Supreme Court dismisses appeal regarding admissibility of claims and evidence evaluation in civil proceedings.

Απόφαση 947 / 2009 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 947/2009

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές:Δημήτριο Δαλιάνη, Αντιπρόεδρο, Ρένα Ασημακοπούλου, Ιωάννη Ιωαννίδη, Χαράλαμπο Ζώη και Αθανάσιο Κουτρομάνο, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 23 Φεβρουαρίου 2009, με την παρουσία και της γραμματέως Αικατερίνης Σιταρά, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: .... ο οποίος παραστάθηκε με τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Στυλιανό Σταματόπουλο.

Του αναιρεσιβλήτου: .... ο οποίος παραστάθηκε αυτοπροσώπως με την ιδιότητα του ως δικηγόρος.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 3-11-1999 αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 679/2004 του ίδιου Δικαστηρίου, 489/2006 προδικαστική και 3080/2007 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητά ο αναιρεσείων με την από 27-9-2007 αίτησή του. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Ρένα Ασημακοπούλου ανέγνωσε την από 12-2-2009 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης. Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, ο αναιρεσίβλητος την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου του στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ως "πράγματα", κατά την έννοια της διατάξεως του άρθρου 559 αριθ. 8 Κ.Πολ.Δ., θεωρούνται οι αυτοτελείς πραγματικοί ισχυρισμοί που τείνουν σε θεμελίωση ή κατάργηση ουσιαστικού ή δικονομικού δικαιώματος, το οποίο ασκήθηκε, είτε ως επιθετικό, είτε ως αμυντικό μέσο, όχι δε και οι αρνητικοί της αγωγής ισχυρισμοί, που αποκρούονται με την παραδοχή ως βάσιμων των θεμελιωτικών της αγωγής γεγονότων ή εκείνoι που αποτελούν επιχειρήματα νομικά η πραγματικά, τα οποία αντλούνται από το νόμο ή από την εκτίμηση των αποδείξεων. Εξάλλου, η προβλεπόμενη στο άρθρο 240 Κ.Πολ.Δ., ρύθμιση της επαναφοράς ισχυρισμών προηγούμενων συζητήσεων αφορά στους αυτοτελείς πραγματικούς ισχυρισμούς που υποβάλλονται στο δικαστήριο με τις προτάσεις, όχι δε και σε εκείνους που περιέχονται στην αγωγή.

Συνεπώς, για την από το Εφετείο λήψη υπόψη των αγωγικών ισχυρισμών δεν είναι αναγκαίο να επαναφέρονται οι ισχυρισμοί αυτοί κατά τα οριζόμενα στην προαναφερθείσα διάταξη. Στην προκείμενη περίπτωση με τον πρώτο λόγο της αίτησης αναίρεσης από το άρθρο από το άρθρο 559 αριθ. 8 Κ.Πολ.Δ., αποδίδεται στο Εφετείο η αιτίαση ότι παρά τον νόμο έλαβε υπόψη όλους τους ισχυρισμούς του αναιρεσιβλήτου, μεταξύ των οποίων και τον κύριο αγωγικό ισχυρισμό του περί του ότι η όλη συμβατική σχέση μεταξύ των διαδίκων δεν ήταν ανακύκλωση επιταγών, όπως ισχυρίζετο ο αναιρεσείων, αλλά δανειοδότηση του από τον αναιρεσίβλητο, συνολικού ποσού 525.114.034 δραχμ., είτε δια εισπράξεως τραπεζικών επιταγών (όχι "λογαριασμών", όπως από πρόδηλη παραδρομή αναγράφεται στο αναιρετήριο) είτε δια τραπεζικών εμβασμάτων προς το λογαριασμό αυτού (αναιρεσείοντος).

Και τούτο, γιατί οι ισχυρισμοί αυτοί του αναιρεσιβλήτου δεν επαναφέρθηκαν με τις προτάσεις του στο Εφετείο, σύμφωνα με τους ορισμούς του άρθρου 240 Κ.Πολ..Δ., δηλαδή με επανυποβολή τους σε περίληψη και αναφορά στις σελίδες των προηγούμενων προτάσεων στις οποίες οι εν λόγω ισχυρισμοί περιλαμβάνοντο. Ο λόγος αυτός είναι απαράδεκτος και δη καθ' όσον μεν αναφέρεται στον ισχυρισμό του αναιρεσιβλήτου ότι "η όλη διαδικασία δεν ήταν ανακύκλωση επιταγών, όπως ισχυρίζεται ο αναιρεσείων, αλλά δανειοδότηση του από αυτόν, συνολικού ποσού 525.114.034 δραχ., είτε δια εισπράξεως τραπεζικών λογαριασμών (εννοείται:επιταγών), είτε δια τραπεζικών εμβασμάτων προς τον λογαριασμό του", διότι ο ισχυρισμός αυτός δεν είναι αυτοτελής κατά την παραπάνω έννοια, αλλά επανάληψη του προαναφερόμενου αγωγικού ισχυρισμού του αναιρεσιβλήτου και απάντηση στην εκ μέρους του αναιρεσείοντος αιτιολογημένη άρνηση του εν λόγω αγωγικού ισχυρισμού, καθ' όσον δε αναφέρεται στους άλλους ισχυρισμούς, διότι δεν προσδιορίζονται καθόλου οι ισχυρισμοί αυτοί, με συνέπεια να είναι ανέφικτος ο χαρακτηρισμός τους ως αυτοτελών ή μη.

Για τις ίδιες αιτίες είναι απαράδεκτος και ο δεύτερος λόγος από το άρθρο 559 αριθ. 14 Κ.Πολ.Δ., με τον οποίο ψέγεται το Εφετείο ότι παρά το νόμο δεν κήρυξε απαράδεκτους τους προαναφερόμενους ισχυρισμούς, οι οποίοι δεν επαναφέρθηκαν στο εφετείο κατά τον οριζόμενο από το άρθρο 240 Κ.Πολ.Δ., τρόπο, ήτοι με επανυποβολή αυτών σε περίληψη και αναφορά στις σελίδες των προηγούμενων προτάσεων στις οποίες αυτοί περιέχοντο.

Με τον τέταρτο λόγο προσάπτεται στο Εφετείο ότι α) παρά τον νόμο δεν έλαβε υπόψη τον ισχυρισμό του αναιρεσείοντος ότι ούτε ο αναιρεσίβλητος διέθετε 525.000.000 δραχ. τις οποίες, κατά τους ισχυρισμούς του, του εδάνεισε, ούτε ο αναιρεσείων διέθετε 351.000.000 δραχ. τις οποίες, κατά τους ισχυρισμούς του αναιρεσιβλήτου, επέστρεψε ο αναιρεσείων σε αυτόν (αναιρεσίβλητο), ώστε να μπορεί να γίνει λόγος για σύμβαση δανείου και για επιστροφή μέρους του δανεισθέντος ποσού, όπως ισχυρίζεται ο αναιρεσίβλητος και β) δέχθηκε πράγματα ως αληθινά χωρίς απόδειξη και έτσι υπέπεσε στις πλημμέλειες του άρθρου 559 αριθ. 8 και 10 Κ.Πολ.Δ.

Ο λόγος αυτός, ως προς την πρώτη (υπό α') αιτίαση, είναι απαράδεκτος, διότι ο άνω ισχυρισμός του αναιρεσείοντος δεν ενέχει αυτοτέλεια, αλλά αποτελεί απλό επιχείρημα που αντλήθηκε από την εκτίμηση των αποδείξεων και άρα η μη λήψη αυτού υπόψη από το Εφετείο δεν συγκροτεί την εν λόγω αναιρετική πλημμέλεια.

Ως προς τη δεύτερη (υπό β') αιτίαση, είναι αβάσιμος, διότι το Εφετείο κατέληξε στο αποδεικτικό του πόρισμα, στηριχθέν στις προσκομισθείσες και μνημονευόμενες στην απόφασή του αποδείξεις (μάρτυρες, έγγραφα). Κατ' άρθρο 223 Κ.Πολ.Δ., όταν επέλθει η εκκρεμοδικία, είναι απαράδεκτη η μεταβολή του αιτήματος της αγωγής.

Κατ' εξαίρεση, μπορεί ο ενάγων με τις προτάσεις, εωσότου περατωθεί η δίκη στον πρώτο βαθμό, να περιορίσει το αίτημα της αγωγής. Κατά την έννοια της διάταξης αυτής, ο περιορισμός του αγωγικού αιτήματος, παρότι ισοδυναμεί με μερική παραίτηση από το αγωγικό δικόγραφο, μπορεί να γίνει με τον τύπο της προκειμένης διάταξης, δηλαδή με τις προτάσεις και όχι κατ' ανάγκη με αυτόν του άρθρου 297, δηλαδή με δήλωση που καταχωρίζεται στα πρακτικά ή με δικόγραφο που επιδίδεται στον αντίδικο του παραιτούμενου.

Επομένως, ο τρίτος λόγος της αίτησης αναίρεσης, με τον οποίο, υπό την επίκληση του άρθρου 559 αριθ. 14 Κ.Πολ.Δ., ψέγεται το Εφετείο ότι παρά τον νόμο αφενός δεν κήρυξε απαράδεκτο τον από τον αναιρεσίβλητο περιορισμό του αγωγικού του αιτήματος από καταψηφηστικό σε αναγνωριστικό που έγινε με τις προτάσεις του στην πρωτοβάθμια δίκη, χωρίς καταχώριση της δήλωσης αυτής παραίτησης στα πρακτικά ή χωρίς επίδοση σχετικού δικογράφου στον αντίδικο του αναιρεσείοντα και αφετέρου δεν δίκασε ερήμην τον αναιρεσίβλητο λόγω μη καταβολής δικαστικού ενσήμου για το καταψηφιστικό αγωγικό του αίτημα, είναι αβάσιμος.

Κατά το άρθρο το άρθρο 270§2 Κ.Πολ.Δ., όπως αντικαταστάθηκε με το άρθρο 7Ν. 291 5/2001, "το δικαστήριο λαμβάνει υπόψη τα αποδεικτικά μέσα που πληρούν τους όρους του νόμου, σύμφωνα με την προβλεπόμενη αποδεικτική δύναμη του καθενός. Συμπληρωματικά μπορεί να λαμβάνει υπόψη και να εκτιμά ελεύθερα και αποδεικτικά μέσα που δεν πληρούν τους όρους του νόμου, με την επιφύλαξη των άρθρων 393 και 394". Στα αποδεικτικά μέσα που πληρούν τους όρους του νόμου, κατά την έννοια της διάταξης αυτής, περιλαμβάνονται και οι επικυρωμένες από την αρμόδια αρχή φωτοτυπίες αξιογράφων, στα δε αποδεικτικά μέσα που δεν πληρούν τους όρους του νόμου περιλαμβάνονται και οι ανεπικύρωτες φωτοτυπίες αξιογράφων. Εξ άλλου, κατά το άρθρο 524 §1 Κ.Πολ.Δ., όπως αντικαταστάθηκε με το άρθρο 16 του ιδίου ως άνω νόμου, στη διαδικασία της δευτεροβάθμιας δίκης εφαρμόζεται, μεταξύ άλλων, και η διάταξη του άρθρου 270§2 Κ.Πολ.Δ. Στην προκειμένη περίπτωση, με τον τέταρτο (κατά το δεύτερο μέρος) λόγο της αίτησης αναίρεσης, υπό την επίκληση του αριθμού 8 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ., αποδίδεται στο Εφετείο, κατ' εκτίμηση, η εκ του αριθμού 11 του ίδιου άρθρου απορρέουσα αιτίαση, ότι δηλαδή αυτό παρά τον νόμο έλαβε υπόψη και συνεκτίμησε, με τις άλλες αποδείξεις, φωτοτυπίες των κρίσιμων αξιογράφων. Ο λόγος αυτός είναι, σύμφωνα με τα προεκτεθέντα, αβάσιμος. Επομένως, πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναιρέσεως.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 27-9-2007 αίτηση του .... για αναίρεση της υπ' αριθ. 3080/2007 απόφασης του Εφετείου Αθηνών. Και,

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλήτου, τα οποία ορίζει σε χίλια οκτακόσια (1800) Ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 17 Μαρτίου 2009.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 27 Απριλίου 2009.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ