Supreme Court dismisses appeal against eviction order, rejecting public entity fee reduction argument.

Απόφαση 589 / 2015 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 589/2015

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Βασιλική Θάνου - Χριστοφίλου, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Γεώργιο Σακκά, Χαράλαμπο Καλαματιανό, Μαρία Χυτήρογλου και Ειρήνη Καλού, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 6 Μαρτίου 2015, με την παρουσία και του γραμματέα Αθανασίου Λιάπη, για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: ΝΠΔΔ με την επωνυμία "ΙΔΡΥΜΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΩΝ ΑΣΦΑΛΙΣΕΩΝ - ΕΝΙΑΙΟ ΤΑΜΕΙΟ ΑΣΦΑΛΙΣΗΣ ΜΙΣΘΩΤΩΝ", που εδρεύει στην … και εκπροσωπείται νόμιμα, το οποίο εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Επαμεινώνδα Ατσαβέ.

Του αναιρεσιβλήτου: Σ. Ο. του Γ., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Ιωάννη Ιωσηφέλλη.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 7-6-2010 αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 621/2013 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 1594/2014 του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί το αναιρεσείον με την από 3-11-2014 αίτησή του. Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η Εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Μαρία Χυτήρογλου διάβασε την από 20-2-2015 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της με αύξοντα αριθμό εκθέσεως καταθ. 874/2014 αιτήσεως αναιρέσεως της 1594/2014 αποφάσεως του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών που εκδόθηκε κατά την διαδικασία των μισθωτικών διαφορών. Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, ο πληρεξούσιος του αναιρεσιβλήτου την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Επειδή, στο άρθρο 173 ΑΚ ορίζεται ότι "Κατά την ερμηνεία της δήλωσης βουλήσεως αναζητείται η αληθινή βούληση χωρίς προσήλωση στις λέξεις". Στο άρθρο 200 ΑΚ ορίζεται ότι "Οι συμβάσεις ερμηνεύονται όπως απαιτεί η καλή πίστη, αφού ληφθούν υπ` όψη και τα συναλλακτικά ήθη". Οι διατάξεις αυτές παραβιάζονται όταν το δικαστήριο της ουσίας, παρά τη διάγνωση ασάφειας ή ατέλειας κατά τη διατύπωση της βουλήσεως ή οποιασδήποτε αμφιβολίας ως προς την έννοιά της, παραλείπει να προσφύγει στους κανόνες που τίθενται με αυτές για τη συναγωγή της προσήκουσας ερμηνείας ή να παραθέσει τα πραγματικά περιστατικά από τα οποία προκύπτει η εφαρμογή τους (ΑΠ 357/2010, ΑΠ 1179/1996).

Οι ίδιες διατάξεις, όμως, παραβιάζονται και όταν το δικαστήριο της ουσίας, αν και ρητώς δέχεται ότι η υπό αξιολόγηση δήλωση βουλήσεως δεν έχει ανάγκη ερμηνείας, διότι [δήθεν] είναι σαφής, σιωπηρώς καταφάσκει την ανάγκη αυτή, διότι προβαίνει σε αναζήτηση του πράγματι ηθελημένου νοήματος τής, υπό αξιολόγηση δηλώσεως με συσχέτιση των επί μέρους εκφράσεων των ενδιαφερομένων ή άλλων, προηγουμένων ή μεταγενεστέρων δηλώσεων αυτών, με χρησιμοποίηση πρόσθετων αποδεικτικών στοιχείων ή με ενδοιαστικές εκφράσεις ή επιχειρήματα, τα οποία αναδεικνύουν προσπάθεια ερμηνείας της δηλώσεως βουλήσεως, κατά την οποία δεν έγινε εφαρμογή των ερμηνευτικών κανόνων που προαναφέρθηκαν (Ολ.ΑΠ 324/1978, ΑΠ 253/2010).

Τέλος, οι ίδιες διατάξεις παραβιάζονται και όταν το δικαστήριο της ουσίας προβαίνει σε κακή εφαρμογή τους, δηλαδή, όταν η ερμηνεία που δίδεται από αυτό ως προς το περιεχόμενο, τής, υπό αξιολόγηση δηλώσεως δεν είναι σύμφωνη προς τους κανόνες των ΑΚ 173 και 200. Εξάλλου, κατά το άρθρο 559 αρ. 1 ΚΠολΔ, επιτρέπεται αναίρεση "αν παραβιάσθηκε κανόνας του ουσιαστικού δικαίου, στον οποίο περιλαμβάνονται και οι ερμηνευτικοί κανόνες των δικαιοπραξιών" και, κατά το άρθρο 559 αρ. 19 ΚΠολΔ, "αν η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση και ιδίως αν δεν έχει καθόλου αιτιολογίες ή έχει αιτιολογίες αντιφατικές ή ανεπαρκείς σε ζήτημα που ασκεί ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης".

Η κρίση του δικαστηρίου της ουσίας ότι η δήλωση βουλήσεως είναι σαφής ή ασαφής και ότι, αντιστοίχως, δεν έχει ή έχει ανάγκη ερμηνείας, αποτελεί εκτίμηση πραγμάτων και, συνεπώς, δεν υπόκειται στον αναιρετικό έλεγχο (ΑΠ 103/2010). Η παράλειψη, όμως, του δικαστηρίου της ουσίας να προσφύγει στην εφαρμογή των ερμηνευτικών κανόνων, στις περιπτώσεις που αυτή είναι επιβεβλημένη, καθώς και η ορθότητα της κρίσεως αυτού ως προς τη δοθείσα ερμηνεία τής δικαιοπρακτικής βουλήσεως, ελέγχονται αναιρετικώς, διότι ανάγονται στην εφαρμογή διατάξεων ουσιαστικού δικαίου (ΚΠολΔ 561 παρ. 1, ΑΠ 1179/1996, ΑΠ 1139/1980).

Στην προκειμένη περίπτωση, κατά την ανέλεγκτη κρίση του δικαστηρίου έγιναν δεκτά τα εξής: "...Δυνάμει του από Σεπτεμβρίου 1996 ιδιωτικού συμφωνητικού ο ενάγων εκμίσθωσε στο ΙΚΑ ένα ακίνητο, κείμενο επί των οδών ... αρ. …και .... στο Δήμο Παλαιού Φαλήρου Αττικής, προκειμένου το τελευταίο να στεγάσει το παράρτημα ΙΚΑ Καλλιθέας.

Το ακίνητο αυτό, συνολικής επιφάνειας 900 τ.μ., αποτελείτο από υπόγειο, ισόγειο, πατάρι, πρώτο και δεύτερο όροφο. Η διάρκεια της μίσθωσης ορίστηκε, αρχικά, διετής και ακολούθως, με το από 25-10-2001 ιδιωτικό συμφωνητικό, παρατάθηκε μέχρι 22-10-2007, με τη δυνατότητα να παραταθεί για έξι ακόμη χρόνια. Εν τέλει και μετά από μικρής διάρκειας παρατάσεις το εναγόμενο αποχώρησε από το μίσθιο στις 22-1-2010, συνταχθέντος τού, με αριθμ. .../22-1-2010 πρωτοκόλλου παράδοσης - παραλαβής.

Η ως άνω μίσθωση καταρτίστηκε κατόπιν της από 4-7-1995 προκήρυξης Δημόσιου Μειοδοτικού Διαγωνισμού, που διενεργήθηκε σύμφωνα με τον Κανονισμό εκμισθώσεων του ΙΚΑ, Α.Υ. Εργασίας Β/21/18003/3318/29-7-2003 - ΦΕΚ 1055 Β', που ορίζει τις διαδικασίες προκήρυξης του διαγωνισμού και εκμίσθωσης ακινήτου από το ΙΚΑ και μεταξύ άλλων προβλέπει ότι η έγγραφη προσφορά του διαγωνιζόμενου πρέπει να περιέχει, εκτός των άλλων, και δήλωση αυτού ότι έλαβε γνώση των διατάξεων του Κανονισμού αυτού και των όρων της προκήρυξης και αποδέχεται αυτούς ανεπιφύλακτα.

Στη σχετική δε προκήρυξη για τη "μίσθωση κτιρίου στην περιοχή ... για τη στέγαση του εκεί νεοσυσταθέντος Υποκ/τος του ΙΚΑ", προβλεπόταν ότι το προσφερόμενο για μίσθωση οίκημα πρέπει να διαθέτει α) ένα δωμάτιο συνήθων διαστάσεων για γραφείο Διευθυντή και Τ.Δ.Ε., β) ένα δωμάτιο συνήθων διαστάσεων Οικονομικού και Ταμείου, γ) ένα χώρο για συναλλαγή (γκισέ), δ) ανάλογη αίθουσα αναμονής, ε) 2 χώρους για αρχείο και στ) λοιπούς βοηθητικούς και κοινόχρηστους χώρους συνολικής επιφάνειας 450 τ.μ.

περίπου. Επίσης, η ίδια προκήρυξη διελάμβανε ότι ο διαγωνιζόμενος έπρεπε να συνυποβάλει δήλωση ότι "έλαβε γνώση των διατάξεων του ισχύοντος Κανονισμού Μισθώσεων και Αγορών Ακινήτων του ΙΚΑ και των όρων της προκηρύξεως του παρόντος διαγωνισμού, αντίτυπο της οποίας έλαβε και αποδέχεται αυτούς ανεπιφύλακτα", "ότι αναλαμβάνει την υποχρέωση να προβεί με δαπάνες του στις διαρρυθμίσεις και επισκευές του κτιρίου, που απαιτούνται για την εγκατάσταση των Υπηρεσιών, όπως θα τις υποδείξει η Υπηρεσία" και να προσκομίσει εγκεκριμένο σχεδιάγραμμα του οικήματος που να απεικονίζει την τελική μορφή του ετοιμοπαράδοτου ή του σε αποπεράτωση κτιρίου (βλ.

την από 4-7-1995 προκήρυξη). Ομοίως, και στο από Σεπτεμβρίου 1996 ιδιωτικό συμφωνητικό προβλεπόταν ότι "ο εκμισθωτής αναλαμβάνει την υποχρέωση να διαρρυθμίσει τη μισθούμενη οικία εσωτερικώς, σύμφωνα με τις υποδείξεις του μισθωτή, ώστε αυτή να περιλαμβάνει τους εξής χώρους α) ένα (1) δωμάτιο συνήθων διαστάσεων για γραφείο Διευθυντή και Τ.Δ.Ε., β) ένα (1) δωμάτιο συνήθων διαστάσεων Οικονομικού και Ταμείου, γ) ένα χώρο για συναλλαγή (γκισέ), δ) ανάλογη αίθουσα αναμονής, ε) 2 χώρους για αρχείο και στ) λοιπούς βοηθητικούς και κοινόχρηστους χώρους και να προβεί στις εξής εργασίες:

α) κατασκευή και τοποθέτηση γκισέ, β) τοποθέτηση κιγκλιδωμάτων στις τζαμαρίες του ισογείου, και γ) μόνωση στο τμήμα της οροφής του β' ορόφου που είναι υαλοσκεπές με ψευδοροφή ή να περαστεί με χρώμα τέτοιο, ώστε να μην περνούν οι ακτίνες του ήλιου" (όρος 1 του συμφωνητικού). Με το ίδιο συμφωνητικό και συγκεκριμένα με τον όρο 19 εδ.

δ' συμφωνήθηκε ότι: "Η επισκευή των ζημιών και βλαβών των εγκαταστάσεων της κεντρικής θερμάνσεως (κλιματισμός), καθώς και του ανελκυστήρα θα βαρύνει αποκλειστικά τον ιδιοκτήτη - εκμισθωτή" ενώ με τον όρο 7 του συμφωνητικού οι συμβαλλόμενοι συμφώνησαν ότι "Το ΙΚΑ καμία αποζημίωση δεν θα καταβάλει στον εκμισθωτή για τις βλάβες ή ζημιές που θα γίνουν στο κτίριο από τη συνήθη χρήση.

Η έννοια με την οποία νοείται στην παρούσα σύμβαση η βλάβη του μισθίου από τη συνήθη χρήση είναι ευρύτερη απ' αυτή που νοείται στις κοινές μισθώσεις". Ο ενάγων ισχυρίζεται ότι μετά την αποχώρηση του εναγομένου από το μίσθιο πρέπει να αποξηλωθούν και να απομακρυνθούν α) τα χωρίσματα γυψοσανίδας που είχαν τοποθετηθεί και οι περιμετρικές κατασκευές ραφιών και β) οι πάγκοι εργασίας και μετά την αποξήλωση των ανωτέρω αντικειμένων να γίνει τοπική επισκευή, αποκατάσταση των οπών στήριξης αυτών και να γίνει αποκατάσταση του ανοίγματος στην εσωτερική τοιχοποιία που έχει ανοιχθεί στο ισόγειο και στον πρώτο όροφο, προκειμένου να καταστεί δυνατή η επικοινωνία δύο ανεξάρτητων χώρων του ισογείου και του πρώτου ορόφου και ότι για την εκτέλεση των παραπάνω εργασιών απαιτείται η καταβολή των αναγραφόμενων στην αγωγή ποσών.

Όμως, σύμφωνα με το περιεχόμενο του ως άνω μισθωτηρίου, ο ενάγων ανέλαβε την υποχρέωση να προβεί ο ίδιος με δικές του δαπάνες στις διαρρυθμίσεις και επισκευές που απαιτούντο για τη διαμόρφωση του μισθίου, προκειμένου αυτό να διαθέτει τους προαναφερόμενους χώρους, (που ήταν απαραίτητοι για τη συμφωνηθείσα χρήση), ήτοι ένα δωμάτιο για γραφείο Διευθυντή και Τ.Δ.Ε., ένα δωμάτιο Οικονομικού και Ταμείου, ένα χώρο για συναλλαγή (γκισέ), αίθουσα αναμονής κ.λπ.

Συνεπώς, εφόσον ήταν συμβατική υποχρέωση του ενάγοντος να προβεί ο ίδιος με δαπάνες του στις παραπάνω διαρρυθμίσεις και στην εκτέλεση των παραπάνω εργασιών, αυτός δεν δικαιούται να προβάλει αξίωση για την επαναφορά του μισθίου στη διαρρύθμιση που αυτό είχε, πριν από την κατάρτιση της ένδικης μίσθωσης, καθώς και να ζητεί την αποκατάσταση των οπών στήριξης των πάγκων εργασίας και των χωρισμάτων, γι' αυτό είναι απορριπτέα ως αβάσιμα κατ' ουσίαν τα σχετικά αγωγικά κονδύλια, (ήτοι στο υπόγειο 560 ευρώ, στο ισόγειο 610, 702 και 120 ευρώ, στον 1° όροφο 560, 702 και 200 ευρώ, στον 2ο όροφο 560 ευρώ). Περαιτέρω, οι φθορές των μαρμαροστρώσεων των δαπέδων στο υπόγειο, ισόγειο, 1° και 2ο όροφο καθώς και των δύο κλιμακοστασίων προέρχονται από τη συμφωνημένη χρήση, δεδομένου ότι το μίσθιο επισκεπτόντουσαν καθημερινώς επί 15 έτη υπάλληλοι του ΙΚΑ και πολίτες, (αφού εκεί στεγάζονταν διοικητικές υπηρεσίες του ΙΚΑ), σύμφωνα δε και με την τεχνική έκθεση του μηχανικού Χ. Σ. η φθορά των δαπέδων είναι εντελώς ελαφρά, αφού προτείνεται μόνο η λείανση και η στίλβωση για την αποκατάστασή τους. Θα πρέπει δε να ληφθεί υπόψη, ότι, ρητώς στο μισθωτήριο οριζόταν ότι "η συνηθισμένη χρήση είναι ευρύτερη αυτής που νοείται στις συνηθισμένες μισθώσεις".

Συνεπώς, κατά παραδοχή της σχετικής ενστάσεως του εναγομένου, είναι απορριπτέα ως αβάσιμα κατ' ουσίαν τα σχετικά αγωγικά κονδύλια, (ήτοι στο υπόγειο 2.925 ευρώ, στο ισόγειο 2.925 ευρώ, στον 1° όροφο 2.925 ευρώ, στον 2° όροφο 2.925 ευρώ και 120 ευρώ). Περαιτέρω, ως προς τα αιτούμενα αγωγικά κονδύλια, που αφορούν τη μονάδα σπειρών ανεμιστήρων (FAN COIL) και ήταν τοποθετημένη στο ισόγειο, στον 1° και 2ο όροφο και ανέρχονται σε 2.400, 1.500 και 1.500 ευρώ), αντίστοιχα, πρέπει να απορριφθούν ως αβάσιμα κατ' ουσίαν, διότι τα ως άνω κονδύλια ζητούνται από τον ενάγοντα για συντήρηση και επισκευή αυτών, ενώ, με την μισθωτική σύμβαση ρητώς είχε συμφωνηθεί ότι η επισκευή των ζημιών και βλαβών των εγκαταστάσεων της κεντρικής θέρμανσης (κλιματισμός) βαρύνει αποκλειστικά τον ενάγοντα.

Ωσαύτως, απορριπτέο, ως αβάσιμο κατ' ουσίαν, τυγχάνει και το αγωγικό κονδύλιο των 1.000 ευρώ, που αφορά βλάβες του ανελκυστήρα, συγκεκριμένα δε τοπικά κτυπήματα των θυρών αυτού και αναγραφή συνθημάτων στο θάλαμο αυτού, καθόσον, ρητώς είχε συμφωνηθεί ότι η επισκευή των ζημιών και βλαβών του ανελκυστήρα θα βαρύνει αποκλειστικά τον ενάγοντα.

Τα κονδύλια για συντήρηση των κουφωμάτων αλουμινίου στον ημιόροφο (275 ευρώ), στον 1ο όροφο (825 ευρώ) και στον 2° όροφο (675 ευρώ) καθώς και για επισκευή της θύρας εισόδου στο δεύτερο όροφο λόγω κτυπημάτων (250 ευρώ) είναι απορριπτέα ως αβάσιμα κατ' ουσίαν, διότι δεν αποδείχθηκε ότι έχουν υποστεί οποιαδήποτε φθορά ή βλάβη πέραν από τις συνήθεις (μάλιστα δε ο πραγματογνώμονας Χ.

Σ. δεν αναφέρει τίποτε για τα ως άνω μέρη του μισθίου, δηλ. ότι έχουν υποστεί οποιαδήποτε φθορά). Ωσαύτως, το κονδύλιο των 2.450 ευρώ που ζητείται για την αντικατάσταση των ελαστικών πλακιδίων δαπέδου στον ημιόροφο λόγω "διαφόρων εκδορών εξαιτίας της μεγάλης κυκλοφορίας", είναι απορριπτέο, ως αβάσιμο κατ' ουσίαν, διότι πρόκειται για φθορές που οφείλονται στη συμφωνημένη χρήση.

Περαιτέρω, αποδείχθηκε ότι το εναγόμενο τοποθέτησε στον υπόγειο χώρο 26 φωτιστικά οροφής, ένα καρτοτηλέφωνο για χρήση από το κοινό, σχάρες και κανάλια διέλευσης καλωδιώσεων καθώς και ότι έσπασε το πορτάκι του ηλεκτρολογικού πίνακα και επίσης ότι τοποθέτησε και στον ημιόροφο κανάλια διέλευσης καλωδίων και 47 φωτιστικά σώματα οροφής.

Τα ανωτέρω δεν αποτελούν συνήθεις φθορές του μισθίου, όπως ισχυρίζεται το εναγόμενο, απορριπτομένης ως προς το κονδύλι αυτό της σχετικής του ένστασης ως ουσίας αβάσιμης, και το εναγόμενο κατά την παράδοση του μισθίου όφειλε να είχε αφαιρέσει όλα τα ανωτέρω, (άρθρο 599 παρ. 1 ΑΚ). Ο ενάγων για την αποξήλωση των φωτιστικών, του καρτοτηλεφώνου, των σχαρών, των καναλιών και τη μεταφορά τους προς φόρτωση καθώς και την επισκευή της πόρτας του ηλεκτρολογικού πίνακα πρέπει να δαπανήσει το ποσό των 400 ευρώ, του επιπλέον ποσού που αιτείται ο ενάγων για την αιτία αυτή, (συνολικά 920 ευρώ), απορριπτόμενου ως ουσία αβάσιμου, διότι κρίνεται υπερβολικό σύμφωνα με τα διδάγματα της κοινής πείρας.

Ακόμη αποδείχθηκε ότι το εναγόμενο τοποθέτησε 13 στόρια, (βενετικές περσίδες), στο ισόγειο και 12 στόρια, (βενετικές περσίδες), στον 2° όροφο, για την αποξήλωση και μεταφορά των οποίων ο ενάγων ζητά να του καταβληθεί το ποσό των 360 ευρώ, ενώ το εναγόμενο ισχυρίζεται ότι η δαπάνη για την αιτία αυτή ανέρχεται στο ποσό των 70 ευρώ, το οποίο μάλιστα του είχε προσφέρει.

Σύμφωνα δε με τα διδάγματα της κοινής πείρας η δαπάνη για την αιτία αυτή ανέρχεται στο ποσό των 110 ευρώ, το οποίο και πρέπει να επιδικαστεί στον ενάγοντα, του υπολοίπου ποσού που αιτείται αυτός απορριπτόμενου ως ουσία αβάσιμου. Επίσης, αποδείχθηκε ότι το εναγόμενο τοποθέτησε στους ορόφους εξωτερικά, (επί των τοίχων), κανάλια διέλευσης ισχυρών ή ασθενών ρευμάτων, τα οποία, όπως το εναγόμενο αναφέρει, είναι εξωτερικά ηλεκτρολογικά κανάλια τύπου LEGRAND προκειμένου να λειτουργήσει το Ολοκληρωμένο Πληροφοριακό Σύστημά του.

Ο ενάγων για την αποξήλωση και την απομάκρυνση των καναλιών αυτών ζητά να του επιδικαστεί το ποσό των 680 ευρώ, ενώ το εναγόμενο ισχυρίζεται ότι η δαπάνη για την αιτία αυτή ανέρχεται στο ποσό των 200 ευρώ, το οποίο μάλιστα του είχε προσφέρει. Σύμφωνα με τα διδάγματα της κοινής πείρας η δαπάνη για την αιτία αυτή ανέρχεται στο ποσό των 450 ευρώ, το οποίο και πρέπει να επιδικαστεί στον ενάγοντα, του υπολοίπου ποσού που αιτείται αυτός απορριπτόμενου ως ουσία αβάσιμου, διότι κρίνεται υπερβολικό.

Ακόμη, αποδείχθηκε ότι το εναγόμενο είχε τοποθετήσει 3 ανεμιστήρες στα παράθυρα του ισογείου, που πρέπει να απομακρυνθούν και να τοποθετηθούν 3 νέα τεμάχια υαλοπινάκων, και για την αιτία αυτή πρέπει να επιδικαστεί στον ενάγοντα το ποσό των 200 ευρώ, του επιπλέον ποσού που αυτός αιτείται, συνολικά 300 ευρώ, απορριπτόμενου ως ουσία αβάσιμου διότι κρίνεται υπερβολικό.

Επίσης, αποδείχθηκε ότι στο ισόγειο και στον 1° όροφο το εναγόμενο τοποθέτησε υδραυλικές σωληνώσεις στο χώρο του W.C., που διαπερνούν την τοιχοποιία, για την ύδρευση ψυκτών νερού. Ως εκ τούτου πρέπει να αποξηλωθούν οι σωληνώσεις αυτές, να αποκατασταθεί η τοιχοποιία στα σημεία που διαπερνάται από τους σωλήνες και να τοποθετηθούν νέα πλακίδια σε όλο το W.C.

διότι δεν είναι δυνατή πλέον η εξεύρεση πλακιδίων ίδιων με τα παλαιά. Σύμφωνα δε με τα διδάγματα της κοινής πείρας η δαπάνη για την αιτία αυτή ανέρχεται στο ποσό των 576 ευρώ, (του κόστους του πλακιδίου ανά τ.μ. υπολογιζόμενου σε 7 ευρώ), το οποίο και πρέπει να επιδικαστεί στον ενάγοντα, του υπολοίπου ποσού που αιτείται αυτός (συνολικά 1.920 ευρώ) απορριπτόμενου ως ουσία αβάσιμου, διότι κρίνεται υπερβολικό, σημειωτέον δε ότι το εναγόμενο του είχε προσφέρει για την αποξήλωση των παροχών και την αποκατάσταση των μερεμετιών για την αιτία αυτή το ποσό των 150 ευρώ.

Επιπροσθέτως, αποδείχθηκε ότι στον ημιόροφο και στο 2° όροφο τοποθετήθηκε έπιπλο κουζίνας μήκους 1,7 μέτρων και 5 μέτρων αντίστοιχα, για την αποξήλωση και την απομάκρυνση του οποίου απαιτείται, σύμφωνα με τα διδάγματα της κοινής πείρας, η καταβολή του ποσού των 130 ευρώ, του επιπλέον ποσού που αιτείται ο ενάγων, (συνολικά 220 ευρώ), απορριπτόμενου ως ουσία αβάσιμου, διότι κρίνεται υπερβολικό.

Καθώς και ότι στο 2ο όροφο το εναγόμενο τοποθέτησε ψευδοροφή επιφάνειας 24 τ.μ. για την αποξήλωση και την απομάκρυνση της οποίος απαιτείται, σύμφωνα με τα διδάγματα της κοινής πείρας η καταβολή του ποσού των 55 ευρώ, του επιπλέον ποσού που αιτείται ο ενάγων (130 ευρώ) απορριπτόμενου ως ουσία αβάσιμου, διότι κρίνεται υπερβολικό.

Περαιτέρω, αποδείχθηκε ότι έχει αφαιρεθεί το κάθισμα της λεκάνης του W.C. του ισογείου ορόφου, ότι έχει διαβρωθεί το ερμάριο του W.C. του 2ου ορόφου και ότι οι επενδύσεις από αλουμίνιο της κεντρικής θύρας εισόδου στο κτίριο φέρουν διάφορα κτυπήματα, οι ανωτέρω ζημίες δε υπερβαίνουν την έννοια της συνήθους χρήσης και για την αντικατάστασή τους απαιτείται το ποσό των 20 ευρώ, των 100 ευρώ και των 170 ευρώ αντίστοιχα και συνολικά το ποσό των 290 ευρώ, το οποίο και πρέπει να επιδικαστεί στον ενάγοντα, του υπολοίπου ποσού που αιτείται αυτός, (αντίστοιχα 50 ευρώ, 150 ευρώ και 400 ευρώ), απορριπτόμενου ως ουσία αβάσιμου, διότι κρίνεται υπερβολικό.

Επίσης, αποδείχθηκε ότι πρέπει να αντικατασταθεί η πόρτα σπασμένου ηλεκτρολογικού πίνακα στον 1° όροφο και να αντικατασταθεί σπασμένος υαλοπίνακας στο 2° όροφο διαστάσεων 0,5 μ. χ 0,5 μ. Ο ενάγων ισχυρίζεται ότι για την αποκατάσταση κάθε μίας ζημίας απαιτείται η καταβολή του ποσού των 100 ευρώ, (συνολικά 200 ευρώ), ενώ το εναγόμενο ισχυρίζεται ότι για τις ανωτέρω ζημίες η συνολική απαιτούμενη δαπάνη ανέρχεται στο ποσό των 70 ευρώ, το οποίο μάλιστα του το είχε προσφέρει.

Σύμφωνα δε με τα διδάγματα της κοινής πείρας η συνολική δαπάνη για τις αιτίες αυτές ανέρχεται στο ποσό των 110 ευρώ, το οποίο και πρέπει να επιδικαστεί στον ενάγοντα, του υπολοίπου ποσού που αιτείται αυτός απορριπτόμενου ως ουσία αβάσιμου, διότι κρίνεται υπερβολικό. Ενώ για τον καθαρισμό των εξωτερικών υαλοπινάκων του κλιμακοστασίου από χρωματισμούς, φθορά που είναι πέραν της συνήθους απαιτείται η καταβολή του ποσού των 55,00 ευρώ, το οποίο και πρέπει να επιδικαστεί στον ενάγοντα, του υπολοίπου ποσού που αιτείται αυτός απορριπτόμενου ως ουσία αβάσιμου, διότι κρίνεται υπερβολικό.

Τέλος, σύμφωνα με τα διδάγματα της κοινής πείρας, για την αποκατάσταση του φωτιστικού ιστού που ήταν τοποθετημένος στο πεζοδρόμιο και έχει αποξηλωθεί απαιτείται η καταβολή του ποσού των 500 ευρώ και για την επισκευή των σπασμένων υαλοπινάκων του στεγάστρου απαιτείται η καταβολή του ποσού των 300 ευρώ και συνολικά για τις αιτίες αυτές του ποσού των 800 ευρώ, του επιπλέον ποσού που αιτείται ο ενάγων, (850 ευρώ και 750 ευρώ αντίστοιχα), απορριπτόμενου ως ουσία αβάσιμου, διότι κρίνεται υπερβολικό.

Ενώ για τη μίσθωση ενός κάδου για την φόρτωση και αποκομιδή των προϊόντων αποξήλωσης και καθαίρεσης όσων αντικειμένων κρίθηκε ότι πρέπει να αφαιρεθούν και να απομακρυνθούν κατά τα ως άνω αναλυτικώς αναφερόμενα, απαιτείται η καταβολή του ποσού των 140 ευρώ.

Συνεπώς, η κρινόμενη αγωγή πρέπει να γίνει εν μέρει δεκτή ως βάσιμη στην ουσία της και να υποχρεωθεί το εναγόμενο να καταβάλει στον ενάγοντα το ποσό των (400 ευρώ + 110 ευρώ + 450 ευρώ + 200 ευρώ + 576 ευρώ + 130 ευρώ + 55 ευρώ + 290 ευρώ + 110 ευρώ + 55 ευρώ + 800 ευρώ + 140 ευρώ =) 3.316 ευρώ με τόκο 6% από την επομένη της επίδοσης της αγωγής...".

Το αναιρεσείον πλήττει την άνω απόφαση για πλημμέλεια εκ του αριθμού 1 άρθ. 559 ΚΠολΔ διότι α) υπέπεσε στην νομική πλημμέλεια της παραβάσεως των ερμηνευτικών κανόνων των άρθ. 173 και 200 ΑΚ και ειδικότερα διότι αυτή "προσέδωσε ερμηνευτικό νοηματικό περιεχόμενο σε κρίσιμους όρους του συμβολαίου χωρίς να αναφέρονται σε αυτήν τα πραγματικά περιστατικά από τα οποία να αντλείται η αληθής βούληση των συμβαλλομένων και ποιά αποδεδειγμένα γεγονότα και ποιές συγκεκριμένες συναλλακτικές συνήθειες συγκρότησαν το μέτρο για την ερμηνεία των επιδίκων όρων της συμβάσεως".

Ο λόγος, όμως, αυτός χωρίς προσδιορισμό των όρων εκείνων της συμβάσεως για την ερμηνεία των οποίων κατέφυγε το δικαστήριο στην ερμηνεία τους με βάση τις άνω διατάξεις των άρθ. 173 και 200 ΑΚ είναι προεχόντως αόριστος και εντεύθεν απορριπτέος ως απαράδεκτος, ενώ από τις παραδοχές της απόφασης δεν προκύπτει ότι το δικαστήριο διαπίστωσε κενό σε συμβατικό όρο και προσέφυγε στις ερμηνευτικές διατάξεις των άρθ. 173 και 200 ΑΚ ώστε να υπάρξει παραβίασή των.

Εξάλλου, υπό τις άνω παραδοχές, το Εφετείο, κρίνοντας ότι μέρος από τα αιτούμενα κονδύλια έπρεπε να γίνει δεκτό ως ουσιαστικά βάσιμο απορρίπτοντας τα υπόλοιπα, προέβη σε ορθή υπαγωγή των πραγματικών περιστατικών που αναιρετικώς ανέλεγκτα έκρινε αποδεδειγμένα - στις διατάξεις ουσιαστικού δικαίου του άρθρου 592 ΑΚ σε συνδυασμό με εκείνες των άρθρων 330, 297, 298 ίδιου Κώδικα που εφάρμοσε, τις οποίες και δεν παραβίασε ευθέως ή εκ πλαγίου, με εσφαλμένη ερμηνεία ή εφαρμογή.

Διέλαβε δε στην απόφασή του σαφείς, επαρκείς και χωρίς αντιφάσεις αιτιολογίες, που καθιστούν εφικτό τον αναιρετικό έλεγχο ως προς την ορθότητα ή μη της εφαρμογής των νομικών αυτών διατάξεων και ειδικότερα ως προς την μερική βασιμότητα της αγωγικής αξίωσης για επιδίκαση αποζημίωσης για φθορές στο μίσθιο και ο σχετικός εκ των αριθμών 1 και 19 άρθ. 559 Κ.Πολ.Δ λόγος αναίρεσης είναι απορριπτέος ως αβάσιμος.

Εξάλλου, όσα αναφέρονται για την στοιχειοθέτησή των πλήττουν την ανέλεγκτη περί τα πράγματα κρίση του δικαστηρίου. Απορριπτέοι ως απαράδεκτοι είναι και οι χαρακτηριζόμενοι εκ των αριθμών 8 και 11 άρθ. 559 λόγοι αναιρέσεως με τους οποίους πλήττει την προσβαλλόμενη απόφαση αφού, ούτε τους ισχυρισμούς ούτε τα έγγραφα τους οποίους παρέλειψε να λάβει υπόψη της η προσβαλλομένη απόφαση προσδιορίζει με το αναιρετήριο, ενώ, όσα διαλαμβάνει, για την στοιχειοθέτησή των, αφορούν την ανέλεγκτη περί τα πράγματα κρίση του δικαστηρίου.

Κατά το άρθρο 22 § 1 του ν. 3693/1957 "Περί τροποποιήσεως και συμπληρώσεως των περί Νομικού Συμβουλίου του Κράτους διατάξεων", η αμοιβή του πληρεξούσιου δικηγόρου που περιλαμβάνεται στις δαπάνες, οι οποίες θα αποδοθούν στο διάδικο που νίκησε μειώνεται μέχρι το μισό του ελαχίστου ορίου της διατίμησης και δεν μπορεί να υπερβεί κάποιο χρηματικό ποσό αναπροσαρμοζόμενο κάθε φορά με κοινή απόφαση των Υπουργών Δικαιοσύνης και Οικονομικών, η οποία δημοσιεύεται στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως (άρθρο 5 § 12 του ν. 1737/1987).

Κατά την §3 του ίδιου άρθρου οι διατάξεις των προηγούμενων παραγράφων εφαρμόζονται και στις δίκες στις οποίες διάδικος είναι υπουργός ή νομάρχης ή πρόσωπο του οποίου η νομική υπηρεσία διεξάγεται δια του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους. Από τη διατύπωση της τρίτης παραγράφου προκύπτει ότι μόνο στα νομικά πρόσωπα η νομική υπηρεσία των οποίων διεξάγεται από το Ν.Σ.Κ.

έχουν εφαρμογή οι διατάξεις των παραγράφων 1 και 2 περί μειώσεως της αμοιβής του πληρεξουσίου δικηγόρου κ.λπ.

Συνεπώς, το γεγονός ότι ορισμένο ν.π.δ.δ. απολαύει, βάσει διατάξεως νόμου, των απαλλαγών, ατελειών και προνομίων του Δημοσίου δεν δικαιολογεί την εφαρμογή και των παραπάνω διατάξεων για τη δικαστική δαπάνη, αφού δεν πρόκειται για προνόμιο ή απαλλαγή, αλλά για διάταξη αναφερόμενη στη δικαστική υπεράσπιση από το Νομικό Συμβούλιο του Κράτους (βλ. και ΑΠ 1382/2005 Δημοσίευση "ΝΟΜΟΣ", ΑΠ 1617/1999 ΕλΔ 2000. 368).

Στην προκειμένη, λοιπόν, περίπτωση ο λόγος αναιρέσεως τον οποίο προβάλλει το αναιρεσείον Ίδρυμα, για πλημμέλεια εκ του αριθμού 1 άρθ. 559 ΚΠολΔ, διότι, αν και απολαμβάνει των προνομίων του Δημοσίου εν τούτοις κατά την επιβολή της δικαστικής δαπάνης δεν υπολογίστηκε η μείωση που προβλέπεται από την διάταξη του άρθ. 22 παρ. 1 ν. 3693/1957, πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος αφού η νομική υπεράσπιση της ένδικης υπόθεσης του αναιρεσείοντος δεν διεξήχθη από αντιπρόσωπο του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους. Τέλος όσα αναφέρονται στο αναιρετήριο για την απαγόρευση εκτέλεσης πριν η προσβαλλόμενη απόφαση καταστεί αμετάκλητη και ότι ο τόκος υπερημερίας πρέπει να υπολογιστεί με τον τόκο υπερημερίας του Δημοσίου από την επίδοση της αγωγής αλυσιτελώς προβάλλονται αφού δεν συνδέονται με πλημμέλεια της προσβαλλόμενης απόφασης. Με βάση τα ανωτέρω θα πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναίρεσης και καταδικαστεί το αναιρεσείον στην πληρωμή της δικαστικής δαπάνης του αναιρεσιβλήτου που παρέστη και κατέθεσε προτάσεις (άρθ. 183 ΚΠολΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την με αύξοντα αριθμό εκθέσεως καταθέσεως 874/2014 αίτηση αναιρέσεως της 1594/2014 αποφάσεως του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών που εκδόθηκε κατά την διαδικασία των μισθωτικών διαφορών. Και

Καταδικάζει το αναιρεσείον στην πληρωμή της εκ χιλίων οκτακοσίων (1.800) ευρώ δικαστικής δαπάνης του αναιρεσιβλήτου.

ΚΡΙΘΗΚΕ και αποφασίσθηκε στην Αθήνα την 1η Απριλίου 2015.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 8 Μαΐου 2015.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ