Supreme Court allows appeal against discrimination claim, ruling private entity employees differ from public sector staff.

Απόφαση 593 / 2006 (Β2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 593/2006

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Β2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές : Χρήστο Μπαλντά, Αντιπρόεδρο, Σπυρίδωνα Κολυβά, Γεώργιο Χλαμπουτάκη, Αναστάσιο - Φιλήτα Περίδη και Ηλία Γιαννακάκη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 13 Δεκεμβρίου 2005, με την παρουσία και του Γραμματέα Αντωνίου Στυλιανουδάκη, για να δικάσει μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας : Ανώνυμης εταιρίας με την επωνυμία "ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ ΔΙΕΞΑΓΩΓΗΣ ΙΠΠΟΔΡΟΜΙΩΝ ΕΛΛΑΔΟΣ-Α.Ε.", ως ειδικής καθολικής διαδόχου του νομικού προσώπου ιδιωτικού δικαίου, με της επωνυμία "ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ ΔΙΕΞΑΓΩΓΗΣ ΙΠΠΟΔΡΟΜΙΩΝ ΕΛΛΑΔΟΣ-Ο.Δ.Ι.Ε" που εδρεύει στην ... και εκπροσωπείται νόμιμα. Εκπροσωπήθηκε από τους πληρεξούσιους δικηγόρους της Δημήτριο Ζεβόλη και Θεόδωρο Γουνελά.

Των αναιρεσιβλήτων : 1. Ψ1 έως και 148. Ψ148. Οι υπό στοιχεία ως άνω αναιρεσίβλητοι 2, 21, 24, 25, 32, 40, 45, 58, 61, 65, 67, 72, 89 και 123 παραστάθηκαν με τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Θεόδωρο Καραγιάννη και οι λοιποί αναιρεσίβλητοι δεν παραστάθηκαν.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 31/12/1995 αγωγή των ήδη αναιρεσιβλήτων, που κατατέθηκε στο Ειρηνοδικείο Καλλιθέας. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 79/1997 του ίδιου Δικαστηρίου και 3907/1999 του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 5/10/1999 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω και ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Σπυρίδων Κολυβάς, ανέγνωσε την από 21 Φεβρουαρίου 2000 έκθεση του Αρεοπαγίτη Γεωργίου Ρήγου, ο οποίος έχει ήδη αποχωρήσει από την υπηρεσία, σύμφωνα με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης ως απαράδεκτης, άλλως την παραδοχή της κατά τους πρώτο και δεύτερο λόγους της, σύμφωνα με όσα στην εισήγηση ειδικότερα αναφέρονται.

Οι πληρεξούσιοι της αναιρεσείουσας ζήτησαν την παραδοχή της αιτήσεως, ο πληρεξούσιος των παραστάντων αναιρεσίβλητων την απόρριψή της και καθένας την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από τις προσκομιζόμενες και επικαλούμενες από την αναιρεσείουσα (παρατίθενται 134 αριθμοί εκθέσεων επίδοσης) εκθέσεις επιδόσεως του δικαστικού επιμελητή Πειραιώς ... προκύπτει ότι κατόπιν έγγραφης παραγγελίας του πληρεξουσίου δικηγόρου της αναιρεσείουσας ακριβές αντίγραφο της ένδικης κλήσεως με πράξη ορισμού δικασίμου και κλήση προς εμφάνιση κατά τη δικάσιμο αυτή επιδόθηκε νόμιμα και εμπρόθεσμα (άρθρα 568 παρ. 4, 576 παρ. 2, 126 παρ. 1 εδαφ.

α', 128 παρ. 1 και 4 Κ.Πολ.Δ.) στους απολειπομένους αναιρεσίβλητους, ήτοι τους 1ο, 3ο έως και 20η, 22ο, 23η, 26η έως και 31ο, 33ο έως και 39η, 41ο έως και 44η, 46η έως και 57ο, 59ο, 60ο, 62ο, 63ο, 64η, 66η, 68η έως και 83ο, 85ο έως και 88ο, 90ο έως και 122ο, 124η έως και 148η, οι οποίοι, όπως προκύπτει από τα πρακτικά, εν εμφανίστηκαν ούτε κατέθεσαν έγγραφη δήλωση κατά το άρθρο 242 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ.

κατά την αναφερόμενη στην αρχή της παρούσας συνεδρίαση, όταν η υπόθεση εκφωνήθηκε κατά τη σειρά του πινακίου. Η προς τους απολειπομένους αναιρεσιβλήτους επίδοση αντιγράφου της κρινόμενης αιτήσεως αναιρέσεως προκύπτει από την 1313/2002 απόφαση του Δικαστηρίου αυτού με την οποία αφού για το παραδεκτό της συζητήσεως ερευνήθηκε η νομότυπη κλήτευση των αναιρεσιβλήτων, διατάχθηκε η επανάληψη της συζητήσεως προς το σκοπό προσκομιδής πιστοποιητικού του Γραμματέως του Πρωτοδικείου Αθηνών περί ασκήσεως ή μη ανακοπής ερημοδικίας κατά της προσβαλλομένης αποφάσεως, που είχε εκδοθεί ερήμην της εκκαλούσας και τώρα αναιρεσείουσας.

Επομένως πρέπει να συζητηθεί η υπόθεση παρά την απουσία των παραπάνω αναιρεσιβλήτων.

Από το προσκομιζόμενο και επικαλούμενο κεκυρωμένο αντίγραφο της προσβαλλομένης αποφάσεως, που φέρει σημείωση του επιδόσαντος δικαστικού επιμελητού ότι κοινοποιήθηκε στην αναιρεσείουσα την 30-7-1999, σε συνδυασμό με το 23539/22-11-2005 πιστοποιητικό του Γραμματέα του Πρωτοδικείου Αθηνών ότι κατά της προσβαλλομένης αποφάσεως από της δημοσιεύσεώς της δεν έχει ασκηθεί άλλο ένδικο μέσο πλην της κρινομένης αναιρέσεως, προκύπτει ότι την 11-10-1999, όταν ασκήθηκε η ένδικη αίτηση αναιρέσεως με κατάθεση του δικογράφου αυτής στον Γραμματέα του Πρωτοδικείου Αθηνών, η προσβαλλομένη ερήμην της εκκαλούσας εκδοθείσα απόφαση είχε καταστεί τελεσίδικη, καθόσον πέρασε άπρακτη η δεκαπενθήμερη προθεσμία ασκήσεως ανακοπής ερημοδικίας (άρθρ. 503 παρ. 1 Κ.Πολ.Δ.). Επομένως η ένδικη αίτηση αναιρέσεως έχει ασκηθεί παραδεκτά.

Από τις διατάξεις των άρθρων 4 παρ. 1 και 22 παρ. 1 εδαφ. β' του Συντάγματος, η δεύτερη των οποίων αποτελεί ειδικώτερη εκδήλωση τής θεσπιζόμενης με την πρώτη αρχή της ισότητας και εφαρμόζεται και επί μισθωτών απασχολουμένων με σχέση εργασίας ιδιωτικού δικαίου (Ολ. Α.Π. 3/97) επιβάλλεται στο νομοθέτη η θέσπιση ίσης αμοιβής για τους εργαζομένους, ανεξαρτήτως φύλου ή άλλης διακρίσεως, εφόσον όμως παρέχουν την ίδια ποιοτικής και ποσοτικής εργασία, εργαζόμενοι κάτω από τις ίδιες συνθήκες και με τα αυτά προσόντα (Ολ.

Α.Π. 13/03). Με το άρθρο 7 παρ. 1 του Ν. 2019/1992 ορίστηκε ότι η ειδική αποζημίωση για πρόσθετη εργασία που έχει χορηγηθεί στους υπαλλήλους ορισμένων κλάδων του Δημοσίου ή των Ν.Π.Δ.Δ. (Ν. 1858/1989, Ν. 1859/1989 και Ν. 1881/1990) χορηγείται από 1-1-1992 για τον ίδιο σκοπό (πρόσθετη εργασία) και με τις ίδιες διακρίσεις και στους άλλους υπαλλήλους του Δημοσίου των Ο.Γ.Α.

και των άλλων Ν.Π.Δ.Δ., που αμείβονται σύμφωνα με το Ν. 1504/1984 "αναδιάρθρωση μισθολογίου προσωπικού της δημόσιας διοίκησης κ.λ.π." ή το Ν. 1876/1990 "ελεύθερες συλλογικές διαπραγματεύσεις και άλλες διατάξεις" με εξαίρεση τους ωρομισθίους. Από τη διάταξη αυτή σαφώς προκύπτει ότι η χορήγηση της ειδικής αυτής αποζημιώσεως για πρόσθετη εργασία αφορά τους υπαλλήλους του Δημοσίου, των Ο.Τ.Α.

και των άλλων Ν.Π.Δ.Δ. είτε αυτοί υπηρετούν με σχέση δημοσίου δικαίου, είτε με σχέση ιδιωτικού δικαίου και η αμοιβή τους καθορίζεται με συλλογικές διαπραγματεύσεις. Η ειδική αυτή αποζημίωση δεν χορηγείται στους υπαλλήλους που υπηρετούν με σχέση ιδιωτικού δικαίου σε Ν.Π.Ι.Δ., όπως είναι η αναιρεσείουσα σύμφωνα με τον ιδρυτικό της νόμο Α.Ν. 598/1968, η οποία με το Π.Δ. 56/1999 μετατράπηκε σε ανώνυμη εταιρία.

Η διάκριση αυτή δεν είναι συνταγματικώς ανεπίτρεπτη, καθόσον οι εργαζόμενοι στο δημόσιο, στους Ο.Τ.Α. ή τα άλλα ν.π.δ.δ. παρέχουν διαφορετικές κατά περιεχόμενο, προϋποθέσεις και συνθήκες εργασία από τους εργαζομένους στα ν.π.ι.δ., ανεξαρτήτως του δημοσίου χαρακτήρα του σκοπού που επιδιώκεται με τη σύσταση του Ν.Π.Ι.Δ.

ή του γεγονότος ότι το Νομικό αυτό πρόσωπο υπόκειται σε κρατική εποπτεία. Στη προκειμένη περίπτωση το ως Εφετείο δικάσαν Πολυμελές Πρωτοδικείο, όπως προκύπτει από την προσβαλλομένη απόφαση, στην οποία ενσωματώθηκαν οι αιτιολογίες της 79/1997 αποφάσεως του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου Ειρηνοδικείου Καλλιθέας, κατά την αναιρετικώς ανέλεγκτη επί της ουσίας κρίση του, δέχθηκε ότι οι αναιρεσίβλητοι κατόπιν συμβάσεων εργασίας αορίστου χρόνου ιδιωτικού δικαίου απασχολούνταν ως υπάλληλοι της αναιρεσείουσας που είναι νομικό πρόσωπο ιδιωτικού δικαίου και τελεί υπό τον έλεγχο και την εποπτεία του προέδρου της κυβερνήσεως, ασκουμένου δια της Γενικής Γραμματείας Αθλητισμού, οι θέσεις του προσωπικού του καθορίζονται με κανονισμούς καταρτιζόμενους από το Δ.Σ.

και εγκρινομένους από τον πρόεδρο της κυβερνήσεως, παρέχει δε υπηρεσίας γενικοτέρου δημοσίου ενδιαφέροντος, αφού μέρος του ενεργητικού του περιέχεται στη Γ.Γ.Αθλητισμού ως έσοδο αυτής. Με τις παραπάνω πραγματικές παραδοχές του το Πολυμελές Πρωτοδικείο, που δίκασε ως Εφετείο και δέχθηκε την αγωγή των αναιρεσιβλήτων, με την οποία αξιώνονται ως αποζημίωση για την αποκατάσταση της αρχής της ισότητας τα αναφερόμενα για κάθε αναιρεσίβλητο ποσά της ειδικής αποζημιώσεως για πρόσθετη εργασία που χορηγήθηκε στους υπαλλήλους του δημοσίου, των Ο.Τ.Α.

και λοιπών Ν.Π.Δ.Δ. βάσει του άρθρου 7 παρ. 1 του Ν. 2019/1992, παραβίασε τις προδιαληφθείσες διατάξεις ουσιαστικού δικαίου, αφού εν προκειμένω δεν συντρέχει περίπτωση παροχής εργασίας υπό ουσιωδώς ίδιες συνθήκες. Επομένως πρέπει να γίνουν δεκτοί, ως βάσιμοι στην ουσία τους, οι πρώτος και δεύτερος λόγοι αναιρέσεως από τον αριθμό 1 του άρθρου 560 Κ.Πολ.Δ., να αναιρεθεί η προσβαλλομένη απόφαση και να παραπεμφθεί η υπόθεση προς περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο δικαστήριο, αφού είναι δυνατή η συγκρότησή του από άλλους δικαστές (άρθρο 580 παρ. 3 Κ.Πολ.Δ.).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί την 3907/1999 απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών.

Παραπέμπει την υπόθεση προς περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο δικαστήριο που θα συγκροτηθεί από άλλους δικαστές.

Καταδικάζει τους αναιρεσίβλητους στη δικαστική δαπάνη της αναιρεσείουσας, την οποία ορίζει σε χίλια εκατό (1.100) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 28 Φεβρουαρίου 2006. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 28 Μαρτίου 2006.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ