Supreme Court dismisses appeal against lower court's rejection of employment claim as inadmissible due to vagueness.

Απόφαση 701 / 2011 (Β2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 701/2011

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

B2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Μίμη Γραμματικούδη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Αντώνιο Αθηναίο, Σαράντη Δρινέα, Χριστόφορo Κοσμίδη και Νικόλαο Τρούσα, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του την 8η Φεβρουαρίου 2011 , με την παρουσία και της Γραμματέως Αικατερίνης Καραβέλη, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1) Β. Π. του Α. ,2) Λ. Π. του Κ., κατοίκων .... Παραστάθηκαν μετά του πληρεξουσίου δικηγόρου τους Δημητρίου Μπαμπάτσικου, ο οποίος δεν κατέθεσε προτάσεις.

Της αναιρεσίβλητης: Ανώνυμης εταιρείας με την επωνυμία " Δημόσια Επιχείρηση Ηλεκτρισμού- ΔΕΗ Α.Ε ",η οποία εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα. Εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο Κωνσταντίνο Παπαδημητρίου.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 15-07-2005 αγωγή των ήδη αναιρεσειόντων που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Επί της αγωγής εκδόθηκε η 331/2008 απόφαση του ίδιου Δικαστηρίου και, κατόπιν ασκήσεως εφέσεως, η 5177/2009 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 7-12- 2009 αίτησή τους.

Κατά τη συζήτηση της αιτήσεως αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Νικόλαος Τρούσας ανέγνωσε την από 28-01-2011 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αιτήσεως αναιρέσεως.

Ο πληρεξούσιος των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αναίρεσης και ο πληρεξούσιος της αναιρεσίβλητης την απόρριψη, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ο αναιρετικός λόγος του αριθμού 11 περ. γ του άρθρου 559 ΚΠολΔ δημιουργείται αν το δικαστήριο της ουσίας παρέλειψε να λάβει υπόψη του, κατά τη διαμόρφωση της αποδεικτικής του κρίσεως, αποδεικτικά μέσα που παραδεκτώς και νομίμως επικαλέσθηκαν οι διάδικοι και τα οποία ήταν χρήσιμα προς άμεση ή έμμεση απόδειξη πραγματικών γεγονότων με ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης, δηλαδή στο διατακτικό της προσβαλλόμενης αποφάσεως (ΟλΑΠ 42/2002). Ο λόγος αυτός δεν ιδρύεται, όταν το δικαστήριο απέρριψε την αγωγή ως απαράδεκτη λόγω αοριστίας (ΟλΑΠ 3/1997). Στην προκείμενη περίπτωση, όπως προκύπτει από την επισκόπηση της προσβαλλομένης αποφάσεως, το Εφετείο απέρριψε την ένδικη αγωγή με την οποία οι αναιρεσείοντες ζήτησαν να αναγνωριστεί ότι η αναιρεσίβλητη όφειλε να τους εντάξει από 1-9-1997 στην κατηγορία Τ4 του μόνιμου προσωπικού της και στο μισθολογικό κλιμάκιο 10, σύμφωνα με το άρθρο 6 του ΚΚΠ/ΔΕΗ κλπ και να υποχρεωθεί να τους καταβάλει τις διαφορές αποδοχών που προκύπτουν από τις επικαλούμενες μισθολογικές διαφορές των κλιμακίων για τα έτη 2000-2005, ως αόριστη.

Συνεπώς, ο πρώτος λόγος αναιρέσεως, κατά το μέρος αυτού με το οποίο προβάλλεται η από το άρθρο 559 αρ. 11 περ. γ' ΚΠολΔικ αιτίαση, είναι απαράδεκτος. Κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 19 του ΚΠολΔ αναίρεση επιτρέπεται αν η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση και ιδίως αν δεν έχει καθόλου αιτιολογίες ή έχει αιτιολογίες αντιφατικές ή ανεπαρκείς σε ζητήματα που ασκούν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Από την εν λόγω διάταξη, που αποτελεί κύρωση της παράβασης του άρθρου 93 παρ. 3 του Συντάγματος, προκύπτει ότι ο προβλεπόμενος απ' αυτή λόγος αναίρεσης ιδρύεται όταν στην ελάσσονα πρόταση του νομικού συλλογισμού δεν εκτίθενται καθόλου πραγματικά περιστατικά (έλλειψη αιτιολογίας), ή όταν τα εκτιθέμενα δεν καλύπτουν όλα τα στοιχεία που απαιτούνται, βάσει του πραγματικού του εφαρμοστέου κανόνα δικαίου, για την επέλευση της έννομης συνέπειας που απαγγέλθηκε ή την άρνησή της (ανεπαρκής αιτιολογία) ή όταν αντιφάσκουν μεταξύ τους (αντιφατική αιτιολογία). Ο λόγος αυτός αναιρέσεως προϋποθέτει ουσιαστική έρευνα της υποθέσεως και συνεπώς δεν ιδρύεται όταν το δικαστήριο της ουσίας απέρριψε την αγωγή ως αόριστη ή μη νόμιμη, αφού στις περιπτώσεις αυτές το δικαστήριο δεν εκτιμά πραγματικά περιστατικά, ώστε να είναι δυνατό να υπάρξουν ελλείψεις στην περιγραφή του (ΟλΑΠ 44/1990).

Συνεπώς, ο δεύτερος λόγος αναιρέσεως, με τον οποίο οι αναιρεσείοντες αποδίδουν στην προσβαλλόμενη απόφαση ανεπάρκεια και αντιφατικότητα αιτιολογιών, είναι απορριπτέος, ως απαράδεκτος, αφού η ένδικη αγωγή, όπως σημειώθηκε, απορρίφθηκε από το Εφετείο, ως αόριστη.

Κατά την έννοα της διατάξεως του άρθρ. 559 αρ. 20 του ΚΠολΔ, παραμόρφωση του περιεχομένου εγγράφου, που ιδρύει τον προβλεπόμενο από τη διάταξη αυτή λόγο αναιρέσεως, υπάρχει όταν το δικαστήριο της ουσίας από κακή ανάγνωση του περιεχομένου αποδεικτικού, με την έννοια των άρθ. 339 και 452 επ του ΚπολΔ, εγγράφου, στο οποίο αποκλειστικά ή κυρίως στήριξε την κρίση του, απέδωσε σε αυτό περιεχόμενο κατάδηλα διαφορετικό, εξαιτίας του οποίου κατέληξε σε επιζήμιο για τον αναιρεσείοντα πόρισμα.

Στην προκείμενη περίπτωση, με τον πρώτο λόγο της αναιρέσεως κατά το τελευταίο μέρος του, προβάλλεται η αιτίαση ότι το Εφετείο παραμόρφωσε το περιεχόμενο της 646/2008 αποφάσεως αυτού του δικαστηρίου, η οποία αναφέρει στη μείζονα σκέψη της τα στοιχεία που απαιτούνται για το ορισμένο της αγωγής με την οποία ζητείται να αναγνωριστεί η υποχρέωση της ΔΕΗ να εντάξει μισθωτό της σε συγκεκριμένη κατηγορία, βαθμίδα και μισθολογικό κλιμάκιο με βάσει τις διατάξεις του Κανονισμού Καταστάσεως Προσωπικού της, καθώς επίσης και με βάση την αρχή της ίσης μεταχειρίσεως. Ο λόγος αυτός αναιρέσεως είναι απαράδεκτος, καθόσον η ως άνω απόφαση αυτού του δικαστηρίου πέραν του ότι δεν αποτελεί αποδεικτικό έγγραφο με την έννοια των άρθ. 339 και 452 επ. του ΚΠολΔ, σε κάθε περίπτωση στηρίζεται σε εσφαλμένη προϋπόθεση, αφού το δικαστήριο της ουσίας δεν διατύπωσε αποδεικτικό πόρισμα, αλλά απέρριψε την αγωγή ως αόριστη.

Κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αριθμ. 8 Κ.Πολ.Δ. αναίρεση επιτρέπεται και αν το δικαστήριο παρά το νόμο έλαβε υπόψη πράγματα που δεν προτάθηκαν ή δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. "Πράγματα", κατά την έννοια της εν λόγω διατάξεως, νοούνται οι αυτοτελείς πραγματικοί ισχυρισμοί που συνθέτουν την ιστορική βάση και, άρα, στηρίζουν το αίτημα αγωγής, ανταγωγής, ενστάσεως ή αντενστάσεως καθώς και οι κύριοι και πρόσθετοι λόγοι εφέσεως που αφορούν σε αυτοτελείς πραγματικούς ισχυρισμούς. Αντίθετα, δεν αποτελούν "πράγματα" η αιτιολογημένη άρνηση της αγωγής, ενστάσεως ή αντενστάσεως, ούτε οι νομικοί ισχυρισμοί και η εν γένει νομική επιχειρηματολογία του διαδίκου, ούτε τα πραγματικά επιχειρήματα, ήτοι οι πραγματικοί ισχυρισμοί προς ενδυνάμωση ή αποδυνάμωση των απόψεων κάποιου διαδίκου, έστω και αν προτείνονται ως λόγοι εφέσεως.

Εν προκειμένω, οι αναιρεσείοντες, υπό την επίκληση του άρθρου 559 αριθμ. 8 περ. β' Κ.Πολ.Δ., με τον πρώτο λόγο της αιτήσεως αναιρέσεως, κατά το σχετικό μέρος του, καταλογίζουν στο Εφετείο την πλημμέλεια ότι αγνόησε τις αποφάσεις του Αρείου Πάγου που επικαλέστηκαν, οι οποίες, κατά την άποψή τους, "μπορούν να εφαρμοστούν ad hoc στην κρινόμενη υπόθεση". Ο λόγος αυτός της αναιρέσεως είναι απαράδεκτος, διότι δεν αναφέρεται σε πράγματα κατά την άνω έννοια, τα οποία το δικαστήριο της ουσίας δεν έλαβε υπόψη. Τέλος, αόριστοι και απορριπτέοι είναι οι από τους αριθμούς 1 και 9 του άρθρου 559 ΚΠολΔικ λόγοι αναιρέσεως, αφού με αυτούς οι αναιρεσείοντες δεν προσάπτουν στην πληττόμενη απόφαση κάποια συγκεκριμένη πλημμέλεια ικανή να τους θεμελιώσει, αλλά απλώς προβαίνουν σε ενάριθμη επίκλησή τους. Κατ' ακολουθίαν των ανωτέρω, πρέπει ν' απορριφθεί η αίτηση αναιρέσεως.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 7-12-2009 αίτηση των Β. Π. και Λ. Π. για αναίρεση της 5177/2009 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών.

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης, τα οποία ορίζει σε χίλια οκτακόσια (1.800) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 11 Απριλίου 2011.Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 9 Μαΐου 2011.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ H ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ