Supreme Court dismisses appeal against eviction judgment for failure to prove facts and inadmissible arguments.

Απόφαση 965 / 2007 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 965/2007

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές:Βασίλειο Νικόπουλο, Αντιπρόεδρο, Γεώργιο Καπερώνη, Σταύρο Γαβαλά, Ιωάννη Ιωαννίδη και Μίμη Γραμματικούδη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 7 Μαρτίου 2007, με την παρουσία και της γραμματέως Φωτεινής Σαμέλη, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1. ....... και 2. ..... , οι οποίοι παραστάθηκαν με τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Γεώργιο Σταματογιάννη. Του αναιρεσιβλήτου: Δήμου Επιδαύρου, ο οποίος εδρεύει στην Αρχαία Επίδαυρο και εκπροσωπείται νόμιμα, ο οποίος δεν εκπροσωπήθηκε στο ακροατήριο.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 23-10-2000 αγωγή των ήδη αναιρεσειόντων, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Ναυπλίου. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 116/2002 του ίδιου δικαστηρίου και 643/2004 του Εφετείου Ναυπλίου. Την αναίρεση της τελευταίας αποφάσεως ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 27-7-2005 αίτησή τους.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, παραστάθηκαν μόνο οι αναιρεσείοντες, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Μίμης Γραμματικούδης, ανέγνωσε την από 21 Φεβρουαρίου 2007 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε, την απόρριψη της αίτησης αναίρεσης της 643/2004 αποφάσεως του Εφετείου Ναυπλίου. Ο πληρεξούσιος των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως και την καταδίκη του αντιδίκου στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Επειδή, όπως προκύπτει από την προσκομιζόμενη από τους αναιρεσείοντες 1591β/10-10-2005 έκθεση επίδοσης του αρμόδιου δικαστικού επιμελητή στο Πρωτοδικείο Ναυπλίου, ...... , ο αναιρεσίβλητος κλητεύθηκε νόμιμα και εμπρόθεσμα να παραστεί κατά την ορισθείσα για την στην αρχή της παρούσας αναφερόμενη δικάσιμο (7-3-2007) της υπόθεσης, με επίδοση κυρωμένου αντιγράφου της αίτησης αναίρεσης, με την υπάρχουσα σ΄ αυτήν πράξη ορισμού δικασίμου. Επομένως, εφόσον ο εν λόγω διάδικος δεν εμφανίσθηκε κατ΄ αυτήν, κατά την οποία η υπόθεση εκφωνήθηκε από τη σειρά του πινακίου, πρέπει να δικαστεί σαν να ήταν παρών.

Επειδή, ιδρύεται ο λόγος αναίρεσης από τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 8 περ. α ΚΠολΔ., και όταν το δικαστήριο της ουσίας παρά το νόμο έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, όπως είναι και οι λόγοι έφεσης, όταν ο σχετικός ισχυρισμός που περιέχεται στο λόγο έφεσης δεν είναι, εκτός των άλλων, ορισμένος.

Ο λόγος έφεσης για πλημμελή εκτίμηση των αποδείξεων επαρκώς προσδιορίζεται από τη μνεία ότι εξ αυτής οδηγήθηκε το δικαστήριο σε εσφαλμένο πόρισμα και διατακτικό, χωρίς να είναι ανάγκη η εξειδίκευση των σφαλμάτων ως προς την εκτίμηση των αποδείξεων, αφού το Εφετείο εξαιτίας του μεταβιβαστικού αποτελέσματος της έφεσης (άρθρο 522ΚΠολΔ) επανεκτιμά εξ υπαρχής την ουσία της υπόθεσης και κρίνει την ορθότητα του διατακτικού κατ΄άρθρ. 534 του ίδιου Κώδικα.

Στην προκείμενη περίπτωση, με τον πρώτο λόγο αναίρεσης, πρώτο μέρος, όπως εκτιμήθηκε, από το άρθρο 559 αριθ.8 περ. α ΚΠολΔ(και όχι από τον αριθμό 10, όπως στο αναιρετήριο αναφέρεται), αποδίδονται στην προσβαλλόμενη απόφαση οι αιτιάσεις, ότι παρά το νόμο έλαβε υπόψη ισχυρισμούς του αναιρεσιβλήτου που δεν προτάθηκαν νόμιμα, ήτοι αφενός λόγο έφεσης του αναιρεσιεβλήτου, στον οποίο γενικά και αόριστα αναφέρονταν ότι η πρωτοβάθμια απόφαση εσφαλμένα εκτίμησε το αποδεικτικό υλικό και κατέληξε σε εσφαλμένο πόρισμα και διατακτικό, αφετέρου ισχυρισμούς που περιέχονταν στις πρωτοβάθμιες προτάσεις του, οι οποίες ενσωματώθηκαν στις προτάσεις του Εφετείου.

Ο λόγος αυτός είναι απορριπτέος, ως προς μεν την πρώτη αιτίαση, ως απαράδεκτος, διότι ο ανωτέρω λόγος έφεσης, υπό το περιεχόμενο που αναφέρθηκε, ήταν ορισμένος και ορθώς λήφθηκε υπόψη από το δικαστήριο της ουσίας, ως προς δε τη δεύτερη αιτίαση, προεχόντως ως αόριστος, διότι δεν αναφέρονται οι ισχυρισμοί οι οποίοι δεν προτάθηκαν νόμιμα με τις προτάσεις και λήφθηκαν υπόψη από το Εφετείο.

Επειδή, για το ορισμένο του από τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 10 περ. αΚΠολΔ προβλεπόμενου λόγου αναίρεσης, αν το δικαστήριο παρά το νόμο δέχθηκε πράγματα που έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης ως αληθινά χωρίς απόδειξη, πρέπει να αναφέρονται στο αναιρετήριο, εκτός των άλλων, ποια πράγματα δέχθηκε η προσβαλλόμενη απόφαση ως αληθινά χωρίς απόδειξη.

Συνακόλουθα, ο πρώτος λόγος αναίρεσης, δεύτερο μέρος, από την ως άνω διάταξη, με τον οποίο προβάλλεται η αιτίαση ότι το Εφετείο δέχθηκε πράγματα που έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης ως αληθινά χωρίς να αποδειχθούν, είναι απορριπτέος, ως αόριστος, διότι στο αναιρετήριο δεν αναφέρονται τα πράγματα που δέχθηκε το Εφετείο ως αληθινά χωρίς απόδειξη.

Επειδή, με το δεύτερο λόγο αναίρεσης, από τον αριθ.8α του άρθρου 559ΚΠολΔ, όπως αυτός εκτιμήθηκε, αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση, με την οποία απορρίφθηκε η περί νομής αγωγή των αναιρεσειόντων, η πλημμέλεια ότι παρά το νόμο έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, ήτοι, α) ότι ο αναιρεσίβλητος άρχισε να νέμεται το επίδικο ακίνητο από το έτος 1976 και ότι κατά τον χρόνο αγοράς του ακινήτου αυτού από τους αναιρεσείοντες "...είχε καταστεί νομέας και κάτοχος με χρησικτησία...", ενώ ο εν λόγω διάδικος δεν εξέθεσε τον ακριβή χρόνο κατά τον οποίο κατέστη νομέας του επιδίκου, και β) ότι το επίδικο ακίνητο ήταν κοινόχρηστη δημοτική οδός. Ο λόγος αυτός είναι απορριπτέος, προεχόντως ως απαράδεκτος, διότι στηρίζεται σε εσφαλμένη προϋπόθεση, καθόσον από την πληττόμενη απόφαση προκύπτει ότι η περί προστασίας της νομής τους επί του επίδικου ακινήτου αγωγή των αναιρεσειόντων απορρίφθηκε, όχι κατά παραδοχή αυτοτελούς ισχυρισμού του αναιρεσιβλήτου, αλλά διότι έγινε δεκτό, κατά την ανέλεγκτη αναιρετικώς κρίση του δικαστηρίου της ουσίας, ότι οι αναιρεσείοντες δεν ήταν νομείς του επίδικου ακινήτου κατά τον αναφερόμενο σ΄ αυτήν κρίσιμο χρόνο.

Επειδή, με τον τέταρτο λόγο, από το άρθρο 559 αριθ.8βΚΠολΔ, αποδίδεται στην πληττόμενη απόφαση η πλημμέλεια ότι παρά το νόμο δεν έλαβε υπόψη τον ουσιώδη για την έκβαση της δίκης ισχυρισμό των αναιρεσειόντων, ότι αν αφαιρεθεί η επίδικη εδαφική έκταση το ακίνητό τους καθίσταται μη άρτιο και μη οικοδομήσιμο. Ο λόγος είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος, διότι ο ισχυρισμός αυτός, στην προκείμενη δίκη περί προστασίας της νομής, δεν τείνει στη θεμελίωση, κατάλυση ή παρακώλυση ασκηθέντος ουσιαστικού ή δικονομικού δικαιώματος και ως εκ τούτου δεν αποτελεί "πράγμα" κατά την έννοια της διάταξης του άρθρου 559 αριθ.8ΚΠολΔ, ώστε η μη λήψη τούτου από το δικαστήριο να θεμελιώνει τον από την εν λόγω διάταξη προνοούμενο λόγο αναίρεσης.

Επειδή, για το παραδεκτό του από τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ.11 γ ΚΠολΔ λόγου αναίρεσης, αν το δικαστήριο δεν έλαβε υπόψη δικαστική ομολογία, πρέπει να γίνει επίκληση αυτής από τον ωφελούμενο διάδικο ενώπιον του δικαστηρίου της ουσίας και να γίνεται μνεία τούτου στο αναιρετήριο. Συνακόλουθα, ο τρίτος λόγος αναίρεσης, από την ανωτέρω διάταξη, με τον οποίο μέμφεται η αναιρεσιβαλλομένη διότι δεν έλαβε υπόψη την αναφερόμενη στο λόγο αυτό δικαστική ομολογία του αναιρεσιβλήτου, η οποία διαλαμβάνονταν στις ενώπιον του πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου προτάσεις του, είναι απορριπτέος, ως απαράδεκτος, διότι δεν αναφέρεται στο αναιρετήριο ότι έγινε επίκληση της ομολογίας αυτής στο Εφετείο.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 27-7-2005 αίτηση αναίρεσης των ..... , κλπ κατά της 643/2004 απόφασης του Εφετείου Ναυπλίου.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 17 Απριλίου 2007.

Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριο στις 3 Μαΐου 2007.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ