Supreme Court allows appeal against appeal dismissal due to failure to consider sworn witness statement evidence.
Grecia (EL)
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court allowed the appeal against the Second Instance Court's dismissal of the appellant's claims regarding public land use. The appellant argued that the lower court improperly ignored a sworn witness statement submitted during the summary proceedings, which contained testimony contradicting the respondent's claim of unauthorized occupation. The Court ruled that under the summary procedure, the Second Instance Court was obligated to consider this evidence to form judicial conclusions, rendering the dismissal of the appeal grounds admissible.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArticles 335, 338, 339, 341, 346 of the Code of Civil Procedure; Article 559(11)(c) of the Code of Civil Procedure: An appeal is admissible if the court of first instance failed to consider evidence presented by the parties, and the court of second instance must consider such evidence to form judicial conclusions in summary proceedings.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Απόφαση 881 / 2013 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 881/2013
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
Α1' Πολιτικό Τμήμα
Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Βασίλειο Λυκούδη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Ιωάννη Σίδερη, Νικόλαο Λεοντή, Γεώργιο Γεωργέλλη και Αντώνιο Ζευγώλη, Αρεοπαγίτες.
Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριό του την 1η Απριλίου 2013, με την παρουσία και του Γραμματέα Γεωργίου Φιστούρη, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:
Της αναιρεσείουσας: ανώνυμης εταιρείας που εδρεύει στο Δήμο Ρόδου, με την επωνυμία "Ο ΚΟΛΟΣΣΟΣ Ανώνυμος Εταιρεία Ξενοδοχειακών και τουριστικών Επιχειρήσεων" νόμιμα εκπροσωπούμενης, η οποία εκπροσωπήθηκε από την πληρεξουσία δικηγόρο της Ασημένη Βεργή.
Του αναιρεσιβλήτου: Ελληνικού Δημοσίου, νόμιμα εκπροσωπούμενου από τον Προϊστάμενο της Κτηματικής Υπηρεσίας Δωδεκανήσου, το οποίο στο ακροατήριο εκπροσωπήθηκε από τον Γεώργιο Βαμβακίδη, Πάρεδρο του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους, με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔικ.
Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 29 Νοεμβρίου 2000 ανακοπή της ήδη αναιρεσείουσας που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Ρόδου (διαδικασία Ασφαλιστικών μέτρων). Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 1748/2002 οριστική του ιδίου δικαστηρίου και 152/2010 του Εφετείου Δωδεκανήσου. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 13 Ιουνίου 2012 αίτησή της.
Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης, Αντώνιος Ζευγώλης, ανέγνωσε την από 11 Μαρτίου 2013 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε να γίνει δεκτή η αίτηση αναιρέσεως.
Η πληρεξουσία της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως και την καταδίκη του αντιδίκου της στην δικαστική δαπάνη της.
ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Ο αναιρετικός λόγος του άρθρου 559 αριθμ. 11 περ. γ' ΚΠολΔ ιδρύεται όταν το δικαστήριο της ουσίας δεν έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα που οι διάδικοι επικαλέσθηκαν και προσκόμισαν είτε προς άμεση απόδειξη, είτε για τη συναγωγή δικαστικών τεκμηρίων. Κατά την έννοια του πιο πάνω εδαφίου, για την ίδρυση του λόγου αυτού αναιρέσεως αρκεί και μόνη η ύπαρξη αμφιβολιών για τη λήψη υπόψη από το δικαστήριο προσκομισθέντων με επίκληση αποδεικτικών μέσων, τα οποία το δικαστήριο έχει υποχρέωση να λαμβάνει υπόψη κατά τις συνδυασμένες διατάξεις των άρθρων 335, 338, 339, 341 και 346 ΚΠολΔ (Ολ.ΑΠ 2/2008).
Περαιτέρω, από τις διατάξεις των άρθρων 115 του από 11/12.11.1929 δ/τος "περί διοικήσεως δημοσίων κτημάτων", 14 παρ.2 και 690 παρ.1 ΚΠολΔ σαφώς συνάγεται ότι η ανακοπή εκείνου εις βάρος του οποίου εκδόθηκε το προβλεπόμενο από την πρώτη των άνω διατάξεων πρωτόκολλο αποζημίωσης για χρήση δημοσίου κτήματος δικάζεται, αναλόγως ποσού από το αρμόδιο Ειρηνοδικείο ή Μονομελές Πρωτοδικείο με την διαδικασία των ασφαλιστικών μέτρων (άρθρα 682 επ.
ΚΠολΔ), κατά την οποία το δικαστήριο αρκείται σε πιθανολόγηση των ισχυρισμών των διαδίκων, σύμφωνα με το άρθρο 690 παρ.1 ΚΠολΔ, μπορεί δε, σύμφωνα με το άρθρο 691 παρ. 1 του ίδιου Κώδικα, και αυτεπαγγέλτως να συγκεντρώσει όλα τα στοιχεία για το σχηματισμό της κρίσης του (ΑΠ 950/2009). Εξάλλου, οι ένορκες βεβαιώσεις ενώπιον ειρηνοδίκη ή συμβολαιογράφου, που κατά το άρθρο 339 ΚΠολΔ προβλέπονται ως αυτοτελές αποδεικτικό μέσο, εφόσον αυτές πρόκειται να χρησιμοποιηθούν ως νόμιμο αποδεικτικό μέσο ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου, κατά το άρθρο 270 παρ. 2 ΚΠολΔ, πρέπει να έχει προηγηθεί, σύμφωνα με την τελευταία αυτή διάταξη, νόμιμη κλήτευση του αντιδίκου εκείνου που έχει την επιμέλεια της καταθέσεως, διότι διαφορετικά δεν αποτελούν νόμιμο αποδεικτικό μέσο.
Τα ανωτέρω δεν ισχύουν όμως όταν η ένορκη βεβαίωση λήφθηκε για να χρησιμοποιηθεί σε δίκη κατά την οποία εφαρμόζεται η διαδικασία των ασφαλιστικών μέτρων στην οποία δεν προβλέπεται, όπως στην τακτική διαδικασία (άρθρο 270 παρ. 2 ΚΠολΔ) ή στις ειδικές διαδικασίες (άρθρα 650 παρ. 1, 671 παρ. 1, 681 Α και 681 Β ΚΠολΔ), το αποδεικτικό μέσο των ενόρκων βεβαιώσεων ενώπιον ειρηνοδίκη ή συμβολαιογράφου, αλλά ισχύουν, όπως προαναφέρθηκε, ιδιαίτεροι κανόνες ως προς την απόδειξη, την συγκέντρωση των αποδεικτικών μέσων και την εν γένει διαδικασία της αιτήσεως.
Συνεπώς, στη δίκη που εφαρμόζεται η διαδικασία των ασφαλιστικών μέτρων, στην οποία λαμβάνονται υπόψη και μη πληρούντα τους όρους του νόμου αποδεικτικά μέσα, οι ένορκες βεβαιώσεις που λήφθηκαν χωρίς προηγούμενη κλήτευση του αντιδίκου εκείνου που είχε την επιμέλεια της καταθέσεως, λαμβάνονται υπόψη από το δικαστήριο και συνεκτιμώνται για τη συναγωγή δικαστικών τεκμηρίων (ΑΠ 1857/2011, ΑΠ Ποιν. 120/2010).
Στην προκειμένη περίπτωση, από την επιτρεπτή επισκόπηση των διαδικαστικών εγγράφων (άρθρο 561 παρ. 2 ΚΠολΔ), προκύπτει ότι η αναιρεσείουσα με την από 29-11-2000 ανακοπή της ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Ρόδου ζήτησε, για τους αναφερόμενους σ' αυτήν λόγους, την ακύρωση άλλως τη μεταρρύθμιση του υπ' αριθ. 44/2000 πρωτοκόλλου καθορισμού αποζημίωσης του Προϊσταμένου της Κτηματικής Υπηρεσίας Δωδεκανήσου για αυθαίρετη κατάληψη και χρήση κοινόχρηστου χώρου αιγιαλού και παραλίας, συνολικής εκτάσεως 3.212 τ.μ., στη θέση "Καστράκι" Φαληρακίου Ρόδου, με το οποίο καθορίστηκε εις βάρος της αποζημίωση 73.330.832 δραχμών για το χρονικό διάστημα από 1-1-1987 έως 31-8-2000.
Το Εφετείο, δικάζοντας επί των συνεκδικασθεισών εφέσεων των διαδίκων, κατά της αποφάσεως του πρωτοβαθμίου Δικαστηρίου, απέρριψε με την προσβαλλόμενη απόφασή του, όλους τους λόγους της ανακοπής της αναιρεσείουσας, που αποτελούσαν και λόγους της έφεσής της. Με τους πρώτο και τρίτο λόγους του αναιρετηρίου, από το άρθρο 559 αριθ. 11 περ.
γ' ΚΠολΔ, προβάλλεται η αιτίαση, ότι το Εφετείο απέρριψε τον τρίτο λόγο της ανακοπής και δεύτερο αντίστοιχο της εφέσεως της αναιρεσείουσας, με τους οποίους ισχυρίσθηκε ότι δεν υφίσταται αυθαίρετη κατάληψη και χρήση της επίδικης εκτάσεως και άρση του κοινόχρηστου χαρακτήρα αυτής, με τις αναφερόμενες στο άνω πρωτόκολλο παρεμβάσεις στο χώρο αυτό, καθόσον δεν έλαβε υπόψη την με επίκληση προσκομισθείσα ενώπιόν του, υπ' αριθμ. .../22-2-2002 ένορκη βεβαίωση του Συμβολαιογράφου Ρόδου Κωνσταντίνου Τζεδάκη, η οποία λήφθηκε κατά την πρωτόδικη δίκη, στην οποία περιέχεται η κατάθεση του μάρτυρός της πολιτικού μηχανικού Μ.
Λ., ο οποίος βεβαιώνει ότι δεν εμποδίζεται η ελεύθερη πρόσβαση των πολιτών προς την παραλία και τους παραπάνω κοινόχρηστους χώρους από τους αναφερόμενους στο πρωτόκολλο παρεμβάσεις της ανακόπτουσας. Πράγματι, στην προσβαλλόμενη απόφαση βεβαιώνεται ότι για την έρευνα των λόγων της ανακοπής και των ισχυρισμών των διαδίκων "...
η κατάθεση του μάρτυρα της ανακόπτουσας Μ. Λ. του Ι., που περιέχεται στην υπ' αριθ. .../22-2-2002 ένορκη βεβαίωση του Συμβολαιογράφου Ρόδου Κωνσταντίνου Τζεδάκη, η οποία λήφθηκε κατά την πρωτόδικη δίκη, δεν λαμβάνεται υπόψη από το Δικαστήριο τούτο, ούτε για τη συναγωγή δικαστικών τεκμηρίων, καθόσον αυτή λήφθηκε χωρίς κλήτευση του αντιδίκου και χωρίς παράσταση αυτού ...".
Όμως, σύμφωνα με όσα αναφέρονται στη μείζονα σκέψη, η άνω ένορκη βεβαίωση, ενόψει της εφαρμοζόμενης διαδικασίας των ασφαλιστικών μέτρων, έπρεπε να ληφθεί υπόψη από το Εφετείο και να συνεκτιμηθεί για τη συναγωγή δικαστικών τεκμηρίων, προς πιθανολόγηση του άνω ουσιώδους ισχυρισμού της αναιρεσείουσας, αφού όπως προκύπτει από τις ενώπιόν του κατατεθείσες προτάσεις της τελευταίας, έγινε νόμιμη επίκληση αυτής, και επομένως, οι ερευνώμενοι λόγοι αναιρέσεως (πρώτος και τρίτος), από το άρθρο 559 αρ. 11 περ.
γ ΚΠολΔ, είναι βάσιμοι. Κατ' ακολουθίαν των ανωτέρω, μετά την παραδοχή των παραπάνω λόγων αναιρέσεως, παρελκούσης της έρευνας των λοιπών, πρέπει να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση, και να παραπέμφθει η υπόθεση προς περαιτέρω εκδίκαση ενώπιον του αυτού Εφετείου Δωδεκανήσου, που την εξέδωσε, εφόσον είναι δυνατή η σύνθεσή του από άλλους δικαστές (άρθρο 580 παρ. 3 ΚΠολΔ, όπως η παράγραφος αυτή αντικαταστάθηκε με το άρθρο 65 παρ. 1 του Ν. 4139/2013), να καταδικασθεί δε το αναιρεσίβλητο στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσείουσας (άρθρα 176 και 183 ΚΠολΔ και 22 του ν. 3693/1957), όπως ειδικότερα ορίζεται στο διατακτικό.
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
Αναιρεί την υπ' αριθ. 152/2010 απόφαση του Εφετείου Δωδεκανήσου.
Παραπέμπει την υπόθεση προς περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο ως άνω Δικαστήριο, συντιθέμενο από άλλους δικαστές.
Καταδικάζει το αναιρεσίβλητο στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσείουσας, τα οποία ορίζει σε τριακόσια πενήντα (350) ευρώ.
Κρίθηκε και αποφασίσθηκε, στην Αθήνα, στις 16 Απριλίου 2013.
Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ O ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ
Δημοσιεύθηκε, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στις 13 Μαΐου 2013.
Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ