Supreme Court allows appeal against eviction order due to failure to address lease equipment claims.

Απόφαση 931 / 2010 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ) Αριθμός 931/2010

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Διονύσιο Γιαννακόπουλο, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Ελευθέριο Μάλλιο, Γεωργία Λαλούση, Ευτύχιο Παλαιοκαστρίτη και Βασιλική Θάνου-Χριστοφίλου, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 19 Φεβρουαρίου 2010, με την παρουσία και του Γραμματέα Γεωργίου Φιστούρη για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Χ, κατοίκου ..., ο οποίος παραστάθηκε μετά του πληρεξουσίου δικηγόρου του Παντελή Κοκοτού και δεν κατέθεσε προτάσεις.

Του αναιρεσιβλήτου: Ψ, κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Κωνσταντίνο Ασπρούκο με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 16/11/2007 αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Πειραιώς. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 2017/2008 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 92/2009 του Εφετείου Πειραιώς. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 1/4/2009 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η Εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Βασιλική Θάνου-Χριστοφίλου ανέγνωσε την από 16/2/2010 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε να γίνει δεκτός ο δεύτερος, κατά το μέρος αυτού από το άρθρο 559 αριθμό 1 και 19 ΚΠολΔ, λόγος και να απορριφθούν οι λοιποί λόγοι της αίτησης, για αναίρεση της υπ' αριθμό 92/2009 απόφασης του Εφετείου Πειραιώς.

Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως και την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ο από το αρθρ. 559 αριθμ. 1 ΚΠολΔ λόγος αναίρεσης (παραβίαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου) ιδρύεται, όταν ο κανόνας δικαίου δεν εφαρμοσθεί, ενώ συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις εφαρμογής του ή εάν εφαρμοσθεί, ενώ δεν έπρεπε, καθώς και εάν εφαρμοσθεί εσφαλμένα (Ολ. ΑΠ 36/1988). Περαιτέρω, ο από το άρθ. 559 αριθμ. 19 λόγος αναίρεσης, για έλλειψη νόμιμης βάσης της απόφασης, ιδρύεται, όταν δεν προκύπτουν σαφώς, από το αιτιολογικό της απόφασης, τα περιστατικά που είναι αναγκαία, για την κρίση, στη συγκεκριμένη περίπτωση, περί της συνδρομής των όρων και προϋποθέσεων, για την εφαρμογή της εφαρμοσθείσας διάταξης, ή της μη συνδρομής των όρων αυτών, που αποκλείουν την εφαρμογή της, όπως, επίσης και όταν η απόφαση έχει ελλειπείς ή αντιφατικές αιτιολογίες, σε ότι αφορά το νομικό χαρακτηρισμό των πραγματικών περιστατικών, που έγιναν δεκτά και ασκούν ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης, όχι δε και όταν πρόκειται για ελλείψεις που ανάγονται στην εκτίμηση των αποδείξεων (ανάλυση - στάθμιση - αξιολόγηση του αποδεικτικού υλικού) και στην αιτιολόγηση του αποδεικτικού πορίσματος. Ανεπάρκεια και ασάφεια αιτιολογιών υπάρχει όταν από το αιτιολογικό δεν προκύπτουν τα πραγματικά περιστατικά, που είναι αναγκαία για τη δικαιολόγηση της εφαρμοσθείσας διάταξης ουσιαστικού δικαίου, καθιστώντας έτσι ανέφικτο τον αναιρετικό έλεγχο.

Στην προκειμένη περίπτωση, το Εφετείο, δικάζον επί της έφεσης, της ασκηθείσας από τον εναγόμενο-μισθωτή-νυν αναιρεσείοντα, κατά της απόφασης του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου, με την οποία είχε γίνει δεκτή η αγωγή του ενάγοντος-εκμισθωτή-νυν αναιρεσιβλήτου, περί απόδοσης του μισθίου καταστήματος και περί καταβολής των οφειλομένων μισθωμάτων, δέχθηκε τα εξής: "Ο ενάγων είναι κύριος ενός ακινήτου, που βρίσκεται στην περιοχή "..." της νήσου ..., για το οποίο είχε εκδοθεί η .../1989 άδεια οικοδομής (προσθήκης α' ορόφου σε υπάρχον ισόγειο), του Πολεοδομικού Γραφείου του Δήμου ... .

Το ακίνητο αυτό λειτουργούσε ως κατάστημα και είναι το παλαιότερο της περιοχής και λαμβάνει άδεια λειτουργίας από το έτος 1960. Το παραπάνω κατάστημα ο ενάγων εκμίσθωσε μετά το έτος 1993, διαδοχικά, στους ..., ... και ..., στους οποίους επετράπη η χρήση του για 43,24 τετραγωνικά μέτρα (βλ. άδεια λειτουργίας ...), ως αναψυκτήριο - Σνάκ Μπαρ, Οβελιστηρίου.

Ο ενάγων εκμισθωτής, δυνάμει του από 15-2-2007 ιδιωτικού συμφωνητικού μίσθωσης ακινήτου και του από 7-5-2007 συμπληρωματικού συμφωνητικού, εκμίσθωσε στον εναγόμενο μισθωτή, για χρονικό διάστημα πέντε ετών, δηλαδή από 15-2-2007 έως 15-2-2012, το προαναφερόμενο ακίνητο, το οποίο αποτελείται από ισόγειο κατάστημα, εμβαδού περί τα 40 τμ και πρώτο όροφο, έναντι μηνιαίου μισθώματος εκ 600,00 €, προκαταβαλλομένου το πρώτο δεκαπενθήμερο έκαστου μήνα, πλέον χαρτοσήμου 3,6%, το οποίο (μίσθωμα) για το δεύτερο μισθωτικό έτος ορίστηκε σε 700,00 €, αναπροσαρμοζόμενο έκτοτε κατ' έτος κατά 6%, με κύρια χρήση την εκμετάλλευση επιχείρησης "ουζερί" στο ισόγειο του κτιρίου και δευτερεύουσα την χρήση του πρώτου ορόφου ως κατοικίας.

Συμφωνήθηκε δε περαιτέρω, ότι το μίσθωμα θα καταβάλλεται στον ενάγοντα την δέκατη πέμπτη (15η) ημέρα κάθε ημερολογιακού μήνα, δια καταθέσεως του, στον υπ' αρ. 4686005 τραπεζικό λογαριασμό του ενάγοντος εκμισθωτή, στην Εμπορική Τράπεζα της Ελλάδος. Επίσης, συμφώνησαν, ότι η κατανάλωση ύδατος και ηλεκτρικού ρεύματος, που είναι απαραίτητα για τη λειτουργία του μισθίου, θα βαρύνουν τον εναγόμενο.

Από τα ίδια δε προαναφερόμενα αποδεικτικά μέσα, αποδείχθηκε ότι το επίδικο μίσθιο παραδόθηκε την 15-2-2007 και έκτοτε το χρησιμοποιεί ανενόχλητα ο εναγόμενος μισθωτής, χωρίς ουδέποτε να υποβάλει αίτηση αρμοδίως, για την έκδοση άδειας λειτουργίας του ως "ουζερί", όπως είχε συμφωνηθεί, αφού απλώς ζήτησε άδεια από το Δήμο ..., μόνο για την ανάπτυξη τραπεζοκαθισμάτων στο πεζοδρόμιο, η οποία και του χορηγήθηκε.

Πρέπει να σημειωθεί, ότι, αν ο εναγόμενος μισθωτής, είχε υποβάλει αίτηση για άδεια λειτουργίας του επίδικου μισθίου ως "ουζερί", είναι βέβαιο ότι θα ελάμβανε την άδεια αυτή, διότι το συγκεκριμένο κατάστημα είναι το παλαιότερο της περιοχής και, ως τέτοιο κατάστημα, έχει όλες τις προϋποθέσεις για χορήγηση, άδειας λειτουργίας του και ως "ουζερί", δεδομένου ότι όλα τα παλαιά καταστήματα έχουν ευεργετικές διατάξεις για την χορήγηση άδειας λειτουργίας (βλ. .../6-6-2008 άδεια του Δήμου ...) και το επίδικο λειτουργούσε από το έτος 1960 και έκτοτε λαμβάνει συνεχώς άδεια λειτουργίας.

Άλλωστε, και όπως προαναφέρθηκε, το επίδικο μίσθιο, είχε λειτουργήσει νομίμως πριν από την εκμίσθωση του στον εναγόμενο, με άδεια λειτουργίας, τουλάχιστο από το έτος 1993, αφού αυτό λειτουργούσε ως "Αναψυκτήριο - Σνάκ Μπαρ, Οβελιστήριο", χρήσεις τις οποίες γνώριζε ο εκκαλών μισθωτής και οι οποίες είναι όμοιες με τη χρήση αυτού ως "ουζερί".

Με τα δεδομένα αυτά, ο τελευταίος ζήτησε και του χορηγήθηκε άδεια από τον Δήμο ..., για χρήση και του εμπρόσθιου πεζοδρομίου του μίσθιου καταστήματος και μάλιστα για την τοποθέτηση τραπεζοκαθισμάτων. Επομένως, ο μισθωτής γνώριζε κατά την κατάρτιση της συμβάσεως ότι είναι δυνατή η έκδοση άδειας λειτουργίας ως "ουζερί", ασχέτως αν η επιφάνεια του είναι 40 ή 43,24 τ.μ., χρήση η οποία είναι όμοια με τις προαναφερόμενες χρήσεις του επίδικου και συνεπώς η μη έκδοση τέτοιας άδειας λειτουργίας καταστήματος υγειονομικού ενδιαφέροντος, για "ουζερί", οφείλεται σε λόγους που αφορούν το πρόσωπο του και όχι το πρόσωπο του εκμισθωτή ενάγοντα.

Ο εναγόμενος μισθωτής για πρώτη φορά, στις 21-8-2008 κατέθεσε στον Δήμο ... αίτηση, με την οποία ζητούσε τη χορήγηση άδειας υγειονομικού ενδιαφέροντος για τη λειτουργία του επίδικου μισθίου, ως "Εστιατόριο - Οβελιστήριο", άδεια η οποία δεν του χορηγήθηκε από το αρμόδιο Επαρχείο ..., καθόσον το επίδικο δεν πληρούσε τις απαιτούμενες προϋποθέσεις για τη λειτουργία του ως "Εστιατόριο - Οβελιστήριο", δοθέντος ότι για λειτουργία εστιατορίου απαιτούνται, επί πλέον πρόσθετες διατυπώσεις, που δεν απαιτούνται για την λειτουργία του "ουζερί", χρήση για την οποία είχε μισθωθεί από τον εναγόμενο και για την οποία, ο εναγόμενος ουδέποτε υπέβαλε σχετική αίτηση για άδεια στον αρμόδιο Δήμο ... .

Ενόψει των περιστάσεων αυτών, δεν δικαιολογείται η εκ μέρους του μη καταβολή των μισθωμάτων, ενώ δεν αποδείχτηκαν περαιτέρω τα περιστατικά που επικαλείται ο εναγόμενος για την ύπαρξη πραγματικού ελαττώματος, συνεπεία του οποίου αδυνατούσε να εφοδιαστεί με την απαιτούμενη άδεια λειτουργίας καταστήματος υγειονομικού ενδιαφέροντος.

Περί των ανωτέρω πραγματικών γεγονότων, κατέθεσε με σαφήνεια και εξ ιδίας αντιλήψεως η κατά πρόταση του ενάγοντος εξετασθείσα ενώπιον του πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου μάρτυρας, η οποία γνωρίζει το επίδικο. Η ανωτέρω μάρτυρας, με γνώση και κατά κατηγορηματικό τρόπο, κατέθεσε, ότι, "παρέλαβε και δούλευε κανονικά το μίσθιο ο εναγόμενος και από τον μήνα Αύγουστο του 2007 οφείλει τα μισθώματα".

Η κατάθεση της ανωτέρω μάρτυρος κρίνεται πειστικότερη από την, εκ διαμέτρου αντίθετη κατάθεση του μάρτυρα ανταποδείξεως, τέκνου του εναγόμενου, αφού ενισχύεται δε και από τις βεβαιώσεις του Δήμου ..., που προσκομίζουν και επικαλούνται οι διάδικοι. Αντίθετα, περιστατικά που να αποδεικνύουν την ύπαρξη πραγματικού ελαττώματος, που συνίσταται στην κατάληψη μέρους του εξωτερικού χώρου επιφανείας 3,24 τμ, όπου βρίσκονταν οι μετρητές της ΔΕΗ και ενσωμάτωση του χώρου αυτού στο μίσθιο, συνεπεία του οποίου αδυνατούσε να εφοδιαστεί με την απαιτούμενη άδεια λειτουργίας υγειονομικού ενδιαφέροντος, όπως υποστηρίζει ο εκκαλών εναγόμενος, δεν αποδείχτηκε από τα προαναφερόμενα αποδεικτικά μέσα.

Έτσι ο εναγόμενος μισθωτής αν και του παραδόθηκε το επίδικο μίσθιο την 15-2-2007 και έκτοτε εξακολουθεί να το χρησιμοποιεί ανενόχλητα, δεν έχει καταβάλει, από δυστροπία, τα μισθώματα, μετά του αναλογούντος τέλους χαρτοσήμου, για το χρονικό διάστημα από τον Αύγουστο έως και το Νοέμβριο του 2007, τα οποία ανέρχονται στο συνολικό ποσό των 2.486,40 € (600,00 € το μηνιαίο μίσθωμα Χ 4 μήνες = 2.400,00 € Χ 3,6% = 86,40 €, 2.400,00 + 86,40 = 2.486,40 €).

Επίσης, ο εναγόμενος δεν έχει καταβάλει και τα ποσά των 236,00 € και 116,50 € για την κατανάλωση ρεύματος και ύδατος που αφορούν το μίσθιο. Τελικά, το συνολικά οφειλόμενο ποσό, είναι αυτό των 2.838,90 € (2.486,40 + 236,00 + 116,50). Από το, ως άνω, περιεχόμενο της προσβαλλόμενης απόφασης και από την επισκόπηση του παραδεκτώς, κατ' αρθ. 561 παρ. 2 ΚΠολΔ, ελεγχομένου δικογράφου της αγωγής, προκύπτει, ότι το δικάσαν Εφετείο έκρινε, κατ' εκτίμηση του δικογράφου αυτής, ότι η ένδικη αγωγή στηρίζεται στο άρθρο. 595 έως 597 Α.Κ. (καταγγελία της μίσθωσης, λόγω καθυστέρησης καταβολής του μισθώματος).

Πλην, όμως, ενώ στην περιεχομένη μείζονα πρόταση της απόφασης αναφέρεται, ότι η αγωγή στηρίζεται στις ως άνω διατάξεις (595, 597 Α.Κ.), εν τούτοις στις αιτιολογίες αυτής ουδόλως διαλαμβάνονται παραδοχές, σχετικές με την καταγγελία της μίσθωσης, η οποία (καταγγελία) αποτελεί στοιχείο απαραίτητο, για τη θεμελίωση της αγωγής, από το αρθ. 597 Α.Κ., ενώ, αντιθέτως, κατά τρόπο αντιφατικό, στη συνέχεια των αιτιολογιών της, αναγράφεται ότι "δεν έχει καταβάλει από δυστροπία τα μισθώματα", η οποία (δυστροπία), αποτελεί στοιχείο της βάσης της αγωγής απόδοσης του μισθίου, από το αρθ. 66 Εισ.Ν.ΚΠολΔ, με αποτέλεσμα να μην προκύπτουν σαφώς από το αιτιολογικό της απόφασης, τα περιστατικά που είναι αναγκαία, για την κρίση, στη συγκεκριμένη περίπτωση, περί της συνδρομής των όρων και προϋποθέσεων, για την εφαρμογή της εφαρμοσθείσας διάταξης, ή της μη συνδρομής των όρων αυτών, που αποκλείουν την εφαρμογή της, δεδομένου μάλιστα ότι η διάκριση περί του εάν η αγωγή απόδοσης του μισθίου στηρίζεται στο αρθ. 597 Α.Κ.

ή στο αρθ. 66 Εισ. ΝΚΠολΔ, έχει ως συνέπεια, σύμφωνα με την παρ. 2 του 597 ΑΚ, ότι στην πρώτη περίπτωση η καταγγελία μένει χωρίς αποτέλεσμα, εάν ο μισθωτής πριν από τη λήξη της οριζόμενης στην διάταξη της παρ. 1 προθεσμίας, καταβάλει τα καθυστερούμενα μισθώματα, με τα τυχόν έξοδα της καταγγελίας. Επομένως, το δικάσαν Εφετείο υπέπεσε στην πλημμέλεια την προβλεπόμενη από το αρθ. 1 και 19 ΚΠολΔ (ευθεία και εκ πλαγίου παραβίαση των, ως άνω, διατάξεων των αρθ. 595, 597 ΑΚ), κατά τον βάσιμο περί τούτου, δεύτερο, λόγο αναίρεσης, ο οποίος και πρέπει, κατά το μέρος του αυτό, να κριθεί ως βάσιμος.

Με τον πρώτο λόγο αναίρεσης προβάλλεται η αιτίαση, ότι το δικάσαν Εφετείο, σχετικά με το ζήτημα της ύπαρξης ή μη ελαττωμάτων του μισθίου καταστήματος, υπέπεσε στην πλημμέλεια την προβλεπόμενη α) από το αρθ. 559 αριθμ. 19 ΚΠολΔ (έλλειψη νόμιμης βάσης, ένεκα ανεπάρκειας αιτιολογίας), και β) από το αρθ. 559 αριθμ. 11 ΚΠολΔ (μη λήψη υπόψη αποδεικτικών μέσων). Ο λόγος αυτός, κατά το από το αρθ. 559 αριθμ. 19 ΚΠολΔ μέρος του είναι αβάσιμος, διότι, υπό το, ως άνω, περιεχόμενο της προσβαλλομένης απόφασης, διαλαμβάνονται πλήρεις, σαφείς και χωρίς αντίφαση αιτιολογίες, ως προς το εν λόγω ζήτημα, ενώ κατά το μέρος που οι αιτιάσεις του λόγου αυτού αναφέρονται στην ανέλεγκτη κρίση του δικαστηρίου ως προς το ζήτημα της μη ύπαρξης ελαττωμάτων του μισθίου, είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος. Ο ίδιος λόγος, κατά το από το αρθ. 559 αριθμ. 11 ΚΠολΔ, μέρος του, είναι απορριπτέος, ως απαράδεκτος, λόγω αοριστίας, καθόσον ουδόλως προσδιορίζονται τα αποδεικτικά στοιχεία, τα φερόμενα ως μη ληφθέντα υπόψη.

Με τον τρίτο λόγο αναίρεσης προβάλλεται η αιτίαση ότι το δικάσαν Εφετείο, σχετικά με το ίδιο ως άνω με τον αμέσως προηγούμενο λόγο ζήτημα (της ύπαρξης ελαττωμάτων) υπέπεσε στην από το αρθ. 559 αριθμ. 8 πλημμέλεια (της μη λήψης υπόψη προταθέντων ισχυρισμών, θεμελιούντων την ένσταση του εναγομένου-μισθωτού-νυν αναιρεσείοντος περί ελαττωμάτων του μισθίου) και στην από το αρθ. 559 αριθμ. 11 ΚΠολΔ πλημμέλεια, γιά μη λήψη υπόψη των προσαχθέντων και επικληθέντων από τον αναιρεσείοντα εγγράφων και ειδικότερα α) της υπ' αριθμ. 2/2009, με αριθμ.

πρωτ. .../10-8-2008 έκθεση αυτοψίας της Πολεοδομίας ..., β) της υπ' αριθμ. .../2-9-2008 απόφαση της Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης ... και γ) της υπ' αριθμ. πρωτ. .../97/21-8-2008 αίτησής του προς το Δήμο ... . Ενώ, με τον τέταρτο από το αρθρ. 559 αριθμ. 19 ΚΠολΔ λόγο, αποδίδεται η πλημμέλεια της έλλειψης νόμιμης βάσης, ως προς το ίδιο, επίσης, ως άνω ζήτημα, κυρίως εκ του ότι δέχθηκε μεν ότι "η μη έκδοση άδειας λειτουργίας του καταστήματος οφείλεται σε λόγους που αφορούν τον εναγόμενο-μισθωτή, διότι η υποβληθείσα υπ' αυτού αίτηση χορήγησης αδείας αφορούσε τη λειτουργία εστιατορίου-οβελιστηρίου, για το οποίο απαιτούνται επί πλέον πρόσθετες διατυπώσεις και προϋποθέσεις, που δεν απαιτούνται για τη λειτουργία του "ουζερί", για την οποία το μίσθιο, ως προς το αρχαιότερο ουζερί στην ..., έχει, όπως όλα τα παλαιά καταστήματα, ευεργετικές διατάξεις, χρήση για την οποία ουδέποτε υπέβαλε σχετική αίτηση", χωρίς όμως να αναφέρονται οι σχετικές διατάξεις του νόμου, οι οποίες επιβάλλουν την ως άνω ειδική, επαχθέστερη μεταχείρηση του εστιατορίου, σε σχέση με το ουζερί.

Ο λόγος αυτός είναι απορριπτέος, ως απαράδεκτος, διότι ελλείψεις στη μείζονα πρόταση, δηλαδή παράλειψη ή ατελής παράθεση των νομικών διατάξεων δεν ιδρύει την πλημμέλεια της έλλειψης νόμιμης βάσεως του αρθ. 559 αριθμ. 19 ΚΠολΔ. Ο προηγούμενος (τρίτος) λόγος, κατά το μέρος του από το αρθ. 559 αριθμ. 8 ΚΠολΔ, είναι απορριπτέος ως αβάσιμος, διότι υπό το ως άνω περιεχόμενο της προσβαλλομένης, προκύπτει ότι το δικάσαν Εφετείο έλαβε υπόψη του τους ως άνω ισχυρισμούς και τους απέρριψε, ως αβάσιμους κατ' ουσία.

Ενώ, κατά το μέρος του από το αρθ. 559 αριθμ. 11 ΚΠολΔ είναι απορριπτέος, ως αβάσιμος, διότι από την διαλαμβανόμενη στην απόφαση βεβαίωση, ότι το δικαστήριο, έλαβε υπόψη, εκτός των άλλων και όλα τα έγγραφα, που νόμιμα επικαλούνται και προσκομίζουν οι διάδικοι, ουδεμία καταλείπεται αμφιβολία ότι έλαβε υπόψη του και τα ως άνω, φερόμενα ως μη ληφθέντα υπόψη έγγραφα, έστω και αν δεν γίνεται ειδική μνεία αυτών.

Με τον πέμπτο (τελευταίο), κατά το ένα μέρος αυτού, λόγο αναίρεσης, αποδίδεται η από το αρθ. 559 αριθμ. 14 ΚΠολΔ πλημμέλεια, εκ του ότι, το δικάσαν Εφετείο, κατά παράβαση του αρθ. 31 ΚΠολΔ, δεν έκανε δεκτό το υποβληθέν από τον εναγόμενο-μισθωτή αίτημα, γιά αναβολή της συζήτησης της έφεσης, προς συνεκδίκαση αυτής, με άλλη έφεση, η οποία εκκρεμούσε ενώπιόν του και αφορούσε άλλη, συναφή, δίκη, ανοιγείσα με την από 24-2-2008 αγωγή του εναγομένου μισθωτή (για αναγνώριση της ύπαρξης πραγματικών ελαττωμάτων του μισθίου).

Ο λόγος αυτός είναι απορριπτέος ως αβάσιμος, διότι η απόρριψη του αιτήματος αναβολής, προς συνεκδίκαση της υπόθεσης με άλλη συναφή και η μη εφαρμογή της διάταξης του αρθ. 31 παρ. 3 ΚΠολΔ, η οποία είναι δυνητική και όχι υποχρεωτική γιά το δικαστήριο, δεν δημιουργεί ακυρότητα ή απαράδεκτο και επομένως δεν υπάρχουν οι προϋποθέσεις του άρθ. 559 αριθμ. 14 ΚΠολΔ.

Ο από το αρθ. 559 αριθμ. 14 ΚΠολΔ λόγος αναίρεσης είναι αόριστος, εάν δεν ιστορείται στο αναιρετήριο ότι το απαράδεκτο ή η ακυρότητα προβλήθηκε στο δικαστήριο της ουσίας. Αν η αιτίαση έγκειται στην παρά το νόμο κήρυξη ή μη απαραδέκτου ή ακυρότητας, ο αναιρεσείων θα πρέπει να επικαλείται ότι ο σχετικός ισχυρισμός είχε υποβληθεί και πρωτοδίκως ή ότι συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις του αρθ. 527 ΚΠολΔ.

Επομένως, ο ίδιος (πέμπτος), κατά το άλλο σκέλος αυτού, λόγος αναίρεσης, με τον οποίον αποδίδεται η από το αρθ. 559 αριθμ. 14 ΚΠολΔ πλημμέλεια, εκ του ότι το δικάσαν Εφετείο, παρά το νόμο, δεν απέρριψε την ένδικη αγωγή, ως αόριστη, παρότι δεν αναφέρονται στο δικόγραφο αυτής, τα κινητά πράγματα του εξοπλισμού του καταστήματος, τα οποία είχαν εκμισθωθεί προς τον εναγόμενο-αναιρεσείοντα, μαζί με το μίσθιο, ως μίσθωση προσοδοφόρου αντικειμένου, είναι απορριπτέος, προεχόντως ως αόριστος και απαράδεκτος, διότι ουδόλως αναφέρεται στο αναιρετήριο ότι ο αναιρεσείων-εναγόμενος προέβαλε τον ως άνω ισχυρισμό-ένσταση, περί αοριστίας της αγωγής ενώπιον του Εφετείου, αλλά ούτε και ενώπιον του πρωτοδίκως δικάσαντος δικαστηρίου.

Ενώ, σε κάθε περίπτωση, είναι απορριπτέος, ως αβάσιμος, διότι στηρίζεται επί της εσφαλμένης προϋπόθεσης ότι η ένδικη αγωγή περιέχει και βάση, από τη μίσθωση προσοδοφόρου αντικειμένου (του εξοπλισμού), η οποία, κατά την άποψη του αναιρεσείοντος, πάσχει αοριστία, πλην όμως, από την παραδεκτώς, κατ' αρθ. 561 παρ. 2 ΚΠολΔ, επισκόπηση του δικογράφου της αγωγής, προκύπτει ότι ουδόλως περιέχεται σ' αυτήν τέτοια βάση, ώστε να τίθεται θέμα αοριστίας αυτής. (Στην αγωγή αναφέρεται μόνον η μίσθωση του μισθίου καταστήματος).

Κατόπιν των ανωτέρω, πρέπει να αναιρεθεί η προσβαλλομένη απόφαση, κατά τον δεκτό, ως ανωτέρω, γενόμενο δεύτερο λόγο, να παραπεμφθεί η υπόθεση, για περαιτέρω εκδίκαση, στο εκδόσαν την απόφαση ίδιο δικαστήριο, συντιθέμενο από άλλους δικαστές (άρθ. 580 παρ. 3 ΚΠολΔ) και να καταδικασθεί ο ηττηθείς αναιρεσίβλητος στη δικαστική δαπάνη του αναιρεσείοντος (άρθρ. 176, 183 ΚΠολΔ), κατά τα οριζόμενα στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί την 92/2009 απόφαση του Εφετείου Πειραιώς, όπως στο σκεπτικό.

Παραπέμπει την υπόθεση, για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο, συντιθέμενο από άλλους δικαστές.

Καταδικάζει τον αναιρεσίβλητο στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσείοντος, τα οποία ορίζει στο ποσό των χιλίων πεντακοσίων (1.500) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 9 Απριλίου 2010. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 27 Μαΐου 2010.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ