Supreme Court dismisses appeal against lower court's rejection of contract termination due to merger.

Απόφαση 961 / 2011 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 961/2011

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Ρένα Ασημακοπούλου, Αντιπρόεδρο, Αθανάσιο Κουτρομάνο, Χρυσόστομο Ευαγγέλου, Ευφημία Λαμπροπούλου και Γεράσιμο Φουρλάνο, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 17 Ιανουαρίου 2011, με την παρουσία και της γραμματέως Αικατερίνης Σιταρά, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος:Λ. Κ. του Χ., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Σπύρο Λάλα.

Της αναιρεσίβλητης: Ανώνυμης Εταιρείας με την επωνυμία " ΕΚΟ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΗ ΚΑΙ ΕΜΠΟΡΙΚΗ ΕΤΑΙΡΙΑ ΠΕΤΡΕΛΑΙΟΕΙΔΩΝ" (πρώην "ΕΚΟ-ΕΛΔΑ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΗ ΚΑΙ ΕΜΠΟΡΙΚΗ ΕΤΑΙΡΙΑ ΠΕΤΡΕΛΑΙΟΕΙΔΩΝ") και τον διακριτικό τίτλο "ΕΚΟ ΑΒΕΕ" που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Δημήτριο Ζαραφέτα.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 1-6-2001 αγωγή της ήδη αναιρεσίβλητης, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 681/2006 του ίδιου Δικαστηρίου και 473/2008 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητά ο αναιρεσείων με την από 26-3-2008 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Αθανάσιος Κουτρομάνος ανέγνωσε την από 29-10-2009 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης.

Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, ο πληρεξούσιος της αναιρεσιβλήτου την απόρριψη της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου του στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Η ποσοτική αοριστία της αγωγής, η οποία υπάρχει, όταν δεν συγκεκριμενοποιούνται όλα τα στοιχεία, που απαιτούνται κατά τον νόμο για την θεμελίωση του αιτήματος της αγωγής, ελέγχεται, ως παράβαση από το άρθρο 559 αριθμ.8 ή 14 του ΚΠολΔ (πρβλ. ΑΠ 181/2006).Εξάλλου, κατά το άρθρο 298ΑΚ "Η αποζημίωση περιλαμβάνει τη μείωση της υπάρχουσας περιουσίας του δανειστού (θετική ζημία), καθώς και το διαφυγόν κέρδος . Τέτοιο κέρδος λογίζεται εκείνο που προσδοκά κανείς με πιθανότητα σύμφωνα με τη συνηθισμένη πορεία των πραγμάτων ή τις ειδικές περιστάσεις και ιδίως τα προπαρασκευαστικά μετρά που έχουν ληφθεί." Κατά την έννοια των διατάξεων αυτών, ο αιτούμενος την επιδίκαση αποζημιώσεως λόγω διαφυγόντος κέρδους πρέπει και αρκεί να προσδιορίζει αυτή με βάση ένα ή περισσότερα αριθμητικά μεγέθη (όπως είναι και η αγοραία τιμή ενός εμπορεύματος ή η αγοραία αμοιβή μιας υπηρεσίας σε ορισμένο τόπο και χρόνο ),το οποίο, κατά την κοινή περί τούτου αντίληψη και το συνήθως συμβαίνον, είναι ή δύναται να γίνει γνωστό στους συναλλασσομένους του επαγγελματικού χώρου των διαδίκων και κυρίως εκείνου του εναγομένου, και, έτσι να είναι περαιτέρω δυνατό να αποτελέσει αντικείμενο δικαστικής εκτίμησης και απόδειξης (ΑΠ 1403/2010).

Στην προκειμένη περίπτωση, η εδώ αναιρεσίβλητη εταιρία " ΕΚΟ ΑΕΒΕ" ιστορούσε τα ακόλουθα: Την 1-4-1998 τηρώντας την νόμιμη διαδικασία απορρόφησε την εταιρία "ΕΛΔΑ ΑΕ", η οποία την 28-11-1995 είχε συνάψει με τον εδώ αναιρεσείοντα σύμβαση εμπορικής συνεργασίας πενταετούς διαρκείας, "προκειμένου ο εναγόμενος να λειτουργήσει πρατήριο πωλήσεως πετρελαιοειδών επί της Εθνικής Οδού Αγρινίου - Ιωαννίνων, με τα σήματα και τα προϊόντα (βενζίνες, πετρέλαια και λιπαντικά) της απορροφηθείσης εταιρίας".

Παρόλο που η λήξη της συμφωνημένης συνεργασίας είχε ορισθεί για την 30-11-2000 και παρόλο που η ενάγουσα εξεπλήρωνε όλες τις συμβατικές της υποχρεώσεις προς τον εναγόμενο, ο τελευταίος, στις 26-4-1999, κατήγγειλε προώρως τη σύμβαση και διέκοψε την συνεργασία του με την ενάγουσα από 1-5-1999, προκαλώντας ζημία σ' αυτήν, ισόποση προς το κέρδος που, κατά την συνήθη πορεία των πραγμάτων θα απεκόμιζε στο διάστημα από 1-5-1999 μέχρι 30-11 -2000.

Ζητούσε δε η ενάγουσα να της επιδικασθεί (νομιμοτόκως και με απαγγελία προσωπικής κρατήσεως κατά του εναγομένου) αποζημίωση, την οποία υπολόγισε με βάση: (α) "τις ελάχιστες συμφωνημένες καταναλώσεις στα υγρά καύσιμα που θα είχε το επίδικο πρατήριο του εναγομένου " κατά το ανωτέρω διάστημα. (β) τις τιμές καθενός εκ των συμβατικών προϊόντων (υγρών καυσίμων) στην γεωγραφική περιοχή που βρισκόταν το πρατήριο του εναγομένου κατά τον σκοπητέο χρόνο και (γ) "το μικρότερο κέρδος σε δραχμές ανά λίτρο", που πραγματοποίησε η ενάγουσα κατά το ένδικο διάστημα και το οποίο προέκυπτε ύστερα από αφαίρεση "του κομίστρου και των εκπτώσεων".

Με βάση τα προεκτεθέντα, το αγωγικό δικόγραφο, έχοντας τα ρηθέντα στοιχεία, ήταν επαρκώς ορισμένο, τα δε αντιθέτως υποστηριζόμενα, με τον έκτο λόγο του αναιρετηρίου (εκ του άρθρου 559 αριθμ.14 ΚΠολΔ) είναι αβάσιμα. Αβάσιμος είναι επίσης ο διαλαμβανόμενος στον ίδιο λόγο ισχυρισμός, σύμφωνα με τον οποίο η αγωγή έπρεπε να απορριφθεί ως αόριστη, επειδή δεν αναφερόταν σ' αυτή, αν η εκ μέρους του αναιραισείοντος καταγγελία της ένδικης σύμβασης ήταν άκυρη.

Τούτο δε, διότι το φερόμενο ως ελλείπον στοιχείο στην πραγματικότητα διαλαμβανόταν στο αγωγικό δικόγραφο υπό διαφορετική αλλά σαφή διατύπωση, αφού η επίμαχη καταγγελία της σύμβασης χαρακτηριζόταν "αντισυμβατική. παράνομη, αντίθετη προς την καλή πίστη και τα συναλλακτικά ήθη ... αβάσιμη, μη νόμιμη και μη επιφέρουσα το ...

επιδιωκόμενο αποτέλεσμα της λύσεως της συνεργασίας ...". Για να ιδρυθεί ο εκ του άρθρου 559 αριθμ.8 ΚΠολΔ αναιρετικός λόγος, πρέπει η κατά της προσβαλλόμενης απόφασης αιτίαση να αναφέρεται σε ισχυρισμό που ασκεί ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης. Εξάλλου, με το άρθρο 559 αριθμ. 1 ΚΠολΔ θεσπίζεται λόγος αναιρέσεως, αν παραβιάσθηκε κανόνας του ουσιαστικού δικαίου.

Με τον πρώτο λόγο του αναιρετηρίου αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η πρώτη από τις πλημμέλειες αυτές, επικουρικώς δε η δεύτερη, και για την θεμελίωση του προβάλλεται,κατά λέξιν, ο ακόλουθος ισχυρισμό : "Στην ένδικη περίπτωση και μόνη η αλλαγή του υποκειμένου του αντισυμβαλλομένου, λόγω συγχώνευσης της αρχικής εταιρίας ΕΛΔΑ Α.Ε με την οποία εγώ είχα συμβληθεί, εκτιμώντας και σταθμίζοντας τη φήμη της, αλλά προεχόντως την τιμολογιακή πολιτική της στο χώρο των καυσίμων (λόγοι για τους οποίους ακριβώς είχα απορρίψει τη συνεργασία μου με την αντίδικο τότε ανταγωνίστρια της ΕΛΔΑ ΑΕ εταιρία ΕΚΟ ΑΕ), που έγινε προφανώς χωρίς να ληφθεί η δική μου γνώμη, είναι προφανές ότι μου παρέχει το δικαίωμα να καταγγείλω τη σχετική σύμβαση, αφού δεν είναι δυνατό να υποχρεωθώ να συνεργάζομαι χωρίς τη θέληση μου με πρώην ανταγωνιστές μου".

Με το περιεχόμενο αυτό ο συγκεκριμένος λόγος αναιρέσεως είναι αβάσιμος, διότι από καμιά διάταξη ή γενικότερη νομική αρχή δεν προκύπτει ότι η συγχώνευση εμπορικών εταιριών έχει ως συνέπεια την λύση ή την δημιουργία δικαιώματος για καταγγελία συμβάσεων που οι συγχωνευόμενες εταιρίες είχαν συνάψει με τρίτα πρόσωπα, όπως συμβαίνει στην ένδικη περίπτωση.

Περαιτέρω, οι δεύτερος, τέταρτος και πέμπτος λόγοι της αιτήσεως προβάλλονται απαραδέκτως. Τούτο δε, διότι παρά την επίκληση, αντιστοίχως, του άρθρου559 αριθμ. 1 και 19, του άρθρου559 αριθμ.1 και 8, και του άρθρου 559 αριθμ.1 και 19 ΚΠολΔ, για την θεμελίωση τους, στην πραγματικότητα με αυτούς πλήττεται η περί τα πράγματα κρίση του Εφετείου, και ειδικότερα η εκτίμηση του ότι είναι ουσιαστικώς αβάσιμα τα πραγματικά περιστατικά στα οποία ο αναιρεσείων στήριζε, αντιστοίχως:(α)τον ισχυρισμό του ότι συνέτρεξε στο πρόσωπο του σπουδαίος λόγος καταγγελίας της ένδικης σύμβασης (β)την ένσταση του περί καταχρηστικής ασκήσεως εκ μέρους της αναιρεσιβλήτου του ενδίκου δικαιώματος της κα•& περί παραβιάσεως της αρχής της αναλογικότητας και (γ) του αρνητικού ισχυρισμού του, ότι η αναιρεσίβλητος δεν υπέστη οποιαδήποτε ζημία από την επίμαχη καταγγελία της συμβάσεως από τον αναιρεσείοντα.

Εξάλλου, αβασίμως αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση, με τον τρίτο λόγο του αναιρετηρίου (εκ του άρθρου 559 αριθμ. 11 περ.γ ΚΠολΔ) η αιτίαση ότι το Εφετείο δεν έλαβε υπόψιν συγκεκριμένο αποδεικτικό έγγραφο που ο αναιρεσείων είχε νομίμως προσκομίσει και επικαλεσθεί. Τούτο δε, διότι από την υπάρχουσα στην απόφαση βεβαίωση του Δικαστηρίου ότι έλαβε υπόψιν (και) "τα νόμιμα προσκομιζόμενα και επικαλούμενα από τους διαδίκους έγγραφα", σε συνδυασμό προς το όλο περιεχόμενο της αποφάσεως, δεν καταλείπεται αμφιβολία ότι το ουσιαστικό δικαστήριο συνεξετίμησε, για τον σχηματισμό της αποδεικτικής του κρίσης, και το έγγραφο που φέρεται αγνοηθέν. Αβάσιμος είναι, τέλος, και ο έβδομος αναιρετικός λόγος (εκ του άρθρου 559 αριθμ. 1 ΚΠολΔ), σύμφωνα με τον οποίο, δια της απαγγελίας κατά του αναιρεσείοντος του μέτρου της προσωπικής κρατήσεως, ως μέσου εκτελέσεως της αποφάσεως (χωρίς πάντως αυτός να έχει επικαλεσθεί αδυναμία εξοφλήσεως του χρέους του) παραβιάζονται οι διατάξεις του άρθρου 1047 παρ.1 εδ. α ΚΠολΔ, του άρθρου 5 παρ.3 του Συντάγματος, του άρθρου 25 παρ.1 του Συντάγματος, του άρθρου 5 παρ.1 του Διεθνούς Συμφώνου για τα ατομικά και πολιτικά δικαιώματα (πρβλ. ΟλΑΠ 1/2009_ΑΠ 339/2008). Κατόπιν τούτου πρέπει η κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως να απορριφθεί.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 26-3-2008 αίτηση του Λ. Κ. για αναίρεση της 473/2008 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών.

Επιβάλλει στον αναιρεσείοντα την δικαστική δαπάνη της αναιρεσιβλήτου, την οποία ορίζει σε δύο χιλιάδες επτακόσια (2.700) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 19-5-2011.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 10-6-2011.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ