Supreme Court dismisses appeal against final administrative decision regarding engineering fees and contract validity.

Απόφαση 921 / 2019 (Β1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 921/2019

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Β1' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους δικαστές, Μαρία Νικολακέα, Προεδρεύουσα αρεοπαγίτη, Αρετή Παπαδιά, Αντιγόνη Καραΐσκου - Παλόγου, Σοφία Τζουμερκιώτη και Γεώργιο Δημάκη, αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο κατάστημά του, την 6η Μαρτίου 2018, με την παρουσία και της γραμματέως Ελένης Τσιουρή, για να δικάσει την υπόθεση, μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Ι. Κ. του Α., κατοίκου ..., που παραστάθηκε δια του πληρεξουσίου δικηγόρου Απόστολου Ψωμά, ο οποίος κατέθεσε προτάσεις.

Των αναιρεσίβλητων: 1) Νομικού Προσώπου Δημοσίου Δικαίου με την επωνυμία "ΤΕΧΝΙΚΟ ΕΠΙΜΕΛΗΤΗΡΙΟ ΕΛΛΑΔΑΣ"που εδρεύει στην Αθήνα, όπως εκπροσωπείται νόμιμα ως κατά νόμο υποκατάστατο: α) του A. S. του G., κατοίκου ... και β) εταιρίας περιορισμένης ευθύνης με την επωνυμία "... ΕΠΕ", όπως εκπροσωπείται νόμιμα, που εδρεύει στην ....και παραστάθηκε δια της πληρεξουσίας δικηγόρου Αγγελικής Σκουτέρη, η οποία κατέθεσε προτάσεις.

2) του A. S. του G., κατοίκου ... και 3) εταιρίας περιορισμένης ευθύνης με την επωνυμία "... ΕΠΕ" όπως εκπροσωπείται από τον νόμιμο εκπροσωπό της R. S., και παραστάθηκαν αμφότεροι μετά των πληρεξουσίων δικηγόρων Λάμπρου Μίχου και Αγγελικής Σκουτέρη, οι οποίοι οι οποίοι δήλωσαν ότι παρίστανται μόνο για την αίτηση της αναίρεσης και όχι για τους πρόσθετους λόγους της και κατέθεσαν προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 16-12-2010 αγωγή του 1ου ήδη αναιρεσίβλητου καθώς και την πρόσθετη παρέμβαση των 2ου και 3ου ήδη αναιρεσίβλητων, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν η 39/2014 οριστική απόφαση του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου και, κατόπιν ασκήσεως εφέσεως, η απόφαση 3825/2017 του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας, ζητεί ο αναιρεσείων με την από 10-11-2017 αίτησή του και τους από 2-2-2018 πρόσθετους λόγους της.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε με τη σειρά της από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Εισηγήτρια ορίσθηκε η αρεοπαγίτης Αρετή Παπαδιά. Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, οι πληρεξούσιοι των αναιρεσίβλητων την απόρριψή της καθώς και των πρόσθετων λόγων της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στα δικαστικά έξοδα.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

1. Από τις συνδυασμένες διατάξεις των άρθρων 552, 553 παρ.1 στοιχ. β' , 309 εδ. α' , 321, 577 παρ. 1 και 2 και 495 παρ. 1 ΚΠολΔ, συνάγεται ότι σε αναίρεση υπόκεινται οι αποφάσεις των Ειρηνοδικείων, των Μονομελών και Πολυμελών Πρωτοδικείων, καθώς και των Εφετείων, που έχουν καταστεί τελεσίδικες, εκείνες δηλαδή οι οποίες, απεκδύοντας το δικαστήριο από κάθε περαιτέρω εξουσία, περατώνουν τη δίκη και δεν μπορούν να προσβληθούν με ανακοπή ερημοδικίας και έφεση.

Κατά της απόφασης που εκδόθηκε με την απουσία, πραγματική ή πλασματική, ενός των διαδίκων, έστω και αν δεν στηρίχθηκε στη συναγωγή δυσμενών συνεπειών από την ερημοδικία του,ενεργοποιείται αμέσως με την έκδοσή της η δυνατότητα άσκησης από αυτόν ανακοπής ερημοδικίας (ΚΠολΔ 502), με συνέπεια όσο διαρκεί η προθεσμία της ανακοπής ερημοδικίας να αποκλείεται η άσκηση αίτησης αναίρεσης κατ' αυτής, η οποία, αν παρόλα αυτά ασκηθεί, είναι απορριπτέα ως απαράδεκτη (ΚΠολΔ 577 παρ. 1), με αυτεπάγγελτη έρευνα του δικαστηρίου (ΑΠ 12/2011), αφού σε σχέση με την αναίρεση δεν υπάρχει διάταξη όμοια με τη διάταξη του άρθρου 513 παρ. 1 εδ.

β' περ. β' ΚΠολΔ, που ορίζει ότι κατά των ερήμην αποφάσεων επιτρέπεται έφεση ήδη από τη δημοσίευσή τους. Αντίθετα, δηλαδή, με την καθιερούμενη με τη διάταξη αυτή συμπόρευση των προθεσμιών της έφεσης και της ανακοπής ερημοδικίας, η αναίρεση κατά ερήμην απόφασης είναι επιτρεπτή μόνον εφόσον δεν συγχωρείται κατ' αυτής ανακοπή ερημοδικίας ή, αναλόγως, έφεση (ΟλΑΠ 15/2001, ΟλΑΠ 11/1998, ΑΠ 12/2011), ήτοι καθιερώνεται η αρχή της διαδοχικής άσκησης των προβλεπόμενων ένδικων μέσων (ΑΠ 243/2017).

Εξάλλου, από το συνδυασμό της διάταξης του άρθρου 553 παρ. 1β ΚΠολΔ με αυτές των άρθρων 74, 75 παρ. 1 και 2 και 76 παρ.1 ΚΠολΔ συνάγεται ότι, σε περίπτωση απλής ομοδικίας, η οριστική απόφαση που εκδίδεται, καθίσταται τελεσίδικη αυτοτελώς έναντι εκάστου ομοδίκου και συνεπώς υπόκειται σε αναίρεση, ως προς εκείνον από τους ομοδίκους που έγινε τελεσίδικη, έστω και αν δεν έγινε τελεσίδικη, ως προς όλους τους ομοδίκους.

Αντίθετα, σε περίπτωση αναγκαστικής ομοδικίας, η οριστική απόφαση προσβάλλεται παραδεκτά με αναίρεση μόνο όταν καταστεί τελεσίδικη, ως προς όλους τους ομοδίκους (ΑΠ 1340/ 2017).Περαιτέρω από τις ίδιες ανωτέρω διατάξεις 522,552,553 παρ.2 ΚΠολΔ και τη διάταξη του άρθρου556 παρ.1 του ίδιου Κώδικα ,συνάγεται ότι δεν υπόκειται σε αναίρεση η απόφαση του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου κατά τα κεφάλαια εκείνα κατά τα οποία προσβλήθηκε με έφεση, η οποία κρίθηκε κατ` ουσίαν από δευτεροβάθμιο δικαστήριο, αφού η απόφαση αυτή κατά τα κεφάλαια της αυτά σε περίπτωση παραδοχής της έφεσης εξαφανίζεται, ενώ σε περίπτωση απόρριψής της ενσωματώνεται στην απόφαση του δευτεροβάθμιου δικαστηρίου (ΑΠ 1799/2009,1253/2008).

2. Στην προκειμένη περίπτωση από τα διαδικαστικά έγγραφα της δίκης, παραδεκτώς επισκοπούμενα, προκύπτει η ακόλουθη διαδικαστική πορεία της υπόθεσης. Με την από 16-12-2010 αγωγή το ενάγον, ΝΠΔΔ με την επωνυμία "Τεχνικό Επιμελητήριο Ελλάδας",ως υποκατάστατο του Ά. Σ., μηχανικού, και της εταιρείας περιορισμένης ευθύνης με την επωνυμία "...

ΕΠΕ" εδώ αναιρεσιβλήτων κατά των α) Ι. Κ. (ατομικά), εδώ αναιρεσείοντος και β)εταιρείας με την επωνυμία "..." εκθέτει ότι κατόπιν προφορικής συμφωνίας μεταξύ των ανωτέρω υποκαθιστάμενων και των εναγομένων,του πρώτου εναγομένου ενεργούντος και ατομικά,οι πρώτοι ανέλαβαν την εκπόνηση πλήρους μελέτης για την ανέγερση της σ'αυτή (αγωγή) περιγραφόμενης οικοδομής έναντι της προβλεπόμενης ελάχιστης αμοιβής του π.δ. 696/1974 και ότι αυτή θα καταβάλλονταν με την παράδοση στους εναγόμενους των ανατεθεισών μελετών.Ότι οι υποκαθιστάμενοι εκτέλεσαν και παρέδωσαν το συμφωνημένο έργο στους εναγόμενους.Ότι οι τελευταίοι, καίτοι παρέλαβαν αυτό ανεπιφύλακτα ,αρνούνται να καταβάλουν υπόλοιπο αμοιβής, η οποία ανέρχεται στο ποσό των 764.264,14 ευρώ.

Ζήτησε, ως εκ τούτου, μετά γενόμενο παραδεκτά ενώπιον του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου περιορισμό του αγωγικού αιτήματος,να αναγνωρισθεί η εις ολόκληρον υποχρέωση των εναγομένων να του καταβάλουν το ανωτέρω ποσό νομιμοτόκως. Επί της αγωγής και των ενώπιον του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου προσθέτων παρεμβάσεων των υποκαθισταμένων υπέρ του ενάγοντος εκδόθηκε, ερήμην της δεύτερης εναγόμενης εταιρείας "... >> και αντιμωλία των λοιπών διαδίκων, η 39/2014 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, με την οποία α) απορρίφθηκε η αγωγή του ενάγοντος κατά το μέρος που ασκείτο ως υποκατάστατου της δεύτερης υποκαθιστάμενης εταιρείας "...

ΕΠΕ >> καθώς και η πρόσθετη παρέμβαση κατά το μέρος που ασκείτο από την τελευταία και β) έγινε εν μέρει δεκτή η αγωγή κατά το μέρος που ασκείτο ως υποκατάστατου του Ά. Σ. και αναγνωρίστηκε,η εις ολόκληρον υποχρέωση των εναγομένων,να καταβάλουν στο ενάγον ΤΕΕ,ως υποκατάστατο του Α. Σ. ποσό 715.085,41 ευρώ, νομιμοτόκως από 30-7-2005.

Επί της έφεσης και πρόσθετων λόγων κατά της ανωτέρω απόφασης του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου από τους ηττηθέντες εναγόμενους, εκδόθηκε ερήμην της δεύτερης εκκαλούσας( εταιρείας με την επωνυμία "...") και κατ' αντιμωλία των λοιπών διαδίκων η αναιρεσιβαλλομένη απόφαση 3825/2017.Με αυτήν, αφού έγινε τυπικά δεκτή η έφεση και οι πρόσθετοι λόγοι, απορρίφθηκαν κατ' ουσίαν (έφεση και πρόσθετοι λόγοι) ως προς την εκκαλούσα εταιρεία λόγω της πλασματικής ερημοδικίας αυτής (δεν μετείχε κανονικά κατά τη συζήτηση ενώπιον του Εφετείου ενώπιον του οποίου η συζήτηση γι' αυτή ήταν υποχρεωτικά προφορική αλλά παραστάθηκε με δήλωση κατά το άρθρο 242 παρ.2 ΚΠολΔ,) ενώ κατόπιν ουσιαστικής έρευνας των προβαλλόμενων λόγων τους απορρίφθηκαν ως προς τον εκκαλούντα πρώτο εναγόμενο εδώ αναιρεσείοντα.

Με την ένδικη αίτηση αναιρέσεως και τους ασκηθέντες πρόσθετους λόγους προσβάλλονται η 39/2014 οριστική απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών που εκδόθηκε σε πρώτο βαθμό και η 3825/2017 απόφαση του Εφετείου Αθηνών που εκδόθηκε σε δεύτερο βαθμό μετά από έφεση των εναγομένων μεταξύ των οποίων και ο πρώτος αναιρεσείων κατά της άνω πρωτόδικης απόφασης.

Υπό τα προεκτεθέντα η κρινόμενη αναίρεση κατά το μέρος που στρέφεται κατά της 39/2014 πρωτόδικης αποφάσεως είναι απαράδεκτη, διότι η απόφαση αυτή δεν υπόκειται αυτοτελώς σε αναίρεση αλλά θεωρείται ως συμπροσβληθείσα με την αναίρεση κατά της αποφάσεως του Εφετείου, στην οποία αυτή ενσωματώθηκε μετά την απόρριψη κατ' ουσίαν της κατ' αυτής έφεσης του αναιρεσείοντος και η οποία (απόφαση του Εφετείου) υπόκειται μόνον σε αναίρεση.

Είναι απαράδεκτη και για τον πρόσθετο λόγο ότι το δικόγραφό της δεν κατατέθηκε στη γραμματεία του πτωτοβάθμιου δικστηρίου( ΚΠολΔ495 αρ.1 και 566 αρ2)..Επίσης,για τους ίδιους λόγους είναι απαράδεκτοι οι πρόσθετοι λόγοι κατά το μέρος που πλήττουν την ίδια απόφαση του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου. Η αυτή αναίρεση κατά το μέρος που στρέφεται κατά της άνω 3825/2017 αποφάσεως του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών παραδεκτά ασκείται από τον εδώ αναιρεσείοντα,ως προς τον οποίο αυτή κατέστη αυτοτελώς τελεσίδικη έστω και αν δεν έγινε τελεσίδικη για την δικασθείσα ερήμην στο Εφετείο συνεναγόμενη εταιρεία ,απλή ομόδικό του, κατά τις παραδοχές της αναιρεσιβαλλόμενης.

Επομένως, η αίτηση αναιρέσεως και οι πρόσθετοι λόγοι (οι τελευταίοι επιδόθηκαν νομίμως και εμπροθέσμως στους καθ'ων, πριν τριάντα ημέρες από τη συζήτηση της αναίρεσης (ΚΠολΔ569) με τις ....95/2.2.2018,....96/2.2.2018 και ....97/2.2. 2018 εκθέσεις επίδοσης της Ε. Π.,δικαστικής επιμελήτριας του Εφετείου Αθηνών) κατά το μέρος που απευθύνονται κατά του ΝΠΔΔ,ΤΕΕ,ως υποκαταστάτου του Ά.

Σ., εφεσιβλήτου -ενάγοντος, και κατά το μέρος που πλήττεται η απόφαση του Εφετείου είναι παραδεκτοί και πρέπει να συνεκδικασθούν. Παρατηρείται ότι 1) η αναίρεση και οι πρόσθετοι λόγοι κατά το μέρος που απευθύνονται κατά των προσθέτως παρεμβάντων 'Ά. Σ. και εταιρείας ... ΕΠΕ που παραστάθηκαν κατά τη συζήτηση της υπόθεσης εκτιμάται ως κλήση κατά τη συζήτηση αυτών και 2) η δήλωση του πληρεξουσίου δικηγόρου των αμέσως ανωτέρω (Α.

Σ. και ... ΕΠΕ ) ότι παρίσταται ως προς αυτούς μόνο κατά το μέρος που αφορά την αναίρεση και όχι τους πρόσθετους λόγους, υπό την επίκληση ότι οι πρόσθετοι λόγοι δεν επιδόθηκαν στους εντολείς του, στερείται εννόμου επιρροής .Τούτο διότι κατά τα προαναφερόμενα οι πρόσθετοι λόγοι επιδόθηκαν στους εντολείς του και αυτοί ( κοινοποιηθέντες πρόσθετοι λόγοι ) θεωρούνται κατά την έννοια του νόμου (ΚΠολΔ 569,568),αν και ασκούνται με ίδιο δικόγραφο,ως προστιθέμενοι στους προβληθέντες με το αναιρετήριο , αποτελούν ένα σύνολο με αυτούς,δεν έχουν αυθυπαρξία και συζητούνται υποχρεωτικά με την αίτηση αναιρέσεως.(ΑΠ478/1981).

3. Κατά την έννοια της ουσιαστικής διατάξεως του άρθρου 281 ΑΚ, το δικαίωμα θεωρείται ότι ασκείται καταχρηστικά, όταν η συμπεριφορά του δικαιούχου που προηγήθηκε ή η πραγματική κατάσταση που διαμορφώθηκε κατά το διάστημα που μεσολάβησε, ή οι περιστάσεις που μεσολάβησαν, χωρίς να εμποδίζουν κατά νόμο τη γένεση ή να επάγονται την απόσβεση του δικαιώματος, δημιούργησαν στον οφειλέτη την εύλογη πεποίθηση ότι δεν θα ασκηθεί το δικαίωμα, σε τρόπο ώστε η μεταγενέστερη άσκησή του, που θα έχει επαχθείς για τον οφειλέτη συνέπειες, να μη δικαιολογείται επαρκώς και να υπερβαίνει προφανώς τα όρια που επιβάλλουν η καλή πίστη ή τα χρηστά ήθη ή ο κοινωνικός ή οικονομικός σκοπός του δικαιώματος.

Μόνη η μακροχρόνια αδράνεια του δικαιούχου και όταν ακόμη δημιούργησε στον οφειλέτη την πεποίθηση ότι δεν υπάρχει το δικαίωμα ή ότι δεν πρόκειται πλέον να ασκηθεί, δεν αρκεί για να καταστήσει καταχρηστική τη μεταγενέστερη άσκησή του, αλλ` απαιτείται να συντρέχουν προσθέτως ειδικές συνθήκες και περιστάσεις, προερχόμενες κυρίως από την προηγηθείσα συμπεριφορά του δικαιούχου και του οφειλέτη, ενόψει των οποίων και της αδράνειας του δικαιούχου, η επακολουθούσα άσκηση του δικαιώματος, που τείνει σε ανατροπή της καταστάσεως που δημιουργήθηκε υπό τις παραπάνω ειδικές συνθήκες και διατηρήθηκε επί μακρό χρόνο, να εξέρχεται των ορίων που επιβάλλει η διάταξη του άρθρου 281 ΑΚ (Ολ.ΑΠ 8/2001,1129/2006) .

Περαιτέρω, το ζήτημα αν οι συνέπειες που συνεπάγεται η άσκηση του δικαιώματος είναι επαχθείς για τον υπόχρεο πρέπει να αντιμετωπίζεται και σε συνάρτηση με τις αντίστοιχες συνέπειες που μπορεί να επέλθουν σε βάρος του δικαιούχου από την παρακώλυση ασκήσεως του δικαιώματός του(ΑΠ1129/2006).

4.Στην προκειμένη περίπτωση από την παραδεκτή επισκόπηση των προσκομιζομένων εγγράφων προκύπτει ότι ο αναιρεσείων είχε προτείνει παραδεκτά στον πρώτο βαθμό την ένσταση καταχρηστικής άσκησης από το ενάγον να ασκήσει το δικαίωμα για καταβολή αμοιβής των υποκαθισταμένων, την οποία το Πρωτοδικείο απέρριψε ως μη νόμιμη και με την έφεσή του επανέφερε στο Εφετείο.

Για την επιστήριξή της δε είχε επικαλεστεί, α) την παρέλευση μεγάλου χρονικού διαστήματος από την επικαλούμενη από το ενάγον παράδοση των μελετών (Ιούλιος 2005) μέχρι την άσκηση της ένδικης αγωγής (23.12.2010) β) ότι ουδέποτε όχληθηκε για την καταβολή της αμοιβής γ) ότι η απαιτούμενη αμοιβή είναι εξωπραγματική ,μακράν των αμοιβών της αγοράς,τυχόν δε καταβολή της θα είχε καταστροφικές συνέπειες για τον ίδιο και την επιχείρησή του προς επίρρωση δε του ισχυρισμού του αυτού επικαλείται την κατά το μήνα Μάιο του έτους 2006 πρόταση της συζύγου του υποκαθιστάμενου μηχανικού για εξεύρεση λύσης ..

Υπό τα περιστατικά αυτά, η άσκηση του δικαιώματος του ενάγοντος να αξιώσει τη νόμιμη αμοιβή του υποκαθιστάμενου μηχανικού,σύμφωνα με τα αναφερόμενα ανωτέρω( αρ.3) δεν υπερβαίνει προφανώς τα όρια που θέτει το άρθρο 281 ΑΚ. Επομένως, το Εφετείο, το οποίο, όπως προκύπτει από την αναιρεσιβαλλόμενη απόφασή του, εξέτασε την πιο πάνω ένσταση και την έκρινε μη νόμιμη, δεν υπέπεσε στις πλημμέλειες του άρθρου 559 αριθ. 1 ΚΠολΔ και ο πρώτος λόγος της αιτήσεως αναιρέσεως είναι αβάσιμος.

5 .- Από τη διάταξη του άρθρου 559 αριθμ. 11 του ΚΠολΔ, κατά την οποία αναίρεση επιτρέπεται αν το δικαστήριο παρά το νόμο δεν έλαβε υπόψη του αποδεικτικά μέσα που οι διάδικοι επικαλέστηκαν και προσκόμισαν, συνάγεται ότι ο λόγος αυτός δεν ιδρύεται αν το δικαστήριο δεν εισήλθε στην κατ' ουσία έρευνα αγωγής ή ένστασης, ώστε να επιβάλλεται η λήψη υπόψη των άνω αποδεικτικών μέσων. (ολΑΠ3/1997).Στην προκειμένη περίπτωση το Εφετείο με την αναιρεσιβαλλομένη απόφασή του απέρριψε ως μη νόμιμη κατά τα ανωτέρω ( αρ.4) την ένσταση καταχρηστικής άσκησης δικαιώματος που είχε μεταβιβασθεί σ' αυτό με λόγο έφεσης.

Συνεπώς, ο δεύτερος από το άρθρο 559 αρ. 11 ΚΠολΔ λόγος αναιρέσεως, με τον οποίο αποδίδεται ότι το Εφετείο, παρά το νόμο, δεν έλαβε υπόψη δικαστική ομολογία που ασκούσε ουσιώδη επίδραση σε κρίσιμο περιστατικό που στήριζε τον τέταρτο λόγο έφεσής του, με τον οποίο επανέφερε την ένστασή του από το άρθρο 281ΑΚ, εφόσον το δευτεροβάθμιο δικαστήριο δεν εισήλθε στην κατ'ουσία έρευνα της ένστασης ώστε να επιβάλλεται η λήψη υπόψη του φερομένου ως αγνοηθέντος αποδεικτικού μέσου, είναι απαράδεκτος.

6. Από τις διατάξεις των άρθρων 93 παρ.2 του Συντάγματος και 113 παρ.1 εδ.α ΚΠολΔ συνάγεται ότι οι συνεδριάσεις όλων των πολιτικών δικαστηρίων γίνονται δημόσια,ως εγγύηση της δίκαιης δίκης.Κατά τις διατάξεις του άρθρου114 αρ.1,2 και 3ΚΠολΔ,αν η διεξαγωγή της συζήτησης θα μπορούσε να είναι επιβλαβής για τα χρηστά ήθη ή τη δημόσια τάξη ,το δικαστήριο μπορεί να διατάξει και αυτεπαγγέλτως τη διεξαγωγή ολόκληρης της συζήτησης ή ενός μέρους της κεκλεισμένων των θυρών.

Η απόφαση δεν ετιιτρέπεται να εκδοθεί χωρίς προηγούμενη ακρόαση των διαδίκων ή των πληρεξουσίων τους...Η συζήτηση γίνεται δημόσια εκτός αν το δικαστήριο κρίνει σκόπιμο να γίνει και αυτή κεκλεισμένων των θυρών. Η απόφαση που διατάζει να γίνει η συζήτηση κεκλεισμένων των θυρών ,καθώς και η απόφαση για την υπόθεση δημοσιεύπονται σε δημόσια συνεδρίαση.Εξάλλου, διεξαγωγή της δίκης κεκλεισμένων των θυρών προβλέπεται από ειδικές διατάξεις όπως ενδεικτικά των άρθρων 800 παρ.4ΚΠολΔ(υιοθεσία),799 παρ.2 ΚΠολΔ(άδεια για τεχνητή γονιμοποίηση), που αποβλέπουν στην προστασία της ιδιωτικής ή οικογενειακής ζωής των διαδίκων.

Περαιτέρω, κατά το άρθρο 256 αρ.1περ.γ ΚΠολΔ ,για την προφορική συζήτηση στο ακροατήριο συντάσσονται από το γραμματέα και με τις οδηγίες του δικαστή που διευθύνει τη συζήτηση πρακτικά ,που πρέπει να περιέχουν εκτός άλλων ,αν η συζήτηση έγινε δημόσια ή κεκλεισμένων των θυρών. Τα πρακτικά αποτελούν πλήρη απόδειξη ως προς τη συζήτηση και το περιεχόμενό της και η τήρηση των διατυπώσεων της προφορικής συζήτησης μπορεί να αποδειχθεί μόνο από τα πρακτικά.Τέλος κατά το άρθρο 559 αρ.7 ΚΠολΔ, αναίρεση επιτρέπεται αν παράνομα αποκλείστηκε η δημοσιότητα της διαδικασίας.Στην προκειμένη περίπτωση από την επισκόπηση της προσβαλλομένης απόφασης του Εφετείου και των ταυτάριθμων μ' αυτή πρακτικών της προέκυψε ότι κατά τη συζήτηση της υπόθεσης ενώπιον του Δικαστηρίου,κατά τη δικάσιμο της 13ης-12-2016 ο αναιρεσείων εκεί εκκαλών όπως και όλοι οι εκκαλούντες εκπροσωπήθηκαν στο ακροατήριο με δηλώσεις τους κατά το άρθρο 242 παρ.2ΚΠολΔ που υπέγραψαν οι πληρεξούσιοι δικηγόροι τους ότι δεν θα παραστούν κατά την εκφώνηση.Στο προεισαγωγικό μέρος της αναιρεσιβαλλομένης απόφασης, (1η σελίδα), αναγράφεται ότι το δικαστήριο συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριό του στις 13/12/2016,ενώ στα ταυτάριθμα μ' αυτή πρακτικά, στη δεύτερη σελίδα αυτών, αναγράφεται ότι η συνεδρίαση έγινε κεκλεισμένων των θυρών.Όμως, από τη συνολική επισκόπηση των πρακτικών αυτών δεν προκύπτει ότι πράγματι η συζήτηση της υπόθεσης έγινε κεκλεισμένων των θυρών κυρίως διότι δεν περιέχεται σ' αυτά απόφαση του Δικαστηρίου περί διεξαγωγής της συζήτησης της υπόθεσης κεκλεισμένων των θυρών όπως ορίζεται στις προαναφερόμενες διατάξεις και η ανωτέρω αναγραφή παρεισέφρυσε εκ παραδρομής σ' αυτά.

Ενόψει των ανωτέρω δεν αποκλείστηκε η δημοσιότητα της διαδικασίας και ο από τον αριθμό 7 άρθρου 559 ΚΠολΔ τρίτος λόγος της αιτήσεως αναιρέσεως είναι αβάσιμος. 7. Ο προβλεπόμενος από τον αριθμό 20 του άρθρου 559 ΚΠολΔ λόγος αναιρέσεως ιδρύεται όταν το δικαστήριο της ουσίας υποπίπτει σε λάθος ως προς την ανάγνωση αποδεικτικού εγγράφου, δηλαδή αποδίδει στο έγγραφο περιεχόμενο διαφορετικό από εκείνο που πραγματικά έχει, με αποτέλεσμα να καταλήξει σε αποδεικτικό πόρισμα επιζήμιο για τον αναιρεσείοντα, στηρίζοντας την κρίση του αποκλειστικά ή κατά κύριο λόγο στο, κατ' αυτό τον τρόπο, παραμορφωθέν περιεχόμενο του εγγράφου.

Αντίθετα, ο παραπάνω λόγος δεν ιδρύεται όταν το δικαστήριο σχημάτισε την κρίση του από τη συνεκτίμηση περισσοτέρων αποδεικτικών μέσων, μεταξύ των οποίων και το επίμαχο έγγραφο, χωρίς όμως τούτο να εξαίρεται ιδιαιτέρως.

Εν προκειμένω με τον πρώτο πρόσθετο λόγο της αιτήσεως αναιρέσεως από τον αριθμό 20 του άρθρου 559 ΚΠολΔ προβάλλεται η αιτίαση παραμορφώσεως από το δικαστήριο της ουσίας του περιεχομένου της 210603 απόδειξης είσπραξης αμοιβών μηχανικών με την εκεί παραδοχή ότι καταβλήθηκε στον υποκαθιστάμενο από την εταιρεία ...

για την υποβολή της αίτησης και του φακέλου στην Πολεοδομία μέσω της Εθνικής Τράπεζας για την αμοιβή του ποσό 2.380 ευρώ συμπεριλαμβανονμένου ΦΠΑ ενώ από την απόδειξη αυτή δεν προκύπτει ο καταβαλών. Όμως, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, η κρίση του Εφετείου περί καταβολής από την εταιρεία ...

αμοιβής ποσού 2.380 ευρώ στον υποκαθιστάμενο, ως αμοιβή του, για την υποβολή της ανωτέρω αίτησης στηρίζεται σε συνεκτίμηση των μνημονευομένων στην προσβαλλομένη απόφαση αποδεικτικών μέσων, μεταξύ των οποίων περιλαμβάνεται και το παραπάνω έγγραφο χωρίς αυτό να μνημονεύεται ειδικώς. Υπό τα ανωτέρω, εφόσον η κρίση του δικαστηρίου στηρίζεται σε συναξιολόγηση αυτού παράλληλα με λοιπές αποδείξεις,δεν θεμελιώνεται ο επικαλούμενος αναιρετικός λόγος ,που ελέγχεται αβάσιμος.

Περαιτέρω, η αποδιδόμενη με τον τέταρτο λόγο της αιτήσεως αναιρέσεως, από τον ίδιο αριθμό 20 άρθρου 559ΚΠολΔ , αναιρετική πλημμέλεια υπό την επίκληση ότι το Εφετείο παραμόρφωσε το περιεχόμενο του αποσταλέντος προς τον πληρεξούσιο δικηγόρο του αναιρεσείοντος την 13-05.2006 με τηλεομοιοτυπία " ιδιωτικού συμφωνητικού μελέτης -επίβλεψης κατασκευής " που φέρει την υπογραφή του Α.

Σ., το οποίο ο αναιρεσείων νομίμως επικαλέστηκε και προσκόμισε προς απόδειξη της ένστασης άρθρου 281ΑΚ και στο οποίο στήριξε αποκλειστικά την απορριπτική του κρίση είναι απαράδεκτος ως ερειδόμενος επί εσφαλμένης προϋπόθεσης. Τούτο καθόσον το δικαστήριο της ουσίας απέρριψε ως μη νόμιμη την ανωτέρω ένσταση αφού έλαβε υπόψη τους συναφείς με την ένσταση αυτή ισχυρισμιούς του αναιρεσείοντος και όχι το ανωτέρω φερόμενο ως παραμορφωθέν έγγραφο . 9.

Από τη διάταξη του άρθρου 681 του ΑΚ με την οποία ορίζεται ότι με τη σύμβαση έργου ο εργολάβος έχει υποχρέωση να εκτελέσει το έργο και ο εργοδότης να καταβάλει τη συμφωνημένη αμοιβή, συνάγεται ότι και η σύμβαση με την οποία ανατίθεται σε μηχανικό η εκπόνηση μελέτης ή και η επίβλεψη συγκεκριμένου οικοδομικού έργου, φέρει το χαρακτήρα μίσθωσης έργου.

Με τη σύμβαση αυτή ο μηχανικός αναλαμβάνει την υποχρέωση να εκτελέσει το έργο εκπονώντας την αναληφθείσα μελέτη ή και επιβλέποντας την κατασκευή του έργου, δικαιούται δε, παραδίδοντας τούτο (άρθ. 694 ΑΚ), να λάβει τη συμφωνηθείσα αμοιβή. Σύμφωνα με τα όσα ίσχυαν κατά το κρίσιμο χρόνο, πριν τη κατάργηση των υποχρεωτικών ελαχίστων ορίων αμοιβής των μηχανικών με το άρθρο 7 του Ν. 3919/2011, η αμοιβή αυτή δεν επιτρεπόταν να είναι κατώτερη από τα ελάχιστα όρια της νόμιμης αμοιβής που καθορίζονται από τις διατάξεις του Π.Δ/τος 696/1974 "Περί αμοιβών μηχανικών διά σύνταξιν μελετών, επίβλεψιν, παραλαβήν κλπ" (ΦΕΚ Α 301), όπως τροποποιήθηκε και συμπληρώθηκε με το Π.Δ/μα 515/1989 (ΦΕΚ Α 219), που εκδόθηκαν κατ' εξουσιοδότηση των διατάξεων του άρθρου 59 του Ν.

Δ/τος της 17.7/16.8.1923 "περί σχεδίων πόλεων κλπ" και του άρθρου μόνου του Ν. Δ/τος 2726/1953, το οποίο διατηρήθηκε σε ισχύ με το άρθρο 46 περ. δ' του Ν. 3316/2005 (ΦΕΚ Α 42) (ΑΠ 82/2016, ΑΠ 77/2011, ΑΠ 648/2010). Την ως άνω αμοιβή δύναται να αξιώσει είτε το Τεχνικό Επιμελητήριο της Ελλάδας, ως υποκαθιστάμενο στα δικαιώματα του μηχανικού κατά τις διατάξεις του Β.

Δ /τος 30/31.5.1956, είτε ο ίδιος ο μηχανικός (ΑΕΔ 26/1993). Τέλος κατά τη διάταξη του άρθρου 559 παρ.1 εδ. α του ΚΠολΔ αναίρεση επιτρέπεται μόνο, αν παραβιάσθηκε κανόνας του ουσιαστικού δικαίου, στον οποίο περιλαμβάνονται και οι ερμηνευτικοί κανόνες των δικαιοπραξιών, αδιάφορο αν πρόκειται για νόμο ή έθιμο ελληνικό ή ξένο, εσωτερικού ή διεθνούς δικαίου.

Ο κανόνας δικαίου παραβιάζεται αν δεν εφαρμοσθεί, ενώ συνέτρεχαν οι πραγματικές προϋποθέσεις για την εφαρμογή του, ή εάν εφαρμοσθεί, ενώ δεν συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις αυτές, καθώς και εάν εφαρμοσθεί εσφαλμένα, η δε παραβίαση εκδηλώνεται είτε ως ψευδής ερμηνεία του κανόνα δικαίου, δηλαδή όταν το δικαστήριο της ουσίας προσέδωσε σε αυτόν έννοια διαφορετική από την αληθινή, είτε ως κακή εφαρμογή, ήτοι εσφαλμένη υπαγωγή σ' αυτόν των περιστατικών της ατομικής περίπτωσης που καταλήγει σε εσφαλμένο συμπέρασμα με τη μορφή του διατακτικού (ΟλΑΠ 1/2016, ΟλΑΠ 2/2013, ΟλΑΠ 7/2006).

Κατά δε τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 19 του ΚΠολΔ αναίρεση επιτρέπεται αν η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση και ιδίως αν δεν έχει καθόλου αιτιολογίες ή έχει αιτιολογίες αντιφατικές ή ανεπαρκείς σε ζήτημα που ασκεί ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης. Από τη διάταξη αυτή, η οποία αποτελεί κύρωση της παράβασης του άρθρου 93 παρ. 3 εδ.

α του Συντάγματος, προκύπτει ότι ο προβλεπόμενος από αυτή λόγος αναίρεσης ιδρύεται όταν στην ελάσσονα πρόταση του δικανικού συλλογισμού δεν εκτίθενται καθόλου πραγματικά περιστατικά "έλλειψη αιτιολογίας", ή όταν τα εκτιθέμενα δεν καλύπτουν όλα τα στοιχεία που απαιτούνται βάσει του πραγματικού του εφαρμοστέου κανόνα ουσιαστικού δικαίου για την επέλευση της έννομης συνέπειας που απαγγέλθηκε ή την άρνησή της "ανεπαρκής αιτιολογία", ή όταν αντιφάσκουν μεταξύ τους "αντιφατική αιτιολογία" (ΟλΑΠ 1/1999).

Το κατά νόμο αναγκαίο περιεχόμενο της ελάσσονος πρότασης προσδιορίζεται από τον εκάστοτε εφαρμοστέο κανόνα ουσιαστικού δικαίου, του οποίου το πραγματικό πρέπει να καλύπτεται πλήρως από τις παραδοχές της απόφασης στο αποδεικτικό της πόρισμα και να μην καταλείπονται αμφιβολίες. Ελλείψεις αναγόμενες μόνο στην ανάλυση και στάθμιση των αποδεικτικών μέσων και γενικότερα ως προς την αιτιολόγηση του αποδεικτικού πορίσματος, αν αυτό διατυπώνεται σαφώς, δεν συνιστούν ανεπαρκείς αιτιολογίες (ΟλΑΠ 15/2006).

Τέλος για την ίδρυση λόγου αναίρεσης πρέπει η επικαλουμένη στην αίτηση αναίρεσης πλημμέλεια της προσβαλλομένης απόφασης να επιδρά κατά νόμο στο διατακτικό αυτής, περίπτωση η οποία δεν συντρέχει επί πλεοναστικώς ή αφηγηματικώς διαλαμβανομένων αιτιολογιών αυτής (ΑΠ 1008/2007). 9.Στην προκειμένη περίπτωση το δευτεροβάθμιο δικαστήριο δέχθηκε κατά την αναιρετικώς ανέλεγκτη κρίση του τα ακόλουθα ουσιώδη.

Ότι ο υποκαθιστάμενος από το ενάγον Τεχνικό Επιμελητήριο Ελλάδας Ά. Σ. (A. S.),είναι διπλωματούχος αρχιτέκτων μηχανικός, μέλος αυτού με αριθμό μητρώου ...38.Ότι ο πρώτος εναγόμενος Ι. Κ., ο οποίος ήταν και νόμιμος εκπρόσωπος της εταιρείας με την επωνυμία "..." (δεύτερης εναγόμενης, μη διαδίκου στην παρούσα αναιρετική δίκη) με έδρα το ..., ανέθεσε ατομικά και με την ιδιότητα του αυτή (νομίμου εκπροσώπου) στον ως άνω υποκαθιστάμενο προφορικά αλλά και με την χωρίς ημερομηνία Δήλωση Αναθέσεων που υπογράφει ο ίδιος και η οποία (δήλωση ανάθεσης)έλαβε χώρα στις αρχές του έτους 2005,τη γενική μελέτη,γενική επίβλεψη,στατική μελέτη και επίβλεψη στατικών του έργου, που αφορούσε 5οροφή οικοδομή καταστημάτων και χώρων υποστήριξης (μηχανολογικός όροφος) αυτών με 1 υπόγειο (αποθήκη) και 5 υπόγεια-χώρος στάθμευσης αυτοκινήτων και 3 αίθουσες κινηματογράφου με τους βοηθητικούς χώρους σε ακίνητο στο Ο.Τ. ....

επί της .... Ότι με την ίδια ως άνω δήλωση ο πρώτος εναγόμενος ανέθεσε στον Γ. Μ., διπλωματούχο ηλεκτρολόγο μηχανικό τη μελέτη θερμομόνωσης, τη μελέτη υδραυλικών εγκαταστάσεων, μελέτη ηλεκτρικών εγκαταστάσεων ισχυρών ρευμάτων, μελέτη εγκατάστασης θέρμανσης, μελέτη εγκατάστασης ανυψωτικών συστημάτων, μελέτη εγκατάστασης κλιματισμού, μελέτη εγκατάστασης πυροπροστασίας, μελέτη καυσίμων αερίων.

Ότι το ως άνω έργο εκτελέστηκε, καθόσον συντάχθηκαν στο όνομα της δεύτερης εναγόμενης εταιρείας "..." οι σχετικές μελέτες και διαγράμματα πλην της μελέτης διαμόρφωσης περιβάλλοντα χώρου κτιρίου και τεύχη δημοπράτησης αρχιτεκτονικών εργασιών από τον υποκαθιστάμενο μηχανικό. Ότι συγκεκριμένα συντάχθηκαν από τον ανωτέρω υποκαθιστάμενο μηχανικό:

τοπογραφικό διάγραμμα,οι ξυλότυποι οροφών υπογείων ισογείου και υπέρ το ισόγειο ορόφων,μεταλλική σκεπή, μελέτη αντισεισμικών εργασιών κτιρίου, τεύχος στατικών υπολογισμών -μελέτη φέροντος οργανισμού κτιριακού έργου,μελέτη παθητικής πυροπροστασιας κτιρίου,τεύχος τρισδιάστατων μοντέλων-φωτορεαλισμού και τα διαγράμματα κάλυψης της πολυόροφης οικοδομής.

Ότι επίσης συντάχθηκαν από τον Γ. Μ. μελέτη κλιματισμού - εξαερισμού - αεραγωγοί -κλιματισμός,μελέτη ανυψωτικών συστημάτων κτιρίου, μελέτη καυσίμων αερίου κτιρίου, μελέτη ηλεκτρικών εγκαταστάσεων κτιρίου, μελέτη ενεργητικής πυροπροστασίας κτιρίου, μελέτη θερμομόνωσης κτιρίου, μελέτη ύδρευσης κτιρίου, μελέτη αποχέτευσης κτιρίου.

Ότι οι μελέτες αυτές παραδόθηκαν στον πρώτο εναγόμενο προκειμένου να υποβληθούν αρμοδίως για την έκδοση της σχετικής οικοδομικής άδειας και εγκρίσεων από τις αρμόδιες αρχές. Ότι οι εν λόγω μελέτες αφού έτυχαν της αποδοχής και έγκρισης του πρώτου εναγομένου υποβλήθηκαν με την με αριθμό πρωτ. ...3629-7-2005 αίτηση προς την Πολεοδομία του Δυτικού Τομέα της Νομαρχίας Αθηνών, την οποία υπογράφει ο πρώτος εναγόμενος, χωρίς να αμφισβητεί την υπογραφή του, για τη χορήγηση άδειας ανέγερσης πενταόροφης οικοδομής καταστημάτων και χώρων υποστήριξης (μηχανολογικός όροφος) αυτών με 1 υπόγειο (αποθήκη) και 5 υπόγεια χώρος στάθμευσης αυτοκινήτων και 3 αίθουσες κινηματογράφου και Β.

χώρους, ως συνοδεύοντα στοιχεία, Μελέτες, Αρχιτεκτονική, Στατική, Μηχανολογική (βλ. αντίγραφο της αίτησης), ενώ στις παρατηρήσεις του εγγράφου "Έλεγχος Μελέτης" και στην ένδειξη παρατηρήσεις με ημερομηνία 29-7-2005 αναγράφεται "Μόνο σαν αίτηση. Απαιτείται γνωμοδότηση ... Α.Ε. Χώρος σταθμού ...." κάτω δε από την εγγραφή αυτή υπάρχει άλλη εγγραφή στις παρατηρήσεις με ημερομηνία 18-11-2005 όπου αναφέρεται "-κάλυψη 40% ο έλεγχος συνεχίζεται".Ότι με την 1103795/8052/0019/18-1 1-2005 κοινή απόφαση των Υφυπουργών Οικονομίας και Οικονομικών και ΠΕΧΩΔΕ, που δημοσιεύθηκε στην ΕτΚ (ΦΕΚ τ.Δ 13335/7-12- 2005)κηρύχθηκε αναγκαστική απαλλοτρίωση υπέρ και με δαπάνες της ...

ΑΕ για λόγους δημόσιας ωφέλειας, ήτοι για την κατασκευή έργων ΜΕΤΡΟ στο σταθμό "....." της γραμμής 3 του ΜΕΤΡΟ μεταξύ δε των απαλλοτριουμένων εκτάσεων ήταν και το επίδικο ακίνητο ιδιοκτησίας της εταιρείας "... ΕΠΕ" συνολικής έκτασης 3.501,85 τ.μ..Ότι η τελευταία αυτή εταιρεία αναγνωρίστηκε δικαιούχος αποζημίωσης με τις 579/2009 και 5161/2011 αποφάσεις του Μονομελούς Πρωτοδικείου και του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών αντίστοιχα.Ότι η απαλλοτρίωση του ακινήτου και η εξ αυτής αδυναμία ανέγερσης της 5όροφης οικοδομής δεν επηρεάζει τη σύμβαση έργου μεταξύ των ως άνω συμβαλλομένων ( αναιρεσείοντος και υποκαθιστάμενου) και δεν αναιρεί την υποχρέωση για καταβολή στον υποκαθιστάμενο μηχανικό της αμοιβής του, αφού το δικό του έργο είχε εκτελεστεί και επομένως οι εναγόμενοι όφειλαν να καταβάλουν αυτή.

Ότι λόγω της άρνησης των τελευταίων να την καταβάλουν οι υποκαθιστάμενοι, φυσικό πρόσωπο και τεχνική εταιρεία συμφερόντων του, (ως προς την οποία -τεχνική εταιρεία η αγωγή του ενάγοντος ως υποκατάστατου αυτής έχει απορριφθεί τελεσίδικα) απευθύνθηκαν στο ενάγον TEE, προκειμένου να προσδιοριστεί η νόμιμη αμοιβή για το επίδικο έργο.

¨Ότι κατά την κατάρτιση της ένδικης σύμβασης ο Ι. Κ., πρώτος εναγόμενος,ενεργούσε ατομικά αλλά και ως νόμιμος εκπρόσωπος της δεύτερης εναγομένης εταιρείας(μη διαδίκου στην παρούσα δίκη) και συγκεκριμένα η συνεργασία του πρώτου υποκαθιστάμενου σχετικά με την αξιοποίηση του επιδίκου ακινήτου είχε αρχίσει από το έτος 1997 οπότε υποβλήθηκε στην αρμόδια υπηρεσία του Δήμου ..., αίτηση προς άρση της αναστολής έκδοσης οικοδομικών αδειών στο Ο.Τ.

προς αξιοποίηση του ακινήτου, την οποία, αίτηση υπογράφει αφενός ο πρώτος εναγόμενος ατομικά και ως εκπρόσωπος της εταιρείας ... ΕΠΕ και αφετέρου ο ανωτέρω υποκαθιστάμενος μηχανικός. Ότιι μετά από σχετική αίτηση (2501/15-9-2000) της εταιρείας "... ΕΠΕ" εκδόθηκε η 2501/2-10-2000, βεβαίωση - έγκριση του Τμήματος Σχεδιασμού Τομέας Γ.Π.Σ.

του Οργανισμού της ..... για την ίδρυση υπόγειου σταθμού αυτοκινήτων στο ακίνητο....Ότι επίσης, από το με αρ. πρωτ. 918/24-4-2003 έγγραφο της 1ης Εφορείας Νεωτέρων Μνημείων του Υπουργείου Πολιτισμού προς τον I. Κ., κοινοποιούμενο και στον ανωτέρω υποκαθιστάμενο, φαίνεται ότι δόθηκε η έγκριση για την κατεδάφιση των ισογείων κτιρίων που υπήρχαν στο ακίνητο, εκδοθείσας στη συνέχεια αρμοδίως της 653/3 άδειας κατεδάφισης από την Πολεοδομία Δυτικού Τομέα.Ότι μετά από αυτά και εφόσον δεν έγινε η παραπάνω αξιοποίηση του ακινήτου, η συνεργασία του εναγομένου Ι.Κυριακούλη με τον ίδιο υποκαθιστάμενο συνεχίστηκε με την ανάθεση σ' αυτόν (στις αρχές Ιανουαρίου 2005) του έργου της εκπόνησης νέων μελετών (των επιδίκων), του εναγομένου Ι.

Κ. ενεργούντος ατομικά και ως εκπροσώπου της εταιρείας "... ..."για την ανέγερση της 5 οροφής (και όχι 4όροφης που ήταν τα μέχρι τότε αρχικά σχέδια που επικαλείται και προσκομίζει ο εκκαλών Ι. ...), δεδομένου ότι είχε λήξει η προαναφερθείσα αναστολή έκδοσης οικοδομικών άδειων και εκτέλεσης οικοδομικών εργασιών από το Δήμο .......Ότι ο ανωτέρω υποκαθιστάμενος ολοκλήρωσε το ανατεθέν έργο της εκπόνησης των μελετών(της 5όροφης οικοδομής) το οποίο παραδόθηκε στον πρώτο εναγόμενο που ενεργούσε ατομικά και ως νόμιμος εκπρόσωπος της εταιρείας "..." ο οποίος και τις παρέλαβε, ενώ έδωσε στον ίδιο (υποκαθιστάμενο) την εντολή για την υποβολή της σχετικής αίτησης με τα απαιτούμενα δικαιολογητικά και μελέτες προς έκδοση της σχετικής οικοδομικής άδειας ανέγερσης της οικοδομής.Ότι ο εν λόγω κατέθεσε την αίτηση στην Πολεοδομία Δυτικού Τομέα της Νομαρχίας Αθηνών, στο όνομα της παραπάνω εταιρείας ("...") την οποία, όπως προαναφέρθηκε, συνόδευαν και οι σχετικές μελέτες που είχαν εκπονηθεί από αυτόν (αρχιτεκτονική, στατική και μηχανολογική) (βλ.

την με αρ πρωτ. 14136/29-7-2005 αίτηση). Ότι για την υποβολή της αίτησης και του φακέλου στην Πολεοδομία καταβλήθηκε στον υποκαθιστάμενο το ποσό των 2.380 ευρώ από την εταιρεία "..." μέσω της Εθνικής Τράπεζας που αναλογούσε το ποσό των 2000 ευρώ για αμοιβή του και 380 ευρώ για ΦΠΑ επ' αυτής. Ότι ο ισχυρισμός του πρώτου εναγομένου ότι οι επίδικες μελέτες δεν έγιναν, ούτε κατατέθηκαν τέτοιες στην Πολεοδομία δεν αποδεικνύεται, καθόσον από την περιεχόμενη στο 7412/4-3-2011 έγγραφο- απάντηση της Πολεοδομίας προς αυτόν επί αίτησής του ότι κατά τον γενόμενο έλεγχο καμία κίνηση του φακέλου διαπιστώθηκε, εκτός της αναθέσεως του σε υπάλληλο μηχανικό για τη διενέργεια ελέγχου, ότι ο φάκελος δεν βρέθηκε ουδόλως αποκλείεται η υποβολή των μελετών, αφού μετά την καθυστέρηση τόσων ετών (2005 -2011) και εφόσον δεν εκδόθηκε τελικά η αιτούμενη άδεια, λόγω δέσμευσης του ακίνητου για την ..., ο φάκελος ενδεχομένως επιστράφηκε (βλ.

και κατάθεση μάρτυρα εναγομένων, πολιτικού μηχανικού, ο οποίος αναφέρει επί λέξει "...Επιστρέφεται μετά από 9 μήνες ο φάκελος στον ιδιώτη, έτσι λέει ο νόμος...), ενώ το γεγονός ότι δεν προκύπτει από το πρωτόκολλο της υπηρεσίας η επιστροφή του και σε ποιόν δεν αναιρεί τα παραπάνω, λαμβανομένου υπόψη και του μεγάλου χρονικού διαστήματος μεταξύ κατάθεσης του φακέλου και της απάντησης της Πολεοδομίας στην αίτηση του εκκαλούντος.

Σύμφωνα με τις παραδοχές αυτές και παράθεση διαφόρων επιχειρημάτων το δευτεροβάθμιο δικαστήριο έκρινε ότι οι επίδικες μελέτες, έγιναν και παραδόθηκαν από τον πρώτο υποκαθιστάμενο στον πρώτο εναγόμενο Ι. Κ.,ο οποίος ενεργούσε ατομικά και ως εκπρόσωπος εταιρειών συμφερόντων του και ευθύνεται ο ίδιος και ατομικά για την καταβολή της νόμιμης αμοιβής του υποκαθιστάμενου μηχανικού γι αυτό απέρριψε κατ' ουσίαν την έφεση του και με τον τρόπο αυτό επικύρωσε την εκεί εκκαλουμένη απόφαση που είχε κρίνει ομοίως.

Με την κρίση αυτή το Εφετείο δεν παραβίασε ούτε ευθέως ούτε εκ πλαγίου τις ουσιαστικού δικαίου διατάξεις που αναφέρονται ανωτέρω υπό στ. 8.Πράγματι, το δικαστήριο της ουσίας,με σαφήνεια,πληρότητα και χωρίς αντιφάσεις δέχεται την κατάρτιση της ένδικης σύμβασης μεταξύ του υποκαθισταμένου μηχανικού και του αναιρεσείοντος ο οποίος ενεργούσε και ατομικά ,την εκτέλεση των μελετών την παράδοση και έγκριση αυτών από τον αναιρεσείοντα και στη συνέχεια την κατ' εντολήν αυτού κατάθεση αίτησης και μελετών στην Πολεοδομία από τον υποκαθιστάμενο.Παρατηρείται ότι οι αποδιδόμενες με τον δεύτερο πρόσθετο λόγο ασάφειες της προσβαλλομένης με βάση τα αναφερόμενα στην ελάσσονα πρόταση αυτής ότι "από την απάντηση της Πολεοδομίας ουδόλως αποκλείεται η υποβολή των μελετών, αφού μετά την καθυστέρηση τόσων ετών 2005-2011 και εφόσον δεν εκδόθηκε τελικά η αιτούμενη άδεια ,λόγω δέσμευσης του ακινήτου για την ..., ο φάκελος ενδεχομένως επεστράφη"αφορούν επιχειρήματα του δικαστηρίου ενισχυτικά του αποδεικτικού του πορίσματος για τα οποία δεν ιδρύεται ο επικαλούμενος αναιρετικός λόγος για εκ πλαγίου παραβίαση και όχι παραδοχές οι οποίες εκτίθενται σαφώς στην προσβαλλόμενη.

Επομένως, ο τέταρτος λόγος της αιτήσεως αναιρέσεως από τον αρ.1 άρθρου 559 ΚΠολΔ και οι δεύτερος και τρίτος πρόσθετοι λόγοι αυτής από τον αρ.19 άρθρου 559ΚΠολΔ καθώς και οι συναφείς μ' αυτούς αιτιάσεις είναι αβάσιμοι.

10.Σύμφωνα με τις σκέψεις αυτές και αφού δεν υπάρχει άλλος λόγος αναιρέσεως, πρέπει να απορριφθεί η κρινομένη αίτηση και οι πρόσθετοι λόγοι και να καταδικασθεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλήτου και των κληθέντων ( προσθέτως παρεμβάντων υπέρ του τελευταίου στο πρωτοβάθμιο δικαστήριο) που παραστάθηκαν και κατέθεσαν κοινές προτάσεις, κατά το νόμιμο και βάσιμο αίτημα αυτών (ΚΠολΔ 176, 183 και 191 παρ.2) κατά τα διαλαμβανόμενα στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει ως απαράδεκτη την από 10-11-2017 αίτηση αναιρέσεως και τους από 2-2-2018 πρόσθετους λόγους κατά το μέρος που προσβάλλεται η 39/2014 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών.

ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΙ την ίδια από 10-11-2017 αίτηση αναιρέσεως και τους από 2-2-2018 πρόσθετους λόγους κατά της 3825/2017 αποφάσεως του Εφετείου (Μονομελούς)Αθηνών. Και

ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΕΙ τον αναιρεσείοντα στην πληρωμή χιλίων οκτακοσίων(1.800) ευρώ για τα δικαστικά έξοδα του αναιρεσίβλητου ΤΕΕ και των παρισταμένων (κληθέντων, προσθέτως παρεμβάντων) Ά. Σ. και εταιρείας με την επωνυμία "... ΕΠΕ".

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 19 Μαρτίου 2019.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 25 Ιουλίου 2019.

Η ΠΡΟΕΔΡΕΥΟΥΣΑ

Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ