Court refused to set aside interim injunction, instead modifying it and extending return date due to lack of urgency.

[*549] 1985 Ιουνίου 6

(ΚΡΑΜΒΗΣ, Ε.Δ.)

ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ

ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ

Η.F. & ΡΗ.F. REEMTSMA GMBH

& CO.,

Εναγόντων,

ν.

Sarkis

Elias Sarkis and Another,

Εναγομένων.

(Αρ. Αγωγής 5103/85).

Πολιτική

Δικονομία - Κατά πόσο αίτηση για ακύρωση προσωρινού διατάγματος, που εκδόθηκε

βάσει ΕΞ ΠΑΡΤΕ αιτήσεως, μπορεί να γίνει ΕΞ ΠΑΡΤΕ - Καταφατική η απάντηση στο

ερώτημα.

Διατάγματα

(Injunctions) - Προσωρινά

διατάγματα - Παράλειψη αναφοράς ουσιωδών γεγονότων στην ΕΞ ΠΑΡΤΕ αίτηση, που

είχε οδηγήσει στην έκδοση των - Δημιουργεί λόγον ακυρώσεως - Στην περίπτωση

όμως αυτή, όπου η ακύρωση έχει ζητηθεί με ΕΞ ΠΑΡΤΕ αίτηση, το Δικαστήριο

αποφάσισε να μη το ακυρώσει, αλλά να το τροποποιήσει κατάλληλα και να συντμήσει

το χρόνο επιστροφής του στο Δικαστήριο.

Α.

Παπαφιλίππου και Π. Λιβέρας, για τους Αιτητές.

RULING

Το

ακόλουθο Ruling δόθηκε από:-

ΚΡΑΜΒΗ,

Ε.Δ.:-

Η σύντομη αναφορά στα γεγονότα, της υπόθεσης όπως αυτά εκτίθενται στο ειδικά

οπισθογραφημένο κλητήριο ένταλμα και στις ένορκες δηλώσεις που καταχωρήθηκαν

μέχρι σήμερα, με παράλληλη αναφορά στα διαδικαστικά διαβήματα[*550] που έχουν γίνει μέχρι τώρα σχετικά με αυτή την υπόθεση θα βοηθήσει στο

να γίνει πιο ξεκάθαρη η πραγματική άποψη της αίτησης υπό κρίση.

Η υπόθεση των εναγόντων:

Οι ενάγοντες είναι εταιρεία εγγεγραμμένη

στη Δυτική Γερμανία και ασχολούνται με την κατασκευή και πώληση τσιγάρων. Περί

την 3.3.85 οι ενάγοντες πώλησαν στους εναγομένους τσιγάρα στην τιμή των U.S. $838, 500.- πληρωτέων στους ενάγοντες. Η

κυριότης των εμπορευμάτων επιφυλάχθηκε υπέρ των εναγόντων μέχρι την τελική

πληρωμή της τιμής. Τα εμπορεύματα έφθασαν στην Κύπρο με το πλοίο "CAMELIA" και βρίσκονται στο λιμάνι της Λεμεσού. Οι εναγόμενοι δεν

πλήρωσαν κανένα ποσό έναντι της τιμής πωλήσεως και απειλούν τους ενάγοντες ότι

θα αποξηράνουν τα τσιγάρα και στη συνέχεια θα τα διαθέσουν στην αγορά για να

καταστρέψουν έτσι την καλή φήμη (GOODWILL) των εναγόντων.

Οι ενάγοντες ισχυρίζονται επίσης ότι οι εναγόμενοι διέπραξαν anticipatory

breach της συμφωνίας.

Η αγωγή καταχωρήθηκε την 29.5.1985 και με

αυτή ζητείται δήλωση του Δικαστηρίου ότι τα εμπορεύματα που βρίσκονται στο

λιμάνι της Λεμεσού ανήκουν στους ενάγοντες και διάταγμα δια του οποίου να

διατάσσονται οι εναγόμενοι να παραδώσουν τα τσιγάρα στους ενάγοντες.

Διαζευκτικώς ζητείται δικαστική απόφαση για U.S. $838,500. - ή το ισάξιο σε κυπριακές λίρες.[*551]

Την ημέρα που καταχωρήθηκε η αγωγή οι

ενάγοντες κατεχώρησαν αίτηση εξ-πάρτε με την οποία ζητούσαν την έκδοοη

παρεμπίπτοντος απαγορευτικού διατάγματος δια του οποίου να εμποδίζονται οι

εναγόμενοι ή οιοσδήποτε εξ αυτών ή οι αντιπρόσωποι τους κ.λ.π. από του να

πωλήσουν, αποξενώσουν κ.λ.π. τα εν λόγω εμπορεύματα μέχρι την πλήρη αποπεράτωση

της αγωγής.

Αμέσως μετά την καταχώριση της αίτησης,

αυτή τέθηκε ενώπιο του Δικαστηρίου και εγκρίθηκε η έκδοση του αιτούμενου

διατάγματος με τον όρο ότι οι ενάγοντες το αργότερο μέχρι τις 12.00 μ.μ. της

1.6.1985 θα έδιδαν τραπεζική εγγύηση για το ποσό των £100,000.- σαν ασφάλεια.

Την 1.6.1985 πριν ακόμη δοθεί η ασφάλεια

σύμφωνα με τη διαταγή του Δικαστηρίου οι ενάγοντες καταχώρισαν αίτηση για

τροποποίηση της οπισθογράφησης της αγωγής η οποία την ίδια ημέρα εγκρίθηκε από

το Δικαστήριο και σύμφωνα με την τροποποίηση που έγινε, τα εμπορεύματα

περιέχονται σε 30 κοντέϊνερς και κάθε κοντέϊνερ περιέχει 430 κιβώτια. Την ίδια

ημέρα, δηλαδή την 1.6.1985, οι ενάγοντες καταχώρισαν την τροποποιημένη αγωγή

και ταυτόχρονα νέα αίτηση για έκδοση παρεμπίπτοντος απαγορευτικού διατάγματος

παρομοίου με εκείνο που εξεδόθη την 29.5.1985. Όταν η αίτηση αυτή τέθηκε

ενώπιον του Δικαστηρίου, ζητήθηκε από την δικηγόρο που εμφανίστηκε εκ μέρους

των δικηγόρων[*552] των εναγόντων η ακύρωση του εκδοθέντος προσωρινού

διατάγματος κατά την 29.5.1985 και ζητήθηκε επίσης η έκδοση νέου τέτοιου

διατάγματος σύμφωνα με την αίτηση που υποβλήθηκε την 1.6.1985. Το Δικαστήριο

προχώρησε στην ακύρωση του διατάγματος της 29.5.1985 και παραχώρησε νέο

διάταγμα σύμφωνα με την εξ-πάρτε αίτηση ημερομηνίας 1.6.1985, με τον όρο όπως

οι ενάγοντες δώσουν σαν ασφάλεια τραπεζική εγγύηση για το ποσό των £100,000.-.

Η παρούσα αίτηση:

Οι εναγόμενοι 2 και κάποιος ELIAS LAΟUN από το Λίβανο, ο οποίος ας σημειωθεί δεν είναι

διάδικος στην αγωγή, την 5.6.1985 καταχώρησαν την παρούσα εξ-πάρτε αίτηση η

οποία την ίδια ημέρα τέθηκε ενώπιο του Δικαστηρίου και με αυτή ζητούν σε

συντομία:

(α) Διάταγμα του

Δικαστηρίου για παραμερισμό του εκδοθέντος προσωρινού διατάγματος ημερομηνίας

1.6.1985 για το λόγο ότι τούτο εξεδόθη αντικανονικά.

(β) Διάταγμα του

Δικαστηρίου για τον παραμερισμό της επίδοσης του εν λόγω διατάγματος στους

εναγομένους 2, στις τελωνειακές και λιμενικές αρχές και/ή σε οιονδήποτε πρόσωπο

ή κυβερνητικό τμήμα για το λόγο ότι τούτο εξεδόθη αντικανονικά.[*553]

(γ) Διαζευκτικώς , διάταγμα του

Δικαστηρίου διά τον παραμερισμό του εν λόγω διατάγματος για το λόγο ότι οι

ενάγοντες παραποίησαν τα πραγματικά γεγονότα της υπόθεσης, παράλειψαν να

αποκαλύψουν τα πραγματικά και αληθή γεγονότα, και ότι δεν ικανοποιούνται οι

πρόνοιες του άρθρου 32 του Περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60 και τέλος ότι το εν

λόγω διάταγμα επηρεάζει τα δικαιώματα και συμφέροντα τρίτου προσώπου.

Η αίτηση στηρίζεται στους Περί Πολιτικής

Δικονομίας θεσμούς, Δ.48, θ.2 και 8(4)(ΙΙ), Δ.64, θ.1-4, Δ.34, θ.1 και 6, στον

Περί Δικαστηρίων Νόμο 14/60, άρθρο 29(C), 31 και 32(2) επί

του Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου Κεφ. 6, άρθρο 9, και εις αγγλική νομολογία

η οποία παρατίθεται. Η αίτηση των εναγόντων συνοδεύεται από ένορκο δήλωση του

κ. Σίμου Παπαδόπουλου, υπάλληλου στο δικηγορικό γραφείο του εκ των δικηγόρων

των εναγόντων κ. Λ. Παπαφιλίππου και σε αυτή επισυνάπτονται διάφορα έγγραφα σαν

τεκμήρια.

Έχοντας υπόψη το περιεχόμενο της παρούσας

αίτησης σε συνάρτηση με τους ισχυρισμούς και τα γεγονότα που περιέχονται στην

ένορκο δήλωση του κ. Παπαδόπουλου και του περιεχομένου των επισυνημμένων στην

ένορκο δήλωση εγγράφων, τα ζητήματα τα οποία πρέπει να εξετασθούν πριν το

Δικαστήριο καταλήξει σε τελικό συμπέρασμα αναφορικά με την παρούσα αίτηση είναι

τα πιο κάτω:[*554]

(α) Κατά πόσο το Δικαστήριο δύναται

με αίτηση εξ-πάρτε να ακυρώσει ή να τροποποιήσει παρεμπίπτον διάταγμα το οποίο

παραχωρήθηκε (granted) επί τη βάσει εξ-πάρτε αίτησης.

(β) Εάν η απάντηση στο πρώτο ζήτημα

είναι θετική, κατά πόσο οι περιστάσεις οι οποίες αφορούν την παρούσα

συγκεκριμένη υπόθεση υπό το φως βεβαίως των ισχυρισμών και γεγονότων που

περιέχονται στην ένορκο δήλωση του κ. Παπαδόπουλου καθιστούν δικαιολογημένες

τις αιτούμενες ή άλλες θεραπείες που είναι δυνατό να δοθούν κατά την κρίση του

Δικαστηρίου ενασκώντας την διακριτική του εξουσία.

Στην υπόθεση London City Agency (JCD) Ltd.and Another v. Lee and Others (1969) 3 ALL E.R. 1376,

ο Δικαστής Meggary στην απόφασή του μεταξύ άλλων ανέφερε

και τα εξής:

" ...... In my judgment the court has ample

jurisdiction to make such an order, and there is no established rule of

practice to prevent the court doing so in a proper case. I do not accept what

is said in Halsbury as a correct statement of the present law. The court will

grant an interlocutory injunction on an ex parte application if a case of

sufficient cogency is made, and no reason has been suggested why, if an

application ex parte[*555] to discharge or vary such an injunction is supported

by sufficiently cogent grounds, the court should not do what is sought. If time

permits, it is plainly preferable that any such application should be made on

due notice; but in a case of sufficient urgency, I do not see why an injunction

granted ex parte should be immune from being varied or discharged on an ex

parte application. I cannot believe it to be the law that however clearly it

has been established that it would be wrong for the injunction to continue in

force unchanged, the court is impotent to discharge or vary it until notice of

motion has been given and has expired, especially where (as here) counsel for

those entitled to the injunction has in fact been present on the hearing of the

ex parte application for the discharge or variation. Accordingly, in my

judgment, the only question here is whether the applicants ex parte have made

out a sufficient case for discharging or varying this injunction".

Χωρίς καμιά αμφιβολία θεωρώ σαν ορθό το

σκεπτικό μέρος της απόφασης στην υπόθεση Lee (ανωτέρω)· ενόψει δε

του γεγονότος ότι από σχετική έρευνα την οποία έκαμα δεν διεπίστωσα ότι υπάρχει

οποιαδήποτε ρητή νομοθετική πρόνοια η δικαστηριακή πρακτική περί του αντιθέτου,

προτίθεμαι να υιοθετήσω το σκεπτικό αυτής της αγγλικής απόφασης.[*556]

Επανερχόμενος τώρα στα γεγονότα αυτής της

υπόθεσης, μια βασική διαπίστωση είναι ότι η τραπεζική εγγύηση η οποία δόθηκε

από τους ενάγοντες, δεν δόθηκε σύμφωνα με το διάταγμα του Δικαστηρίου ημερομηνίας

1.6.1985 ούτε συνάδει με αυτό. Το έγγραφο της εν λόγω εγγύησης φέρει ημερομηνία

31.5.1985 και αναφέρεται σε ήδη εκδοθέν διάταγμα (" ...... as a result

of the Interim Order issued by the District Court of Nicosia

...... "). Με λίγα λόγια ο όρος που τέθηκε από το Δικαστήριο για την

έκδοση του προσωρινού διατάγματος δεν τηρήθηκε από τους ενάγοντες και παρά το

γεγονός αυτό το προσωρινό διάταγμα εκδόθηκε από το Πρωτοκολλητείο και αφού

πέρασε στα χέρια των εναγόντων δημιούργησε αποτελέσματα. Η τραπεζική εγγύηση

κάτω από αυτές τις περιστάσεις είναι αμφίβολο κατά πόσο θα τιμηθεί κατά τον

κρίσιμο χρόνο, εν πάση όμως περιπτώσει αυτή θα πρέπει να θεωρείται σαν άκυρη

και χωρίς κανένα αποτέλεσμα ως μη δοθείσα σύμφωνα με το εκδοθέν διάταγμα της

1.6.1985.

Οι ενάγοντες στην αγωγή τους και στην

ένορκο δήλωση προς υποστήριξη της εξ-πάρτε αίτησης βάσει της οποίας εκδόθηκε το

προσωρινό διάταγμα παράλειψαν να αποκαλύψουν ουσιώδη γεγονότα τα οποία αφορούν

την υπόθεση όπως είχαν καθήκον να πράξουν.

" ...... It is axiomatic that in ex parte proceedings

there should be full and frank disclosure to the court of facts known to[*557] the

applicant, and that failure to make such disclosure may result in the discharge

of any order made upon the ex parte application, even though the facts were

such that, with full disclosure an order would have been justified: See Reg. v. Kensington Income Tax

Commissioners, Ex parte Princess Edmond de Polignac (1917) 1 K.B.

486. Examples of this principle are to be found in the case of ex parte

injunctions (Dalglish v. Javrie

(1850) 2 Mac. & G. 231), ex parte orders made for service of proceedings

out of the jurisdiction under Order II of the Rules of the Supreme Court (The Hagen (1908) P.

189, 201, per Farwell, L.J.), and Mareva injunctions (Negocios del Mar S.A. v. Doric Shipping Corporation

S.A. (The Assios) (1979) 1 Lloyd's Rep. 331").

(Βλέπε το πιο πάνω απόσπασμα από

απόφαση του Court of Appeal στην υπόθεση THE ANDRIA (C.A.) (1984) 2 W.L.R., σ. 570, στη σελίδα 581).

Για παράδειγμα, οι ενάγοντες παράλειψαν

να αναφέρουν το ρητόν όρο περί πληρωμής της τιμής πωλήσεως ο οποίος περιέχεται

στο τιμολόγιο ημερομηνίας 3.4.1985 (Τεκμ. Α της αιτήσεως) ο οποίος

έχει ως εξής:

"Payment: 60 days after arrival of the vessel through

Bank of Cyprus".[*558]

Ωσαύτως οι ενάγοντες δεν αναφέρουν τον

χρόνο άφιξης του πλοίου με τα εμπορεύματα στην Κύπρο, ενώ στην ένορκο δήλωση

του κ. Παπαδόπουλου αναφέρεται ότι το πλοίο με τα εμπορεύματα έφθαοε στην Κύπρο

την 17.4.1985 γεγονός το οποίο έχει σημασία για την υπόθεση διότι εάν ο

ισχυρισμός του κ. Παπαδόπουλου είναι πράγματι ορθός τότε η τιμή πωλήσεως των

εμπορευμάτων δεν κατέστη ακόμη πληρωτέα και απαιτητή.

Το τιμολόγιο (Τεκμ. Α) ημερομηνίας 3.4.85

απευθύνεται από τους ενάγοντες απ' ευθείας στους εναγομένους χωρίς καμιά

επιφύλαξη ως προς το δικαίωμα κυριότητος των εμπορευμάτων ενώ ταυτόχρονα οι

εναγόμενοι ισχυρίζονται ότι παρέλαβαν τη φορτωτική (Bill of Lading) των εμπορευμάτων. Ως γνωστό η φορτωτική αποτελεί εκ πρώτης όψεως

απόδειξη της κυριότητος των εμπορευμάτων τα οποία αναφέρονται σ' αυτή και

συνεπώς ο κάτοχος της φορτωτικής θεωρείται εκ πρώτης όψεως σαν ο ιδιοκτήτης των

εμπορευμάτων. Οι εναγόμενοι 2 ισχυρίζονται περαιτέρω ότι σαν οι κατά κυριότητα

δικαιούχοι των εμπορευμάτων τα οποία μεταπώλησαν στον Ηλία Λαούν από το Λίβανο

(όπως έχει αναφερθεί πιο πάνω είναι ένας εκ των αιτητών της παρούσας αίτησης) ο

οποίος έχει ναυλώσει πλοίο για τη μεταφορά τους στο Λίβανο πλην όμως η φόρτωοη

των εμπορευμάτων δεν είναι δυνατή λόγω του εκδοθέντος διατάγματος[*559] με

αποτέλεσμα ο εν λόγω Λαούν να πληρώνει καθημερινώς περί τα U.S. $1,000 .- ως demurrages

και άλλα U.S. £300.- για κάθε μέρα

σαν αποθηκευτικά έξοδα κ.λ.π. με περαιτέρω κίνδυνο να καταβάλει αποζημιώσεις

για παράβαση συμφωνιών πώλησης των τσιγάρων σε άλλους εμπόρους από το Λίβανο.

Έχω σταθμίσει με μεγάλη προσοχή όλες τις

πτυχές αυτής της υπόθεσης σύμφωνα με τα στοιχεία που τέθηκαν ενώπιό μου. Έχω

προβληματιστεί σε μεγάλο βαθμό κατά πόσο θα εκδόσω διάταγμα για τον παραμερισμό

του εκδοθέντος διατάγματος ή κατά πόσο θα περιοριστώ μόνο στην τροποποίηση του

η οποία εν πάση περιπτώσει είναι εκ των πραγμάτων αναγκαία. Με αρκετή δυσκολία

κατάληξα στο συμπέρασμα ότι το διάταγμα θα πρέπει να τροποποιηθεί αντί να

παραμερισθεί και ακυρωθεί. Για να καταλήξω σε αυτό το συμπέρασμα έλαβα υπόψη το

ύψος της αξίας των εμπορευμάτων σε συνάρτηση με τις πιθανές ζημιές τις οποίες

δυνατό να υποστούν οι εναγόμενοι. Θα πρέπει να πω ότι αναφορικά με αυτό το

ζήτημα δεν έχω ενώπιό μου απόλυτα σαφή ένδειξη για το μέγεθος και την έκταση

των πιθανών ζημιών. Δεν μπορώ να αποκλείσω ότι οι εναγόμενοι από την έκδοση του

διατάγματος μέχρι την τελική κρίση της τύχης του προσωρινού διατάγματος δυνατό

να υποστούν ζημιά η οποία όμως με τα στοιχεία που έχω ενώπιό μου δεν θεωρώ ότι

αυτή θα είναι ανεπανόρθωτη. Με τα στοιχεία που έχω ενώπιό μου δεν έχω πεισθεί

ότι υφίσταται πιεστικό το στοιχείο του "κατεπείγοντος" ή 'sufficient

urgency' και επομένως κρίνω ότι[*560] υπάρχει χρόνος για να δοθεί

η ευκαιρία στην πλευρά των εναγόντων να εκθέσουν πιο αναλυτικά τις θέσεις τους

αναφορικά με την παρούσα υπόθεση.

Σαν αποτέλεσμα το προσωρινό διάταγμα που

εκδόθηκε την 1.6.1985 διατηρείται εν ισχύι. Ο όρος περί παροχής τραπεζικής

εγγύησης από τους ενάγοντες τροποποιείται ως ακολούθως:

"Οι ενάγοντες το αργότερο

μέχρι την 12 μ.μ. της 8.6.1985 να δώσουν τραπεζική εγγύηση ως ασφάλεια δια το

ποσό των £100,000.-. Εάν οι ενάγοντες παραλείψουν να παράσχουν την πιο πάνω

ασφάλεια εντός της τασσομένης προθεσμίας το εκδοθέν προσωρινό διάταγμα θα παύει

ισχύον. Το περιεχόμενο του εγγράφου της τραπεζικής εγγύησης να τεθεί υπό την

έγκριση του Δικαστηρίου".

Το προσωρινό διάταγμα γίνεται returnable στις 10.6.1985 αντί στις 14.6.1985 και η ένσταση των εναγομένων να

κατατεθεί εντός δυο ημερών από σήμερα.

Το ταχύτερο δυνατό ο πρωτοκολλητής να

ειδοποιήσει το συνήγορο των εναγόντων κ. Α. Ποιητή περί της γενομένης

τροποποίησης του διατάγματος.

Τα έξοδα αναφορικά με την παρούσα αίτηση

θα είναι εις βάρος των εναγόντων-αιτητών και να υπολογισθούν από τον

πρωτοκολλητή.

Διάταγμα ως ανωτέρω.