Supreme Court dismisses appeal for lack of specific facts and clear grounds regarding res judicata.
Grecia (EL)
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the appellant's request to overturn the Athens Court of Appeal's decision. The appellant argued that the lower court incorrectly applied res judicata principles regarding a doctor's salary dispute, but the court found the appeal grounds insufficient. The decision was rejected because the appeal petition failed to clearly identify the specific legal errors, the subject matter of prior judgments, and the factual circumstances required to establish a violation of res judicata rules.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArticles 566, 118(4), 577(1) of the Code of Civil Procedure: An appeal petition must clearly and specifically state the grounds for appeal and the factual circumstances constituting the alleged error; vague petitions lacking specific details on prior judgments and legal errors are inadmissible.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Απόφαση 916 / 2006 (Β1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 916/2006
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
B1' Πολιτικό Τμήμα
Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Θεόδωρο Αποστολόπουλο, Αντιπρόεδρο, Ιωάννη Δαβίλλα, Γεώργιο Καράμπελα, Εμμανουήλ Καλούδη και Μάριο - Φώτιο Χατζηπανταζή, Αρεοπαγίτες.
Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 7 Φεβρουαρίου 2006, με την παρουσία και του γραμματέα Αθανασίου Λιάπη, για να δικάσει μεταξύ:
Του αναιρεσείοντος: Ν.Π.Δ.Δ. με την επωνυμία "ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΟ ΓΕΝΙΚΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ ΠΑΙΔΩΝ ΑΘΗΝΩΝ ΠΑΝ. ΚΑΙ ΑΓΛΑΪΑΣ ΚΥΡΙΑΚΟΥ", που εδρεύει στην … και εκπροσωπείται νόμιμα. Εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Αργύρη Μάνθο βάσει δηλώσεως του άρθρου 242 § 2 Κ.Πολ.Δ., ο οποίος δεν κατέθεσε προτάσεις.
Του αναιρεσίβλητου: Κ. Ρ., κατοίκου…, ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Λεωνίδα Πανούση βάσει δηλώσεως του άρθρου 242 § 2 Κ.Πολ.Δ.
Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 17-12-1998 αγωγή του ήδη αναιρεσίβλητου, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 2015/2000 του ίδιου Δικαστηρίου και 7793/2001 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί το αναιρεσείον με την από 26 Απριλίου 2002 αίτησή του.
Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Ιωάννης Δαβίλλας, διάβασε την από 25-1-2006 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αιτήσεως αναιρέσεως.
ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Επειδή, από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 566, 118 εδαφ. 4 και 577 παρ. 1 ΚΠολΔ, προκύπτει ότι το αναιρετήριο πρέπει να περιέχει, με τρόπο σαφή και ορισμένο το λόγο αναιρέσεως και ειδικότερα τα πραγματικά περιστατικά τα οποία, κατά τον αναιρεσείοντα, στοιχειοθετούν την πλημμέλεια που αποδίδεται στην αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση.
Στην προκειμένη περίπτωση με τον μοναδικό λόγο αναιρέσεως προβάλλεται η αιτίαση ότι το Εφετείο που δίκασε, δεχθέν ως νόμιμη τη βάση της αγωγής του αναιρεσίβλητου - ενάγοντος, (δι)ότι εκ των αποφάσεων 227/1991 του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών και 846/1993 του ίδιου δικαστηρίου η οποία έγινε τελεσίδικη με την 574/1996 απόφαση του Εφετείου Αθηνών, παρήχθη δεδικασμένο εσφαλμένως το νόμο ερμήνευσε και εφήρμοσε, ενώ κατ' ορθή κρίση έπρεπε να δεχθεί, κατ' εφαρμογή του άρθρου 324 Κ.Πολ.Δ., ότι οι άνω αποφάσεις δεν παρήγαγαν δεδικασμένο, καθόσον δεν υφίσταται ταυτότης αντικειμένου δεδομένου ότι οι απαιτήσεις που είχαν κριθεί αφορούσαν και άλλο χρονικό διάστημα και είχαν επιδικαστεί κάτω από άλλο νομικό καθεστώς.
Η αναιρεσιβαλλομένη έπρεπε να δεχθεί ότι ο αναιρεσίβλητος, συνδεόμενος μετά του Νοσοκομείου με σύμβαση εργασίας ιδιωτικού δικαίου, όσον αφορά τη μισθοδότησή του υπήχθη από 1-7-1988 εις την Ε.Σ.Σ.Ε. της 22-12-1988 της Π.Ο.Ε.ΔΗ.Ν. Ο δε ισχυρισμός του ότι έπρεπε να μισθοδοτείται βάσει επιλεκτικών και μεμονωμένων διατάξεων (ήτοι του Ν. 201/75, της 42/1981 αποφάσεως του ΔΔΔΔ Πειραιώς και της 125/1981 όμοιας Αθηνών) στηρίζει κυρίως την αγωγή του επί της βάσεως "ποιος είναι ο επιλεκτικώτερος τρόπος αμοιβής" και είναι μη νόμιμος, διότι δεν επιτρέπεται να λαμβάνονται υπόψη και να εφαρμόζονται μία ή πλείονες διατάξεις των άνω νόμων για την δημιουργία ευνοϊκοτέρων αποδοχών και βάσει αυτών να προβάλλεται αξίωση καταβολής της επί πλέον διαφοράς.
Ο λόγος αυτός της αναιρέσεως είναι απορριπτέος προεχόντως ως αόριστος, αφού δεν αναφέρονται με σαφήνεια στο αναιρετήριο το αντικείμενο των προηγηθεισών δικών, τα ζητήματα που κρίθηκαν από τις εκδοθείσες στη δίκη εκείνη αποφάσεις, αναφορικά με τα αιτήματα, τα τότε επίδικα χρονικά διαστήματα και το ισχύον εκάστοτε νομικό καθεστώς, ούτε διευκρινίζεται τι δέχθηκε το Εφετείο για την προσβαλλόμενη απόφασή του, ως περιεχόμενο και αίτημα της ένδικης αγωγής και τι ως περιεχόμενο και διατακτικό των προηγηθεισών τελεσιδίκων αποφάσεων.
Τέλος δεν αναφέρονται τα πραγματικά περιστατικά που προσδιορίζουν την συγκεκριμένη πλημμέλεια της προσβαλλόμενης αποφάσεως, ώστε να μπορεί να κριθεί αν παραβιάστηκαν οι περί δεδικασμένου διατάξεις του Κ.Πολ.Δ. και μάλιστα το άρθρο 324 ίδιου Κώδικα. Επισημαίνεται, ότι η προσβαλλόμενη απόφαση δέχθηκε δεδικασμένο από άλλες αποφάσεις, ήτοι τις 2034/1992, 668/1994 και 625/1997 τελεσίδικες αποφάσεις του Μονομελούς πρωτοδικείου Αθηνών.
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
Απορρίπτει την από 26-4-2002 αίτηση για αναίρεση της 7793/2001 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών.
Καταδικάζει το αναιρεσείον στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσίβλητου, που ορίζει σε επτακόσια εβδομήντα (770) ευρώ.
Κρίθηκε και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 2 3 Μαρτίου 2006. Και
Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στην Αθήνα στις 9 Μαΐου 2006.
Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ