Supreme Court dismisses appeal due to lack of legal interest when prior conduct renders the claim inadmissible.

Απόφαση 913 / 2010 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 913/2010

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές:Δημήτριο Δαλιάνη, Αντιπρόεδρο, Ρένα Ασημακοπούλου, Ιωάννη Ιωαννίδη, Χαράλαμπο Ζώη και Αθανάσιο Κουτρομάνο, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 12 Οκτωβρίου 2009, με την παρουσία και της γραμματέως Αικατερίνης Σιταρά, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Ανώνυμης Εταιρίας με την επωνυμία BALKAN ANΩNYMH EMΠOΡIKH KAI BIOMΗΧΑΝΙΚΗ ΕΤΑΙΡΙΑ, ΑΛΟΥΜΙΝΙΟΥ-PVC-ΕΞΑΡΤΗΜΑΤΩΝ ΜΗΧΑΝΗΜΑΤΩΝ ΑΛΟΥΜΙΝΙΟΥ & ΣΙΔΗΡΟΥ- ΠΟΛΥΚΑΡΠΟΝΙΚΩΝ" και τον διακριτικό τίτλο ΒΑΛΚΑΝ ΑΕΒΕ ΚΑΤΑΣΕΚΥΑΖΟΝΤΑΣ ΛΥΣΕΙΣ" pr;vhn "BALKAN ΑΕΒΕ ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΕΙΕΣ ΕΙΣΑΓΩΓΕΣ-ΕΞΑΓΩΓΕΣ-ΚΑΤΑΣΚΕΥΕΣ ΜΗΧΑΝΗΜΑΤΩΝ ΑΛΟΥΜΙΝΙΟΥ ΚΑΙ ΣΙΔΗΡΟΥ-ΓΕΝΙΚΟ ΕΜΠΟΡΙΟ", και τον διακριτικό τίτλο "BALKAN AEBE" που εδρεύει στη Μεταμόρφωση Αττικής και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Γεώργιο Χρυσομάλλη.

Της αναιρεσίβλητης: Ανώνυμης Τραπεζικής Εταιρίας με την επωνυμία "ΕΘΝΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ της ΕΛΛΑΔΟΣ (ΕΤΕ)" που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Ιωάννη Γιανναράκο.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 21-2-2003 αγωγή της ήδη αναιρεσίβλητης και την από 20-11-2003 προσεπίκλησή της ήδη αναιρεσείουσας που κατατέθηκαν στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Θηβών και συνεκδικάσθηκαν. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 98/2004 του ίδιου Δικαστηρίου και 9720/2005 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητά η αναιρεσείουσα με την από 11-12-2008 αίτησή της. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Ιωάννης Ιωαννίδης ανέγνωσε την από 28-9-2009 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης. Ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, ο πληρεξούσιος της αναιρεσιβλήτου την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη της αντιδίκου στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Επειδή, όπως προκύπτει από τις διατάξεις των άρθρων 68, 556 παρ. 2 και 578 του Κ.Πολ.Δ., έννομο συμφέρον, ως προϋπόθεση του δικαιώματος ασκήσεως αναιρέσεως από τον νικήσαντα διάδικο, υπάρχει όταν οι αιτιολογίες της αποφάσεως αναπτύσσουν δεσμευτική ενέργεια (δεδικασμένο, διάπλαση), η οποία βλάπτει ή εκθέτει στον κίνδυνο βλάβης την έννομη κατάσταση (ουσιαστική ή δικονομική) του εν λόγω διαδίκου.

Εξάλλου, από τη διάταξη του άρθρου 281 ΑΚ συνάγεται ότι η καταχρηστική άσκηση του δικαιώματος δεν επηρεάζει την υπόστασή του, δεν επιφέρει δηλαδή την απώλεια ή απόσβεσή του. Ωστόσο, η διατήρηση αυτού παρόλον ότι η άσκησή του είναι στη συγκεκριμένη περίπτωση καταχρηστική, έχει ως επί το πλείστον θεωρητική μόνο αξία. 'Ετσι, αν το δικαστήριο απορρίψει την αγωγή, κρίνοντας, κατ' αποδοχή σχετικής ενστάσεως του εναγομένου, ότι η άσκηση με αυτή (αγωγή) του οικείου δικαιώματος είναι καταχρηστική, εκ του ότι η προηγηθείσα συμπεριφορά του ενάγοντος και η διαμορφωθείσα εν τω μεταξύ πραγματική κατάσταση δημιούργησαν στον εναγόμενο ευλόγως την πεποίθηση πως δεν επρόκειτο να ασκηθεί το δικαίωμα, τότε το παραγόμενο συναφώς δεδικασμένο εμποδίζει την επανάκριση αυτού του ζητήματος.

Στην περίπτωση συνεπώς αυτή, η απόρριψη της αγωγής όχι λόγω ανυπαρξίας του δικαιώματος αλλά κατ' αποδοχή της επικουρικώς προταθείσας από τον εναγόμενο ενστάσεως εκ του άρθρου 281 ΑΚ, δεν θεμελιώνει έννομο συμφέρον του τελευταίου (νικητή διαδίκου) προς άσκηση αναιρέσεως, αφού η ως άνω κρίση, περί απαγορεύσεως ασκήσεως του δικαιώματος λόγω καταχρηστικότητας, είναι δεσμευτική σε τυχόν νέα δίκη μεταξύ των ίδιων διαδίκων για το ίδιο δικαίωμα και άρα η διατήρηση του δικαιώματος καθεαυτή δεν μπορεί να βλάψει τη νομική θέση του εναγομένου.

Εν προκειμένω, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, η από 21-2-2003 αγωγή της αναιρεσίβλητης Τράπεζας, κατά το ενδιαφέρον μέρος της, με το οποίο ζητείτο να αναγνωρισθεί ότι οι λόγω πωλήσεως γενόμενες με σχετικά συμβόλαια δύο διαδοχικές μεταβιβάσεις της κυριότητας του αναφερόμενου σ' αυτή ακινήτου (η αρχική από την πρώτη στη δεύτερη εναγομένη και η επομένη από τη δεύτερη στην τρίτη εναγομένη και ήδη αναιρεσείουσα) είναι άκυρες, ως γενόμενες κατά παράβαση του άρθρου 4 του ν. 4112/1929 και δη χωρίς τη συναίνεση της αναιρεσίβλητης, προς εξασφάλιση απαιτήσεως της οποίας κατά της πρώτης των εναγομένων είχε εγγραφεί στο εν λόγω ακίνητο υποθήκη κατά τη διαδικασία και τις προϋποθέσεις του ν. 4112/1929, έγινε δεκτή από το Εφετείο έναντι των πρώτης και δεύτερης εναγομένων και αναγνωρίσθηκε η ακυρότητα της ως άνω αρχικής μεταβιβάσεως της κυριότητας του ακινήτου, απορρίφθηκε όμως έναντι της τρίτης των εναγομένων (αναιρεσείουσας), κατ' αποδοχή της προβληθείσας από αυτή ενστάσεως περί καταχρηστικής ασκήσεως του δικαιώματος προς αναγνώριση της ακυρότητας και της δεύτερης μεταβιβάσεως με τις ειδικότερες αιτιολογίες ότι από την προηγηθείσα συμπεριφορά της ενάγουσας (αναιρεσίβλητης) δημιουργήθηκε στην εναγομένη (αναιρεσείουσα) η πεποίθηση περί μη ασκήσεως του δικαιώματος και ότι η ανατροπή της διαμορφωμένης στο άνω ακίνητο πραγματικής καταστάσεως θα προκαλέσει αφόρητες και δυσβάστακτες συνέπειες στην αναιρεσείουσα και θα θέσει σε κίνδυνο την οικονομική υπόσταση της επιχειρήσεώς της.

Η απορριπτική αυτή κρίση δεν επάγεται καμία βλαπτική συνέπεια για την αναιρεσείουσα, η οποία, ως εκ τούτου δεν δικαιολογεί έννομο συμφέρον για την άσκηση της κρινόμενης αιτήσεως αναιρέσεως, αφού, σύμφωνα με όσα εκτίθενται στην πρώτη (μείζονα) πρόταση αυτού του συλλογισμού, το δημιουργηθέν συναφώς δεδικασμένο δεν αφήνει κανένα περιθώριο για να κριθεί, σε τυχόν νέα μεταξύ των αυτών διαδίκων δίκη, ότι είναι μη καταχρηστική και άρα επιτρεπτή η άσκηση του ως άνω (διατηρούμενου) δικαιώματος.

Τα όσα η αναιρεσείουσα αναφέρει στο αναιρετήριο, προς δικαιολόγηση του εννόμου συμφέροντός της, ότι δηλαδή α) η εγκυρότητα των σχετικών τίτλων ιδιοκτησίας έχει βαρύνουσα σημασία για τη χρηματοδότησή της από τράπεζες, β) στη μερίδα της στα οικεία βιβλία διεκδικήσεων έχει εγγραφεί με επιμέλεια της αναιρεσίβλητης η προσβαλλόμενη απόφαση και γ) στο εργοστάσιό της επί του άνω ακινήτου απεπειράθη η αναιρεσίβλητη να ενεργήσει αναγκαστική εκτέλεση "ποιούμενη χρήση της προσβαλλόμενης αποφάσεως", δεν φάσκουν τη συνδρομή εννόμου συμφέροντός της, καθόσον δεν προκύπτει - ούτε άλλωστε ισχυρίζεται η αναιρεσείουσα - ότι τα στοιχεία αυτά είναι ικανά κατά νόμο να προκαλέσουν κάποια (συγκεκριμένη) βλάβη στη νομική θέση της τελευταίας.

Επομένως, η κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως, με τον μοναδικό λόγο της οποίας (εκ του άρθρου 559 αρ. 1 Κ.Πολ.Δ. προσάπτεται στο Εφετείο η αιτίαση ότι, κατά παραβίαση των άρθρων 1 και 4 του ν. 4112/1929, αναγνώρισε την ακυρότητα της ως άνω αρχικής μεταβιβάσεως του ακινήτου, είναι απαράδεκτη για έλλειψη εννόμου συμφέροντος της αναιρεσείουσας και ως εκ τούτου πρέπει να απορριφθεί και να συμψηφισθούν τα δικαστικά έξοδα λόγω του δυσερμήνευτου των εφαρμοστέων ως άνω κανόνων δικαίου (άρθρ. 179 και 183 Κ.Πολ.Δ.).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 11-12-2008 αίτηση της BALKAN Α.Ε.Β.Ε, για αναίρεση της υπ' αριθ. 9720/2005 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών. Και

Συμψηφίζει όλα τα δικαστικά έξοδα.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 23 Νοεμβρίου 2009. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 25 Μαΐου 2010.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ