Supreme Court dismisses appeal on property seizure claims, upholding bank's rights against family gifts.

Απόφαση 977 / 2021 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 977/2021

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ειρήνη Καλού, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Κωστούλα Φλουρή - Χαλεβίδου, Μαρία Τζανακάκη, Αικατερίνη Βλάχου και Ευστάθιο Νίκα, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 25 Σεπτεμβρίου 2020, με την παρουσία και του Γραμματέα Αθανασίου Λιάπη, για να δικάσει μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1) Α. Π. του Ν., 2) Ν. Π. του Α., 3) Φ. Β. του Δ., 4) Δ. Β. του Φ. και 5) Α. Β. του Φ., κατοίκων …, οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τους πληρεξούσιους δικηγόρους τους Αντώνιο Νεδελκόπουλο και Σωτήριο Νάστα με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ.

Της αναιρεσίβλητης: Ανώνυμης εταιρείας με την επωνυμία "ΤΡΑΠΕΖΑ ΠΕΙΡΑΙΩΣ ΑΕ", που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο της Λίζα Μικέλλη - Γαλλή με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 19-3-2015 αγωγή της ήδη αναιρεσίβλητης, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 14687/2017 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 1472/2019 του Τριμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 27-8-2019 αίτησή τους.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, με Εισηγητή τον Αρεοπαγίτη Ευστάθιο Νίκα, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Η κρινόμενη από 27-08-2019 και κατατεθείσα στο Εφετείο Αθηνών με ΓΑΚ 2399 /ΕΑΚ 275/ 28-08-2019 αίτηση αναιρέσεως κατά της υπ' αρ. 1472/2019 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης, που εκδόθηκε κατά την τακτική διαδικασία κατ' αντιμωλία των διαδίκων, έχει ασκηθεί νόμιμα και εμπρόθεσμα (άρθρα 552, 553, 556, 558, 564, 566 παρ. 1 ΚπολΔ.) και πρέπει να ερευνηθεί ως προς το παραδεκτό και βάσιμο των λόγων αυτής (άρθρο 577 του ίδιου Κώδικα).

Αναφορικά με το διαδικαστικό ιστορικό της υπόθεσης, από την επιτρεπτή κατ` άρθρο 561 αρ. 2 ΚΠολΔ. επισκόπηση της προσβαλλόμενης απόφασης και των λοιπών διαδικαστικών εγγράφων της δίκης προκύπτει, ότι η ενάγουσα (τώρα αναιρεσίβλητη) άσκησε κατά των εναγομένων (ήδη αναιρεσειόντων), ενώπιον του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης, κατά την τακτική διαδικασία, την από 19-3-2015 και με αύξοντα αριθμό κατάθεσης 7291/30-03-2015 αγωγή της, με την οποία ζητούσε να διαρρηχθούν υπέρ αυτής (ενάγουσας και ήδη αναιρεσίβλητης) οι μεταξύ των εναγομένων γενόμενες και προσβαλλόμενες με την αγωγή καταδολιευτικές απαλλοτριώσεις και συγκεκριμένα 1) η μεταβίβαση του ακινήτου που περιλαμβάνεται στο με αριθμό …/….04.2010 συμβόλαιο γονικής παροχής ψιλής κυριότητας της Συμβολαιογράφου Έδεσσας Αδαμαντίας Σακελλιάδου, που μεταγράφηκε νόμιμα στα βιβλία μεταγραφών του Υποθηκοφυλακείου Έδεσσας στον τόμο … και αριθμό …, από τον πρώτο εναγόμενο προς τον δεύτερο των εναγομένων, 2) η μεταβίβαση του ακινήτου που περιλαμβάνεται στο με αριθμό …/….04.2010 συμβόλαιο γονικής παροχής του Συμβολαιογράφου Θεσσαλονίκης Χρήστου Κυριακόπουλου, που μεταγράφηκε νόμιμα στα βιβλία μεταγραφών του Υποθηκοφυλακείου Νεάπολης στον τόμο … και αριθμό …, το οποίο μεταφέρθηκε στο κτηματολογικό φύλλο του Κτηματολογικού Γραφείου Νεάπολης με ΚΑΕΚ …/…/…, από τον πρώτο εναγόμενο προς τον δεύτερο των εναγομένων, 3) η μεταβίβαση του ακινήτου που περιλαμβάνεται στο με αριθμό …/….04.2010 συμβόλαιο γονικής παροχής του Συμβολαιογράφου Θεσσαλονίκης Χρήστου Κυριακόπουλου, που μεταγράφηκε νόμιμα στα βιβλία μεταγραφών του Υποθηκοφυλακείου Νεάπολης στον τόμο … και αριθμό …, το οποίο μεταφέρθηκε στο κτηματολογικό φύλλο του Κτηματολογικού Γραφείου Νεάπολης με ΚΑΕΚ …/…/…, από τον τρίτο εναγόμενο προς τους τέταρτο και πέμπτο των εναγομένων.

Επί της ως άνω αγωγής εκδόθηκε κατ' αντιμωλία των διαδίκων η υπ` αριθμ. 14687/2017 απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης, με την οποία, κατά τα σε αυτήν αναλυτικά εκτιθέμενα, έγινε δεκτή η ως άνω αγωγή ως κατ' ουσία βάσιμη και απαγγέλθηκε υπέρ της ενάγουσας (ήδη αναιρεσίβλητης) η διάρρηξη των απαλλοτριωτικών δικαιοπραξιών που καταρτίστηκαν με τα προαναφερόμενα, νομίμως μεταγραμμένα, συμβόλαια γονικής παροχής μεταξύ των εναγομένων (αντιστοίχως).

Κατά της ανωτέρω αποφάσεως του ως άνω πρωτοβάθμιου δικαστηρίου οι εναγόμενοι άσκησαν την από 6-11-2017 και με αρ. κατάθ. 114.382/4477/6-11-2017 έφεσή τους, κατά της ως άνω ενάγουσας. Επί της ως άνω εφέσεως εκδόθηκε η προσβαλλόμενη υπ'αρ. 1472/2019 οριστική απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης, που δικάζοντας κατ' αντιμωλία των διαδίκων δέχθηκε τυπικά και απέρριψε κατ' ουσίαν την ως άνω έφεση των εκκαλούντων - εναγομένων κατά της ως άνω εφεσίβλητης - ενάγουσας.

Από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 939, 941, 942, 943 ΑΚ συνάγεται, ότι οι δανειστές δικαιούνται να απαιτήσουν τη διάρρηξη κάθε απαλλοτρίωσης που έγινε από τον οφειλέτη προς βλάβη τους, εφόσον η υπόλοιπη περιουσία του δεν επαρκεί για την ικανοποίησή τους. Προϋποθέσεις προστασίας των δανειστών είναι : 1) απαίτηση του δανειστή κατά του οφειλέτη γεννημένη κατά τον χρόνο που ο τελευταίος επιχειρεί την απαλλοτρίωση, 2) απαλλοτρίωση εκ μέρους του οφειλέτη, 3) απαλλοτρίωση με πρόθεση βλάβης των δανειστών, η οποία πρόθεση θεωρείται ότι υπάρχει, όταν ο οφειλέτης γνωρίζει πως με την απαλλοτρίωση του περιουσιακού του στοιχείου θα περιέλθει σε τέτοια οικονομική κατάσταση, ώστε η περιουσία του που απομένει να μη επαρκεί για την ικανοποίηση των δανειστών, αφού στην περίπτωση αυτή είναι προφανές ότι ο οφειλέτης γνωρίζει πως συνέπεια της πράξης του είναι η βλάβη των δανειστών, την οποία αποδέχεται, 4) βλάβη των δανειστών, δηλαδή ελάττωση της περιουσίας του οφειλέτη σε τέτοιο βαθμό, ώστε η υπόλοιπη περιουσία του να μην αρκεί προς ικανοποίηση των δανειστών.

Η αφερεγγυότητα δε αυτή του οφειλέτη, που είναι ένα από τα στοιχεία της αγωγής, πρέπει να υπάρχει κατά τον χρόνο ασκήσεως της αγωγής, που είναι ο κρίσιμος χρόνος για τον προσδιορισμό της βλάβης των δανειστών, η οποία υπάρχει, μόνο όταν ο οφειλέτης είναι κατά τον χρόνο αυτόν αφερέγγυος, και 5) γνώση του τρίτου ότι ο οφειλέτης απαλλοτριώνει προς βλάβη των δανειστών, η οποία γνώση τεκμαίρεται, όταν ο τρίτος είναι κατά την απαλλοτρίωση σύζυγος ή συγγενής σε ευθεία γραμμή ή σε πλάγια γραμμή εξ αίματος έως και τον τρίτο βαθμό ή από αγχιστεία έως το δεύτερο βαθμό, ενώ το τεκμήριο αυτό δεν ισχύει, αν πέρασε ένα έτος από την απαλλοτρίωση έως την έγερση της αγωγής (ΑΠ 914/2020, ΑΠ 828/2020).

Επίσης, η ανωτέρω γνώση δεν απαιτείται, αν η απαλλοτρίωση έγινε από χαριστική αιτία (ΑΠ 914/2020, ΑΠ 828/2020, ΑΠ 1319/2017, ΑΠ 28/2017, ΑΠ 778/2015). Ως απαλλοτρίωση, κατά την έννοια της άνω διάταξης, του άρθρου 942 ΑΚ, δηλαδή χαριστική, είναι και η γονική παροχή, που θεσμοθετείται με το άρθρο 1509 του ίδιου Κώδικα αφού και αυτή συνιστά επίδοση από ελευθεριότητα (ΑΠ 914/2020, ΑΠ 28/2017).

Το γεγονός ότι η εν λόγω απαλλοτρίωση γίνεται προς εκπλήρωση σχετικής ηθικής υποχρέωσης του γονέα προς το τέκνο, δεν μπορεί να δικαιολογήσει ούτε τη βλάβη των δανειστών, ούτε την προτίμηση εκπλήρωσης από τον οφειλέτη των ηθικών υποχρεώσεών του έναντι των νομικών (ΑΠ 914/2020, ΝΟΜΟΣ, ΑΠ 28/2017, ΑΠ 778/2015, ΑΠ 1217/2014).

Ειδικότερα, η παροχή του γονέα προς το τέκνο (άρθρο 1509 ΑΚ), που έγινε στα πλαίσια ηθικού καθήκοντος, έπεται των ενοχικών υποχρεώσεων του γονέα και υπόκειται στο σύνολό της σε διάρρηξη, κατά την εφαρμογή των διατάξεων 939-946 ΑΚ, οι οποίες αποσκοπούν στην έναντι κάθε καταδολιευτικής απαλλοτρίωσης, αποκατάσταση της διαταραχθείσας οικονομικής τάξης του οφειλέτη έναντι των δανειστών του (ΑΠ 1349/2018, ΑΠ 28/2017, ΑΠ 778/2015).

Εξάλλου, η επάρκεια ή η ανεπάρκεια της περιουσίας του οφειλέτη και επομένως η ύπαρξη αφερεγγυότητάς του κατά τα κρίσιμα χρονικά σημεία κρίνεται με βάση τα εμφανή περιουσιακά του στοιχεία (ΟλΑΠ 15/2012, ΑΠ 914/2020, ΝΟΜΟΣ, ΑΠ 1001/2007, ΑΠ 651/2008) και τέτοια είναι κατ` αρχήν όσα είναι γενικώς γνωστά και μπορούν να επιχειρήσουν σ` αυτά εκτέλεση οι δανειστές για την ικανοποίησή τους, όπως προπάντων είναι τα ακίνητα, ως προς τα οποία ισχύει σύστημα δημοσιότητας, ενώ δεν υπολογίζονται τα αφανή περιουσιακά στοιχεία, δηλαδή όσα δεν είναι γενικώς γνωστά στους δανειστές και επομένως εξομοιώνονται με ανύπαρκτα γι` αυτούς περιουσιακά στοιχεία, αφού με διαφορετική εκδοχή τίθεται σε κίνδυνο ο επιδιωκόμενος με τη διάρρηξη σκοπός της προστασίας των δανειστών από καταδολιευτικές απαλλοτριώσεις (ΑΠ 914/2020, ΝΟΜΟΣ, ΑΠ 928/2014).

Περαιτέρω, από τις παραπάνω διατάξεις, σε συνδυασμό με εκείνες των άρθρων 874 ΑΚ, 669 ΕμπΝ, 112 ΕισΝΑΚ και 64 - 67 του ν.δ. της 17-7/13-8-1923 "Περί ειδικών διατάξεων επί ανωνύμων εταιρειών" προκύπτει ότι ο δανειστής που είναι φορέας απαιτήσεως από κατάλοιπο αλληλόχρεου λογαριασμού, μπορεί να ασκήσει την αγωγή για διάρρηξη των προς βλάβη του απαλλοτριωτικών πράξεων του οφειλέτη του, έστω και αν, κατά το χρόνο της απαλλοτριώσεως, δεν είχε κλειστεί οριστικώς ο λογαριασμός, αρκεί το οριστικό κλείσιμό του να έχει συντελεστεί μέχρι την πρώτη συζήτηση της περί διαρρήξεως αγωγής του.

Το κλείσιμο, δηλαδή, του λογαριασμού δεν συνιστά γενεσιουργό όρο της απαίτησης για το κατάλοιπο, αλλά αποτελεί προϋπόθεση για το απαιτητό (ληξιπρόθεσμο) του καταλοίπου (ΑΠ 914/2020, ΝΟΜΟΣ, ΑΠ 1815/2012). Με τη σύμβαση, δε, του ανοικτού λογαριασμού, η οποία αποτελεί ειδικότερη μορφή του αλληλόχρεου λογαριασμού, η Τράπεζα ανοίγει πίστωση υπέρ πελάτη της, την οποία αυτός αναλαμβάνει σταδιακά, καταβάλλοντας ακολούθως τμηματικώς, ανάλογα με τους ειδικότερους όρους της σύμβασης, ορισμένες δόσεις, έναντι κεφαλαίου και τόκων, οι αμοιβαίες δε καταβολές (πιστοδοτικές και εξοφλητικές) αποβάλλουν την αυτοτέλειά τους και καθίστανται κονδύλια του λογαριασμού, ώστε απαιτητό είναι μόνο το μετά το οριστικό κλείσιμο του λογαριασμού τυχόν κατάλοιπο.

Και πριν όμως το κλείσιμο αυτό, από την αντιπαραβολή των πιστοχρεώσεων, προκύπτει η ενεργητική ή παθητική θέση καθενός, η οποία και συνιστά ενεργητικό ή παθητικό της περιουσίας του. Επομένως, τα παραγωγικά της απαίτησης περιστατικά, ιδίως, η σύμβαση και η χορήγηση των πιστώσεων, έχουν ήδη συντελεσθεί και υπάρχουν ήδη από το χρόνο σύναψης της σύμβασης του αλληλόχρεου λογαριασμού, ώστε η απαίτηση να είναι γεννημένη και να δημιουργείται έκτοτε ενοχή για το κατάλοιπο, έστω και αν δεν είναι, πριν από το οριστικό κλείσιμο του λογαριασμού, βέβαιη και κατά ποσό εκκαθαρισμένη, όπως γίνεται με το κλείσιμο του λογαριασμού (ΑΠ 914/2020,).

Επομένως, η Τράπεζα είναι και πριν από το οριστικό κλείσιμο του λογαριασμού δανείστρια, και συνεπώς έχει το δικαίωμα να προσβάλει ως καταδολιευτική, εφόσον συντρέχουν και οι λοιποί όροι του νόμου, κάθε απαλλοτρίωση του πελάτη της, ακόμη και αν έλαβε χώρα πριν από το οριστικό κλείσιμο του λογαριασμού, αρκεί το οριστικό κλείσιμό του να έχει συντελεσθεί μέχρι την πρώτη συζήτηση της περί διαρρήξεως αγωγής του, χωρίς να απαιτείται να έχει βεβαιωθεί δικαστικώς η απαίτηση, ούτε να έχει εξοπλισθεί με εκτελεστό τίτλο (ΑΠ 914/2020, ΑΠ 621/2016, ΑΠ 28/2017, ΑΠ 1079/2015).

Αντίθετη άποψη θα οδηγούσε στο άτοπο ότι ο οφειλέτης, γνωρίζοντας σε δεδομένη στιγμή και πριν από το οριστικό κλείσιμο του λογαριασμού την παθητική σε βάρος του κατάσταση, που προκύπτει από την αντιπαραβολή των κονδυλίων πιστώσεων και χρεώσεων αυτού, θα μπορεί χωρίς κανένα κίνδυνο διαρρήξεως, να απαλλοτριώνει τα περιουσιακά του στοιχεία πριν από το οριστικό κλείσιμο του λογαριασμού, προς βλάβη του δανειστή του (ΑΠ 914/2020, ΝΟΜΟΣ, ΑΠ 1491/2018).

Περαιτέρω, από τη διάταξη του άρθρου 559 αρ. 1 ΚΠολΔ, προκύπτει, ότι λόγος αναιρέσεως για ευθεία παραβίαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου, στον οποίο περιλαμβάνονται και οι ερμηνευτικοί κανόνες των δικαιοπραξιών, αδιάφορα αν πρόκειται για νόμο ή έθιμο, Ελληνικό ή ξένο, εσωτερικού ή διεθνούς δικαίου, ιδρύεται αν αυτός δεν εφαρμόστηκε, ενώ συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις εφαρμογής του ή αν εφαρμόστηκε ενώ δεν έπρεπε, καθώς και αν το δικαστήριο προσέδωσε στον εφαρμοστέο κανόνα έννοια διαφορετική από την αληθινή (ΑΠ 184/2020, ΝΟΜΟΣ ΑΠ 1349/2018, ΝΟΜΟΣ).

Στην περίπτωση δε, που το δικαστήριο έκρινε κατ` ουσίαν, η παραβίαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου κρίνεται ενόψει των πραγματικών περιστατικών που ανελέγκτως δέχθηκε ότι αποδείχθηκαν το δικαστήριο της ουσίας και της υπαγωγής αυτών στο νόμο και ιδρύεται ο λόγος αυτός αναιρέσεως αν οι πραγματικές παραδοχές της αποφάσεως καθιστούν φανερή την παραβίαση και τούτο συμβαίνει, όταν το δικαστήριο εφάρμοσε το νόμο, παρότι τα πραγματικά περιστατικά που δέχθηκε ότι αποδείχθηκαν δεν ήταν αρκετά για την εφαρμογή του ή δεν εφάρμοσε το νόμο, παρότι τα πραγματικά περιστατικά που δέχθηκε αρκούσαν για την εφαρμογή του καθώς και όταν προέβη σε εσφαλμένη υπαγωγή των περιστατικών στην διάταξη στο πραγματικό της οποίας αυτά δεν υπάγονται (ΟλΑΠ 7/2006, ΑΠ 184/2020, ΝΟΜΟΣ).

Με τον παραπάνω λόγο αναίρεσης ελέγχονται τα σφάλματα του δικαστηρίου της ουσίας κατά την εκτίμηση της νομικής βασιμότητας της αγωγής και των ισχυρισμών (ενστάσεων) των διαδίκων, καθώς και τα νομικά σφάλματα του ανωτέρω δικαστηρίου κατά την έρευνα της ουσίας της διαφοράς. Στην τελευταία δε περίπτωση, η παραβίαση του κανόνα αυτού ελέγχεται από τον Άρειο Πάγο αποκλειστικώς και μόνο με βάση τα πραγματικά περιστατικά που δέχεται το δικαστήριο της ουσίας ότι αποδείχθηκαν ή ότι δεν αποδείχθηκαν [ΑΠ 19/2020, ΑΠ 319/2017, ΑΠ 130/2016, ΑΠ 1420/2013].Ο λόγος αυτός της αιτήσεως είναι δυνατόν να φέρεται ότι πλήττει την προσβαλλομένη απόφαση επειδή παραβίασε κανόνα ουσιαστικού δικαίου, αλλά στην πραγματικότητα να πλήττει την απόφαση κατά την εκτίμηση των αποδείξεων, υπό το πρόσχημα ότι αυτή παραβίασε κανόνα ουσιαστικού δικαίου, οπότε είναι απαράδεκτος (άρθρο 561 παρ. 1 ΚΠολΔ - ΑΠ 184/2020, ΝΟΜΟΣ, ΑΠ 396/2018).

Στην ερευνώμενη περίπτωση, το Τριμελές Εφετείο Θεσσαλονίκης με την προσβαλλόμενη, εκδοθείσα κατά την τακτική διαδικασία, υπ' αρ. 1472/2019 οριστική απόφασή του, όπως προκύπτει από την επισκόπηση αυτής, δέχθηκε κατά την ανέλεγκτη αναιρετικά κρίση του, ως αποδειχθέντα, αναφορικά με τα κρίσιμα και ουσιώδη για την ένδικη αίτηση αναίρεσης ζητήματα του καταδολιευτικού χαρακτήρα τα εξής πραγματικά περιστατικά αυτολεξεί παρατιθέμενα : " Μεταξύ της τραπεζικής εταιρείας με την επωνυμία "ΤΡΑΠΕΖΑ ΚΥΠΡΟΥ ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΛΙΜΙΤΕΔ ", ως πιστώτριας, της οποίας ειδική διάδοχος των επίδικων αξιώσεων κατέστη η εφεσίβλητη το Μάρτιο 2013 και της ανώνυμης εταιρείας με την επωνυμία "ΦΡΟΣΤ Α.Ε.- ΕΜΠΟΡΙΚΗ- ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΣΤΙΚΗ ΚΑΙ ΤΕΧΝΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ HΛEKΤPOMHXANOΛOΓlKΩN ΈΡΓΩΝ", ως πιστούχου, συνάφθηκε η υπ' αριθμ.

…_.../…-12-2009 σύμβαση πιστώσεως με ανοικτό αλληλόχρεο λογαριασμό, η οποία συμπληρώθηκε με τις υπ' αριθμ. …_..../…/…-6-2010 και …_.../…/….08.2011 πρόσθετες αυτής πράξεις. Ειδικότερα, με την τελευταία πράξη η ως άνω πιστούχος εταιρεία αφενός μεν αναγνώρισε ότι τη 18-8-2011 το συνολικό χρεωστικό της υπόλοιπο από την ως άνω σύμβαση ανερχόταν στο ποσό των 370.238,10 ευρώ, αφετέρου δε συμφώνησε με την πιστώτρια στην τροπή ποσού 220.238,10 ευρώ εκ του εν λόγω αναγνωρισθέντος χρεωστικού υπολοίπου σε ισόποσο χρεωλυτικό δάνειο.

Την εκπλήρωση των όρων των ανωτέρω συμβάσεων εγγυήθηκαν εγγράφως οι πρώτος και τρίτος των εκκαλούντων, πρόεδρος του δ.σ και διευθύνων σύμβουλος αντιστοίχως της πιστούχου εταιρείας, ευθυνόμενοι ως αυτοφειλέτες, οι οποίοι ήταν οι μόνοι μέτοχοι της πιστούχου εταιρείας. Εξάλλου, η πιστούχος ανώνυμη εταιρεία με το από 30-12-2011 σύμφωνο αναγνώρισης αναγνώρισε ότι την 30-12-2011 το χρεωστικό υπόλοιπο του ως άνω αλληλόχρεου λογαριασμού ανερχόταν στο ποσό των 153.570,54 ευρώ και του χρεωλυτικού δανείου στο ποσό των 220.238,10 ευρώ, πλέον ποσού 4.914,70 ευρώ για τόκους και 330,36 ευρώ για λοιπά έξοδα.

Όμως, επειδή δεν εκπληρώνονταν οι απορρέουσες από τις ανωτέρω συμβάσεις υποχρεώσεις, η δικαιοπάροχος της εφεσίβλητης την 9-8- 2012 προέβη στο οριστικό κλείσιμο των λογαριασμών, από τους οποίους εξυπηρετήθηκε η ανωτέρω πίστωση, με χρεωστικό υπόλοιπο το συνολικό ποσό των 158.069,25 ευρώ και σε καταγγελία του χρεωλυτικού δανείου, με χρεωστικό υπόλοιπο το ποσό των 214.353,23 ευρώ.

Εκδόθηκε δε στη συνέχεια η υπ' αριθμ.. 26955/2012 διαταγή πληρωμής του Δικαστή του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης, δια της οποίας η πιστούχος εταιρεία και οι πρώτος και τρίτος των εκκαλούντων, υπό την ιδιότητά τους ως εγγυητών, υποχρεώθηκαν σε ολόκληρο να καταβάλουν στη δικαιοπάροχο της εφεσίβλητης το συνολικό ποσό των 377.227,83 ευρώ, µε το νόµιµο τόκο υπερηµερίας από την 10-8.2012.

Η ως άνω διαταγή πληρωµής ήδη απέκτησε δύναµη δεδικασµένου, ενόψει της µη ασκήσεως εµπροθέσµως ανακοπών µετά τις δύο διαδοχικές επιδόσεις της στον πρώτο και τον τρίτο των εκκαλούντων (βλ. τις υπ' αρ. 6576Ε/6-12-2012 και 6536Ε/29- 11-2012 και 11079Ε και 11 082Ε/4-6-2015 αντιστοίχως εκθέσεις επιδόσεως του δικαστικού επιµελητή στο Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης Α.

Γ., σε συνδυασµό µε το υπ' αριθµ. …/…-7-2015 πιστοποιητικό µη καταθέσεως ανακοπής του Γραµµατέα του Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης κατά της ως άνω διαταγής πληρωµής). Περαιτέρω, αποδείχθηκε ότι µεταξύ της ως άνω δικαιοπαρόχου της εφεσίβλητης, τραπεζικής εταιρείας µε την επωνυµία "ΤΡΑΠΕΖΑ ΚΥΠΡΟΥ ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΛΙΜΙΤΕΔ", ως πιστώτριας και της ανώνυµης εταιρείας µε την επωνυµία "ΦΡΟΣΤ Α-Ε.- ΕΜΠΟΡΙΚΗ - ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΣΤΙΚΗ ΚΑΙ ΤΕΧΝΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ HΛEKΤPOMHXANOΛOΓlKΩN ΕΡΓΩΝ ", ως πιστούχου, συνάφθηκε η υπ' αριθµ.

…_.../…-12-2008 σύμβαση πιστώσεως µε ανοικτό αλληλόχρεο λογαριασμό, η οποία συμπληρώθηκε µε τις υπ' αριθµ. … …/…/….-12-2009 και … …/…/…-12-2009 πρόσθετες αυτής πράξεις. Την εκπλήρωση των όρων των ανωτέρω συμβάσεων εγγυήθηκαν οι πρώτος και τρίτος των εκκαλούντων, ευθυνόµενοι ως αυτοφειλέτες. Η πιστούχος ανώνυμή εταιρεία µε το από 30-12-2011 σύμφωνο αναγνώρισης αναγνώρισε ότι την 30-12- 2011 το χρεωστικό υπόλοιπο του αλληλόχρεου λογαριασμού ανερχόταν στο ποσό των 11.936,24 ευρώ.

Όμως, επειδή δεν εκπληρώνονταν οι απορρέουσες από την ανωτέρω σύμβαση υποχρεώσεις, η δικαιοπάροχος της εφεσίβλητης την 9-8-2012 προέβη στο οριστικό κλείσιμο των λογαριασμών, από τους οποίους εξυπηρετήθηκε η ανωτέρω πίστωση, µε χρεωστικό υπόλοιπο το συνολικό ποσό των 12.036 ευρώ. Ακολούθως, εκδόθηκε η υπ' αριθµ. 12038/2012 διαταγή πληρωμής του Ειρηνοδίκη Θεσσαλονίκης, δια της οποίας η πιστούχος εταιρεία και οι πρώτος και τρίτος των εκκαλούντων υποχρεώθηκαν να καταβάλουν σε ολόκληρο στη δικαιοπάροχο της εφεσίβλητης το συνολικό ποσό των 12.036 ευρώ, µε το νόµιµο τόκο υπερηµερίας από τη 10-8-2012.

Η ως άνω διαταγή πληρωµής απέκτησε δύναμη δεδικασµένου, ενόψει της µη ασκήσεως εµπροθέσµως ανακοπών µετά τις δύο διαδοχικές επιδόσεις της στον πρώτο και τον τρίτο των εκκαλούντων (βλ. τις υπ' αριθµ 6623Ε και 6624Ε/14-12-2012 και 6536Ε/29-11-2012 και 11080Ε και 11081Ε/4-6- 2015 αντιστοίχως εκθέσεις επιδόσεως του δικαστικού επιµελητή στο Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης Α.

Γ., σε συνδυασµό µε το υπ' αριθµ 1203/29-7-2015 πιστοποιητικό µη καταθέσεως ανακοπής του Γραµµατέα του Ειρηνοδικείου Θεσσαλονίκης κατά της ως άνω διαταγής πληρωµής). Περαιτέρω, αποδείχθηκε ότι ο πρώτος των εκκαλούντων, δυνάµει του υπ' αριθµ. …/…-4-2010 συµβολαίου γονικής παροχής του συµβολαιογράφου Θεσσαλονίκης Χρήστου Κυριακόπουλου, που µεταγράφηκε νόµιµα, µεταβίβασε χαριστικώς προς το δεύτερο των εκκαλούντων, γιο του, την πλήρη κυριότητα κατά ποσοστό 50% εξ αδιαιρέτου µίας κατοικίας, που περιλαµβάνει α) υπόγειο (ηµιυπόγειο), εµβαδού 72,22 τ.µ.

και β) ισόγειο, εµβαδού 72,22 τ.µ. και γ) έναν όροφο εµβαδού 72,22 τ.µ., οι οποίοι όροφοι επικοινωνούν µεταξύ τους µε εσωτερική σκάλα και αποτελούν µία ανεξάρτητη και αυτοτελή οριζόντια και κάθετη ιδιοκτησία (µεζονέτα), µε ενιαίο εµβαδό καθαρό µετά της τοιχοποιίας 144,44 τ.µ., µε ανάλογο ποσοστό συνιδιοκτησίας εξ αδιαιρέτου στο οικόπεδο και στα υπόλοιπα κοινόχρηστα και κοινόκτητα του συγκροτήµατος 4,07% και στην οποία κατοικία ανήκει το προπεριγραφόµενο υπόγειο ως παρακολούθηµά της, καθώς επίσης ανήκουν κατ' αποκλειστική χρήση των εκάστοτε ιδιοκτητών αυτής και ακάλυπτοι χώροι (αυλές) µπροστά και πίσω από την κατοικία, συνολικής επιφάνειας 50 τ.µ.., που βρίσκεται στο Δήµο ..., στην οδό ... (πρώην …), µε εµπορική αξία, τόσο κατά το χρόνο της απαλλοτριώσεως, όσο και κατά το χρόνο συζητήσεως της αγωγής, 74.653,95 ευρώ.

Επιπλέον, ο πρώτος των εκκαλούντων, δυνάµει του υπ' αριθµ. …/…-4-2010 συµβολαίου γονικής παροχής της συµβολαιογράφου Έδεσσας Αδαµαντίας Σακελλιάδου, που µεταγράφηκε νόµιµα, µεταβίβασε χαριστικώς προς το δεύτερο των εκκαλούντων, γιο του, την ψιλή κυριότητα ενός οικοπέδου, εκτάσεως 135 τ.µ., που βρίσκεται στο Δήµο ..., επί της οδού ..., στο οποίο βρίσκεται µία διώροφη οικοδοµή, η οποία αποτελείται από ισόγεια οικία, εµβαδού 79,50 τ.µ.

και µία άλλη οικία στον πρώτο όροφο πάνω από το ισόγειο, εµβαδού 79,50 τ.µ. Η εµπορική αξία δε του ακινήτου, τόσο κατά το χρόνο της απαλλοτριώσεως, όσο και κατά το χρόνο συζητήσεως της αγωγής, ανερχόταν σε 136.677,95 ευρώ. Εξάλλου, ο τρίτος των εκκαλούντων, δυνάµει του. ωτ' αριθµ. …/…-4-2010 συµβολαίου γονικής παροχής του συµβολαιογράφου Θεσσαλονίκης Χρήστου Κυριακόπουλου, που µεταγράφηκε νόµιµα, µεταβίβασε χαριστικώς προς τα τέκνα του, τέταρτο και πέµπτο των εκκαλούντων, την πλήρη κυριότητα και δη στον καθένα κατά ποσοστό 50% εξ αδιαιρέτου, ενός διαµερίσµατος, που βρίσκεται στον ανώγειο, πάνω από το υπόγειο, όροφο, της οικοδοµής επί της διασταυρώσεως των οδών ...

και ..., στο ..., εµβαδού µέτρων τετραγωνικών µικτών εκατόν δέκα εννιά (119) και καθαρών εκατό και σαράντα εκατοστών (100,40), µε ανάλογο ποσοστό συνιδιοκτησίας εξ αδιαιρέτου στο οικόπεδο και στα υπόλοιπα κοινόχρηστα και κοινόκτητα µέρη των κτισµάτων 13,73%. Η εµπορική αξία του, τόσο κατά το χρόνο της απαλλοτριώσεως, όσο και κατά το χρόνο συζητήσεως της αγωγής, ανερχόταν στο ποσό των 76.376,78 ευρώ.

Τα ανωτέρω, που έγιναν δεκτά από την προσβαλλόµενη απόφαση, δεν αµφισβητούνται από τους εκκαλούντες. Περαιτέρω, αποδείχθηκε ότι, κατά τους χρόνους των ανωτέρω απαλλοτριώσεων, ήτοι την 6-4-2010 και την 26-4-2010, οι αξιώσεις της δικαιοπαρόχου της εφεσίβλητης ήταν ήδη γεννηµένες. Ειδικότερα, οι ανωτέρω αναφερόµενες συµβάσεις πιστώσεως µε ανοικτό (αλληλόχρεο) λογαριασµό µεταξύ της δικαιοπαρόχου της εφεσίβλητης και της ανώνυμης εταιρείας με την επωνυμία "ΦΡΟΣΤ Α.Ε.

ΕΜΠΟΡΙΚΗ ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΣΤΙΚΗ ΚΑΙ ΤΕΧΝΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ HΛEKΤPOMHXANOΛOΓlKΩN ΕΡΓΩΝ", της οποίας νόμιμοι εκπρόσωποι ήταν ο πρώτος και ο τρίτος των εκκαλούντων, που εγγυήθηκαν την εκπλήρωση των όρων τους, είχαν συναφθεί προ των επίδικων απαλλοτριώσεων, κατά τους κρίσιμους δε χρόνους των απαλλοτριώσεων αυτών, είχαν γεννηθεί τα δικαιοπαραγωγικά των απαιτήσεων περιστατικά, οι οποίες (απαιτήσεις) κατέστησαν ληξιπρόθεσμες και απαιτητές με το οριστικό κλείσιμο των λογαριασμών, που έλαβε χώρα πριν από την άσκηση της υπό κρίση αγωγής, ενώ, κατά το χρόνο συζητήσεως αυτής ενώπιον του πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου, οι σχετικά εκδοθείσες διαταγές πληρωμής είχαν αποκτήσει ισχύ δεδικασμένου.

Επιπλέον, ο πρώτος και ο τρίτος των εκκαλούντων γνώριζαν, κατά τους χρόνους των επίδικων απαλλοτριώσεων, την παθητική, σε βάρος της πιστούχου εταιρείας και των ιδίων, κατάσταση από τη λειτουργία των ένδικων συμβάσεων και την κίνηση των σχετικών λογαριασμών, που τηρήθηκαν στα πλαίσια αυτών, όπως η παθητική αυτή κατάσταση προέκυπτε από την αντιπαραβολή των κονδυλίων πιστώσεων και χρεώσεων των πιο πάνω λογαριασμών, η οποία εμφάνιζε, κατά τους χρόνους των απαλλοτριώσεων, συνολικό χρεωστικό υπόλοιπο περί τις 325.000 ευρώ σε βάρος των ως άνω οφειλετών.

Το γεγονός δε ότι οι επίδικες απαλλοτριώσεις έλαβαν χώρα σε χρόνο προγενέστερο του οριστικού κλεισίματος των λογαριασμών ουδεμία έννομη επιρροή ασκεί, σύμφωνα με τα προεκτεθέντα. Επίσης, ο πρώτος και ο τρίτος των εκκαλούντων γνώριζαν, κατά τους χρόνους των απαλλοτριώσεων ότι, με τη μεταβίβαση των ανωτέρω αναφερόμενων ακινήτων, αποξενώνονταν από τα μοναδικά εμφανή περιουσιακά στοιχεία, που είχαν, όπως και συνέβη, δεδομένου ότι, μετά τις εν λόγω μεταβιβάσεις (κατά τον κρίσιμο χρόνο εγέρσεως της αγωγής, αλλά και κατά τη συζήτηση αυτής), αυτοί δεν διέθεταν άλλη εμφανή περιουσία, με άμεσο αποτέλεσµα τη µαταίωση της ικανοποιήσεως των αξιώσεων της δικαιοπαρόχου της εφεσίβλητης και κατ' επέκταση και της ίδιας (εφεσίβλητης).

Σηµειώνεται δε ότι ο πρώτος των εκκαλούντων την 6-4- 2010, ήτοι την ίδια ηµέρα, κατά την οποία έλαβε χώρα η εκ µέρους του επίδικη απαλλοτρίωση, προέβη επιπροσθέτως, δυνάµει του υπ' …/…-4-2010 συµβολαίου γονικής

παροχής του συμβολαιογράφου Θεσσαλονίκης Χρήστου Κυριακόπουλου, που µεταγράφηκε νόµιµα και στη µεταβίβαση της πλήρους κυριότητας κατά ποσοστό 50% εξ αδιαιρέτου ενός διαµερίσµατος, κείµενου στην Άνω Τούµπα Θεσσαλονίκης, αντικειµενικής αξίας 53.482,21 ευρώ, στη µη εν προκειµένω διάδικο θυγατέρα του, Ε. Π., η οποία στη συνέχεια το µεταβίβασε σε τρίτους.

Εξάλλου, οι ισχυρισµοί των εκκαλούντων ότι η πιστούχος εταιρεία ήταν οικονοµικά εύρωστη και η περιουσία της ήταν επαρκής για την ικανοποίηση των απαιτήσεων της δικαιοπαρόχου της εφεσίβλητης, η οποία µάλιστα ήταν επαρκώς εµπραγµάτως ασφαλισµένη επί ακινήτου της εταιρείας αυτής, επιπλέον δε ότι είχε (η πιστούχος) προβεί σε ενεχυρίαση µεταχρονολογηµένων επιταγών προς εξασφάλιση της χρηµατοδοτήσεως, πρέπει να απορριφθούν ως νοµικά αβάσιµοι, διότι, σύµφωνα µε τα προεκτεθέντα, ο καταδολιευτικός χαρακτήρας της απαλλοτριώσεως κρίνεται από τα στοιχεία που συντρέχουν αποκλειστικά και µόνο στο πρόσωπο εκείνου που απαλλοτριώνει - οφειλέτη και δεν επηρεάζεται από την οικονοµική κατάσταση των λοιπών συνοφειλετών, έστω και αν αυτοί διαθέτουν επαρκή περιουσία για την ικανοποίηση του δανειστή, ο οποίος δικαιούται, κατ' αρέσκεια, να αξιώσει το χρέος από οποιονδήποτε σε ολόκληρο συνοφειλέτη, συγχρόνως ή διαδοχικά.

Πέραν αυτού όµως, στο βαθµό που µε τους σχετικούς ισχυρισµούς των εκκαλούντων επιδιώκεται η αµφισβήτηση της πρόθεσης βλάβης της πιστώτριας εκ µέρους του πρώτου και του τρίτου των εκκαλούντων, µε τη διενέργεια των επίδικων απαλλοτριώσεων, πρέπει να επισηµανθούν τα ακόλουθα: Από το 2010, λόγω και της γενικότερης οικονοµικής κρίσης, που έπληξε τη χώρα, η οικονοµική πορεία της πρωτοφειλέτριας εταιρείας κατέστη δυσμενής, καθόσον αυτή είχε πολύ μεγάλη μείωση του κύκλου εργασιών της (πωλήσεων), ήτοι 614.394,72 ευρώ, έναντι 1.889.288,22 ευρώ το 2009 και οι ζημίες της ήταν 140.711,70 ευρώ, έναντι κερδών 38.848,29 ευρώ το 2009.

Εξάλλου, ήδη στις αρχές του 2010 ο πρώτος και ο τρίτος των εκκαλούντων γνώριζαν ότι επέκειτο η επιβολή υψηλού προστίμου στην εταιρεία τους και στους ίδιους από την αρμόδια φορολογική αρχή, εξαιτίας της εκδόσεως εικονικών φορολογικών στοιχείων, που αποδιδόταν στην ως άνω εταιρεία τους κατά τα έτη 2003-2005, υπόθεση για την οποία είχε διενεργηθεί προηγουμένως επισταμένη έρευνα από τη φορολογική αρχή.

Πράγματι, τον Ιούλιο του 2010 επιβλήθηκε στους ανωτέρω από τη ΔΟΥ Ν. Ιωνίας Θεσσαλονίκης πρόστιμο ύψους 1.400.000 ευρώ περίπου. Ενόψει αυτών, ο πρώτος και ο τρίτος των εκκαλούντων, διαβλέποντας την κακή οικονομική πορεία της πιστούχου εταιρείας τους και φοβούμενοι για την τύχη της προσωπικής τους περιουσίας, φρόντισαν να μεταβιβάσουν το σύνολο της εμφανούς περιουσίας τους στα τέκνα τους, κατά τα προεκτεθέντα.

Στο ίδιο πλαίσιο, ο πρώτος και ο τρίτος των εκκαλούντων τον Ιούνιο του 2011 προέβησαν στην ίδρυση μιας νέας εταιρείας, της "TENCOOL ΕΠΕ", με όμοιο αντικείμενο με αυτό της πρωτοφειλέτριας εταιρείας "ΦΡΟΣΤ Α.Ε.- ΕΜΠΟΡΙΚΗ - ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΣΤΙΚΗ ΚΑΙ ΤΕΧΝΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ HΛEKΤPOMHXANOΛOΓlKΩN ΕΡΓΩΝ", στην οποία φρόντισαν να διοχετεύσουν την εμπορική δραστηριότητα της τελευταίας.

Η νέα αυτή επιχείρηση, που στεγαζόταν στις εγκαταστάσεις της εταιρείας ΦΡΟΣΤ Α.Ε., είχε βασικούς εταίρους το Ν. Π., δεύτερο των εκκαλούντων και τη Γ. Κ., σύζυγο του τρίτου των εκκαλούντων και διαχειριστές τη Γ. Κ. και τη Β. Π., σύζυγο του πρώτου των εκκαλούντων. Εξάλλου, σε ακίνητο ιδιοκτησίας της πρωτοφειλέτριας εταιρείας, όπου αυτή ήταν εγκατεστημένη, αντικειμενικής αξίας 718.141,54 ευρώ, είχε εγγραφεί το 2009 προσημείωση υποθήκης, ποσού 480.000 ευρώ υπέρ της δικαιοπαρόχου της εφεσίβλητης.

Ωστόσο, ήδη το 2010 η εµπορική αξία του ως άνω βεβαρηµένου ακινήτου ήταν πολύ µικρότερη της αντικειµενικής αξίας του και έβαινε συνεχώς µειούµενη, λόγω της οικονοµικής κρίσης, που έπληξε τη χώρα, η οποία είχε πολύ σηµαντική µειωτική επίδραση στις αξίες των ακινήτων. Επιπλέον, σε περίπτωση ενδεχόµενου πλειστηριασµού του ως άνω ακινήτου προς ικανοποίηση των απαιτήσεων της πιστώτριας, θα είχαν µειωτική επίδραση, στο βαθµό της ικανοποιήσεως της τελευταίας από το πλειστηρίασµα, οι απαιτήσεις του Ελληνικού Δηµοσίου και των ασφαλιστικών ταµείων σε βάρος της εταιρείας ΦΡΟΣΤ Α.Ε.

Όσον αφορά δε στην προβαλλόµενη από τους εκκαλούντες ενεχυρίαση µεταχρονολογηµένων επιταγών εκ µέρους της πιστούχου εταιρείας προς εξασφάλιση της χρηµατοδοτήσεώς της, αυτή (ενεχυρίαση) ουσιαστικά έπαυσε από το 2010 και εντεύθεν. Εν τέλει δε, αποδείχθηκε η µειωµένη αξία του ως άνω βεβαρηµένου ακινήτου της πρωτοφειλέτριας εταιρείας και η ανεπαρκής εξασφάλιση της δικαιοπαρόχου της εφεσίβλητης το 2017, οπότε, µετά από επίσπευση της εφεσίβλητης, ως διαδόχου της παραπάνω εταιρείας, προς ικανοποίηση των ως άνω απαιτήσεών της, που είχαν ανέλθει σε 656.783,50 ευρώ, εκπλειστηριάσθηκε το ανωτέρω ακίνητο και επιτεύχθηκε πλειστηρίασµα 350.001 ευρώ, από το οποίο στην εφεσίβλητη περιήλθε το ποσό των 247.591,80 ευρώ.

Αποδείχθηκε, εποµένως, ότι οι επίδικες απαλλοτριώσεις έγιναν από τον πρώτο και τον τρίτο των εκκαλούντων καταδολιευτικά, προς βλάβη της δανείστριάς τους τραπεζικής εταιρείας µε την επωνυµία "ΤΡΑΠΕΖΑ ΚΥΠΡΟΥ ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΤΑ/ΡΕΙΑ ΛΙΜΙΤΕΔ" και κατ' επέκταση σε βάρος της ειδικής διαδόχου της, εφεσίβλητης. Εποµένως, η υπό κρίση αγωγή πρέπει να γίνει δεκτή και ως κατ' ουσίαν βάσιµη και να διαρρηχθούν στο σύνολό τους οι επίδικες γονικές παροχές.

Το πρωτοβάθµιο Δικαστήριο, που δέχθηκε τα ίδια, αν και µε συνοπτικότερες αιτιολογίες, που πρέπει να συµπληρωθούν µε τις ανωτέρω (άρθρο 534 ΚΠολΔ), δεν έσφαλε. Τα αντίθετα συνεπώς, υποστηριζόµενα από τους εκκαλούντες, κρίνονται κατ' ουσίαν αβάσιµα και απορριπτέα, όπως και η υπό κρίση έφεση στο σύνολό της...".Με βάση τις παραδοχές αυτές το Εφετείο απέρριψε τους τα αντίθετα υποστηρίζοντες σχετικούς λόγους της εφέσεως των ήδη αναιρεσειόντων και στην συνέχεια απέρριψε ως κατ'ουσία αβάσιμη την ως άνω έφεση των εναγομένων - εκκαλούντων- ήδη αναιρεσειόντων.

Με τις ανωτέρω παραδοχές του το Εφετείο ορθά ερμήνευσε και εφάρμοσε τις διατάξεις των άρθρων 939 και 941 ΑΚ κρίνοντας: A) ότι κατά τους χρόνους των επίδικων απαλλοτριώσεων, ήτοι την 6-4-2010 και την 26-4-2010 οι αξιώσεις της δικαιοπαρόχου της ενάγουσας (ήδη αναιρεσίβλητης) τράπεζας ήταν ήδη γεννημένες, καθόσον οι ανωτέρω αναφερόμενες συμβάσεις πιστώσεως με ανοικτό αλληλόχρεο λογαριασμό μεταξύ της δικαιοπαρόχου της ενάγουσας (ήδη αναιρεσίβλητης) τράπεζας και της πρωτοφειλέτριας Α.Ε.με την επωνυμία "ΦΡΟΣΤ Α.Ε.- ΕΜΠΟΡΙΚΗ - ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΣΤΙΚΗ ΚΑΙ ΤΕΧΝΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ HΛEKΤPOMHXANOΛOΓlKΩN ΕΡΓΩΝ", της οποίας νόμιμοι εκπρόσωποι ήταν ο πρώτος και ο τρίτος των εναγομένων (τώρα αναιρεσειόντων), που είχαν εγγυηθεί την εκπλήρωση των όρων τους, είχαν συναφθεί προ των επίδικων απαλλοτριώσεων, τα δε παραγωγικά περιστατικά της απαίτησης της δικαιοπαρόχου της ενάγουσας (ήδη αναιρεσίβλητης) τράπεζας ως πιστώτριας από τις μεταξύ αυτής και της πρωτοφειλέτριας ανώνυμης εταιρείας συμβάσεις ανοικτού αλληλόχρεου λογαριασμού, που είχαν εγγυηθεί ο πρώτος και ο τρίτος των εναγομένων (τώρα αναιρεσειόντων), είχαν συντελεστεί από το χρόνο σύναψης των συμβάσεων και χορήγησης της πίστωσης και ότι για την πλήρωση της προϋπόθεσης του ληξιπροθέσμου της από τους λογαριασμούς απαίτησης της αναιρεσίβλητης προς διάρρηξη των επίδικων απαλλοτριώσεων αρκούσε πως το οριστικό κλείσιμο των ως άνω λογαριασμών είχε συμβεί πριν από τη συζήτηση της αγωγής διάρρηξης στον πρώτο βαθμό, καθώς και ότι το γεγονός πως οι επίδικες απαλλοτριώσεις έλαβαν χώρα σε χρόνο προγενέστερο του οριστικού κλεισίματος των λογαριασμών ουδεμία έννομη επιρροή ασκούσε.

Επομένως, και λαμβανομένου υπόψη ότι σύμφωνα με τα ανωτέρω στην μείζονα σκέψη της παρούσας εκτεθέντα, από τις διατάξεις των άρθρων 939 και 941 ΑΚ σε συνδυασμό με εκείνες των άρθρων 874 ΑΚ, 669 ΕμπΝ, 112 ΕισΝΑΚ και 64 - 67 του ν.δ. της 17-7/13-8-1923 "Περί ειδικών διατάξεων επί ανωνύμων εταιρειών" προκύπτει ότι η δανείστρια τράπεζα, που είναι φορέας απαιτήσεως από κατάλοιπο αλληλόχρεου λογαριασμού, μπορεί να ασκήσει την αγωγή για διάρρηξη των προς βλάβη της απαλλοτριωτικών πράξεων του οφειλέτη της, έστω και αν, κατά το χρόνο της απαλλοτριώσεως, δεν είχε κλειστεί οριστικώς ο λογαριασμός, αρκεί το οριστικό κλείσιμό του να έχει συντελεστεί μέχρι την πρώτη συζήτηση της περί διαρρήξεως αγωγής της, αφού το κλείσιμο του αλληλόχρεου λογαριασμού δεν συνιστά γενεσιουργό όρο της απαίτησης για το κατάλοιπο, αλλά αποτελεί προϋπόθεση για το απαιτητό (ληξιπρόθεσμο) του καταλοίπου, συνακόλουθα, τα αντίθετα υποστηριζόμενα με την ένδικη αίτηση αναίρεσης είναι αβάσιμα και πρέπει να απορριφθούν.

Επίσης Β) με τις ανωτέρω παραδοχές του το Εφετείο ορθά ερμήνευσε και εφάρμοσε τις διατάξεις των άρθρων 939 και 941 ΑΚ κρίνοντας ότι κατά τους χρόνους των επίδικων απαλλοτριώσεων, ήτοι την 6-4-2010 και την 26-4-2010 ο πρώτος και ο τρίτος των εναγομένων - εκκαλούντων (ήδη αναιρεσειόντων) (οι οποίοι ήταν νόμιμοι εκπρόσωποι της πρωτοφειλέτριας Α.Ε.) γνώριζαν, α) την παθητική, σε βάρος της πιστούχου εταιρείας και των ιδίων, κατάσταση από τη λειτουργία των ένδικων συμβάσεων και την κίνηση των σχετικών λογαριασμών, που τηρήθηκαν στα πλαίσια αυτών, όπως η παθητική αυτή κατάσταση προέκυπτε από την αντιπαραβολή των κονδυλίων πιστώσεων και χρεώσεων των πιο πάνω λογαριασμών, η οποία εμφάνιζε, κατά τους χρόνους των επίδικων απαλλοτριώσεων, συνολικό χρεωστικό υπόλοιπο περί τις 325.000 ευρώ σε βάρος των ως άνω οφειλετών, β) ότι, με τη μεταβίβαση των ανωτέρω αναφερόμενων ακινήτων, αποξενώνονταν από τα μοναδικά εμφανή περιουσιακά στοιχεία, που είχαν, δεδομένου ότι, μετά τις εν λόγω μεταβιβάσεις (κατά τον κρίσιμο χρόνο εγέρσεως της αγωγής, αλλά και κατά τη συζήτηση αυτής), οι ανωτέρω πρώτος και ο τρίτος των εναγομένων - εκκαλούντων (ήδη αναιρεσειόντων) δεν διέθεταν άλλη εμφανή περιουσία, με άμεσο αποτέλεσµα τη µαταίωση της ικανοποιήσεως των αξιώσεων της δικαιοπαρόχου της ενάγουσας εφεσίβλητης (ήδη αναιρεσίβλητης) και κατ' επέκταση και της ίδιας της ενάγουσας εφεσίβλητης (ήδη αναιρεσίβλητης), κατά τα αναλυτικά στην προσβαλλόμενη εκτιθέμενα (που παρατέθηκαν και ανωτέρω αυτολεξεί).

Επομένως, και λαμβανομένου υπόψη ότι, σύμφωνα και με τα ανωτέρω στην μείζονα σκέψη της παρούσης εκτεθέντα, η επάρκεια ή η ανεπάρκεια της περιουσίας του οφειλέτη και επομένως η ύπαρξη αφερεγγυότητάς του κατά τα κρίσιμα χρονικά σημεία κρίνεται με βάση τα εμφανή περιουσιακά του στοιχεία και τέτοια είναι κατ` αρχήν όσα είναι γενικώς γνωστά και μπορούν να επιχειρήσουν σ` αυτά εκτέλεση οι δανειστές για την ικανοποίησή τους, όπως προπάντων είναι τα ακίνητα, ως προς τα οποία ισχύει σύστημα δημοσιότητας, ενώ δεν υπολογίζονται τα αφανή περιουσιακά στοιχεία, δηλαδή όσα δεν είναι γενικώς γνωστά στους δανειστές και επομένως εξομοιώνονται με ανύπαρκτα γι` αυτούς περιουσιακά στοιχεία, αφού με διαφορετική εκδοχή τίθεται σε κίνδυνο ο επιδιωκόμενος με τη διάρρηξη σκοπός της προστασίας των δανειστών από καταδολιευτικές απαλλοτριώσεις, συνακόλουθα τα αντίθετα υποστηριζόμενα με την ένδικη αίτηση αναίρεσης είναι αβάσιμα και πρέπει να απορριφθούν.

Περαιτέρω Γ) με τις ανωτέρω παραδοχές του το Εφετείο ορθά ερμήνευσε και εφάρμοσε τις διατάξεις των άρθρων 939 και 941 ΑΚ σε σχέση α) με την πρόθεση βλάβης της πιστώτριας εκ µέρους του πρώτου και του τρίτου των τότε εκκαλούντων- εναγομένων (ήδη αναιρεσιόντων), µε τη διενέργεια των επίδικων απαλλοτριώσεων, αλλά και β) σε σχέση με την αφερεγγυότητα της πρωτοφειλέτριας και των εναγομένων - εκκαλούντων και ήδη αναιρεσειόντων, κρίνοντας ότι " Από το 2010, λόγω και της γενικότερης οικονοµικής κρίσης, που έπληξε τη χώρα, η οικονοµική πορεία της πρωτοφειλέτριας εταιρείας κατέστη δυσμενής, καθόσον αυτή είχε πολύ μεγάλη μείωση του κύκλου εργασιών της (πωλήσεων), ήτοι 614.394,72 ευρώ, έναντι 1.889.288,22 ευρώ το 2009 και οι ζημίες της ήταν 140.711,70 ευρώ, έναντι κερδών 38.848,29 ευρώ το 2009.", καθώς και ότι " ήδη στις αρχές του 2010 ο πρώτος και ο τρίτος των εκκαλούντων γνώριζαν ότι επέκειτο η επιβολή υψηλού προστίμου στην εταιρεία τους και στους ίδιους από την αρμόδια φορολογική αρχή, εξαιτίας της εκδόσεως εικονικών φορολογικών στοιχείων, που αποδιδόταν στην ως άνω εταιρεία τους κατά τα έτη 2003-2005, υπόθεση για την οποία είχε διενεργηθεί προηγουμένως επισταμένη έρευνα από τη φορολογική αρχή.

Πράγματι, τον Ιούλιο του 2010 επιβλήθηκε στους ανωτέρω από τη ΔΟΥ Ν. Ιωνίας Θεσσαλονίκης πρόστιμο ύψους 1.400.000 ευρώ περίπου. Ενόψει αυτών, ο πρώτος και ο τρίτος των εκκαλούντων, διαβλέποντας την κακή οικονομική πορεία της πιστούχου εταιρείας τους και φοβούμενοι για την τύχη της προσωπικής τους περιουσίας, φρόντισαν να μεταβιβάσουν το σύνολο της εμφανούς περιουσίας τους στα τέκνα τους, κατά τα προεκτεθέντα.

Στο ίδιο πλαίσιο, ο πρώτος και ο τρίτος των εκκαλούντων τον Ιούνιο του 2011 προέβησαν στην ίδρυση μιας νέας εταιρείας, της "TENCOOL ΕΠΕ", με όμοιο αντικείμενο με αυτό της πρωτοφειλέτριας εταιρείας "ΦΡΟΣΤ Α.Ε.- ΕΜΠΟΡΙΚΗ - ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΣΤΙΚΗ ΚΑΙ ΤΕΧΝΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ HΛEKΤPOMHXANOΛOΓlKΩN ΕΡΓΩΝ", στην οποία φρόντισαν να διοχετεύσουν την εμπορική δραστηριότητα της τελευταίας.

Η νέα αυτή επιχείρηση, που στεγαζόταν στις εγκαταστάσεις της εταιρείας ΦΡΟΣΤ Α.Ε., είχε βασικούς εταίρους το Ν. Π., δεύτερο των εκκαλούντων και τη Γ. Κ., σύζυγο του τρίτου των εκκαλούντων και διαχειριστές τη Γ. Κ. και τη Β. Π., σύζυγο του πρώτου των εκκαλούντων.". Επομένως τα αντίθετα υποστηριζόμενα με την ένδικη αναίρεση είναι αβάσιμα και πρέπει να απορριφθούν.

Τέλος Δ) με τις ανωτέρω παραδοχές του το Εφετείο ορθά ερμήνευσε και εφάρμοσε τις διατάξεις των άρθρων 939 και 941 ΑΚ σε σχέση με την γνώση των τρίτων ( δεύτερου, τέταρτου και πέμπτου των εναγομένων- εκκαλούντων και ήδη αναιρεσειόντων) κατά τη διενέργεια των επίδικων απαλλοτριώσεων, λαμβανομένου υπ'όψη ότι, σύμφωνα και με τα ανωτέρω στην μείζονα σκέψη της παρούσας εκτεθέντα, α) όταν ο τρίτος είναι κατά την απαλλοτρίωση συγγενής σε ευθεία γραμμή δευτέρου βαθμού του οφειλέτη (όπως εν προκειμένω που οι "τρίτοι" είναι τέκνα των ως άνω οφειλετών), τεκμαίρεται η γνώση του τρίτου ότι ο οφειλέτης απαλλοτριώνει προς βλάβη των δανειστών, β) η γνώση αυτή ωστόσο δεν απαιτείται, όταν η απαλλοτρίωση έγινε από χαριστική αιτία, όπως στην προκείμενη περίπτωση, που οι επίδικες απαλλοτριώσεις είναι γονικές παροχές, που συνιστούν και αυτές επίδοση από ελευθεριότητα, γ) καθώς και ότι η παροχή του γονέα προς το τέκνο (άρθρο 1509 ΑΚ), που έγινε στα πλαίσια ηθικού καθήκοντος, έπεται των ενοχικών υποχρεώσεων του γονέα και υπόκειται στο σύνολό της σε διάρρηξη, κατά την εφαρμογή των διατάξεων 939-946 ΑΚ, οι οποίες αποσκοπούν στην έναντι κάθε καταδολιευτικής απαλλοτρίωσης, αποκατάσταση της διαταραχθείσας οικονομικής τάξης του οφειλέτη έναντι των δανειστών του.

Συνακόλουθα τα αντίθετα υποστηριζόμενα με την ένδικη αναίρεση είναι αβάσιμα και πρέπει να απορριφθούν. Επομένως εν όψει των προαναφερθέντων, ο μοναδικός λόγος της αιτήσεως αναιρέσεως, καθ'όλα τα ειδικότερα σκέλη του από τον αριθμό 1 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, με τον οποίο οι αναιρεσείοντες ψέγουν την προσβαλλόμενη απόφαση για ευθεία παραβίαση των προπαρατιθέμενων κανόνων του ουσιαστικού δικαίου είναι αβάσιμος και πρέπει να απορριφθεί ως ανωτέρω.

Μετά από αυτά, και μη υπάρχοντος άλλου λόγου αναίρεσης, η κρινόμενη αίτηση αναίρεσης πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμη και να διαταχθεί η εισαγωγή του παραβόλου, που έχουν καταθέσει οι αναιρεσείοντες, στο δημόσιο ταμείο (άρθρο 495 παρ. 3 του ΚΠολΔ, όπως ισχύει). Τέλος, οι αναιρεσείοντες που νικήθηκαν στη δίκη πρέπει να καταδικαστεί στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων της παριστάμενης αναιρεσιβλήτου, που κατέθεσε προτάσεις, κατά το νόμιμο και βάσιμο αίτημά της (άρθρα 176, 183, 189 παρ.1, 191 παρ.2 ΚΠολΔ), όπως ορίζεται στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 27 Αυγούστου 2019 και με Γ.Α.Κ. 2399/ Ε.Α.Κ.275/ 28-08-2019 αίτηση των αναιρεσειόντων για αναίρεση της υπ'αριθμ. 1472/2019 απόφασης του Τριμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης.

Διατάζει την εισαγωγή του παραβόλου, που έχουν καταθέσει οι αναιρεσείοντες στο δημόσιο ταμείο.

Και

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων της αναιρεσιβλήτου, τα οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων ευρώ (2.700) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 8 Ιουνίου 2021.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

και ταύτης αποχωρησάσης από την Υπηρεσία η αρχαιότερη της συνθέσεως Αρεοπαγίτης και ήδη Αντιπρόεδρος ΑΠ Κωστούλα Φλουρή - Χαλεβίδου

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 21 Ιουλίου 2021.

Η ΠΡΟΕΔΡΕΥΟΥΣΑ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

και ήδη Αντιπρόεδρος ΑΠ Κωστούλα Φλουρή - Χαλεβίδου