Supreme Court dismisses appeal for inadmissibility as arguments do not constitute legal grounds under Article 560 of the Code of Civil Procedure.

Απόφαση 894 / 2018 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 894/2018

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α1' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Ιωάννη Γιαννακόπουλο, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου (κωλυομένου του Αντιπροέδρου του Αρείου Πάγου Γεωργίου Λέκκα), Αθανάσιο Καγκάνη, Αλτάνα Κοκκοβού, Ιωάννη Μπαλιτσάρη και Χρήστο Τζανερρίκο - Εισηγητή, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΕ δημόσια στο ακροατήριό του, στις 26 Φεβρουαρίου 2018, με την παρουσία και του Γραμματέα Γεωργίου Φιστούρη, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Κ. Μ. του Ε., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Στυλιανό Τζανουδάκη και κατέθεσε προτάσεις.

Της αναιρεσιβλήτου: Ομόρρυθμης Εταιρείας με την επωνυμία "... Ο.Ε.", που εδρεύει στο … και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Λάμπρο Σταμάτη και κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 4/10/2013 ανακοπή του ήδη αναιρεσείοντος, που κατατέθηκε στο Ειρηνοδικείο Ρεθύμνου. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 100/2015 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 54/2017 του Μονομελούς Πρωτοδικείου Ρεθύμνου. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 2/6/2017 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, ο πληρεξούσιος της αναιρεσιβλήτου την απόρριψή της και καθένας την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι. Κατά την διάταξη του άρθρου 246 ΚΠολΔ, που εφαρμόζεται και στην αναιρετική διαδικασία, (άρθρο 573 παρ. 1 του ίδιου Κώδικα), το δικαστήριο σε κάθε στάση τη δίκης μπορεί, αυτεπαγγέλτως ή ύστερα από αίτηση κάποιου διαδίκου, να διατάξει την ένωση και συνεκδίκαση περισσότερων εκκρεμών ενώπιόν του δικών ανάμεσα στους ίδιους ή διαφορετικούς διαδίκους, αν υπάγονται στην ίδια διαδικασία και, κατά την κρίση του, διευκολύνεται ή επιταχύνεται η διεξαγωγή της δίκης ή επέρχεται μείωση των εξόδων.

Στην προκειμένη περίπτωση, κατά την αναφερόμενη στην αρχή της παρούσας δικάσιμο του παρόντος δικαστηρίου, συζητήθηκαν: α) η από 08-06-2017 αίτηση αναιρέσεως και, β) οι με ιδιαίτερο δικόγραφο από 17-11-2017, παραδεκτώς ασκηθέντες, πρόσθετοι λόγοι αυτής (βλ. 1383Ε/06-12-2017 έκθεση επιδόσεως στην καθ' ης της δικαστικής επιμελήτριας στο Πρωτοδικείο Ρεθύμνου Ε. Κ.), κατά της, αντιμωλία εκδοθείσας, υπ' αριθμόν 54/2017 αποφάσεως του, κατ' έφεση δικάσαντος, Μονομελούς Πρωτοδικείου Ρεθύμνου. Η ένδικη αίτηση και οι πρόσθετοι λόγοι της πρέπει να συνεκδικασθούν, αφού είναι συναφείς, αλλά και διότι οι πρόσθετοι λόγοι δεν έχουν αυθυπαρξία και συζητούνται, υποχρεωτικά, μαζί με αυτήν (βλ. ΑΠ 507/2017, ΑΠ 478/1981).

ΙΙ. Ο από το άρθρο 560 αρ. 1 ΚΠολΔ λόγος αναίρεσης δημιουργείται μόνο προκειμένου για ευθεία παράβαση κανόνων του ουσιαστικού δικαίου, όχι όμως και κανόνων του δικονομικού δικαίου. Δικονομικοί θεωρούνται εκείνοι οι κανόνες δικαίου που καθορίζουν την διαδικασία, τα όργανα και τη μορφή της έννομης προστασίας. Τέτοια είναι και η διάταξη του άρθρου 495 ΚΠολΔ (βλ. ΑΠ 2248/2014, ΑΠ 817/2000). Επομένως, ο πρώτος λόγος της αναίρεσης, με τον οποίο ο αναιρεσείων προβάλλει την αιτίαση, ότι το Εφετείο, με το να απορρίψει την ένδικη έφεσή του ως απαράδεκτη, λόγω μη κατάθεσης, κατά την άσκησή της του παραβόλου των 200 ευρώ, καθώς δεν είχε επισυναφθεί αυτό στη σχετική έκθεση που συνέταξε στο τέλος του δικογράφου της η γραμματέας του πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου, παραβίασε την διάταξη του άρθρου 495 (παρ. 4, ήδη 3) ΚΠολΔ, είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος, επειδή η διάταξη αυτή θεσπίζει κανόνα δικονομικού δικαίου και η παραβίασή της δεν ιδρύει τον από το άρθρο 560 αρ. 1 ΚΠολΔ λόγο αναίρεσης, ενώ, πρέπει να σημειωθεί ότι με το ίδιο άρθρο (560 ΚΠολΔ) δεν ιδρύεται αναιρετικός λόγος, αντίστοιχος με αυτόν από τον αριθμ. 14, άρθρ. 559 ΚΠολΔ, αν το δικαστήριο παρά το νόμο κήρυξε ή δεν κήρυξε ακυρότητα, έκπτωση από δικαίωμα ή απαράδεκτο.

IΙΙ. Περαιτέρω, κατά την ίδια, ως άνω διάταξη (άρθρου 560 ΚΠολΔ) κατά των αποφάσεων των ειρηνοδικείων, καθώς και των αποφάσεων των πρωτοδικείων που εκδίδονται σε εφέσεις κατά των αποφάσεων των ειρηνοδικείων επιτρέπεται αναίρεση εκτός από την προαναφερθείσα (στην παρ.

ΙΙ της παρούσας) περίπτωση και, 2) αν το δικαστήριο δεν συγκροτήθηκε όπως ορίζει ο νόμος..., 3) αν το δικαστήριο έχει υπερβεί τη δικαιοδοσία των πολιτικών δικαστηρίων ή δεν είχε καθ` ύλην αρμοδιότητα, 4) αν παράνομα αποκλείστηκε η δημοσιότητα της διαδικασίας, 5) αν το δικαστήριο έλαβε υπόψη πράγματα που δεν προτάθηκαν ή δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης και 6) αν η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση... Οι αμέσως πιο πάνω αναιρετικοί λόγοι απαριθμούνται περιοριστικά, αντιστοιχούν δε προς τους λόγους αναίρεσης που προβλέπονται από τους αριθμούς 1, 2, 4, 5, 7, 8 και 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, προς τους οποίους, όμως, δεν ταυτίζονται απολύτως (Ολ. ΑΠ 45/1987). Εξάλλου, ως πράγματα των οποίων η μη λήψη υπόψη από το δικαστήριο της ουσίας ιδρύει τον από τη διάταξη αυτή λόγο αναιρέσεως, νοούνται οι αυτοτελείς ισχυρισμοί που, υπό την προϋπόθεση της νόμιμης προτάσεώς τους, θεμελιώνουν ιστορικώς το αίτημα της αγωγής, ανταγωγής, ενστάσεως ή αντενστάσεως, ως και οι λόγοι εφέσεως που περιέχουν παράπονα κατά της πρωτοβάθμιας απόφασης (ΟλΑΠ 13/1995).

Στην προκειμένη περίπτωση, με τον δεύτερο λόγο της υπό κρίση αιτήσεώς του ο αναιρεσείων μέμφεται το Εφετείο ότι υπέπεσε στην από τον αριθμό 5 άρθρου 560 ΚΠολΔ πλημμέλεια (επί λέξει) διότι: "...Στην προκειμένη περίπτωση το οφειλόμενο παράβολο διακοσίων (200) ευρώ κατατέθηκε την 08-09-2015 (βλέπε τα ... παράβολα Δημοσίου & ΤΑΧΔΙΚ). Αναφέρεται δε εις την έκθεση καταθέσεως που συνετάγη από τον αρμόδιον γραμματέα (βλ. υπ' αριθμ. 33/2015 έκθεση καταθέσεως)...". Ο λόγος όμως αυτός, με το προεκτεθέν περιεχόμενο, είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος, αφού τα όσα εκθέτει, για την θεμελίωσή του, ο αναιρεσείων δεν αποτελούν "πράγματα", με την προεκτεθείσα έννοια.

IV. Τέλος, ως απαράδεκτος πρέπει ν' απορριφθεί και ο (μοναδικός) πρόσθετος αναιρετικός λόγος, με τον οποίον ο αναιρεσείων, προβάλλει ότι το Εφετείο υπέπεσε στην από τον αριθμό 14 του άρθρου 559 ΚΠολΔ πλημμέλεια, επαναλαμβάνοντας, για την θεμελίωσή του, τα όσα διαλαμβάνει προς υποστήριξη των προαναφερθέντων (δύο) αναιρετικών του λόγων, αφού σύμφωνα με την προαναφερθείσα, περιοριστική, απαρίθμηση του εφαρμοζομένου, εν προκειμένω, άρθρου 560 ΚΠολΔ, δεν ιδρύεται, από αυτό, τέτοιος λόγος.

V. Κατ' ακολουθίαν των ανωτέρω, μη υπάρχοντος άλλου αναιρετικού λόγου προς έρευνα, η υπό κρίση αίτηση αναιρέσεως πρέπει ν' απορριφθεί και να καταδικασθεί ο αναιρεσείων, λόγω της ήττας του, στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης, κατά παραδοχή του σχετικού αιτήματος, που υπέβαλε αυτή με τις προτάσεις της (άρθρα 106, 176 και 183 ΚΠολΔ), όπως ορίζεται στο διατακτικό. Τέλος, πρέπει να διαταχθεί η εισαγωγή στο Δημόσιο Ταμείο του κατατεθέντος για την άσκηση της αναιρέσεως παραβόλου (άρθρο 495 παρ. 3 ΚΠολΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 02/10/2017 αίτηση και τους από 17-11-2017 προσθέτους λόγους της, για αναίρεση της υπ' αριθμόν 54/2017 αποφάσεως του Μονομελούς Πρωτοδικείου Ρεθύμνου.

Επιβάλλει στον αναιρεσείοντα τα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης, τα οποία προσδιορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) ευρώ.

Διατάσσει την εισαγωγή στο Δημόσιο Ταμείο του κατατεθέντος, για την άσκηση της ένδικης αίτησης αναιρέσεως, παραβόλου.

ΚΡΙΘΗΚΕ και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 17 Απριλίου 2018.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση, στο ακροατήριό του, στις 10 Μαΐου 2018.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ