Appeal dismissed for inadmissibility due to vague document content and lack of diagnostic reading error.

Απόφαση 969 / 2008 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 969/2008

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Γεώργιο Φώσκολο, Αντιπρόεδρο, Ελισάβετ Μουγάκου - Μπρίλλη, Μίμη Γραμματικούδη, Λεωνίδα Ζερβομπεάκο και Μιχαήλ Θεοχαρίδη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 20 Φεβρουαρίου 2008, με την παρουσία και της γραμματέως Φωτεινής Σαμέλη, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1. Χ1, 2. Χ2, 3. Χ3 και 4. Χ4, οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από την πληρεξούσια δικηγόρο τους Ελένη Ζαγγανά η οποία ανακάλεσε την από 19-2-2008 δήλωση της του άρθρου 242 παρ.2 ΚΠολΔ και παραστάθηκε αυτοπροσώπως.

Των αναιρεσίβλητων: 1. Ανώνυμης Εταιρίας με την επωνυμία "Αγροτική Τράπεζα της Ελλάδος ΑΕ" η οποία εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Ιωάννη Κουλουρίδη με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ. και 2. Ψ2, η οποία δεν παραστάθηκε στο ακρατήριο.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 26-8-1993 αγωγή των ήδη αναιρεσειόντων, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 6808/1994 προδικαστική, 6235/1998 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 4481/2003 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 12-1-2006 αίτησή τους. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Μιχαήλ Θεοχαρίδης ανέγνωσε την από 5-2-2008 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης. Η πληρεξούσια των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αίτησης και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

-ΕΠΕΙΔΗ, κατά το άρθρο 552 Κ.Πολ.Δικ., με αναίρεση μπορούν να προσβληθούν οι αποφάσεις των ειρηνοδικείων, των μονομελών και των πολυμελών πρωτοδικείων, καθώς και των εφετείων. Κατά δε το άρθρο 553 παρ. 1 εδ.β' του ίδιου Κώδικα, αναίρεση επιτρέπεται μόνο κατά των οριστικών αποφάσεων που δεν μπορούν να προσβληθούν με ανακοπή ερημοδικίας και έφεση και περατώνουν όλη τη δίκη ή μόνο τη δίκη για την αγωγή ή την ανταγωγή.

Από τις διατάξεις αυτές συνάγεται ότι, αν η έφεση, που ασκήθηκε κατά της πρωτόδικης απόφασης από κάποιον διάδικο, απορριφθεί από το δευτεροβάθμιο δικαστήριο για τυπικό λόγο, όπως στην περίπτωση που κρίθηκε απαράδεκτη, τότε με αναίρεση προσβάλλεται μόνο η απόφαση του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου, η οποία με την απόρριψη της έφεσης καθίσταται τελεσίδικη, ενώ η απόφαση του Εφετείου, που απέρριψε τη έφεση, προσβάλλεται με αναίρεση μόνο ως προς τη διάταξή της που απέρριψε την έφεση.

Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από την αναιρεσιβαλλόμενη υπ' αριθμ. 4481/2003 απόφαση, το Εφετείο Αθηνών απέρριψε, με αυτήν, ως απαράδεκτη, την έφεση της εναγομένης και ήδη πρώτης αναιρεσίβλητης κατά της 6235/1998 απόφασης του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, κατά το μέρος που η έφεση αυτή στρεφόταν κατά της δεύτερης αναιρεσίβλητης Ψ2 , για το λόγο ότι η τελευταία δεν ήταν διάδικος στην πρωτόδικη δίκη.

Επομένως, σύμφωνα με όσα προεκτέθηκαν, η κρινόμενη αίτηση αναίρεσης των εναγόντων, κατά το μέρος που απευθύνεται κατά της δεύτερης αναιρεσίβλητης, η οποία και απολείπεται, είναι απορριπτέα ως απαράδεκτη, εφόσον με την αναίρεση δεν πλήττεται η προσβαλλόμενη απόφαση του Εφετείου ως προς την απορριπτική της εφέσεως διάταξή της. -ΕΠΕΙΔΗ, κατά το άρθρο 559 αριθ.19 του ΚΠολΔ, η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση όταν στο αιτιολογικό που συνιστά την ελάσσονα πρόταση του δικανικού συλλογισμού δεν αναφέρονται καθόλου ή αναφέρονται ανεπαρκώς ή αντιφατικώς τα πραγματικά περιστατικά στα οποία το δικαστήριο της ουσίας στήριξε την κρίση του επί ζητήματος με ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης και έτσι δεν μπορεί να ελεγχθεί αν στη συγκεκριμένη περίπτωση συντρέχουν οι όροι της διάταξης που εφαρμόσθηκε ή δεν συντρέχουν οι όροι της εφαρμογής της. (Ολ.ΑΠ 24/92).

Για να είναι ορισμένος ο λόγος αυτός αναίρεσης πρέπει να διαλαμβάνονται στο αναιρετήριο: α) οι πραγματικές παραδοχές της απόφασης ή μνεία ότι αυτή στερείται παντελώς αιτιολογίας β) ο ισχυρισμός ( αγωγικός ή ένσταση κ.λ.π.) και τα περιστατικά που προτάθηκαν προς θεμελίωσή του, ως προς τον οποίο παρουσιάζεται η έλλειψη, ανεπάρκεια ή αντίφαση, καθώς και η σύνδεσή του με το διατακτικό αν δεν είναι αυτονόητη γ) εξειδίκευση του σφάλματος του δικαστηρίου, δηλαδή αν πρόκειται για παντελή έλλειψη αιτιολογίας μνεία μόνο της ελλείψεως, αν πρόκειται για ανεπαρκή αιτιολογία ποιά επιπλέον περιστατικά έπρεπε να αναφέρονται ή ως προς τι υπάρχει έλλειψη του νομικού χαρακτηρισμού και αν πρόκειται για αντιφατικές αιτιολογίες, ποιές είναι αυτές, σε τι συνίσταται η αντίφαση και από πού προκύπτει (Ολ.

ΑΠ 32/96). Στην προκειμένη περίπτωση με τον τέταρτο λόγο της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης, από το άρθρο 559 αριθ.19 του ΚΠολΔ, οι αναιρεσείοντες προβάλλουν την αιτίαση ότι η προσβαλλόμενη απόφαση, με την οποία το Εφετείο απέρριψε την ένδικη αγωγή τους περί αναγνωρίσεως της κυριότητάς τους στα επίδικα ακίνητα και εξάλειψης από τα οικεία βιβλία υποθηκών του Υποθηκοφυλακείου Μαραθώνα της υποθήκης που είχε εγγραφεί στα ακίνητα αυτά υπέρ της πρώτης εναγόμενης και ήδη αναιρεσίβλητης Τράπεζας, στερείται νόμιμης βάσης, διότι δεν περιέχει αιτιολογίες, άλλως περιέχει ανεπαρκείς αιτιολογίες, σε σχέση "με το ποσοστό 1/4 εξ αδιαιρέτου των επιδίκων ακινήτων, κατά το οποίο έκρινε το Εφετείο ότι αυτά ανήκουν στην κυριότητα της δεύτερης εναγόμενης και ήδη δεύτερης αναιρεσίβλητης Ψ2 και όχι στους αναιρεσείοντες ενάγοντες".

Ο λόγος αυτός αναίρεσης είναι απορριπτέος, ως αόριστος, διότι δεν αναφέρονται στο αναιρετήριο οι σχετικές με το ως άνω ζήτημα παραδοχές του Εφετείου επί των αποδεικνυομένων ή μη πραγματικών γεγονότων, αλλ' ούτε και καθορίζεται ο ισχυρισμός ως προς τον οποίο υπάρχει η έλλειψη αιτιολογίας και πως αυτός συνδέεται με το διατακτικό της απόφασης.

-ΕΠΕΙΔΗ, κατά το άρθρο 559 αριθ.8 περ.β' ΚΠολ.Δ., ιδρύεται λόγος αναίρεσης της απόφασης και όταν το δικαστήριο, παρά το νόμο δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Ως πράγματα κατά την έννοια της διάταξης αυτής νοούνται οι αυτοτελείς ισχυρισμοί των διαδίκων που συγκροτούν την ιστορική βάση και επομένως στηρίζουν το αίτημα αγωγής, ανταγωγής, ένστασης ή αντένστασης και όχι ισχυρισμοί που αποτελούν άρνηση της αγωγής ή επιχειρήματα, νομικά ή πραγματικά, τα οποία αντλούνται από το νόμο ή από την εκτίμηση των αποδείξεων.

Δεν στοιχειοθετείται, όμως, ο λόγος αυτός αναίρεσης αν το δικαστήριο έλαβε υπόψη τον ισχυρισμό που προτάθηκε και τον απέρριψε για οποιοδήποτε λόγο, τυπικό ή ουσιαστικό, έστω και αν η απόρριψή του δεν είναι ρητή, αλλά συνάγεται από το περιεχόμενο της απόφασης (Ολ. ΑΠ 11/1996). Στην προκειμένη περίπτωση, με τον τρίτο λόγο της αίτησης αναίρεσης, οι αναιρεσείοντες προσάπτουν στην προσβαλλόμενη απόφαση την από το άρθρο 559 αρ.8 εδ.β' Κ.Π.ολ.Δ.

πλημμέλεια, ισχυριζόμενοι ότι το Εφετείο παρά το νόμο δεν έλαβε υπόψη πραγματικά περιστατικά που αυτοί είχαν προτείνει για τη θεμελίωση των αγωγικών ισχυρισμών τους ότι απέκτησαν την αποκλειστική κυριότητα των επιδίκων ακινήτων με κληρονομική εξ αδιαθέτου διαδοχή στην κληρονομία του συζύγου της πρώτης και πατέρα των λοιπών Χ, αλλά και πρωτοτύπως με έκτακτη χρησικτησία, και ειδικότερα δεν έλαβε υπόψη α) ότι το υπ' αριθμ. ....

διανεμητήριο συμβόλαιο της συμβολαιογράφου Μαραθώνος Καλλιόπης Καρυδιανάκη, με το οποίο έγινε εξώδικη διανομή κοινών ακινήτων μεταξύ αυτών και της δεύτερης εναγόμενης Ψ2 δεν αφορούσε και τα επίδικα ακίνητα και β) ότι τα επίδικα ακίνητα είχαν περιέλθει, κατά ποσοστό 1/6 εξ αδιαιρέτου, στο δικαιοπάροχό τους Χ και την εναγόμενη αδελφή του Ψ2 από κληρονομία εξ αδιαθέτου του πατέρα τους Χ4 και όχι της μητέρας αυτών Χ2.

Ο λόγος αυτός αναίρεσης είναι απορριπτέος ως αβάσιμος, αφού, όπως προκύπτει από την επισκόπηση της προσβαλλόμενης απόφασης και αναφέρεται στο αναιρετήριο, το Εφετείο, που δέχθηκε ότι η δεύτερη εναγόμενη Ψ2 κατέστη κυρία, κατά ποσοστό 1/4 εξ αδιαιρέτου, των επιδίκων ακινήτων από κληρονομία εξ αδιαθέτου της μητέρας αυτής και του δικαιοπαρόχου των αναιρεσειόντων Χ2, που αποβίωσε στις 28-1-1975, την οποία κληρονομία αυτή αποδέχθηκε με την αναφερόμενη συμβολαιογραφική πράξη, που μεταγράφηκε νόμιμα, έλαβε υπόψη όλα τα περιστατικά, τα οποία συγκροτούν την ιστορική βάση της αγωγής των αναιρεσειόντων, αλλά έκρινε ότι αυτά δεν αποδεικνύονται. -ΕΠΕΙΔΗ, ο από το άρθρο 559 αριθ.12 ΚΠολΔ προβλεπόμενος λόγος αναίρεσης της παραβίασης των ορισμών του νόμου σχετικά με τη δύναμη των αποδεικτικών μέσων ιδρύεται όταν το δικαστήριο της ουσίας προσδίδει σε αποδεικτικό μέσο μεγαλύτερη ή μικρότερη αποδεικτική δύναμη από εκείνη που προσδίδει σ' αυτό ο νόμος, ενώ δεν δημιουργείται ο λόγος αυτός όταν το δικαστήριο συνεκτιμώντας ελεύθερα τα αποδεικτικά μέσα, κατά το άρθρο 340 ΚΠολΔ, αποδίδει μεγαλύτερη ή μικρότερη βαρύτητα σ' ένα από αυτά.

Για να θεμελιωθεί ο λόγος αυτός αναίρεσης απαιτείται να διαλαμβάνονται στο αναιρετήριο α) για την απόδειξη ποιού συγκεκριμένου ισχυρισμού προσκομίσθηκε το σχετικό αποδεικτικό μέσο, καθώς και ποιά επίδραση θα ασκούσε ο ισχυρισμός αυτός στην έκβαση της δίκης, β) ποιά είναι η αποδεικτική δύναμη που αποδόθηκε σ' αυτό από το δικαστήριο της ουσίας και γ) ποιό είναι ως προς το αποδεικτικό μέσο το σχετικό σφάλμα της προσβαλλόμενης απόφασης.

Αν λείπει έστω και ένα από τα στοιχεία αυτά ο λόγος αναίρσης είναι απορριπτέος ως αόριστος. Στην προκειμένη περίπτωση με το δεύτερο λόγο της αίτησης αναίρεσης αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η από το άρθρο 559 αριθ.12 ΚΠολΔ πλημμέλεια, ότι το Εφετείο προσέδωσε στα προσκομισθέντα από την αναιρεσίβλητη εναγόμενη έγγραφα, ήτοι στην από 18-10-1988 αγωγή περί διανομής ακινήτων της δεύτερης εναγόμενης εναντίον των εναγόντων και στην από 20-6-1992 αίτηση της ίδιας εναγόμενης, ενώπιον του Ειρηνοδικείου Χαλανδρίου, περί διορθώσεως του σ' αυτήν προγράμματος πλειστηριασμού, αποδεικτική δύναμη που δεν είχαν σύμφωνα με το νόμο και ειδικότερα "προσέδωσε σ' αυτά αποδεικτική δύναμη μεγαλύτερη από το υπ' αριθμ. ....

συμβόλαιο διανομής της συμβολαιογράφου Μαραθώνα Καλλιόπης Καρυδιανάκη, την υπ' αριθμ. .... συμβολαιογραφική πράξη διορθώσεως της υπ' αριθμ. .... πράξης αποδοχής κληρονομίας της ίδιας συμβολαιογράφου και το υπ' αριθμ....... δωρητήριο συμβόλαιο του συμβολαιογράφου Μαραθώνα Σταματίου Βασιλάκου". Ο λόγος αυτός αναίρεσης είναι απορριπτέος ως αόριστος, διότι δεν αναφέρεται στο αναιρετήριο ποιά ήταν η αποδεικτική δύναμη που αποδόθηκε από το Εφετείο στα παραπάνω αναφερόμενα δύο έγγραφα και σε τι συνίσταται το σχετικό σφάλμα της απόφασης.

-ΕΠΕΙΔΗ, κατά την αληθινή έννοια της διάταξης του άρθρου 559 αριθ. 20 του Κ ΠολΔ, ο προβλεπόμενος από αυτήν λόγος αναίρεσης για παραμόρφωση του περιεχομένου εγγράφου ιδρύεται όταν το δικαστήριο της ουσίας διαπράττει διαγνωστικό λάθος και αποδίδει σε ορισμένο αποδεικτικό έγγραφο περιεχόμενο διαφορετικό από εκείνο που πράγματι περιέχει και όχι λάθος κατά την αξιολόγησή του, προβαίνει δηλαδή σε ελλιπή ή εσφαλμένη ανάγνωση του εγγράφου και εξαιτίας αυτής καταλήγει σε συμπέρασμα τελείως διαφορετικό από αυτό που προκύπτει από το έγγραφο ως προς την ύπαρξη ή ανυπαρξία πραγματικού γεγονότος.

Εξάλλου, για το ορισμένο του λόγου αυτού αναίρεσης πρέπει να αναφέρονται στο αναιρετήριο : 1) το αληθινό περιεχόμενο του εγγράφου που φέρεται ότι παραμορφώθηκε, ώστε από τη σύγκριση με εκείνο που δέχθηκε η απόφαση να υπάρχει δυνατότητα στον Άρειο Πάγο να κρίνει αν υφίσταται διαγνωστικό λάθος, 2) Το από την προσβαλλόμενη απόφαση δεκτό γενόμενο διαφορετικό από το αληθινό περιεχόμενο, 3) το συμπέρασμα στο οποίο κατέληξε το δικαστήριο για το ότι υπάρχουν ή όχι κρίσιμα γεγονότα, και 4) ο ουσιώδης πραγματικός ισχυρισμός για την απόδειξη ή ανταπόδειξη του οποίου χρησιμοποιήθηκε το έγγραφο.

Στην προκειμένη περίπτωση οι αναιρεσείοντες με τον πρώτο λόγο της αίτησης αναίρεσης προσάπτουν στην προσβαλλόμενη απόφαση αιτιάσεις από το άρθρο 559 αριθ. 20 ΚΠολΔ, ισχυριζόμενοι ότι το Εφετείο παραμόρφωσε το περιεχόμενο: 1) του υπ' αριθμ. .... διανεμητηρίου συμβολαίου της συμβολαιογράφου Μαραθώνα Καλλιόπης Καρυδιανάκη, αφού, ενώ στα ακίνητα που διανεμήθηκαν με το εν λόγω συμβόλαιο δεν συμπεριλαμβάνονται και τα επίδικα, το Εφετείο δέχθηκε ότι οι ενάγοντες και η εναγόμενη Ψ2 προέβησαν με αυτό στην εξώδικη διανομή των ακινήτων τους, δηλώνοντας μάλιστα σε αυτό ότι είναι συγκύριοι και συννομείς τούτων και 2) της από ....

επιστολής τους προς την πρώτη εναγόμενη ( Αγροτική Τράπεζα της Ελλάδος Α.Ε.), αφού, ενώ σ' αυτήν αναφέρεται ότι " σε ασφάλεια απαιτήσεων της Τράπεζας έναντι της Ψ2 έχουν εγγραφεί υποθήκες σε τέσσερα ακίνητα, που ποτέ δεν ανήκαν στην άνω οφειλέτιδα, αλλά ανήκαν στην αποκλειστική κυριότητα αυτών (εναγόντων) και τα οποία εκείνη από παραδρομή είχε συμπεριλάβει στην υπ' αριθμ. .....

συμβολαιογραφική πράξη αποδοχής από αυτήν της κληρονομίας, η οποία ακολούθως διορθώθηκε ως προς την κυριότητα με την ......συμβολαιογραφική πράξη", το Εφετείο δέχθηκε ότι οι ενάγοντες με την πιο πάνω επιστολή τους γνωστοποίησαν στην εναγόμενη Τράπεζα ότι η Ψ2 ήταν μεν συγκυρία των επιδίκων ακινήτων, πλην όμως παραιτήθηκε του δικαιώματος συγκυριότητάς της με το υπ' αριθμ. .....

διανεμητήριο συμβόλαιο. Ο λόγος αυτός αναίρεσης, ως προς μεν το πρώτο έγγραφο (διανεμητήριο συμβόλαιο) είναι απορριπτέος ως αόριστος, διότι δεν αναφέρεται στο αναιρετήριο το περιεχόμενο του εγγράφου αυτού, ως προς δε το δεύτερο έγγραφο είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος, διότι με αυτόν δεν αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση σφάλμα διαγνωστικό κατά την ανάγνωση του εν λόγω εγγράφου, αλλά σφάλμα ως προς την εκτίμηση του περιεχομένου του, η οποία δεν υπόκειται σε αναιρετικό έλεγχο.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 12-1-2006 αίτηση των Χ1, Χ2, Χ3 και Χ4 για αναίρεση της υπ' αριθμ. 4481/2003 απόφασης του Εφετείου Αθηνών.

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων της πρώτης αναιρεσίβλητης ανώνυμης εταιρίας με την επωνυμία "Αγροτική Τράπεζα της Ελλάδος Α. Ε.", τα οποία ορίζει σε χίλια διακόσια (1.200) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 16 Απριλίου 2008. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 7 Μαΐου 2008.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ