Appeal dismissed because the alleged procedural error regarding evidence was not raised before the lower court.

Απόφαση 978 / 2020 (Β1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 978/2020

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Β1' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους δικαστές, Δήμητρα Κοκοτίνη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Μαρία Νικολακέα, Αρετή Παπαδιά, Σοφία Τζουμερκιώτη και Καλλιόπη Πανά, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο κατάστημά του, την 17η Δεκεμβρίου 2019, με την παρουσία και της γραμματέως Ελένης Τσιουρή, για να δικάσει την υπόθεση, μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Α. θυγατέρας Π. Μ. συζύγου Γ. που παραστάθηκε δια του πληρεξουσίου δικηγόρου Δημήτριου Σπανόπουλου, ο οποίος κατέθεσε προτάσεις.

Της αναιρεσίβλητης: Ε. Α. του Η., κατοίκου ..., παραστάθηκε δια του πληρεξουσίου δικηγόρου Στυλιανού Λαμπαθάκη, ο οποίος κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 21-9-2014 αγωγή της ήδη αναιρεσείουσας, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο .... Εκδόθηκαν η 574/2017 οριστική απόφαση του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου και, κατόπιν ασκήσεως εφέσεως, η 368/2018 απόφαση του Μονομελούς Εφετείου .... Την αναίρεση της τελευταίας, ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 31-1-2019 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε με τη σειρά της από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Εισηγητής ορίσθηκε η αρεοπαγίτης Αρετή Παπαδιά. Ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, ο πληρεξούσιος της αναιρεσίβλητης την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στα δικαστικά έξοδα.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

1. Κατά τη διάταξη του άρθρου 562 παρ. 2 του ΚΠολΔ, είναι απαράδεκτος λόγος αναίρεσης που στηρίζεται σε ισχυρισμό, ο οποίος δεν προτάθηκε νόμιμα στο δικαστήριο της ουσίας, εκτός αν πρόκειται α) για παράβαση που δεν μπορεί να προβληθεί στο δικαστήριο της ουσίας, β) για σφάλμα που προκύπτει από την ίδια την απόφαση (ήτοι η παραβίαση να προκύπτει μόνο από την ανάγνωση της απόφασης, χωρίς να απαιτείται και επισκόπηση των διαδικαστικών εγγράφων) και γ) για ισχυρισμό που αφορά τη δημόσια τάξη.

Η διάταξη αυτή, η οποία αποτελεί εκδήλωση της θεμελιώδους αρχής ότι ο Άρειος Πάγος ελέγχει τη νομιμότητα της απόφασης του δικαστηρίου της ουσίας με βάση την πραγματική και νομική κατάσταση που όφειλε να λάβει υπόψη του ο ουσιαστικός δικαστής, καθιερώνει την ειδική προϋπόθεση του παραδεκτού των λόγων αναίρεσης, της οποίας η συνδρομή πρέπει να προκύπτει από το αναιρετήριο.

Πρέπει, δηλαδή, να αναφέρεται στο αναιρετήριο ότι ο ισχυρισμός που στηρίζει το λόγο αναίρεσης είχε προταθεί στο δικαστήριο, το οποίο εξέδωσε την προσβαλλόμενη απόφαση και μάλιστα είχε προταθεί νόμιμα. Το γεγονός, εξάλλου, ότι ο ισχυρισμός έπρεπε να ληφθεί αυτεπαγγέλτως υπόψη από το δικαστήριο της ουσίας δεν έχει σημασία, διότι στην περίπτωση αυτή το δικαστήριο παραβίασε μεν το νόμο, όμως λόγος αναίρεσης δεν μπορεί να ιδρυθεί αν ο σχετικός ισχυρισμός δεν είχε προταθεί νόμιμα από τον διάδικο, εκτός αν συντρέχει κάποια από τις εξαιρέσεις του άρθρ. 562 παρ. 2 ΚΠολΔ (ΑΠ 73/2016, ΑΠ 168/2015).

Και στις περιπτώσεις, όμως, αυτές, για να είναι παραδεκτός ο σχετικός ισχυρισμός, ο οποίος προτείνεται για πρώτη φορά ενώπιον του Αρείου Πάγου, όταν αφορά τη δημόσια τάξη ή όταν το σφάλμα προκύπτει από την ίδια την απόφαση, πρέπει τα πραγματικά γεγονότα στα οποία στηρίζεται να είχαν υποβληθεί στο δικαστήριο που εξέδωσε την προσβαλλόμενη απόφαση και να γίνεται στο αναιρετήριο επίκληση της υποβολής αυτής (Ολ.ΑΠ 15/2000, ΑΠ 93/2020, ΑΠ 168/2015, ΑΠ 1620/2005).

Επομένως, ο ισχυρισμός πρέπει να παρατίθεται στο αναιρετήριο όπως προτάθηκε στο δικαστήριο της ουσίας, να αναφέρεται δε και ο χρόνος και ο τρόπος πρότασής του ή επαναφοράς του στο ανώτερο δικαστήριο, ώστε να μπορεί να κριθεί, με βάση το αναιρετήριο, αν ήταν παραδεκτός και νόμιμος. (ΑΠ 64/2017, ΑΠ 14/2017, ΑΠ 259/2017).

Στην προκειμένη περίπτωση, με τον πρώτο λόγο της αιτήσεως αναίρεσης, η αναιρεσείουσα αποδίδει στην προσβαλλομένη απόφαση την αναιρετική αιτίαση από το άρθρο 559 αρ.11α ΚΠολΔ, επικαλούμενη ότι το Δικαστήριο παρά το νόμο και συγκεκριμένα κατ' εσφαλμένη ερμηνεία και εφαρμογή των άρθρων 339, 422 και 424 ΚΠολΔ έλαβε υπόψη την 3455/31-10-2016 ένορκη βεβαίωση της βεβαιούσας Α.

Σ. του Ν., ενώπιον της συμβολαιογράφου ... Μ. Α. - Μ., την οποία είχε επικαλεσθεί και προσκομίσει η αναιρεσίβλητη - εναγομένη, με το διαλαμβανόμενο στην αναιρεσιβαλλομένη απόφαση σκεπτικό, ότι αυτή λήφθηκε μετά από νόμιμη κλήση της αναιρεσείουσας - ενάγουσας, ενώ κατά το αναιρετήριο, η ανωτέρω ένορκη βεβαίωση δόθηκε κατά παράβαση των διατάξεων του άρθρου 422 ΚΠολΔ, καθόσον δεν αναφέρεται στην επιδοθείσα στην αναιρεσείουσα κλήση και γνωστοποίηση εξετάσεως μάρτυρα το ονοματεπώνυμο, το επάγγελμα και η διεύθυνση κατοικίας της μάρτυρος.

Ο λόγος αυτός είναι απαράδεκτος, διότι δεν διαλαμβάνεται στο αναιρετήριο ότι ο σχετικός, θεμελιωτικός τούτου, ισχυρισμός, ήτοι ότι δεν λήφθηκε η ανωτέρω ένορκη βεβαίωση κατόπιν νομίμου κλήσης αυτής προβλήθηκε στο δευτεροβάθμιο δικαστήριο, χωρίς, παράλληλα, να εμπίπτει στις λοιπές εξαιρέσεις της παραγράφου 2 του άρθρου 562 του ίδιου Κώδικα που προεκτέθηκαν.

2. Από τις διατάξεις των άρθρων 335 και 338 έως 340 ΚΠολΔ συνάγεται ότι το δικαστήριο για να σχηματίσει τη δικανική του πεποίθηση ως προς τη βασιμότητα ή μη των προβαλλόμενων από τους διαδίκους πραγματικών γεγονότων που ασκούν ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης, υποχρεούται να λαμβάνει υπ' όψη όλα τα νόμιμα αποδεικτικά μέσα που επικαλούνται και προσκομίζουν οι διάδικοι για άμεση ή έμμεση απόδειξη, χωρίς να είναι ανάγκη να γίνεται ειδική μνεία και χωριστή αξιολόγηση του καθενός από αυτά, κατ' αντιδιαστολή προς τα λοιπά έγγραφα και εν γένει προς τα άλλα αποδεικτικά μέσα, τα οποία φέρονται ότι ελήφθησαν υπόψη προς σχηματισμό της κρίσης του.

Δεν αποκλείεται, βέβαια, το δικαστήριο της ουσίας να μνημονεύει και να εξαίρει μερικά από τα αποδεικτικά μέσα, λόγω της, κατά την ελεύθερη κρίση του, μεγαλύτερης σημασίας τους, αρκεί να γίνεται αδίστακτα βέβαιο από το όλο περιεχόμενο της απόφασης ότι συνεκτιμήθηκαν όλα τα αποδεικτικά μέσα που επικαλέσθηκαν και προσκόμισαν νόμιμα οι διάδικοι.

Η παράβαση της υποχρέωσης αυτής ιδρύει το λόγο της αναίρεσης του άρθρου 559 αρ. 11 περ. γ' ΚΠολΔ υπό την αποκλειστική προϋπόθεση ότι το πραγματικό γεγονός, που επικαλείται ο διάδικος ασκεί ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης, αφού μόνο ένα τέτοιο (ουσιώδες) γεγονός καθίσταται αντικείμενο απόδειξης (ΟλΑΠ 2/2008 και 14/2005).

Στην προκειμένη περίπτωση, με τον δεύτερο λόγο της αιτήσεως αναιρέσεως, αποδίδεται στο Εφετείο η αναιρετική πλημμέλεια της μη λήψη υπόψη των εκεί αναφερομένων εγγράφων, αγγελίας πρόσληψης για φροντίδα ηλικιωμένης που είχε καταχωρηθεί στο φύλλο της 30ης Νοεμβρίου του έτους 2006 της εφημερίδας "...", ιατρικές γνωματεύσεις σχετικές με την υγεία του πατέρα της αναιρεσείουσας που η τελευταία είχε νόμιμα επικαλεσθεί και προσκομίσει ενώπιον του, από τα οποία, κατά τους ισχυρισμούς της, αποδεικνύονται οι αγωγικοί της ισχυρισμοί ότι η ένδικη σύμβαση εργασίας της είχε εξ αρχής συναφθεί με την αναιρεσίβλητη.

Από τη διαλαμβανόμενη στην προσβαλλομένη απόφαση βεβαίωση, ότι λήφθηκαν υπόψη και όλα τα έγγραφα που οι διάδικοι προσκόμισαν και επικαλέστηκαν και τις αιτιολογίες της απόφασης σχετικά με το προβαλλόμενο με τον ερευνώμενο εδώ λόγο αναίρεσης ζήτημα, δεν καταλείπεται αμφιβολία ότι το Εφετείο για το σχηματισμό του αποδεικτικού του πορίσματος έλαβε υπόψη και συνεκτίμησε τις πιο πάνω αποδείξεις, ενώ υπό την επίφαση προβολής του λόγου αυτού με τις εκεί αιτιάσεις πλήττεται απαραδέκτως η ουσία της υπόθεσης.

Επομένως, ο δεύτερος λόγος της αιτήσεως, από τον αρ.11γ του άρθρου 559 ΚΠολΔ, είναι αβάσιμος. Περαιτέρω, με τον τρίτο λόγο της αιτήσεως, η αναιρεσείουσα αποδίδει στην αναιρεσιβαλλομένη την ίδια, από τον αρ.11γ του άρθρου 559 ΚΠολΔ, αναιρετική πλημμέλεια; επικαλούμενη ότι η προσβαλλομένη είναι "πιστή αντιγραφή" της απόφασης του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου.

Ο λόγος αυτός είναι αβάσιμος. Τούτο διότι ο ανωτέρω ισχυρισμός της αναιρεσείουσας δεν ιδρύει την επικαλούμενη αναιρετική πλημμέλεια από τον αρ.11 γ του άρθρου 559 ΚΠολΔ. 3. Με τις σκέψεις αυτές και αφού δεν υπάρχει άλλος λόγος αναιρέσεως, πρέπει να απορριφθεί η κρινομένη αίτηση και να καταδικασθεί η αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης, που κατέθεσε προτάσεις, κατά το νόμιμο και βάσιμο αίτημα αυτής (ΚΠολΔ 176, 183 και 191 παρ.2).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 31-1-2019 αίτηση αναιρέσεως της 368/2018 αποφάσεως του Μονομελούς Εφετείου .... -Και

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στην πληρωμή χιλίων οκτακοσίων (1.800) ευρώ, για τα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 2 Ιουνίου 2020.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 22 Σεπτεμβρίου 2020.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ Σελίδα 2 της 978/2020 πολιτικής απόφασης του Αρείου Πάγου Ε.Λ.