Supreme Court dismisses appeal against insurance court ruling on medical expenses and disability benefits.

Απόφαση 979 / 2019 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 979/2019

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ειρήνη Κιουρκτσόγλου - Πετρουλάκη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Σοφία Ντάντου, Μαρία Τζανακάκη, Αντώνιο Τσαλαπόρτα και Ζαμπέτα Στράτα, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 7 Δεκεμβρίου 2018, με την παρουσία και του Γραμματέα Αθανασίου Λιάπη, για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Δ. Τ. του Γ., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο του Αικατερίνη Βούλγαρη.

Του αναιρεσιβλήτου: ΝΠΔΔ με την επωνυμία "ΙΔΡΥΜΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΩΝ ΑΣΦΑΛΙΣΕΩΝ - ΕΝΙΑΙΟ ΤΑΜΕΙΟ ΑΣΦΑΛΙΣΗΣ ΜΙΣΘΩΤΩΝ (ΙΚΑ - ΕΤΑΜ) και ήδη ΝΠΔΔ με την επωνυμία "ΕΝΙΑΙΟΣ ΦΟΡΕΑΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΑΣΦΑΛΙΣΗΣ (ΕΦΚΑ), ως οιονεί καθολικός διάδοχος, δυνάμει του ν. 4387/2016, που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, το οποίο εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Κωνσταντίνο Σουλιώτη, που δήλωσε στο ακροατήριο την ως άνω μεταβολή του αναιρεσιβλήτου. Δεν κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 2-10-2012 αγωγή του "ΙΚΑ - ΕΤΑΜ", που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Καστοριάς και συνεκδικάστηκε με την από 31-10-2012 προσεπίκληση - παρεμπίπτουσα αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 146/2014 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 10/2016 του Μονομελούς Εφετείου Δυτικής Μακεδονίας. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 3-11-2017 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, με Εισηγήτρια την Αρεοπαγίτη Ζαμπέτα Στράτα, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η πληρεξούσια του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αίτησης αναίρεσης, ο πληρεξούσιος του αναιρεσιβλήτου την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

I. Η κρινόμενη από 03/11/2017 (με αριθμό κατάθεσης 32/2017) αίτηση αναίρεσης κατά της με αριθμό 10/2016 οριστικής απόφασης του Μονομελούς Εφετείου Δυτικής Μακεδονίας, η οποία εκδόθηκε αντιμωλία των διαδίκων κατά την ειδική διαδικασία των διαφορών για ζημίες από αυτοκίνητα, καθώς και από τη σύμβαση της ασφάλισής του (άρθρ. 681Α Κ.Πολ.Δ., όπως ίσχυε πριν την αντικατάστασή του με το Ν. 4335/2015), έχει ασκηθεί νομότυπα με την κατάθεση του δικογράφου αυτής στη γραμματεία του ως άνω δικαστηρίου (άρθρ. 495 § 1 Κ.Πολ.Δ.) και εμπρόθεσμα, ήτοι εντός της διετούς προθεσμίας από τη δημοσίευσή της, εφόσον από τα προσκομιζόμενα έγγραφα δεν προκύπτει, ούτε οι διάδικοι επικαλούνται επίδοση αυτής (άρθρ. 564 § 3 Κ.Πολ.Δ.).

Συνεπώς, ενόψει και των διατάξεων των άρθρων 552, 553 § 1β, 556, 558 και 577 Κ.Πολ.Δ., είναι παραδεκτή και πρέπει να εξεταστεί το παραδεκτό και το βάσιμο των λόγων της.

ΙΙ. Κατά τη διάταξη του άρθρου 10 παρ. 5 του ν.δ. 4104/1960 όπως η παράγραφος αυτή αντικαταστάθηκε με το άρθρο 18 παρ. 1 του ν. 4476/1965 "επιφυλασσομένης της εφαρμογής των διατάξεων των άρθρων 34 παρ. 2 και 60 παρ. 3 του α.ν. 1846/1951, εφόσον ο ασφαλισμένος ή τα μέλη της οικογενείας του δύνανται να αξιώσουν κατ' άλλους νόμους, αποζημίωσιν διά ζημίαν προσγενομένην αυτοίς συνεπεία ασθενείας, αναπηρίας ή θανάτου του εις διατροφήν αυτών υποχρέου, η αξίωσις αυτή μεταβιβάζεται εις το ΙΚΑ, δι' ο ποσόν τούτο οφείλει ασφαλιστικάς εισφοράς εις τον δικαιούχον της αποζημιώσεως, καθ' ά ειδικώτερον θέλει ρυθμισθεί διά Β.Δ., εκδιδομένου προτάσει του Υπουργού Εργασίας, μετά γνώμην του Δ.Σ.

του ΙΚΑ". Κατά δε το άρθρο 1 του β.δ./τος 226/1973, που εκδόθηκε βάσει της διατάξεως αυτής, το ποσόν μέχρι του οποίου τυχόν αξίωσις του ασφαλισμένου ή των μελών της οικογενείας του προς αποζημίωσιν διά ζημίαν προσγενομένην αυτοίς συνεπεία ασθενείας, αναπηρίας ή θανάτου του εις διατροφήν αυτών υποχρέου, μεταβιβάζεται εις το ΙΚΑ, συμφώνως τη παραγράφω 5 του άρθρου 10 του ν.δ. 4104/1960, ως αντικατεστάθη υπό του άρθρου 18 του Ν. 4476/1965, καθορίζεται δι' αποφάσεως του Διοικητού του ΙΚΑ".

Τέλος, κατά μεν το άρθρο 2 του β.δ./τος αυτού "η κατά το προηγούμενον άρθρον μεταβιβαζομένη εις το ΙΚΑ αξίωσις περιλαμβάνει α) επί πραγματοποιηθεισών παροχών του κλάδου ασθενείας εις χρήμα, το ποσόν της δαπάνης εις ήν υπεβλήθη το ΙΚΑ, κατά περίπτωσιν, β) επί πραγματοποιηθεισών παροχών ασθενείας εις είδος, του ομωνύμου κλάδου πάσαν δαπάνην εις ην υπεβλήθη το ΙΚΑ αποτιμωμένην συμφώνως τη ισχυούση, κατά τον χρόνον του υπολογισμού, κρατική διατιμήσει, αναλόγως της εκτάσεως και της διάρκειας των παροχών, βάσει των πραγματικών στοιχείων εκάστης περιπτώσεως, γ) επί συντάξεων προσωρινής αναπηρίας το ποσόν της καταβλητέας εις τον δικαιούχον παροχής, δι' όσον χρόνον ορίζεται η διάρκεια αυτής διά της αποφάσεως του αρμοδίου οργάνου του ΙΚΑ" κατά δε το άρθρο 3 αυτού, "επί μελλουσών να πραγματοποιηθούν παροχών των κλάδων ασθενείας και συντάξεως κατά πάσαν δε περίπτωσιν, προκειμένου περί των συντάξεων των μελών της οικογένειας του παθόντος, η αξίωσις του ΙΚΑ προσδιορίζεται εις εφ' άπαξ ποσόν βάσει αναλογιστικής μελέτης ενεργουμένης εφ' εκάστης περιπτώσεως".

Από το συνδυασμό των διατάξεων αυτών προκύπτει ότι, σε περίπτωση σωματικής βλάβης από αυτοκινητιστικό ατύχημα (αδικοπραξία), με παθόντα ασφαλισμένο του ΙΚΑ, η κατά το άρθρο 929 εδ. α' του Α.Κ. αξίωση αποζημιώσεως του παθόντος κατά των υποχρέων λόγω αδικοπραξίας προσώπων μεταβιβάζεται δυνάμει νομίμου εκχωρήσεως (υποκαταστάσεως) στο ΙΚΑ, κατά την έκταση της από μέρους αυτού οφειλής, λόγω του παθήματος στον ασφαλισμένο, ασφαλιστικών παροχών και ότι η έκταση της μεταβιβάσεως αυτής προσδιορίζεται με απόφαση του Διοικητή του ΙΚΑ, σε συγκεκριμένο χρηματικό ποσό, κατά τους ορισμούς των άρθρων 2 και 3 του β.δ./τος 226/1973.

Η αξίωση συνεπώς, που αποκτά το ΙΚΑ, σε περίπτωση τέτοιας αδικοπραξίας, έχει αντικείμενο όχι την απόδοση των εξαιτίας των δαπανών του για ασφαλιστικές παροχές στον ζημιωθέντα ασφαλισμένο, αλλά την αποζημίωση καθ' αυτήν ή με μορφή ασφαλίσματος, που χωρίς την νόμιμη εκχώρηση θα εδικαιούτο ο ίδιος ο παθών ασφαλισμένος να επιδιώξει για τη σωματική του βλάβη, στην έκταση της νόμιμης ως προς την αντίστοιχη απαίτηση διαδοχής, όπως προσδιορίζεται με τις διατάξεις του β.δ. 226/1973.

Επομένως η αγωγή, με την οποία το ΙΚΑ ζητεί την αποζημίωση αυτή που κατέβαλε στον ασφαλισμένο λόγω αναπηρίας ή ασθενείας από αδικοπραξία, πρέπει, για το ορισμένο αυτής να περιέχει τη ζημία του που υπέστη ο ασφαλισμένος από την αδικοπραξία, τις ειδικότερες αιτίες (όπως δαπάνη νοσηλείας, στερήσεως εισοδημάτων) και τα αντίστοιχα μερικότερα ποσά της (σχετ.

ΑΠ 1924/1986 ΝοΒ1988, 355). Στην προκειμένη περίπτωση, το αναιρεσίβλητο άσκησε κατά του αναιρεσείοντος την από 2/10/2012 (με αριθ. κατ. 35/2012) αγωγή του, με την οποία εξέθετε τα εξής: Στις 21/10/2017 ο εναγόμενος (ήδη αναιρεσείων), οδηγώντας το με αριθ. κυκλοφορίας ...83 IX φορτηγό αυτοκίνητό του, συνκρούστηκε από αποκλειστική του υπαιτιότητα, (συνισταμένη στην παραβίαση πινακίδας STOP) με την ...47 δίκυκλη μοτοσικλέτα, που οδηγούσε ο ασφαλισμένος στο ενάγον (ήδη αναιρεσίβλητο) Ν.

Γ., ο οποίος υπέστη, συνεπεία της συγκρούσεως των άνω οχημάτων, βαριές σωματικές βλάβες και κακώσεις, ότι αμέσως μετά το ατύχημα ο ανωτέρω οδηγός - ασφαλισμένος μεταφέρθηκε αρχικά στο Γενικό Νοσοκομείο ....., όπου υποβλήθηκε σε σειρά εξετάσεων και διενέργεια σπληνεκτομής και στη συνέχεια διακομίστηκε αυθημερόν στο Γενικό Νοσοκομείο … "...", φέροντας τις περιγραφόμενες σ' αυτήν (αγωγή) βαριές κακώσεις και συντριπτικά κατάγματα, ενώ στις 11/11/2007 και 10-12-2007 υπέστη ακρωτηριασμό του αριστερού άκρου ποδός κάτω και ανω του γόνατος, ότι στις 11/12/2007 διακομίστηκε στην Δ' χειρουργική κλινική του εν λόγω νοσοκομείου, όπου και παρέμεινε νοσηλευόμενος μέχρι 31/12/2007, οπότε εξήλθε και επανήλθε στο ίδιο νοσοκομείο την 8/1/2008, όπου παρέμεινε νοσηλευόμενος μέχρι την 11/1/2008, οπότε εξήλθε και έκτοτε συνεχίστηκε η κατ' οίκον νοσηλεία του με τακτικούς ιατρικούς επανελέγχους της κατάστασης της υγείας του, ενώ καθόλο το χρονικό διάστημα από την ημέρα του ατυχήματος μέχρι την 15-10-2009 ήταν ανίκανος προς εργασία, με αποτέλεσμα να απωλέσει το ποσό των 21.109,70 ευρώ, το οποίο με πιθανότητα και σύμφωνα με τη συνηθισμένη πορεία των πραγμάτων θα εισέπραττε εργαζόμενος ως υπάλληλος στην εταιρεία με την επωνυμία "...

Ο.Ε.", αν δεν μεσολαβούσε ο τραυματισμός του, ότι οι δαπάνες νοσηλείας του ασφαλισμένου στο Γενικό Νοσοκομείο … "...", για τα χρονικά διαστήματα από 21/10/2007 έως 31/12/2007 και από 08/01/2008 έως 11/1/2008 ανήλθαν συνολικά στο ποσό των 25.986,86 ευρώ, από το οποίο 2.395,14 (ήτοι 2.158,19 + 236,95) ευρώ αφορούσαν εργαστηριακές εξετάσεις και 12.296,05 ευρώ υλικά, ενώ για πρόσθετη περίθαλψη που περιελάμβανε αναπηρικό αμαξίδιο, μαξιλάρι, αναλώσιμα υλικά, κινησιοθεραπείες και φυσιοθεραπείες, μηριαία προσθήκη ποδιού και ζώνης, απαιτήθηκε δαπάνη 30.956,26 ευρώ, ότι δυνάμει της Σ91/1417/21-06-2010 απόφασης του Διοικητή του ενάγοντος πραγματοποιήθηκαν από το τελευταίο, λόγω του ατυχήματος, ισόποσες παροχές στον παθόντα - ασφαλισμένο νοσηλείας και πρόσθετης περίθαλψης, την καταβολή των οποίων ζήτησε το ενάγον λόγω της υποκατάστασής του στις εν λόγω αξιώσεις του ασφαλισμένου του.

Έχοντας το παραπάνω περιεχόμενο, η ένδικη αγωγή είναι πλήρως ορισμένη τόσο ως προς τις δαπάνες νοσηλείας του ασφαλισμένου στο ως άνω αναφερόμενο νοσοκομείο, όσο και ως προς τις δαπάνες της εξωνοσοκομειακής πρόσθετης περίθαλψής του, συνιστάμενες στην αγορά αναπηρικού αμαξιδίου, αναλωσίμων υλικών, στη δαπάνη για κινησιοθεραπείες και φυσιοθεραπείες, μηριαίας προσθήκης ποδιού και ζώνης, περιέχουσα όλα τα απαιτούμενα για τη θεμελίωσή της στοιχεία αφού προσδιορίζεται η ζημία κατά ποσό και ειδική αιτία, μη απαιτουμένης περαιτέρω εξειδίκευσης των ως άνω δαπανών.

Επομένως, το Εφετείο, που έκρινε με την προσβαλλόμενη απόφασή του, ότι η ένδικη αγωγή με το παραπάνω περιεχόμενο και αίτημα περιέχει κατά τρόπο σαφή και ορισμένο τα πραγματικά περιστατικά, στα οποία θεμελιώνεται ως προς τα παραπάνω κονδύλια, απορρίπτοντας τον σχετικό περί αοριστίας της αγωγής ισχυρισμό του εναγομένου - αναιρεσείοντος, τον οποίο παραδεκτώς προέβαλε στο Πρωτοβάθμιο Δικαστήριο και επανέφερε στο Εφετείο με σχετικό λόγο εφέσεως, δεν παρέλειψε παρά το νόμο να κηρύξει απαράδεκτη την αγωγή ως προς τα ως άνω κονδύλια και γι' αυτό ο μοναδικός από το άρθρο 559 αριθ. 14 ΚΠολΔ λόγος της αναίρεσης, με τον οποίο υποστηρίζεται το αντίθετο, είναι απορριπτέος ως αβάσιμος κατ' ουσίαν.

Μετά ταύτα, πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναίρεσης ως αβάσιμη κατ' ουσίαν, να διαταχθεί η εισαγωγή του παραβόλου στο δημόσιο ταμείο (άρθρο 495 § 3 ΚΠολΔ) και να καταδικαστεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλήτου (άρθρα 176, 183, 191 § 2 ΚΠολΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 03-11-2017 αίτηση για αναίρεση της υπ' αριθμ. 10/2016 απόφασης του Μονομελούς Εφετείου Δυτικής Μακεδονίας.

Διατάσσει την εισαγωγή του παραβόλου στο Δημόσιο Ταμείο. Και

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλήτου, τα οποία ορίζει στο ποσό των χιλίων εκατό (1.100) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 7 Ιουνίου 2019.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του την 1η Αυγούστου 2019.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ

Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ