Supreme Court dismisses appeal on share delivery claim, ruling procedural description sufficient without specific issuance details.

Απόφαση 958 / 2009 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ) Αριθμός 958/2009

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές:Δημήτριο Δαλιάνη, Αντιπρόεδρο, Ρένα Ασημακοπούλου, Ιωάννη Ιωαννίδη, Χαράλαμπο Ζώη και Αθανάσιο Κουτρομάνο, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 16 Μαρτίου 2009, με την παρουσία και της γραμματέως Αικατερίνης Σιταρά, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας-καλούσας : Χ, Συμβολαιογράφου Αθηνών, κατοίκου Αθηνών, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο Εμμανουήλ Γερακιό, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ.

Του αναιρεσιβλήτου-καθού η κλήση: Ψ, κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο Νικόλαο Τζωρτζάκη.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 30-12-1999 αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 3067/2004 του ίδιου Δικαστηρίου και 9828/2005 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζήτησε η αναιρεσείουσα με την από 21-6-2006 αίτησή της. Εκδόθηκε η 1283/2008 απόφαση του Αρείου Πάγου που ανέβαλλε τη συζήτηση της υπόθεσης. Η υπόθεση επανέρχεται με την από 23-9-2008 κλήση της καλούσας.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Ιωάννης Ιωαννίδης ανέγνωσε την από 20-3-2008 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης.

Ο πληρεξούσιος του αναιρεσιβλήτου ζήτησε την απόρριψη της αίτησης και την καταδίκη της αντιδίκου του στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

ΕΠΕΙΔΗ όπως προκύπτει από το άρθρο 216 παρ. 1 ΚΠολΔ, η αγωγή, εκτός των άλλων αναγκαίων για το ορισμένο αυτής στοιχείων, πρέπει να περιέχει και ακριβή περιγραφή του αντικειμένου της διαφοράς ώστε ουδεμία να γεννάται αμφιβολία περί της ταυτότητάς του. Ως εκ τούτου, επί αγωγής διώκουσας την απόδοση ανώνυμου μετοχών ανώνυμης εταιρείας, αρκεί για τη διαδικαστική πληρότητα του δικογράφου της να αναφέρονται σ' αυτό ο αριθμός των μετοχών, η ονομαστική ή χρηματιστηριακή αξία της καθεμίας από αυτές και η εκδότριά τους ανώνυμη εταιρεία, χωρίς να απαιτείται η επιπρόσθετη αναφορά του αύξοντος αριθμού και του χρόνου εκδόσεως κάθε μετοχής, αφού τα στοιχεία αυτά είναι ενδεχόμενο να τα αγνοεί ο ενάγων, όπως συμβαίνει λ.χ όταν οι μετοχές έχουν παραδοθεί από το χρόνο κτήσεώς τους και μετέπειτα στον εναγόμενο προς φύλαξη ή για άλλη αιτία, σε κάθε δε περίπτωση, τα εν λόγω στοιχεία είναι αδιάφορα για την εκτέλεση της σχετικής αποφάσεως, η οποία θα γίνει σύμφωνα με τα οριζόμενα στις διατάξεις των άρθρων 842 και 917 ΚΠολΔ.

Εξάλλου, η νομική αοριστία της αγωγής (ανεπάρκεια της ιστορικής βάσεώς της) ελέγχεται αναιρετικώς μέσω του αριθμού 1 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ, αν το δικαστήριο της ουσίας για τη στήριξη της αγωγής στον κατάλληλο κανόνα ουσιαστικού δικαίου, αρκέσθηκε σε στοιχεία λιγότερα ή αξίωσε περισσότερα εκείνων που ο κανόνας αυτός απαιτεί για τη γένεση του οικείου δικαιώματος, ενώ η πραγματική αοριστία, ποσοτική ή ποιοτική (ασάφεια της ιστορικής βάσεως της αγωγής), ελέχγεται μέσω του αριθμού 14 του ίδιου άρθρου, αν το δικαστήριο παρά το νόμο θεώρησε τα εκτιθέμενα στην αγωγή πραγματικά γεγονότα επαρκή ή ανεπαρκή για την εξειδίκευση του εφαρμοστέου κανόνα δικαίου.

Εν προκειμένω, από την επισκόπηση της κρινόμενης αγωγής προκύπτει, κατ' εκτίμηση του όλου περιεχομένου της, ότι σ' αυτή ο ενάγων αναιρεσίβλητος εκθέτει τα εξής: Κατά το έτος 1982 παρέδωσε στην εναγομένη οικογενειακή φίλη του (αναιρεσείουσα) 2.550 ανώνυμες μετοχές της εισηγμένης στο χρηματιστήριο Αθηνών ανωνύμης εταιρείας "ΕΛΑΪΣ", προκειμένου η εναγομένη να τις ενεχυράσει σε Τράπεζα και να λάβει δάνειο. Η παράδοση έγινε άτυπα, λόγω της μεγάληςοικογενειακής φιλίας που συνέδεε τους διαδίκους, ρητά δε συμφωνήθηκε ότι η κυριότητα των μετοχών θαπαρέμενε στον ενάγοντα, προς τον οποίον η εναγομένη όφειλε να καταβάλλει ετησίως τα εξαυτών μερίσματα. Η τελευταία παρέλαβε στηνκατοχή της τις ως άνω μετοχές και μέχρι και τοέτος 1992 κατέβαλλε σε εκείνον

ανελλιπώς τα σχετικά μερίσματα. Περί το τέλος του έτους 1993, όταν ο ενάγων προέβη σε όχληση της εναγομένης για την επιστροφή των μετοχών, ενέργεια στην οποία είχε προβεί κατά το έτος 1990, χωρίς όμως να επιμείνει λόγω του μεσολαβήσαντος αιφνίδιου θανάτου του συζύγου της, η εναγομένη για πρώτη φορά προέβαλε τον ισχυρισμό ότι δεν γνωρίζει που βρίσκονται οι μετοχές και ζήτησε πίστωση χρόνου.

Έκτοτε, ο ενάγων, προβαίνοντας σε αλλεπάλληλες οχλήσεις της εναγομένης, ανέμενε καλοπίστως την εκπλήρωση των σχετικών υποσχέσεών της, έως ότου στις 21-7-1998 αναγκάστηκε να της αποστείλει την από 16-7-1998 εξώδικη δήλωση με την οποία της όρισε προθεσμία πέντε (5) ημερών από την επίδοση αυτής (δηλώσεως) για την επιστροφή όλων των μετοχών και την καταβολή των αναλογούντων σ' αυτές μερισμάτων των ετών 1993 - 1998 (χρήσεις 1992 - 1997), πλην όμως η ίδια, με την από 23-7-1998 εξώδικη απάντηση της, εκδήλωσε για πρώτη φορά την πρόθεση παράνομης ιδιοποιήσεως των ανωτέρω μετοχών και μερισμάτων, αφού ισχυρίστηκε ότι δεν γνωρίζει που βρίσκονται οι μετοχές και γενικά αρνήθηκε ότι τις έχει παραλάβει.

Κατόπιν αυτών και με τους πρόσθετους ισχυρισμούς ότι οι μετοχές κατά το διάστημα της κατοχής τους από την εναγομένη αυξήθηκαν λόγω δωρεών από την εταιρεία "ΕΛΑΪΣ" κατά το έτος 1993 σε 11.475, κατά το έτος 1998 σε 22.950 και κατά το χρόνο έγερσης της αγωγής σε 45.900 και ότι η εφεσίβλητη ιδιοποιήθηκε παράνομα τόσο το σύνολον των μετοχών του, όσο και τα μερίσματα των ετών 1993-1999 ζημιώσασα έτσι αυτόν παράνομα και υπαίτια, ζήτησε να αναγνωριστεί ότι η εναγομένη οφείλει να του αποδώσει 45.900 ανώνυμες μετοχές της εταιρείας "ΕΛΑΪΣ" και να του καταβάλει ως αποζημίωση το ποσό των 63.284.625 δρχ.

που αντιστοιχεί στα μερίσματα των ετών 1993 έως και 1999, όπως ειδικότερα εκτίθεται στην αγωγή νομιμοτόκως από του χρόνου οχλήσεως το ποσό των 50.249.025 δρχ. και από 7-7-1999 που ήταν πληρωτέο το μέρισμα χρήσεως 1998. Με αυτό το περιεχόμενο και αίτημα η άνω αγωγή είναι ορισμένη ως προς την περιγραφή των ένδικων μετοχών και το αίτημα για την απόδοσή τους, καθ'όσον αναφέρονται σ' αυτή, ο αριθμός τους και η εκδότρια ανώνυμη εταιρεία, έτσι ώστε να μην καταλείπεται καμμία αμφιβολία για την ταυτότητά τους, δεν ήταν δε αναγκαίο κατά νόμο να αναφέρονται ο τόπος και ο χρόνος εκδόσεώς αυτών και ο αύξων αριθμός τους.

Συνεπώς ο 1ος λόγος της αιτήσεως αναιρέσεως, κατά τα δύο μέρη του εκ των αριθ. 1 και 14 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, με τον οποίο αποδίδονται στο Εφετείο οι πλημμέλειες ότι παρά το νόμο δεν απέρριψε την αγωγή ως αόριστη και ότι αρκέσθηκε σε λιγότερα στοιχεία από εκείνα που τα άρθρα 810 επομ., 361, 297, 298 και 914 ΑΚ και 216 παρ. 1 ΚΠολΔ απαιτούν για τη θεμελίωση της ένδικης αγωγής, είναι αβάσιμος.

ΕΠΕΙΔΗ κατά τον αριθ. 8 του άρθρου 559 ΚΠολΔ λόγος αναιρέσεως ιδρύεται, αν το δικαστήριο παρά το νόμο έλαβε υπόψη πράγματα που δεν προτάθηκαν, όπως και αν δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης.

Εν προκειμένω με τον 2ο λόγο του αναιρετηρίου, από τη διάταξη αυτή και κατά το πρώτο μέρος του, αποδίδεται στο Εφετείο η αιτίαση ότι έλαβε υπόψη πραγματικά γεγονότα που δεν αναφέρονται στην αγωγή και που ασκούν ουσιώδη επίδραση στην κρίση ως προς το ορισμένο της αγωγής και δη 1) την ονομαστική αξία της κάθε μετοχής και 2) την αύξηση αυτών κατά το 1998 σε 22.950 μετοχές από 11.475, που προϋπήρχαν.Ο λόγος αυτός, ως προς το υπ' αριθμό 2 στοιχείο, είναι αβάσιμος, διότι, όπως προκύπτει από την επισκόπηση του αγωγικού δικογράφου, σ' αυτό διαλαμβάνεται το εν λόγω στοιχείο.

Ως προς το αναφερόμενο ως άνω με αριθ. 1 στοιχείο, ο ίδιος λόγος στηρίζεται σε εσφαλμένη προϋπόθεση, καθ' όσον στην αγωγή αναφέρεται η χρηματιστηριακή αξία κάθε μετοχής και όχι η ονομασία και βάση αυτής εζητείτο επικουρικά να αναγνωρισθεί ότι η εναγομένη - αναιρεσείουσα υποχρεούται να καταβάλει στον αναιρεσίβλητο ως αποζημίωση το ποσόν των 625617000δρχ.

που αντιστοιχούσε στην χρηματιστηριακή αξία των μετοχών, επικουρική βάση η οποία όμως δεν ερευνήθηκε από το Εφετείο, γιατί έγινε δεκτή η αγωγή ως προς την κύρια βάση της από το χρησιδάνειο και αναγνωρίσθηκε ότι η αναιρεσείουσα οφείλει να αποδώσει στον αναιρεσίβλητο τις ως άνω μετοχές. Ο λόγος αυτός κατά το δεύτερο μέρος του από την ίδια ως άνω διάταξη (αριθ. 8 β' του άρθρου 559 ΚΠολΔ), με τον οποίο προσάπτεται στο Εφετείο η αιτίαση της μη λήψης υπόψη των ισχυρισμών της αναιρεσείουσας περί αοριστίας της αγωγής, περί ελλείψεως παθητικής νομιμοποιήσεώς της και περί παραγραφής της αγωγικής αξίωσης του ενάγοντος είναι αβάσιμος, διότι από την επισκόπηση της προσβαλλόμενης απόφασης προκύπτει ότι οι ως άνω ισχυρισμοί λήφθηκαν υπόψη και απορρίφθηκαν ως αβάσιμοι.

Κατ' ακολουθίαν, πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναιρέσεως.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 22-6-08 αίτηση της Χ για αναίρεση της υπ' αριθ. 5828/05 απόφασης του Εφετείου Αθηνών. Και

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλήτου, τα οποία ορίζει σε χίλια οκτακόσια (1.800) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 31 Μαρτίου 2009. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 27 Απριλίου 2009.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ