Supreme Court dismisses appeal on bankruptcy cessation of payments date and orders costs.

Απόφαση 564 / 2021 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 564/2021

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

A1' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αλτάνα Κοκκοβού, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Αγγελική Τζαβάρα, Θωμά Γκατζογιάννη, Χρήστο Τζανερρίκο, και Βασίλειο Μαχαίρα - Εισηγητή, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΕ δημόσια στο ακροατήριό του, στις 18 Νοεμβρίου 2019, με την παρουσία και της Γραμματέως Σπυριδούλας Τζαβίδη, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Ανώνυμης Εταιρείας με την επωνυμία "ΑΓΝΟ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑ ΓΑΛΑΚΤΟΣ ΑΝΩΝΥΜΟΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑ" και τον διακριτικό τίτλο "ΑΓΝΟ", που εδρεύει στο Λαγκαδά Θεσσαλονίκης και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τους πληρεξούσιους δικηγόρους της Παρασκευά Αρβανιτάκη, Χρήστο Οικονόμου και Δημήτριο Νούσιο που ανακάλεσαν την από 13/11/2019 δήλωση για παράσταση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ, παραστάθηκαν στο ακροατήριο και κατέθεσαν προτάσεις.

Των αναιρεσιβλήτων: 1) … 100) , οι οποίοι δεν παραστάθηκαν στο ακροατήριο.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 16/7/2014 αίτηση της ήδη αναιρεσείουσας, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 17980/2014 οριστική, όπως διορθώθηκε με την 3877/2015 του ίδιου Δικαστηρίου και 650/2017 του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 8/5/2018 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Οι πληρεξούσιοι της αναιρεσείουσας ζήτησαν την παραδοχή της αιτήσεως και την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι. Σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 576 παρ.1 και 2 Κ.Πολ.Δ " Αν ο διάδικος που επισπεύδει τη συζήτηση δεν εμφανισθεί ή εμφανισθεί, αλλά δεν λάβει μέρος με τον τρόπο που ορίζει ο νόμος, ο Άρειος Πάγος συζητεί την υπόθεση σαν να ήταν παρόντες οι διάδικοι. Αν ο αντίδικος εκείνου που επέσπευσε τη συζήτηση δεν εμφανιστεί ή εμφανιστεί αλλά δεν λάβει μέρος σ' αυτήν με τον τρόπο που ορίζει ο νόμος, ο Άρειος Πάγος εξετάζει αυτεπαγγέλτως αν κλητεύθηκε νόμιμα και εμπρόθεσμα.

Αν η κλήση για τη συζήτηση δεν επιδόθηκε καθόλου ή δεν επιδόθηκε νόμιμα ή εμπρόθεσμα, ο Άρειος Πάγος κηρύσσει απαράδεκτη τη συζήτηση και η υπόθεση επαναφέρεται για συζήτηση με νέα κλήτευση. Στην αντίθετη περίπτωση προχωρεί στη συζήτηση παρά την απουσία εκείνου που είχε κλητευθεί". Εξάλλου, στη διαδικασία της εκούσιας δικαιοδοσίας, στην οποία μετέχουν οι ενδιαφερόμενοι για το αιτούμενο ρυθμιστικό μέτρο, την ιδιότητα του διαδίκου αποκτούν, μεταξύ άλλων και αυτοί που άσκησαν κύρια ή πρόσθετη παρέμβαση (ΑΠ 2130/2014, ΑΠ 41/2003, ΑΠ 1305/1994).

Στην προκειμένη περίπτωση, κατά την εκφώνηση της υπόθεσης από τη σειρά του πινακίου, εμφανίστηκαν οι αναιρεσίβλητοι Ν. Τ., Γ. Κ., Σ. Ο., Σ. Σ., Π. Γ. (15ος, 33ος, 39ος, 53ος, 78ος, κατά τη σειρά των πρακτικών της παρούσας απόφασης και Α15, Α33, Α39, Β7, Β32 κατά τη σειρά του δικογράφου της αίτησης αναίρεσης, αντίστοιχα). Επίσης εκπροσωπήθηκε νόμιμα η σύνδικος της πτώχευσης της αναιρεσείουσας εταιρείας, δικηγόρος Θεσσαλονίκης Αιμιλία Ζιώγα (97η στη σειρά των πρακτικών και Ε κατά τη σειρά του δικογράφου της αίτησης).

Οι λοιποί αναιρεσίβλητοι, οι οποίοι είχαν ασκήσει κύριες και πρόσθετες παρεμβάσεις, έχοντας αποκτήσει έτσι, την ιδιότητα του διαδίκου, δεν εμφανίστηκαν, ούτε εκπροσωπήθηκαν από πληρεξούσιο δικηγόρο. Από την με αριθμό 5589Α'/5-3-2019 έκθεση επίδοσης της δικαστικής επιμελήτριας στο Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης Χ.

Μ., που προσκομίζει και επικαλείται η αναιρεσείουσα, η οποία επισπεύδει τη συζήτηση, προκύπτει ότι ακριβές αντίγραφο της ένδικης αίτησης, με πράξη κατάθεσης και ορισμού δικασίμου, επιδόθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα στη δικηγόρο Θεσσαλονίκης Ξανθή Παπακάλα, ως νόμιμη αντίκλητο των αναιρεσιβλήτων Α1 έως Α46 κατά τη σειρά του δικογράφου της αίτησης (1-46 στη σειρά των πρακτικών), η οποία είχε εκπροσωπήσει αυτούς ενώπιον του Εφετείου, στη συζήτηση κατά την οποία εκδόθηκε η προσβαλλόμενη απόφαση (άρθρο 143 παρ.1 Κ.Πολ.Δ, όπως αντικ.

με τον αρ.1, άρθρο πρώτο παρ.2 Ν.4335/2015) με κλήση να παραστούν στη δικάσιμο που σημειώνεται στην αρχή της παρούσας απόφασης. Επίσης, από την με αριθμό 5587Α'/5-3-2019 έκθεση επίδοσης της ίδιας παραπάνω δικαστικής επιμελήτριας, που ωσαύτως προσκομίζει και επικαλείται η αναιρεσείουσα, προκύπτει ότι ακριβές αντίγραφο της ένδικης αίτησης, με πράξη κατάθεσης ορισμού δικασίμου και κλήση για την παρούσα δικάσιμο, επιδόθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα στη δικηγόρο Θεσσαλονίκης Δέσποινα Κούτη, νόμιμη αντίκλητο των αναιρεσιβλήτων Β1 και Β48 κατά τη σειρά του δικογράφου της αίτησης (47 έως 94 στη σειρά των πρακτικών), η οποία είχε εκπροσωπήσει αυτούς στο Εφετείο.

Ακόμη, ακριβές αντίγραφο της αίτησης αναίρεσης, με πράξη κατάθεσης ορισμού δικασίμου και κλήση για παράσταση στη δικάσιμο που σημειώνεται στην αρχή της παρούσας απόφασης, επιδόθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα στη δικηγόρο Θεσσαλονίκης Φωτεινή Μάρκου, νόμιμη αντίκλητο της αναιρεσίβλητης εταιρείας με σειρά Γ στο δικόγραφο της αίτησης (95η στη σειρά των πρακτικών), η οποία είχε εκπροσωπήσει αυτήν στο Εφετείο, όπως προκύπτει από την με αριθμό 5596Β'/6-3-2019 έκθεση επίδοσης της δικαστικής επιμελήτριας στο Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης Χ.

Μ.. Επίσης στο δικηγόρο Θεσσαλονίκης Ανέστη Αϊβαζίδη, νόμιμο αντίκλητο του αναιρεσιβλήτου επαγγελματικού σωματείου με σειρά Δ' στην αίτηση (96ο στη σειρά των πρακτικών), ο οποίος είχε εκπροσωπήσει αυτό στο Εφετείο, όπως προκύπτει από την με αριθμό 5588Α'/ 5-3-2019 έκθεση επίδοσης της ιδίας παραπάνω δικαστικής επιμελήτριας.

Τέλος, επιδόθηκε στη δικηγόρο Θεσσαλονίκης Δέσποινα Κούτη, νόμιμη αντίκλητο των αναιρεσιβλήτων με σειρά ΣΤ 1,2,3 στην αίτηση (98ο, 99η, 100ο στη σειρά των πρακτικών), που είχε εκπροσωπήσει αυτούς ενώπιον του Εφετείου, όπως προκύπτει από την με αριθμό 5586Α/5-3-2019 έκθεση επίδοσης της ίδιας, πιο πάνω, δικαστικής επιμελήτριας.

Επομένως, ως προς όλους του αναιρεσίβλητους που δεν εμφανίστηκαν ούτε εκπροσωπήθηκαν από πληρεξούσιο δικηγόρο, η συζήτηση της υπόθεσης πρέπει να προχωρήσει παρά την απουσία τους, αφού έχουν κλητευθεί νόμιμα (άρθρα 576 παρ.2 Κ.Πολ.Δ και 741 Κ.Πολ.Δ).

ΙΙ. Με την κρινόμενη αίτηση αναίρεσης προσβάλλεται η με αριθμό 650/2017 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης, που εκδόθηκε κατά τη διαδικασία της εκουσίας δικαιοδοσίας. Με την απόφαση αυτή, συνεκδικάστηκαν α) η από 13-11-2014 και με αριθμό κατάθεσης 4606/2014 έφεση των κυρίως παρεμβαινόντων και ήδη αναιρεσιβλήτων Ν.

Τ. και λοιπών (συνολικά 48), β) η από 28-11-2014 και με αριθμό κατάθεσης 4815/2014 έφεση της αιτούσας και ήδη αναιρεσείουσας ανώνυμης εταιρίας με την επωνυμία "ΑΓΝΟ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑ ΓΑΛΑΚΤΟΣ ΑΝΩΝΥΜΟΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑ", καθώς και οι από 26-4-2016 και με αριθμό κατάθεσης 510/2016 πρόσθετοι λόγοι αυτής και γ) η από 13-9-2016 και με αριθμό κατάθεσης 2033/2016 έφεση της κυρίως παρεμβαίνουσας εταιρίας με την επωνυμία "DS Smith Ανώνυμη Βιομηχανική και Εμπορική Εταιρεία Ειδών Συσκευασίας", ακόμα δε οι κύριες παρεμβάσεις που ασκήθηκαν προφορικά στο δεύτερο βαθμό και η πρόσθετη υπέρ της εκκαλούσας στη με στοιχείο β' έφεση πρόσθετη παρέμβαση, κατά της με αριθμό 17980/2014 οριστικής απόφασης του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης.

Με την προσβαλλόμενη απόφαση του Εφετείου απορρίφθηκαν οι παρεμβάσεις, επίσης κατ' ουσίαν οι υπό στοιχεία α' και γ' εφέσεις, ως απαράδεκτη δε κατά ένα κεφάλαιο η με στοιχεία β' έφεση και ως ουσιασικά βάσιμη η ίδια έφεση κατά τα λοιπά. Η παραπάνω εκκαλούμενη απόφαση, συνεκδίκασε την από 16-7-2014 και με αριθμό κατάθεσης 15898/2014 αίτηση της αναιρεσείουσας εταιρίας με τις κύριες και πρόσθετες παρεμβάσεις που ασκήθηκαν προφορικά, καθώς και την από 1-9-2014 και με αριθμό κατάθεσης 18388/2014 πρόσθετη, υπέρ της αιτούσας, παρέμβαση του επαγγελματικού σωματείου με την επωνυμία "Επαγγελματικό Σωματείο Εργατοτεχνιτών και Υπαλλήλων στην εταιρία ΑΓΝΟ ΑΕ ''Ο Άγιος Μόδεστος''", απέρριψε τις κύριες παρεμβάσεις, έκανε δεκτή την αίτηση και την αμέσως παραπάνω πρόσθετη παρέμβαση και κήρυξε την αιτούσα εταιρεία σε κατάσταση πτώχευσης, ορίζοντας ημέρα παύσης των πληρωμών της την αντίστοιχη με την ημέρα δημοσίευσης της απόφασης (27-10-2014) ημέρα του έτους 2012.

ΙΙΙ. Κατά τη διάταξη του άρθρου 553 παρ.1 Κ.Πολ.Δ "Αναίρεση επιτρέπεται μόνο κατά των αποφάσεων που δεν μπορούν να προσβληθούν με ανακοπή ερημοδικίας και έφεση". Επομένως, αναίρεση κατ' ερήμην απόφασης του Εφετείου είναι επιτρεπτή μόνον εφόσον δεν συγχωρείται κατ' αυτής ανακοπή ερημοδικίας (Ολ. ΑΠ 15/2001, ΑΠ 92/2017, ΑΠ 1830/2012).

Περαιτέρω, το άρθρο 764 του Κ.Πολ.Δ, που αναφέρεται σε ειδικούς κανόνες της κατ' έφεση δίκης της διαδικασίας της εκούσιας δικαιοδοσίας, ορίζει στην παράγραφο 3 ότι "Ανακοπή ερημοδικίας επιτρέπεται, αν όποιος δικάστηκε ερήμην δεν κλητεύθηκε καθόλου ή εμπρόθεσμα ή δεν κλητεύθηκε κανονικά ή αν συντρέχει λόγος ανώτερης βίας".

Αντίθετη ρύθμιση δεν εισάγεται με τη διάταξη του άρθρου 55 του Ν. 3588/2007 "Πτωχευτικός Κώδικας", σύμφωνα με την οποία, αν δεν ορίζεται διαφορετικά, οι αποφάσεις του πτωχευτικού δικαστηρίου υπόκεινται σε ανακοπή ερημοδικίας, έφεση και αναίρεση, εκτός των αποφάσεων περί διορισμού ή αντικατάστασης του εισηγητή ή του συνδίκου και περί χορήγησης βοηθημάτων προς τον οφειλέτη ή την οικογένειά του.

Στην προκειμένη περίπτωση, από την επισκόπηση της προσβαλλόμενης με αριθμό 650/2017 απόφασης του Τριμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης (άρθρο 561 παρ.2 Κ.Πολ.Δ), που συνεκδίκασε τις εφέσεις κατά τη διαδικασία της εκούσιας δικαιοδοσίας, προκύπτει ότι αυτή εκδόθηκε ερήμην των εκκαλούντων - εφεσιβλήτων Ε. Τ., Σ. Π., Γ.

Κ., Κ. Μ., Σ. Μ., Α. Κ., Π. Σ. (κατά τη σειρά του δικογράφου της αίτησης αναίρεσης Β2, Β34, Β35, Β45, Β46, Β47, Β9 και με αριθμό στα πρακτικά της παρούσας απόφασης 48ος, 80ος, 81ος, 91ος, 92ος, 93η, 55ος, αντίστοιχα). Επίσης ερήμην του εφεσίβλητου Δ. Π. του Γ. (Β19 στο δικόγραφο της αίτησης) στην οποία προφανώς από παραδρομή αναγράφεται ως Γ.

Π. του Δ., ενώ σε όλα τα διαδικαστικά έγγραφα που επισκοπούνται, διάδικος είναι ο Δ. Π. του Γ. και 65ος στη σειρά των πρακτικών, καθώς και ερήμην του εφεσιβλήτου Επαγγελματικού Σωματείου με την επωνυμία "Επαγγελματικό Σωματείο Εργατοτεχνιτών και Υπαλλήλων στην εταιρία ΑΓΝΟ ΑΕ ''Ο Άγιος Μόδεστος''" (κατά σειρά Δ στο δικόγραφο της αίτησης και 96ο στα πρακτικά της παρούσας απόφασης).

Από την παραδεκτή επισκόπηση των στοιχείων της δικογραφίας, όμως, δεν προκύπτει επίδοση της απόφασης του Εφετείου στους παραπάνω ερημοδικασθέντες διαδίκους, οι οποίοι δικαιούνται να ασκήσουν αιτιολογημένη ανακοπή ερημοδικίας, ούτε ακόμη προκύπτει ότι άσκησαν τέτοια ανακοπή και απορρίφθηκε. Επομένως προς τους παραπάνω αναιρεσίβλητους δεν εξάγεται ότι η προσβαλλόμενη απόφαση έχει καταστεί τελεσίδικη και πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτη η αίτηση αναίρεσης ως προς αυτούς (άρθρο 577 παρ.1 και 2 Κ.Πολ.Δ), οι οποίοι συνδέονται με τους λοιπούς αναιρεσίβλητους με το δεσμό της απλής ομοδικίας, διότι όλοι οι αναιρεσίβλητοι άσκησαν παρεμβάσεις ως πιστωτές της πτώχευσης και μεταξύ τους είναι δυνατή η έκδοση διαφορετικών αποφάσεων, με την έννοια ότι η ιδιότητα ενός ως πιστωτή δεν συνεπάγεται την αυτή ιδιότητα και για τον άλλον, ως προς τον οποίο μπορεί να απορριφθεί η αίτηση πτώχευσης.

Κατά τα λοιπά η αίτηση αναίρεσης ασκήθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα (άρθρα 552, 553, 556, 558, 564, 566 παρ.1 Κ.Πολ.Δ), είναι συνεπώς παραδεκτή (άρθρο 577 παρ.1 Κ.Πολ.Δ) και πρέπει να ερευνηθεί ως προς τους λόγους της.

IV. Κατά το άρθρο 778 του Κ.Πολ.Δ. "Αν στις υποθέσεις που αναφέρονται στο άρθρο 739 γίνει δεκτή ή απορριφθεί με οριστική απόφαση αίτηση, δεν είναι δυνατό να συζητηθεί νέα αίτηση των διαδίκων για το ίδιο αντικείμενο κατά τη διαδικασία των άρθρων 741 έως 781".Κατά την έννοια της διάταξης αυτής, η αναφερόμενη σε αυτή δεσμευτική ισχύς, εκδηλώνεται τόσο αρνητικά, με την έννοια της αδυναμίας επανόδου του διαδίκου με την άσκηση παρόμοιας αίτησης, εκτός αν στηρίζεται σε διαφορετικά περιστατικά, όσο και θετικά με την έννοια της δέσμευσης κάθε τρίτου προσώπου, ή αρχής, ως προς την επελθούσα διάγνωση ή διάπλαση, χωρίς η έναντι τρίτων δεσμευτική αυτής ισχύς να εμποδίζει όποιον δεν συμμετέσχε στη διαδικασία, να προστατεύσει τυχόν προσβαλλόμενο δικαίωμά του, αν δικαιολογεί έννομο συμφέρον, με την άσκηση τριτανακοπής (ΑΠ 390/2016).

Η παραπάνω διάταξη εφαρμόζεται στις "γνήσιες" υποθέσεις της εκουσίας δικαιοδοσίας, όπου δηλαδή δεν απαντάται το στοιχείο της διαφοράς. Αντίθετα "μη γνήσιες" υποθέσεις εκουσίας δικαιοδοσίας είναι εκείνες, όπου απαντάται το στοιχείο της διαφοράς και αν δεν είχαν από το νομοθέτη υπαχθεί στη διαδικασία αυτή, που προτιμήθηκε λόγω της ελαστικότητάς της, θα δικάζονταν με την κατ' αντιδικία διαδικασία.

Τέτοια μη γνήσια υπόθεση εκουσίας δικαιοδοσίας αποτελεί και η υπόθεση για την κήρυξη του οφειλέτη σε κατάσταση πτώχευσης, όταν η αίτηση υποβάλλεται από πιστωτή του καθού η αίτηση οφειλέτη. Στην περίπτωση αυτή, εφόσον απορριφθεί ως ουσία αβάσιμη η αίτηση του πιστωτή, λόγω μη συνδρομής της ουσιαστικής προϋπόθεσης της πτώχευσης, της παύσης πληρωμών, δημιουργείται δεδικασμένο και εντεύθεν εμποδίζονται να επανέλθουν, ο ίδιος ο πιστωτής και οι λοιποί διάδικοι της δίκης αυτής ή τα τρίτα πρόσωπα που δεσμεύονται από το δεδικασμένο, με νέα αίτηση για παύση πληρωμών για τις ίδιες οφειλές ή για τις ίδιες πραγματικές καταστάσεις που συνθέτουν την επικληθείσα παύση πληρωμών για το ίδιο χρονικό διάστημα.

Επομένως, στις "μη γνήσιες" υποθέσεις της εκουσίας δικαιοδοσίας δημιουργείται δεδικασμένο σύμφωνα με τα άρθρα 321-324 Κ.Πολ.Δ. σε συνδυασμό με το άρθρο 741 του ίδιου Κώδικα, όπου κατάγεται στη δίκη ουσιαστικού δικαίου έννομη σχέση ή δικαίωμα (ΑΠ 846/2018, ΑΠ 560/2016, ΑΠ 38/2001). Εξάλλου, σύμφωνα με το άρθρο 321 Κ.Πολ.Δ, δεδικασμένο, το οποίο, κατά το άρθρο 332 του ίδιου Κώδικα, λαμβάνεται υπόψη από το δικαστήριο και αυτεπαγγέλτως σε κάθε στάση της δίκης, δημιουργούν οι οριστικές αποφάσεις των πολιτικών δικαστηρίων που δεν μπορούν να προσβληθούν με ανακοπή ερημοδικίας και έφεση, δηλαδή οι τελεσίδικες.

Κατά δε το άρθρο 324 Κ.Πολ.Δ, το δεδικασμένο υπάρχει μεταξύ των ίδιων προσώπων, που παρίστανται με την ίδια ιδιότητα, μόνο για το δικαίωμα που κρίθηκε και εφόσον πρόκειται για το ίδιο αντικείμενο και για την ίδια ιστορική και νομική αιτία. Ταυτότητα ιστορικής αιτίας υπάρχει, όταν τα ίδια πραγματικά περιστατικά που συγκρότησαν την ιστορική βάση της πρώτης αγωγής και με την ίδια νομική διάταξη στηρίζουν και τη μεταγενέστερη αγωγή.

Ενώ η ταυτότητα της νομικής αιτίας προϋποθέτει θεμελίωση και των δύο αγωγών στο ίδιο νομικό γεγονός (νομικό κανόνα) που αφορά τη συγκεκριμένη έννομη σχέση (ΑΠ 108/2019, ΑΠ 56/2019, ΑΠ 1218/2018). Έτσι, κατά την έννοια των διατάξεων των άρθρων αυτών (321 και 324), καθώς και εκείνης του άρθρου 322 Κ.Πολ.Δ, η τελεσίδικη απόφαση αποτελεί δεδικασμένο που δεν επιτρέπει να αμφισβητηθεί και να καταστεί αντικείμενο νέας δίκης το δικαίωμα που κρίθηκε και η δικαιολογητική σχέση από την οποία αυτό έχει παραχθεί, δηλαδή εμποδίζει το δικαστήριο να ερευνήσει την ίδια υπόθεση και πάλι, χάριν του δημόσιου συμφέροντος και προς αποφυγή έκδοσης αντιφατικών αποφάσεων μεταξύ των ίδιων διαδίκων.

Η απαγόρευση αυτή ενεργεί τόσο θετικά, με την έννοια ότι το δικαστήριο, ενώπιον του οποίου ανακύπτει εξ αφορμής άλλης δίκης, είτε ως κύριο είτε ως προδικαστικό ζήτημα, το δικαίωμα που κρίθηκε με τελεσίδικη απόφαση, οφείλει να θέσει ως βάση της απόφασής του το δεδικασμένο που προκύπτει από την απόφαση αυτή, λαμβάνοντάς το ως αμάχητη αλήθεια, έστω και αν η απόφαση είναι εσφαλμένη (ΑΠ 1218/2018, ΑΠ 2028/2014, ΑΠ 1415/2009), όσο και αρνητικά, με την έννοια ότι απαγορεύεται η συζήτηση νέας αγωγής για το ίδιο δικαίωμα, για την ύπαρξη ή μη του οποίου υπάρχει δεδικασμένο.

Το δεδικασμένο αυτό εκτείνεται στο ουσιαστικό ζήτημα για έννομη σχέση που προβλήθηκε με αγωγή, ανταγωγή, κύρια παρέμβαση ή ένσταση συμψηφισμού. Έννομη σχέση, κατά την έννοια των παραπάνω διατάξεων, είναι το σύνολο των εννόμων συνεπειών που κρίθηκαν τελεσίδικα και όχι τα πραγματικά γεγονότα που γέννησαν ή απόσβεσαν τις έννομες συνέπειες (ΑΠ 1218/2018, ΑΠ 1443/2017, ΑΠ 1229/2015).

Περαιτέρω, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ.16 Κ.Πολ.Δ, ιδρύεται λόγος αναίρεσης, αν το δικαστήριο δέχθηκε κατά παράβαση του νόμου ότι υπάρχει ή ότι δεν υπάρχει δεδικασμένο. Πρόκειται, δηλαδή, για απόφαση η οποία παραβιάζει τις διατάξεις των άρθρων 321 - 324 Κ.Πολ.Δ (Ολ. ΑΠ 19/2005). Ο ίδιος λόγος καθιδρύεται και όταν το δικαστήριο της ουσίας παραβλέπει το δεδικασμένο προηγούμενης απόφασης.

Πάντως, ο Άρειος Πάγος ελέγχει μόνο την παράβαση των νόμων, δηλαδή την ψευδή ερμηνεία ή την εσφαλμένη εφαρμογή των περί δεδικασμένου διατάξεων. Αν η κρίση περί δεδικασμένου στηρίζεται επί διαδικαστικών εγγράφων, για τη βασιμότητα ή μη του λόγου ελέγχεται και η εκτίμηση του περιεχομένου τους (άρθρο 561 παρ.2 Κ.Πολ.Δ), ενώ επισκοπείται και η απόφαση από την οποία απορρέει το δεδικασμένο (ΑΠ 56/2019, ΑΠ 108/2019, ΑΠ 1218/2018).

Για να είναι ορισμένος ο σχετικός λόγος αναίρεσης, πρέπει να καθορίζεται στο αναιρετήριο με σαφήνεια το αντικείμενο της δίκης που προηγήθηκε, τα ζητήματα που κρίθηκαν σ' αυτή με δύναμη δεδικασμένου, ενόψει του αντικειμένου της νέας δίκης και οι παραδοχές του δικαστηρίου με τα πραγματικά περιστατικά που προσδιορίζουν την πλημμέλεια της προσβαλλόμενης απόφασης, ώστε να μπορεί να κριθεί αν παραβιάστηκαν οι διατάξεις του Κ.Πολ.Δ για το δεδικασμένο και μάλιστα αν πρόκειται για ψευδή ερμηνεία ή εσφαλμένη εφαρμογή των διατάξεων αυτών (ΑΠ 1218/2018, ΑΠ 1324/2013, ΑΠ 1797/2013).

Έτσι, για να θεμελιωθεί ο παραπάνω λόγος αναίρεσης, απαιτείται η προσβαλλόμενη απόφαση να περιέχει θετική ή αρνητική κρίση για παραδοχή ή όχι δεδικασμένου (ΑΠ 108/2019, ΑΠ 1002/2005).

V. Κατά το άρθρο 55 εδ. α' του Ν. 3588/2007 (Πτωχ.Κ.), όπως ίσχυε πριν αντικατασταθεί με το άρθρο 3 παρ.1 εδάφ. β' του Ν. 4446/2016, "αν δεν ορίζεται διαφορετικά στον παρόντα κώδικα οι αποφάσεις του πτωχευτικού δικαστηρίου υπόκεινται σε ανακοπή ερημοδικίας, έφεση και αναίρεση μόνο για τους λόγους του άρθρου 559 αριθμ.1 και 19 του Κ.Πολ..Δ..." (ΑΠ 602/2018, ΑΠ 453/2018, ΑΠ 876/2017).

Ήδη με την εν λόγω αντικατάσταση του άρθρου αυτού, προστέθηκαν νέοι λόγοι αναίρεσης και, συγκεκριμένα, από τους αριθμούς 4, 14, 16 και 17 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ. Οι διευρυμένοι, όμως, αυτοί νέοι λόγοι αναίρεσης δεν καταλαμβάνουν πτωχεύσεις πριν την ισχύ του, σύμφωνα με τις μεταβατικές διατάξεις του άρθρου 13 παρ.1 και παρ.2 εδάφ.

β' και δ' του νεότερου αυτού νόμου 4446/2016, του οποίου η ισχύς, με ορισμένες εξαιρέσεις αρχίζει από τη δημοσίευσή του στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως (ΦΕΚ 240/Α/22-12-2016), στις οποίες, ορίζεται, αντίστοιχα, ότι "...οι διατάξεις του παρόντος .... εφαρμόζονται επί των διαδικασιών που αρχίζουν μετά την έναρξη της ισχύος του.

Ως έναρξη διαδικασιών νοείται η κατάθεση αίτησης πτώχευσης ..." (ΑΠ 602/2018).Αντίθετη πρόβλεψη, αναφορικά με τον ως άνω περιορισμό των αναιρετικών λόγων, περιέχεται στη διάταξη του άρθρ.7 παρ.5 του ίδιου Ν.3588/2007,σχετική με την απόφαση που κηρύσσει την πτώχευση, η οποία ορίζει ότι " Η Απόφαση είναι αμέσως εκτελεστή και δεν επιτρέπεται δικαστική αναστολή της.

Είναι δυνατή η προσβολή της με τα ένδικα μέσα της έφεσης και της αναίρεσης που ασκούνται και εκδικάζονται κατά την ίδια Διαδικασία της εκούσιας δικαιοδοσίας (άρθρα 741 επ. Κ.Πολ. Δ.) και απευθύνονται και κατά του συνδίκου". Τούτο δε, διότι, η παραπάνω διάταξη του άρθρ. 7 αναφέρεται όχι μόνο στο επιτρεπτό των ενδίκων μέσων κατά της απόφασης που κηρύσσει την πτώχευση, αλλά και στο απεριόριστο των αναιρετικών λόγων, τους οποίους περιορίζει η ειδικότερη διάταξη του άρθρ. 55 του Πτωχ.

Κώδ., η οποία καταλαμβάνει τις λοιπές αποφάσεις του πτωχευτικού δικαστηρίου και όχι την απόφαση που κηρύσσει την πτώχευση, για την προσβολή της οποίας με ένδικα μέσα προβλέπει το άρθρο 7 του Πτωχ. Κώδ., που ορίζει διαφορετικά από τη διάταξη του άρθρ.55 εδ.ά του ίδιου Κώδικα. Στην κρινόμενη υπόθεση η αναιρεσείουσα με τον πρώτο λόγο της αίτησης, από τον αριθμό 16 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ, μέμφεται την προσβαλλόμενη απόφαση επειδή αυτή δέχθηκε ότι δεν υπάρχει δεδικασμένο, ως προς το χρόνο παύσης των πληρωμών, το οποίο απορρέει από την με αριθμό 2021/2013 τελεσίδικη απόφαση του Εφετείου Θεσσαλονίκης.

Ειδικότερα διατείνεται, ότι με την απόφαση αυτή απορρίφθηκαν εφέσεις κατά της με αριθμό 6402/2013 οριστικής απόφασης του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης, που είχε απορρίψει κατ' ουσίαν αίτηση της πιστώτριας εταιρείας "ΕΚΟ ΑΒΕΕ" κατά της αναιρεσείουσας, αφού το Εφετείο με την παραπάνω απόφασή του έκρινε ότι η αναιρεσείουσα κατά το έτος 2012 και τουλάχιστον μέχρι τη συζήτηση των εφέσεων (27-5-2013) δεν τελούσε σε παύση πληρωμών.

Ότι η απόφαση αυτή είχε δεσμευτική ισχύ ως προς το πραγματικό ζήτημα του χρόνου παύσης των πληρωμών της αναιρεσείουσας, ισχυρισμό περί δεδικασμένου που είχε προτείνει με πρόσθετο λόγο έφεσης, όμως η προσβαλλόμενη απόφαση κατά παράβαση του νόμου δέχθηκε ότι δεν υπάρχει δεδικασμένο. Από την αμέσως παραπάνω απόφαση του Εφετείου Θεσσαλονίκης, η οποία παραδεκτά επισκοπείται για την έρευνα του αναιρετικού λόγου (άρθρ.561 παρ.2 Κ.Πολ.Δ), προκύπτει ότι με την απόφαση αυτή συνεκδικάστηκαν και απορρίφθηκαν κατ'ουσίαν : 1) η με αριθμό 1276/8-4-2013 έφεση α)της εταιρείας με την επωνυμία "ΑΓΝΟ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑ ΓΑΛΑΚΤΟΣ ΑΝΩΝΥΜΟΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑ" β) Ν.

Κ., γ) της ανώνυμης εταιρείας με την επωνυμία "ΚΟΛΙΟΣ ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ-ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑ ΓΑΛΑΚΤΟΣ", καθώς και οι πρόσθετες παρεμβάσεις υπέρ των εκκαλούντων της έφεσης αυτής και 2) η με αριθμό 1772/20-2013 έφεση της ανώνυμης εταιρείας με την επωνυμία " ΕΚΟ ΑΝΩΝΥΜΗ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΗ ΚΑΙ ΕΜΠΟΡΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΠΕΤΡΕΛΑΙΟΕΙΔΩΝ", κατά της με αριθμό 6402/2013 οριστικής απόφασης του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης.

Με την εκκαλούμενη αυτή απόφαση συνεκδικάστηκαν α) η από 27-12-2012 και με αριθμό κατάθεσης 37053/2012 αίτηση της πρώτης εκκαλούσας στην με αριθ.1, πιο πάνω έφεση, με την οποία αίτηση αυτή ζήτησε να διαταχθεί το άνοιγμα της διαδικασίας εξυγίανσής της, σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρ. 99 του Πτωχ. Κώδ.,καθώς και οι κύριες και οι πρόσθετες παρεμβάσεις σχετικά με την αίτηση αυτή και β) η από 1-2-2013 και με αριθμό κατάθεσης 4399/2013 αίτηση της εκκαλούσας στην παραπάνω δεύτερη έφεση, εταιρείας με την επωνυμία " ΕΚΟ ΑΝΩΝΥΜΗ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΗ ΚΑΙ ΕΜΠΟΡΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΠΕΤΡΕΛΑΙΟΕΙΔΩΝ" με την οποία ζήτησε να κηρυχθεί η καθης εταιρεία με την επωνυμία " ΑΓΝΟ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑ ΓΑΛΑΚΤΟΣ ΑΝΩΝΥΜΟΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑ" σε κατάσταση πτώχευσης.

Με την πρωτόδικη αυτή απόφαση απορρίφθηκαν οι παραπάνω αιτήσεις ως ουσιαστικά αβάσιμες, το δε Εφετείο που απέρριψε τις προαναφερόμενες εφέσεις, δέχθηκε, σχετικά με την αίτηση πτώχευσης, που ενδιαφέρει στην ένδικη υπόθεση, ότι δεν συνέτρεχαν οι ουσιαστικές προϋποθέσεις κήρυξης πτώχευσης διότι η καθής κάλυπτε τις τρέχουσες οφειλές της προς τους πιστωτές της.

Στη δίκη, όμως, επί της οποίας εκδόθηκε η προσβαλλόμενη με την υπό κρίση αίτηση αναίρεσης με αριθμό 650/2017 απόφαση του Εφετείου Θεσσαλονίκης, δεν υπήρξε διάδικος η παραπάνω εταιρεία με την επωνυμία "ΕΚΟ ΑΝΩΝΥΜΗ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΗ ΚΑΙ ΕΜΠΟΡΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΠΕΤΡΕΛΑΙΟΕΙΔΩΝ", η οποία είχε ζητήσει να κηρυχθεί η αναιρεσείουσα σε κατάσταση πτώχευσης στην προηγούμενη δίκη, για την οποία εκδόθηκε η παραπάνω με αριθμό 2021/2013 απόφαση του Εφετείου Θεσσαλονίκης.

Επομένως, δεν συντρέχει η νομική προϋπόθεση της ταυτότητας των διαδίκων, κατ' άρθρ. 324 Κ.Πολ..Δ., ώστε να παράγεται δεδικασμένο από την πρώτη απόφαση. Για τον ίδιο λόγο, σε κάθε περίπτωση, δεν παράγεται ούτε η δεσμευτική ενέργεια του άρθρου 778 Κ.Πολ.Δ. Εξάλλου, οι παρεμβαίνοντες, κυρίως ή προσθέτως, στη διαδικασία της εκουσίας δικαιοδοσίας καθίστανται διάδικοι, όπως προαναφέρθηκε, όμως οι παρεμβάσεις στην ένδικη υπόθεση αφορούσαν την από 16-7-2014 αίτηση της αναιρεσείουσας να κηρυχθεί σε κατάσταση πτώχευσης, ενώ οι παρεμβάσεις στην προηγούμενη δίκη, ως προς τα πρόσωπα των παρεμβάντων που ταυτίζονται, αφορούσαν την από 27-12-2012 αίτηση εξυγίανσης της ήδη αναιρεσείουσας, δηλαδή αίτηση στηριζόμενη σε διαφορετική ιστορική και νομική αιτία.

Κατά συνέπεια ο πρώτος λόγος της αίτησης αναίρεσης, από τον αριθ. 16 του άρθρ. 559 Κ.Πολ.Δ, τυγχάνει μεν παραδεκτός σύμφωνα με τα εκτιθέμενα στις νομικές σκέψεις της παρούσας απόφασης, παρότι η αίτηση πτώχευσης κατατέθηκε πριν την ισχύ του Ν. 4446/2016, είναι, όμως, αβάσιμος. Περαιτέρω, με τον δεύτερο και τελευταίο λόγο της αίτησης, η αναιρεσείουσα αποδίδει στην προσβαλλόμενη απόφαση πλημμέλεια από τον αριθμό 1 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ, για εσφαλμένη ερμηνεία και εφαρμογή των ουσιαστικών διατάξεων του άρθρου 3 παρ.1 Ν. 3588/2007, που θέτει ως προϋπόθεση της κήρυξης σε πτώχευση την παύση πληρωμών, καθώς και του άρθρου 7 παρ.2 και 3 του ίδιου Νόμου, που ρυθμίζει πότε προσδιορίζεται η ημέρα παύσης των πληρωμών.

Ειδικότερα αιτιάται ότι το Εφετείο έσφαλε, αφενός που δεν δέχθηκε το δεδικασμένο που παρήγαγε η προαναφερθείσα με αριθμό 2021/2013 απόφαση του Εφετείου Θεσσαλονίκης ως προς το ζήτημα του χρόνου παύσης των πληρωμών της και αφετέρου διότι προσδιόρισε το χρόνο αυτού στον μήνα Αύγουστο του έτους 2012, μεταθέτοντάς τον έτσι σε διάστημα προγενέστερο της πρωτόδικη απόφασης (27-10-2012) Ο δεύτερος λόγος της αίτησης, ως προς το πρώτο σκέλος του, εκτιμάται ορθά ως αναιρετική πλημμέλεια από τον αριθμό 16 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ.

Άλλωστε η ίδια η αναιρεσείουσα στο δικόγραφο της αίτησης τον αναφέρει ως επικουρικό του πρώτου λόγου, για παραβίαση του δεδικασμένου. Επομένως, είναι αβάσιμος, σύμφωνα με όσα εκτέθηκαν σχετικά με τον πρώτο λόγο αναίρεσης. Ως προς το δεύτερο σκέλος του, ο ίδιος λόγος, είναι αβάσιμος διότι η πραγματική παραδοχή της προσβαλλόμενης απόφασης ότι "....

όλα τα παραπάνω αποτελούν μορφή εξωτερίκευσης της αδυναμίας της "ΑΓΝΟ" προς πληρωμή των ληξιπρόθεσμων οφειλών της και συνιστούν απόσβεση της εμπορικής της ζωής ήδη από το μήνα Αύγουστο του έτους 2012...", δεν συνιστά εσφαλμενη ερμηνεία ή εφαρμογή των πιο πάνω ουσιαστικών διατάξεων, ως προς τον καθορισμό της ημέρας παύσης πληρωμών και δη διά της μετάθεσης αυτής σε διάστημα προγενέστερο αυτού που προσδιορίστηκε με την πρωτόδικη απόφαση, αφού το Εφετείο απέρριψε τις εφέσεις κατά της εκκαλούμενης απόφασης που είχε ορίσει ως ημέρα παύσης πληρωμών την 27-10-2012.

Κατ' ακολουθίαν πρέπει να απορριφθεί και ως προς τους λοιπούς αναιρεσιβλήτους, η αίτηση αναίρεσης. Επίσης πρέπει να διαταχθεί η εισαγωγή στο δημόσιο ταμείο του παραβόλου που κατατέθηκε για την άσκησή της (άρθρο 495 παρ.3 Κ.Πολ.Δ) και να καταδικαστεί η αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα των παραστάντων αναιρεσιβλήτων, οι οποίοι παραστάθηκαν με χωριστούς πληρεξούσιους δικηγόρους και κατέθεσαν προτάσεις, κατά παραδοχή των σχετικών αιτημάτων τους (άρθρα 176, 183, 191 παρ.2, 741, 746 Κ.Πολ.Δ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 8-5-2018 και με αριθμό κατάθεσης 1530/120/2018 αίτηση της ανώνυμης εταιρείας με την επωνυμία "ΑΓΝΟ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑ ΓΑΛΑΚΤΟΣ ΑΝΩΝΥΜΟΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑ", για αναίρεση της με αριθμό 650/2017 απόφασης του Τριμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης.

Διατάσσει να εισαχθεί στο δημόσιο ταμείο το παράβολο που κατατέθηκε για την άσκηση της αναίρεσης.

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσιβλήτων 1) Ν. Τ. του Α., 2) Γ. Κ. του Β., 3) Σ. Ο. του Κ., τα οποία ορίζει, ομού για τους τρεις, στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) ευρώ 4) Σ. Σ. του Π., 5) Π. Γ. του Π., τα οποία ορίζει επίσης ομού για τους δύο στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) ευρώ και Α. Ζ., συνδίκου της πτώχευσης, για την οποία τα ορίζει ωσαύτως στο ποσό των δύο χιλιάδων, επτακοσίων (2.700) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 12 Ιουνίου 2020.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 6 Μαΐου 2021.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ