ΚΠολΔ, λόγος αναίρεσης για παραβίαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου ιδρύεται αν το δικαστήριο δεν εφάρμοσε τέτοιο κανόνα, ενώ συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις εφαρμογής του, ή αν εφάρμοσε αυτόν, ενώ δεν έπρεπε, καθώς και αν προσέδωσε στον εφαρμοστέο κανόνα έννοια διαφορετική από την αληθινή (ΟλΑΠ 36/1988, ΑΠ 1186/2009, ΑΠ 1126/2009).

Στην περίπτωση που το δικαστήριο έκρινε κατ' ουσίαν την υπόθεση, η παράβαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου κρίνεται, ενόψει των πραγματικών περιστατικών που ανελέγκτως δέχθηκε το δικαστήριο της ουσίας ότι αποδείχθηκαν και της υπαγωγής αυτών στο νόμο και ιδρύεται ο λόγος αυτός αναίρεσης, αν οι πραγματικές παραδοχές της απόφασης καθιστούν προφανή την παραβίαση (ΑΠ 236/2009, ΑΠ 12/2009).

Περαιτέρω από τη διάταξη του άρθρου 71 ΑΚ, που ορίζει ότι το νομικό πρόσωπο ευθύνεται για πράξεις ή παραλείψεις των οργάνων που το αντιπροσωπεύουν, εφόσον η πράξη ή η παράλειψη έγινε κατά την εκτέλεση των καθηκόντων που τους είχαν ανατεθεί και δημιουργεί υποχρέωση αποζημίωσης, προκύπτει, ότι προϋποθέσεις της αυτοτελούς αδικοπρακτικής ευθύνης του νομικού προσώπου κατά τη διάταξη αυτή είναι οι ακόλουθες:

α)Πράξη η παράλειψη, που να μην είναι αδικαιοπραξία και να παράγει υπόχρέωση αποζημίωσης με βάση άλλες διατάξεις του ΑΚ, όπως είναι εκείνες των άρθρων 914 και 919 ΑΚ. β) Να πρόκειται για πράξη ή παράλειψη των οργάνων που αντιπροσωπεύουν το νομικό πρόσωπο. Ως όργανα του νομικού προσώπου, κατά το νομοθετικό λόγο της διάταξης αυτής, νοούνται όχι μόνο τα πρόσωπα που διοικούν το νομικό πρόσωπο κατά τους ορισμούς των άρθρων 65 έως 70 του ΑΚ (καταστατικά όργανα), αλλά και εκείνα των οποίων οι εξουσίες συναλλαγής με τρίτους προσδιορίζονται στο καταστατικό, τη συστατική πράξη ή τον κανονισμό λειτουργίας του νομικού προσώπου ακόμα και αν τα πρόσωπα αυτά δεν μετέχουν στη διοίκηση του τελευταίου, γ) Η πράξη ή η παράλειψη να έγινε κατά την εκτέλεση των καθηκόντων, που είχαν ανατεθεί στο όργανο, να πρόκειται δηλαδή για πράξη ή παράλειψη, την οποία το όργανο διαπράττει με την ιδιότητα του αυτή.

Πρέπει συγκεκριμένα η πράξη ή παράλειψη του οργάνου να βρίσκεται σε εσωτερική συνάφεια με την εκτέλεση των καθηκόντων του οργάνου και να μην είναι άσχετη ή ξένη προς τα καθήκοντα αυτά, είναι δε αδιάφορο για την ευθύνη του νομικού προσώπου αν το όργανο ενήργησε καθ' υπέρβαση των εν λόγω καθηκόντων κατά κατάχρηση της εξουσίας του.

Στην περίπτωση δε που η πράξη ή η παράλειψη του αρμόδιου οργάνου είναι υπαίτια που παράγει υποχρέωση αποζημίωσης, τότε ευθύνονται εις ολόκληρον και αυτό και το νομικό πρόσωπο, δηλαδή το νομικό πρόσωπο έχει πρόσθετη με το καταστατικό όργανό του ευθύνη για αποζημίωση (ΑΠ 1485/2010, ΑΠ 380/2008). Εξάλλου, από τις διατάξεις των άρθρων 741, 742 παρ. 1,

361 και 648 ΑΚ συνάγεται ότι σε κάθε εταιρεία, με την οποία επιδιώκεται με κοινές εισφορές κοινός σκοπός και ιδίως οικονομικός, όπως συμβαίνει και με την ομόρρυθμη εταιρία, βασικό στοιχείο αποτελεί η ανάληψη από τους εταίρους της υποχρέωσης καταβολής της εισφοράς, το εννοιολογικό στοιχείο της οποίας εκλαμβάνεται με την ευρεία έννοια του όρου. Ως εισφορά νοείται γενικότερα η συμβολή του εταίρου στην πραγμάτωση του εταιρικού σκοπού που προβλέπει ο νόμος ως υποχρεωτική, τέτοια δε συμβολή εκ μέρους των εταίρων ομόρρυθμης εταιρίας μπορεί να είναι και η παροχή της προσωπικής τους εργασίας προς ευόδωση του εταιρικού σκοπού (ΑΠ 1400/2008, ΑΠ 1147/2004), η οποία όμως εκ του επιδιωκομένου σκοπού της και του περιεχομένου της, δεν συνιστά πράξη διαχείρισης και εκπροσώπησης εταιρείας στις προς τις τρίτων σχέσεις της εταιρείας έστω και εάν οι τρίτοι αυτοί είναι πελάτες της εταιρείας.

Στην προκειμένη περίπτωση με την προσβαλλόμενη απόφαση απορρίφθηκε, ως ουσιαστικά αβάσιμη, η έφεση της αναιρεσείουσας-εναγομένης και επικυρώθηκε, ως προς αυτή, η απόφαση 67/2008 του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Καρδίτσας, με την οποία η εν λόγω εναγομένη, ομόρρυθμη τότε εταιρία, και ο συνεναγόμενός της ιατρός Π.

Γ., ομόρρυθμο μέλος της, υποχρεώθηκαν, εις ολόκληρον ο καθένας, να πληρώσουν στους ενάγοντες και ήδη αναιρεσιβλήτους το ποσό των 14.400 ευρώ, ως αποζημίωση, λόγω στέρησης διατροφής των δύο πρώτων, και το ποσό συνολικά των 570.000 ευρώ, ως χρηματική ικανοποίηση, λόγω ψυχικής οδύνης από το θάνατο της Ε. Λ. , συζύγου του πρώτου και μητέρας των εκπροσωπούμενων από αυτόν ανήλικων τέκνων τους Λ.

και Σ. Σ. , θυγατέρας της δεύτερης και αδελφή των υπολοίπων, που επήλθε από αμέλεια του πιο πάνω εναγομένου ιατρού, κατά την παροχή των ιατρικών υπηρεσιών του, τις οποίες είχε την υποχρέωση, ως ομόρρυθμος εταίρος, με βάση το καταστατικό της αναιρέσείουσας εταιρίας, να προσφέρει για την επίτευξη του εταιρικού σκοπού της λειτουργίας και εκμετάλλευσης γυναικολογικής κλινικής.

Ήδη η αναιρέσείουσα προβάλλει με τον πρώτο λόγο αναίρεσης την αιτίαση ότι το Εφετείο εσφαλμένα εφάρμοσε τη διάταξη του άρθρου 71 ΑΚ, με συνέπεια να δεχθεί ευθύνη και της ίδιας για την πιο πάνω αδικοπρακτική συμπεριφορά του συνενάγομένου ομορρύθμου μέλους της Π. Γ. , διότι ο τελευταίος δεν ήταν καταστατικό όργανό της, ούτε η κριθείσα ως παράνομη και υπαίτια συμπεριφορά αυτού συνιστά πράξη διαχείρισης ή εκπροσώπησης της ίδιας και έτσι υπέπεσε στην πλημμέλεια του άρθρου 559 αριθ. 1 ΚΠολΔ.

Όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση το Εφετείο δέχθηκε,_αναφορικά με το κρίσιμο εδώ ζήτημα της ευθύνης της αναιρεσείουσας εταιρίας, τα εξής: "Ο πρώτος εναγόμενος, ιατρός με την ειδικότητα του μαιευτήρα-γυναικολόγου, μετείχε ως ομόρρυθμο μέλος στην ομόρρυθμη εταιρία_με την επωνυμία "…." (ήδη αναιρεσείουσα ανώνυμη εταιρία) και έδρα την …, η οποία είχε ως σκοπό την εκμετάλλευση ιδιωτικής μαιευτικής-γυναικολογικής κλινικής και τη μέσω αυτής, παροχή ιατρικών υπηρεσιών της ειδικότητάς του.

Στην κλινική αυτή περί ώρα 19.00 της 27.7.2001 προσήλθε η επίτοκος Ε. Λ. , ηλικίας 32 ετών, συνοδευόμενη από το σύζυγο της, πρώτο από τους ενάγοντες, κατόπιν συνεννοήσεως με τον πρώτο ενάγομενο, ο οποίος, ως θεράπων ιατρός της, είχε αναλάβει την παρακολούθηση της εγκυμοσύνης και την επιμέλεια του τοκετού της στο τρίτο παιδί.

Ενόψει του ότι η πιθανή ημερομηνία επέλευσης φυσιολογικού τοκετού είχε παρέλθει ήδη και η επίτοκος βρισκόταν σε παράταση 4-5 ημερών, ο πρώτος εναγόμενος της χορήγησε κολπικό δισκίο προσταγλαδίνης για την πρόκληση τεχνητών ωδίνων τοκετού και της_επέτρεψε να αναχωρήσει για την οικία της στο χωριό … και να επανέλθει μετά την έναρξη των ωδίνων.

Περί ώρα 24.00 τη ίδιας ημέρας άρχισαν οι ωδίνες και περί ώρα 2.30 της 28.7.2001 η επίτοκος συνοδευόμενη από το σύζυγό της έφθασε στην κλινική, Εκεί την υποδέχθηκε η νοσηλεύτρια Δ. Κ. και αφού της χορηγήθηκε σε ενέσιμη μορφή μια αμπούλα του φαρμάκου buscopan, ως σπασμολυτικό του τραχήλου της μήτρας και της τοποθετήθηκε ορός desctrose 1.000 ml από τον αναισθησιολόγο Χ.

Μ. , κατέφθασε και ο πρώτος εναγόμενος περί ώρα 2.50...Στη συνέχεια, ωστόσο, η κατάσταση της υγείας της επιτόκου επιδεινώθηκε ραγδαία, καθόσον άρχισε να εμφανίζει έντονη δύσπνοια, κυάνωση και σπασμούς κυρίως των μασητικών μυών. Παρά δε τις προσπάθειες του πρώτου εναγομένου, ο οποίος με τη συνδρομή του αναισθησιλόγου Χ.

Μ. και του μαιευτήρα της κλινικής Α. Ν. της χορήγησε οξυγόνο και στη συνέχεια τη μετέφερε στο χειρουργείο της κλινικής, όπου τη διασωλήνωσε, η κατάσταση της επιτόκου χειροτέρευσε και άρχισε να εμφανίζει αρτηριακή πίεση μη μετρούμενη. Ετσι, λόγω της κρισιμότητας της κατάστασής της μεταφέρθηκε διασωληνωμένη περί ώρα 4.15 στο Γενικό Νοσοκομείο Καρδίτσας, όπου περί ώρα 5.30 διαπιστώθηκε ο θάνατός της....Αποδείχθηκε ότι ο θάνατος προκλήθηκε από ολιγαιμικό σοκ, εξαιτίας εσωτερικής αιμορραγίας από κεντρική αποκόλληση του πλακούντος που εκδηλώθηκε ικανό χρόνο πριν να πέσει η επίτοκος σε κώμα και δεν διαγνώσθηκε από τον πρώτο εναγόμενο, ώστε να αντιμετωπιστεί έγκαιρα...Ο πρώτος εναγόμενος κατέστη υπαίτιος του θανάτου της επιτόκου Ε.

Λ. , διότι από έλλειψη της προσοχής, την οποία όφειλε από τις περιστάσεις και μπορούσε να καταβάλει, όπως ένας μέσος ευσυνείδητος ιατρός της ειδικότητάς του που δρά υπό τις ίδιες συνθήκες και κατά παράβαση των διδαγμάτων της ιατρικής επιστήμης και της κτηθείσας πείρας του, ενώ χορήγησε στην επίτοκο κολπικό δισκίο προσταγλαδίνης για την πρόκληση τεχνητών ωδίνων τοκετού, το οποίο δημιουργεί συσπάσεις στη μήτρα, της επέτρεψε να αναχωρήσει για την οικία της, στο ορεινό χωριό ... , το οποίο απέχει 35 χιλιόμετρα από την Καρδίτσα...Περαιτέρω, ενώ η επίτοκος, η οποία είχε εμπειρία, λόγω προηγηθέντων δύο τοκετών, του διαμαρτυρήθηκε αρχικά περί ώρα 2.50, που την εξέτασε πρώτη φορά, για έντονους και συνεχείς πόνους στην κοιλιά, διαφορετικούς από τους άλλους δύο τοκετούς της και στη συνέχεια περί ώρα 3.15 που την εξέτασε δεύτερη φορά, επιπλέον και για δύσπνοια και μούδιασμα στα χέρια, ζητώντας ανήσυχη και επίμονα τη βοήθειά του, δεν έλαβε σοβαρά υπόψη του τις διαμαρτυρίες της και δεν προέβη σε ενδελεχή και επισταμένη εξέταση αυτής, χρησιμοποιώντας και όλα τα ενδεδειγμένα για την περίσταση μέσα διάγνωσης...Παρά δε την ύπαρξη των άνω ανησυχητικών συμπτωμάτων που του ανέφερε η επίτοκος δεν φρόντισε να παρακολουθήσει ο ίδιος με τη δέουσα προσοχή την εξέλιξη της κατάστασής της, αλλά την άφησε υπό την επίβλεψη της νοσηλεύτριας Δ.

Κ. , η οποία δεν ήταν μαία και δεν είχε ειδικές γνώσεις προς τούτο...Κατά το άρθρο 7 του από 1.6.1993 καταστατικού της ομόρρυθμης εταιρίας (δεύτερης εναγομένης), της οποία ο σκοπός συνίστατο στην εκμετάλλευση της προεκτεθείσας κλινικής, διαχειριστές και εκπρόσωποι της εταιρίας είχαν οριστεί όλοι οι εταίροι, ενεργώντας από κοινού.

Κατά το άρθρο 8 του ίδιου καταστατικού, όλοι οι εταίροι είχαν υποχρέωση να προσφέρουν στην εταιρία την προσωπική τους εργασία, ως ιατροί μαιευτήρες-γυναικολόγοι, με ιδιάζουσα επιμέλεια, φιλοπονία και επιστημονική ευσυνειδησία και να προβαίνουν σε αυτοπρόσωπη παρακολούθηση και εποπτεία των εργασιών της κλινικής και καταβολή κάθε δυνατής προσπάθειας για την επίτευξη του σκοπού της...

Από το συνδυασμό των άνω άρθρων του καταστατικού της ομόρρυθμης εταιρίας σαφώς προκύπτει ότι οι ομόρρυθμοι εταίροι αυτής, εκτός από τη διαχείριση και την εκπροσώπηση της εταιρίας, την οποία είχαν την εξουσία να ενεργούν από κοινού, είχαν επιπλέον και το προσδιοριζόμενο στο καταστατικό καθήκον να παρέχουν για την εταιρία, ξεχωριστά ο καθένος, τις ιατρικές του υπηρεσίες, οι οποίες αποτελούσαν το αντικείμενο της δραστηριότητάς της, συναλλασσόμενοι με τους πελάτες της κλινικής προς επίτευξη του εταιρικού σκοπού, οι δε εισπράξεις καθενός από την εντός της κλινικής ιατρική τους δραστηριότητα για την εταιρία, αποτελούσαν έσοδα της τελευταίας.

Επομένως, εφόσον οι ομόρρυθμοι εταίροι συναλλάσονταν με τρίτους εντός της κλινικής της ομόρρυθμης εταιρίας, παρέχοντας τις ιατρικές τους υπηρεσίες ως μαιευτήρες-γυναικολόγοι για την εταιρία, ενεργούσαν ως όργανα αυτής, διότι η σχετική εξουσία τους προσδιοριζόταν στο καταστατικό της και αποσκοπούσε στην επίτευξη του σκοπού της, έστω και αν η δραστηριότητά τους αυτή δεν συνιστούσε πράξη διαχείρισης ή εκπροσώπησης της εταιρίας.

Ως εκ τούτου για τις υπαίτιες πράξεις ή παραλείψεις των ομόρρυθμων εταίρων της κατά την άσκηση της άνω ιατρικής τους δραστηριότητας, που δεν συνιστούσε δικαιοπραξία και γεννούσε υποχρέωση προς αποζημίωση, το νομικό πρόσωπο της εταιρίας ευθυνόταν εις ολόκληρον με τον ομόρρυθμο εταίρο της έναντι του ζημιωθέντος τρίτου, κατά το άρθρο 71 ΑΚ.

Κατ'ακολουθίαν, η άνω ομόρρυθμη εταιρία ευθυνόταν εις ολόκληρον με τον πρώτο εναγόμενο, ομόρρυθμο εταίρο της, για τις επίδικες παράνομες και υπαίτιες πράξεις του, από τις οποίες επήλθε ο θάνατος της επιτόκου Ε. Λ. , διότι αυτές έλαβαν χώρα εντός της κλινικής της κατά την παροχή των προς την εταιρία εταιρικών υπηρεσιών του, ως μαιευτήρα-γυναικολόγου και εντεύθεν σε εκτέλεση των άνω καθηκόντων που αυτή του είχε αναθέσει με το καταστατικό της για την επίτευξη του εταιρικού σκοπού...".

Το Εφετείο όμως εσφαλμένα υπήγαγε τα πιο πάνω πραγματικά περιστατικά στον κανόνα του άρθρου 71 AΚ και δέχθηκε αποζημιωτική ευθύνη της αναιρεσείουσας ομόρρυθμης τότε εταιρίας, της οποίας κατά το καταστατικό τη διαχείριση και εκπροσώπηση ασκούσαν όλοι οι ομόρρυθμοι εταίροι από κοινού, για την προαναφερόμενη αδικοπρακτική συμπεριφορά του συνεναγόμενου ομόρρυθμου εταίρου της, με τη σκέψη ότι η αδικοπρακτική συμπεριφορά του τελευταίου έλαβε χώρα κατά την εκτέλεση των καθηκόντων του, ως οργάνου αυτής, δεδομένου ότι η παροχή των ιατρικών υπηρεσιών του, ως μαιευτήρα-γυναικολόγου, στην κλινική εκείνης και η συναλλαγή του για το σκοπό αυτό με τρίτους προσδιοριζόταν στο καταστατικό της εταιρίας και απέβλεπε στην επίτευξη του εταιρικού σκοπού.

Ειδικότερα, η αδικοπραξία αυτή, κατά την παροχή των ιατρικών υπηρεσιών του πρώτου εναγομένου στη δεύτερη εναγομένη και ήδη αναιρεσείουσα εταιρία, που επιβαλλόταν από το καταστατικό, έλαβε χώρα με βάση τις πιο πάνω παραδοχές, από τον εν λόγω εναγόμενο ιατρό, στο πλαίσιο της υποχρεωτικής συμβολής αυτού, με την ιδιότητα απλώς του ομόρρυθμου εταίρου, για την επίτευξη του εταιρικού σκοπού με την εισφορά της προσωπικής του εργασίας, σύμφωνα και με τις προβλέψεις των άρθρων 741, 742 παρ.1, 361 και 648 ΑΚ.

Δεν πρόκειται, δηλαδή, εδώ για αδικοπρακτική συμπεριφορά, που διαπράχθηκε από τον πρώτο εναγόμενο με την ιδιότητα αυτού, ως οργάνου της αναιρεσείουσας, κατά την προεκτεθείσα έννοια, αφού η συμπεριφορά αυτή δεν έχει καμμιά εσωτερική συνάφεια με την εκτέλεση των καθηκόντων οργάνου της εν λόγω ομόρρυθμης εταιρίας, όπως είναι οι πράξεις διαχείρισης και εκπροσώπησης αυτής.

Η πρόβλεψη στο καταστατικό της εταιρίας της υποχρεώσης των ιατρών ομόρρυθμων εταίρων για παροχή των ιατρικών υπηρεσιών τους προς επίτευξη του εταιρικού σκοπού δεν είναι αρκετή για την αναγωγή των επαγγελματικών αυτών δραστηριοτήτων των ομόρρυθμων εταίρων σε καθήκοντα οργάνου. Επομένως ο πιο πάνω λόγος αναίρεσης από το άρθρο 559 αριθ. 1 ΚΠολΔ για παραβίαση του κανόνα ουσιαστικού δικαίοι του άρθρου 71 ΑΚ είναι βάσιμος.

Μετά από αυτά, πρέπει, κατά παραδοχή του παραπάνω λόγου αναίρεσης του οποίου η αναιρετική εμβέλεια καθιστά περιττή την έρευνα του δεύτερου λόγου αναίρεσης, να αναιρεθεί, ως προς την αναιρεσείουσα και τους αναιρεσιβλήτους η προσβαλλόμενη απόφαση, να παραπεμφθεί κατά την έκταση αυτή η υπόθεση, προς περαιτέρω εκδίκαση, στο Δικαστήριο, που την εξέδωσε, εφόσον είναι δυνατή η σύνθεσή του από άλλους δικαστές (άρθ. 580§3 ΚΠολΔ), και να καταδικαστούν οι αναιρεσίβλητοι στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσείουσας, όπως ειδικότερα ορίζεται στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί, ως προς την αναιρεσείουσα και τους αναιρεσιβλήτους, την απόφαση 765/2010 του Εφετείου Λάρισας.

Παραπέμπει, κατά την έκταση αυτή, την υπόθεση προς περαιτέρω εκδίκαση στο πιο πάνω Εφετείο, συγκροτούμενο από άλλους δικαστές.

Καταδικάζει τους αναιρεσιβλήτους στα δικαστικά έξοδα της αναιρείουσας, τα οποία ορίζει σε δύο χιλιάδες ευρώ (2.000) ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, την 24 Μαρτίου 2014.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, την 7 Μαΐου 2014.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ