Supreme Court dismisses appeal for leaving claim undecided on partial property ownership due to surveying errors.

Απόφαση 967 / 2006 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 967/2006

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Σπυρίδωνα Γκιάφη, Αντιπρόεδρο, Αλέξανδρο Κασιώλα, Χαράλαμπο Αντωνιάδη, Γεώργιο Φώσκολο και Βασίλειο Νικόπουλο, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 15 Φεβρουαρίου 2006, με την παρουσία και της γραμματέως Γραμματικής Κονταξή, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Α. χήρας Ι. Σ., το γένος Κ. Μ., κατοίκου ..., που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Δημήτριο Παπαθανάση.

Των αναιρεσιβλήτων: 1) 'Α.-Α. συζύγου Γ. Α., το γένος Ε. Γ., κατοίκου ... και 2) Θ. Ι. του Κ., …Αθηνών, που εκπροσωπήθηκαν από την πληρεξούσια δικηγόρο τους Τιτίκα Νικέα-Μουράτογλου.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 10-11-1997 αγωγή του αρχικού ενάγοντος Ιωάννου Σαββαϊδη, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις:7040/1998 μη οριστική, 6218/2003 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 4638/2004 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας αποφάσεως ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 30-8-2004 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της αιτήσεως αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Χαράλαμπος Αντωνιάδης ανέγνωσε την από 1-2-2006 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε να απορριφθεί η ένδικη αίτηση αναιρέσεως της 4638/2004 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών.

Ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, η πληρεξούσια των αναιρεσιβλήτων την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά το άρθρο 559 αριθ. 9 περ, β' και γ' ΚΠολΔ ιδρύεται λόγος αναιρέσεως αν το δικαστήριο επιδίκασε περισσότερα από όσα ζητήθηκαν ή άφησε αδίκαστη αίτηση. Στην προκείμενη περίπτωση, με τον 1ο μέρος α' λόγο της αναιρέσεως προσάπτεται στην αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση η πλημμέλεια ότι ενώ με την ένδικη αγωγή του ο σύζυγος της αναιρεσείουσας, τη δίκη του οποίού, λόγω βίαιης διακοπής της (θανάτου), συνεχίζει η ίδια, ζήτησε την αναγνώριση της κυριότητας επί του επιδίκου ακινήτου, εμβαδού 4.296 τ.μ.

και οι εναγόμενοι και ήδη αναιρεσίβλητοι προέβαλαν την ένσταση ιδίας κυριότητας επί τμήματος αυτού, εκτάσεως 2.730 τ.μ., το Εφετείο απέρριψε στο σύνολο την αγωγή και έτσι άφησε αδίκαστο το αίτημα για την αναγνώριση της κυριότητας επί της υπολοίπου εκτάσεως των 1.556 τ.μ. "και επιδίκασε πλείονα στους αναιρεσίβλητους".

Ο λόγος αυτός, κατά το μέρος που προβάλλεται η αιτίαση ότι το Εφετείο άφησε αδίκαστη την αίτηση, πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος, διότι από την εκτίμηση του περιεχομένου της αποφάσεως (άρθρο 561 παρ. 2 ΚΠολΔ) προκύπτει ότι το Εφετείο, κατά την ανέλεγκτη εκ των πραγμάτων κρίση του (άρθρο 561 παρ. 1 ΚΠολΔ), δέχθηκε ότι το επίδικο είχε αρχικά επιφάνεια 5.052,12 τ.μ., μετά όμως την εφαρμογή των διαταγμάτων ρυμοτομίας για τη διάνοιξη της οδού ..., έχει εμβαδόν 2.730,92 τ.μ.

και ότι το ακίνητο αυτό ταυτίζεται με το επίδικο, παρά τη διαφορά του εμβαδού, η οποία δικαιολογείται από το γεγονός ότι στα συμβολαιογραφικά έγγραφα δεν αναφέρονται οι πλευρικές διαστάσεις, ούτε είχε λάβει χώρα ακριβής εμβαδομέτρηση την εποχή εκείνη. Ενώ κατά το μέρος που προσάπτεται η πλημμέλεια της επιδικάσεως περισσοτέρων των όσων ζητήθηκαν, ο λόγος αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτος και συγκεκριμένα ως στηριζόμενος σε εσφαλμένη προϋπόθεση, αφού το Εφετείο απέρριψε την αγωγή ως ουσιαστικά αβάσιμη, χωρίς να επιδικάσει κανένα ακίνητο στους αναιρεσίβλητους.

Επίσης επί της ίδιας εσφαλμένης προϋποθέσεως στηρίζεται και η από τον αριθμό 10 του άρθρου 559 ΚΠολΔ προβαλλόμενη πλημμέλεια με τον 1ο λόγο, μέρος β', της αναιρέσεως και συγκεκριμένα ότι το Εφετείο, με την "καθ' ολοκληρίαν απόρριψη της αγωγής συντελεί στην παραχώρηση και δη άνευ αποδείξεως στους αναιρεσίβλητους και του εκ 1.556 τ.μ.

τμήματος του επιδίκου", και επομένως και ο λόγος αυτός πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτος.- Από τις διατάξεις των άρθρων 335 και 338 έως 341 του ΚΠολΔ συνάγεται ότι, το δικαστήριο, για να σχηματίσει τη δικανική του πεποίθηση ως προς τη βασιμότητα ή μη των προβαλλόμενων από τους διαδίκους πραγματικών γεγονότων που ασκούν ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης, υποχρεούται να λαμβάνει υπόψη όλα τα νόμιμα αποδεικτικά μέσα που επικαλούνται και προσκομίζουν οι διάδικοι για άμεση και έμμεση απόδειξη, χωρίς όμως να είναι ανάγκη να γίνεται ειδική μνεία στην απόφαση και χωριστή αξιολόγηση του καθενός από αυτά.

Το γεγονός ότι μνημονεύονται και εξαίρονται μερικά από τα αποδεικτικά μέσα, λόγω της κατά την ελεύθερη κρίση του δικαστηρίου μεγαλύτερης σημασίας τους, δεν σημαίνει ότι δεν λήφθηκαν υπόψη τα υπόλοιπα, αρκεί βέβαια να γίνεται αδίστακτα βέβαιο από το όλο περιεχόμενο της αποφάσεως ότι συνεκτιμήθηκαν όλα τα αποδεικτικά μέσα που επικαλέσθηκαν και προσκόμισαν νόμιμα οι διάδικοι.

Η παράβαση της υποχρεώσεως αυτής ιδρύει το λόγο της αναιρέσεως του άρθρου 559 αριθ. 11 περ. γ' του ΚΠολΔ, υπό την αποκλειστική προϋπόθεση ότι το πραγματικό γεγονός που επικαλείται ο διάδικος ασκεί ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης, αφού μόνο ένα τέτοιο (ουσιώδες) γεγονός καθίσταται αντικείμενο απόδειξης (Ολ.ΑΠ 42/2002).

Στην προκείμενη περίπτωση, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, το Εφετείο, προκειμένου να καταλήξει στο περιεχόμενο σ' αυτήν αποδεικτικό πόρισμα ως προς τους κρίσιμους πραγματικούς ισχυρισμούς των διαδίκων, έλαβε υπόψη του και συνεκτίμησε μαζί με τα λοιπά αποδεικτικά μέσα και "όλα ανεξαιρέτως τα έγγραφα, τα οποία προσκομίζουν και επικαλούνται νομίμως οι διάδικοι".

Από τη γενική αυτή βεβαίωση, σε συνδυασμό με το όλο αιτιολογικό της προσβαλλόμενης αποφάσεως, καθίσταται αδιστάκτως βέβαιο ότι το Εφετείο έλαβε υπόψη του και συνεκτίμησε και το υπ' αριθ. Φ.900/4/27824/14-1-2004 έγγραφο του Γενικού Επιτελείου Στρατού, που αναφέρεται στον 2ο, μέρος α' , λόγο της αναιρέσεως. Επομένως ο λόγος αυτός αναιρέσεως από τον αριθμό 11 περ.

γ' του άρθρου 559 του ΚΠολΔ, με τον οποίο ψέγεται η απόφαση γιατί δεν έλαβε υπόψη το έγγραφο αυτό, πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος. Επίσης πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτος ο λόγος αυτός κατά το μέρος β', με το οποίο προβάλλεται η αιτίαση από τον αριθμό 8 περ. β' του άρθρου 559 ΚΠολΔ και συγκεκριμένα ότι ο Εφετείο δεν έλαβε υπόψη ουσιώδες για την έκβαση της δίκης πράγμα, ήτοι τον αγωγικό ισχυρισμό ότι από το περιεχόμενο του ως ανωτέρω εγγράφου εξάγεται ότι η 'Α.

δεν ήταν σύζυγος του αντιστράτηγου Γ. Δ., διότι η επίκληση αποδεικτικού μέσου και του περιεχομένου του δεν αποτελεί το κατά νόμο θεμελιωτικό του εξεταζόμενου λόγου αναιρέσεως ουσιώδες για την έκβαση της δίκης πράγμα.- Από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 559 αριθ. 20 και 561 παρ. 1 του ΚΠολΔ, προκύπτει ότι ο θεσπιζόμενος με την πρώτη από αυτές λόγος αναίρεσης για παραμόρφωση του περιεχομένου αποδεικτικού εγγράφου ιδρύεται όταν το δικαστήριο της ουσίας υποπίπτει σε διαγνωστικό λάθος, όταν δηλαδή αποδίδει στο αποδεικτικό αυτό μέσο περιεχόμενο διαφορετικό από εκείνο που πράγματι έχει, όχι δε και όταν από το περιεχόμενό του, το οποίο έχει σωστά διαγνωσθεί, συνάγει αποδεικτικό συμπέρασμα διαφορετικό από εκείνο που ο αναιρεσείων θεωρεί ως ορθό.

Πράγματι στην τελευταία περίπτωση πρόκειται για πλημμέλεια αναγόμενη αποκλειστικά στην κυριαρχική εκτίμηση των αποδείξεων. Η εκτίμηση αυτή κατά τη δεύτερη από τις προπαρατιθέμενες διατάξεις (άρθρ. 561 παρ. 1 ΚΠολΔ) εκφεύγει καθεαυτή από τον αναιρετικό έλεγχο.

Συνεπώς ο από τον αριθμό 20 του άρθρου 559 ΚΠολΔ 4ος λόγος της αναιρέσεως, με τον οποίο, κατ' ορθή εκτίμησή του, αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η πλημμέλεια ότι Εφετείο δέχθηκε ως αποδεικνυόμενα πραγματικά γεγονότα προφανώς διαφορετικά από εκείνα που αναφέρονται στο απόσπασμα του από 1878-1879 Χάρτη του Γερμανικού Ινστιτούτου, όπως τούτο εκτιμήθηκε από τον τεχνικό σύμβουλο της αναιρεσείουσας Α. Σ. στην οικεία έκθεσή του, του οποίού συμβούλου η εκτίμηση είναι ορθή, πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτος. Η στον ίδιο λόγο αιτίαση, από τον αριθμό 8 περ. β' του ΚΠολΔ, ότι το Εφετείο παρά το νόμο δεν έλαβε υπόψη ουσιώδες για την έκβαση της δίκης πράγμα, ήτοι το περιεχόμενο της ως ανωτέρω έκθεσης του τεχνικού συμβούλου, πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτη, διότι το ως άνω περιεχόμενο του προαναφερομένου αποδεικτικού μέσου δεν αποτελεί ουσιώδες για την έκβαση της δίκης πράγμα. Ο δε 3ος λόγος της αναιρέσεως από τον αριθμό 20 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, με τον οποίο, κατ' ορθή εκτίμησή του, προβάλλεται ότι το Εφετείο, λαμβάνοντας υπόψη το απόσπασμα της ληξιαρχικής πράξεως θανάτου της 'Α. Γ., το παραμόρφωσε με τον αναφερόμενο σ' αυτόν τον λόγο τρόπο, πρέπει να απορριφθεί ως στηριζόμενος σε εσφαλμένη προϋπόθεση, αφού, όπως προκύπτει από την αναιρεσιβαλλομένη, το Εφετείο έλαβε υπόψη, απέδωσε και εκτίμησε όχι το ως άνω απόσπασμα αλλά ολόκληρη την ως άνω ληξιαρχική πράξη.-

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την αίτηση αναιρέσεως της 4638/2004 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών.

Επιβάλλει στην αναιρεσείουσα τα δικαστικά έξοδα των αναιρεσιβλήτων, τα οποία ορίζει σε χίλια εκατόν εβδομήντα (1.170) ευρώ.

Κρίθηκε, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 14 Μαρτίου 2006 και δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 17 Μαϊου 2006.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ