Court grants summary judgment dismissal when defendant proves factual dispute and counterclaim exceeds admitted debt.

[*338] 1985 Φεβρουαρίου

(ΚΡΑΜΒΗΣ, Ε.Δ.)

ΕΝ ΤΩ ΕΠΑΡΧΙΑΚΩ

ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΩ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ

Reliance Insurance Co. Ltd.,

Ενάγοντες,

v.

Σόλωνος Αμμάρ,

Εναγομένου.

(Υπόθεση Αρ. 5572/84).

Πολιτική

Δικονομία - Συνοπτική απόφαση - Κλητήριο ένταλμα βάσει του Θεσμού 65 των Περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών -

Προϋποθέσεις της αίτησης για συνοπτική απόφαση βάσει του Κανόνα 14(3) του πιο

πάνω Θεσμού - Εφαρμογή του Θεσμού 18 - Η αίτηση πρέπει να υποστηρίζεται από

ένορκο δήλωση - Από ποιόν μπορεί να γίνει η ένορκη δήλωση - Τι πρέπει να

περιλαμβάνει - Ελαττώματα ή παραλείψεις μπορούν να θεραπευθούν με

συμπληρωματική ένορκη δήλωση - Άδεια υπεράσπισης - Σε ποιες περιπτώσεις

παρέχεται.

Α.

Δικηγορόπουλος, για τους Ενάγοντες.

Φ.

Πελίδης, για τον Εναγόμενο.

ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ

ΑΠΟΦΑΣΗ

Η

απόφαση δόθηκε από:-

ΚΡΑΜΒΗ. Ε.Δ.:- Οι ενάγοντες είναι εταιρεία

περιορισμένης ευθύνης, εδρεύει στη Λευκωσία και διεξάγει ασφαλιστικές

επιχειρήσεις διαφόρων κλάδων δυνάμει άδειας συμφώνως του νόμου περί

ασφαλιστικών εταιρειών.

Κατά

πάντα ουσιώδη χρόνο ο εναγόμενος διεξήγε μεταξύ άλλων την εργασία

αντιπροσωπείας "ασφαλειών" ( insurance broker) αποδεχόμενος προτάσεις δια λογαριασμό

των εναγόντων προς συνομολόγηση ασφαλειών μεταξύ των εναγόντων και πελατών του

εναγομένου επί πληρωμή προμηθείας στον εναγόμενο. Η αξίωση των εναγόντων κατά

του εναγομένου είναι δια ποσό £ 658.03 σεντ οφειλόμενο υπόλοιπο υπό του

εναγομένου δυνάμει λογαριασμού αναφορικά προς ασφάλιστρα τα οποία ο εναγόμενος

εισέπραξε δια τους ενάγοντες.[*339]

Η αγωγή κατεχωρήθη δια κλητηρίου

εντάλματος δυνάμει της Δ. 65 των περί Πολιτικής Δικονομίας θεσμών.

Η εν λόγω αγωγή ορίσθη προς ακρόαση

την 19.9.84, ημφισβητήθη υπό του εναγομένου και εδόθησαν οδηγίες και ορίσθη δια

μνεία δια την 14.10.84 με οδηγίες του δικαστηρίου όπως η υπεράσπιση καταχωρηθεί

εντός 14 ημερών. Ο εναγόμενος παρέλειψε να καταχωρήσει την Έκθεση Υπερασπίσεως

του σύμφωνα με τις οδηγίες του δικαστηρίου και υπό του ευπαιδεύτου συνηγόρου

των εναγόντων υπεβλήθη προφορική αίτηση δια έκδοσιν συνοπτικής αποφάσεως επί τη

βάσει της Δ. 65, θ.14(3) και (8) των περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών.

Στην εν λόγω αίτηση υπεβλήθη ένσταση

και κατά την ακρόαση της αιτήσεως οι διάδικοι εστηρίχθησαν επί των ενόρκων

δηλώσεων τις οποίες καταχώρησαν προς υποστήριξη της αιτήσεως και της ενστάσεως

αντιστοίχως.

Η ένορκος δήλωση προς υποστήριξη της

αιτήσεως των εναγόντων έγινε από κάποιο Γεώργιο Σαλίδη στην οποία μεταξύ άλλων

αναφέρει ότι βρίσκεται στην υπηρεσία των εναγόντων και ότι είναι

εξουσιοδοτημένος παρά αυτών να προβεί στην εν λόγω ένορκο δήλωση. Περαιτέρω

αναφέρει ότι η συνεργασία μεταξύ των διαδίκων εβασίσθη επί προφορικής συμφωνίας

η οποία έγινε μεταξύ τους και στην παρουσία τους. Ένας από τους όρους της εν

λόγω συμφωνίας ήταν ότι ο εναγόμενος δια τους λόγους οι οποίοι επεξηγούνται

στην παράγραφο 4 της[*340] της

ενόρκου δηλώσεως δεν θα ελάμβανεν και δεν θα δικαιούτο πληρωμή προμήθειας παρά

των εναγόντων επί ασφαλίστρων αναφορικά προς ασφάλιση οχημάτων εκμισθωμένων

άνευ οδηγού (οχήματα Ζ) και ότι τα εν λόγω ασφάλιστρα θα ήσαν καθ' ολοκληρία

πληρωτέα στους ενάγοντες. Κατά παράβαση της πιο πάνω συμφωνίας ο εναγόμενος

κατά ή περί την 24.6.83 αξίωσε από τους ενάγοντες πληρωμή προμήθειας επί

ασφαλίστρων δια οχήματα Ζ. Στη συνέχεια απέστειλε στους ενάγοντες αντίγραφο

λογαριασμού στον οποίο εμφαίνεται ότι εχρέωνε τους ενάγοντες με προμήθεια δια

ασφάλιστρα αναφορικά προς οχήματα Ζ. Οι ενάγοντες αρνήθησαν την αξίωση του

εναγομένου και επηκολούθησε μεταξύ τους σχετική αλληλογραφία επί του ζητήματος

και εν συνεχεία η αλληλογραφία συνεχίσθη μεταξύ του εναγομένου και του

δικηγόρου των εναγόντων.

Σε επιστολή του εναγομένου προς τον

δικηγόρο των εναγόντων υπό ημερομηνία 14.2.84 επισυνάπτεται μία κατάσταση

λογαριασμού και ο εναγόμενος μεταξύ άλλων αναφέρει στην επιστολή ότι ο

επισυνημμένος λογαριασμός αποτελεί την ορθή κατάσταση λογαριασμών με υπόλοιπο

εκ £4145.61 σ. ποσό το οποίο έχει προσφέρει κατά το παρελθόν προς εξόφληση

(Φωτοαντίγραφα της αλληλογραφίας και του λογαριασμού ο οποίος αναφέρεται στην

ένορκο δήλωση του κ. Σαλίδη επισυνάπτονται σε αυτή). Ο κ. Σαλίδης στην ένορκο

δήλωσή του επεξηγεί και αναλύει τον τρόπο με τον οποίο προέκυψε το ποσό £212.42

σ. το οποίο αποτελεί την διαφορά του ποσού των £658.03 ο. το οποίο αξιούν οι

ενάγοντες[*341] δια της αγωγής

τους και του ποσού £445.61 ο. το οποίο αναφέρεται στην επιστολή του εναγομένου προς

τον δικηγόρο των εναγόντων ημερ. 14.2.84. Τέλος ο κ. Σαλίδης λέγει ότι οι

ενάγοντες δεν απεδέχθησαν την προσφορά του ποσού £445.61 σ. επειδή αυτή έγινε

υπό τον όρο ότι θα εξοφλείτο ο λογαριασμός του εναγομένου δια της πληρωμής του

ποσού τούτου.

Ο εναγόμενος κ. Σόλωνας Αμμάρ, στην

ένορκο δήλωση αναφέρει μεταξύ άλλων ότι δυνάμει της προφορικής συμφωνίας μεταξύ

αυτού και των εναγόντων συμφωνήθη η πληρωμή προμήθειας 20% αναφορικά με όλες

τις πράξεις ασφαλειών οχημάτων περιλαμβανομένων και των οχημάτων Ζ.

Ο εναγόμενος ισχυρίζεται ότι συνεπεία

μονομερούς ακυρώσεως ασφαλιστέων συμβολαίων μετά των εναγόντων απώλεσε την

προμήθεια του πρώτου έτους και επίσης απώλεσε πελατεία, η δε ζημιά του

υπολογίζεται σε £1,049.09 σ., ποσό το οποίο αξιεί ανταπαιτητικώς (λεπτομερής

ανάλυση της ισχυριζόμενης ζημιάς του εναγομένου £1,049.09 ως ανωτέρω περιέχεται

στην καταχωρηθείσα ανταπαίτηση του εναγομένου).

Σχετικά με το ποσό των £445.61 σ. για

το οποίο γίνεται αναφορά στην επιστολή του ημερ. 14.2.84 προς το δικηγόρο των

εναγόντων λέγει ότι τούτο πράγματι αποτελεί υπόλοιπο οφειλόμενο στους ενάγοντες

πλην όμως δεν θα πρέπει να δοθεί για αυτό απόφαση εναντίον του ούτε και να

διαταχθεί κατάθεση του ποσού τούτου στο δικαστήριο ενόψει του γεγονότος ότι

έχει κατά των εναγόντων ανταπαίτηση.[*342]

Οι ενάγοντες σε απάντηση της ενόρκου

δηλώσεως του εναγομένου καταχώρησαν ένορκο δήλωση υπογεγραμμένη υπό κάποιου

Αλέκου Πουλχέριου εκ Λευκωσίας ο οποίος είναι διευθύνων σύμβουλος των εναγόντων

και επιβεβαιεί ότι ο κ. Σαλίδης ήταν πλήρως εξουσιοδοτημένος από τους ενάγοντες

να προβεί στην ένορκο δήλωση την οποία έκαμε και ότι αυτός (ο Σαλίδης) είναι ο

διευθυντής του γραφείου των εναγόντων και το υπεύθυνο πρόσωπο σχετικά με τις

ασφαλιστέες εργασίες (underwriting business) των εναγόντων.

Ωσαύτως επιβεβαιεί ότι ο κ. Σαλίδης

ήταν παρών και έλαβε ενεργό μέρος στις διαπραγματεύσεις των όρων της προφορικής

συμφωνίας δια την συνεργασία του εναγομένου μετά των εναγόντων και ότι αυτός

είχε προσωπική γνώση όλων των γεγονότων τα οποία ο κ. Σαλίδης καταθέτει στην

ένορκο δήλωση του. Στις παραγράφους 3-7 της ενόρκου δηλώσεως του κ. Πουλχέριου

γίνεται λεπτομερής αναφορά σε γεγονότα και έγγραφα προς υποστήριξη της θέσεως

των εναγόντων. Το περιεχόμενο του μέρους αυτού της ενόρκου δηλώσεως δεν θεωρώ

σκόπιμο να παραθέσω στην παρούσα απόφασή μου.

Η διαταγή 65, θ.14 (3) των περί

Πολιτικής Δικονομίας θεσμών έχει ως εξής:

"If the defendant fails to

deliver his defence within the time limited therefor by the writ of summons,

the plaintiff may orally apply to the Court for summary judgment, and the[*343]

Court may thereupon receive evidence from the parties and generally do whatever

may be done under Order 18 upon an application for summary judgment".

Έχοντας υπόψη την πιο πάνω διάταξη

δεν έχω καμμιά αμφιβολία ότι η προφορική αίτηση των εναγόντων για έκδοση συνοπτικής απόφασης έγινε νομοτύπως και

συμφώνως των προνοιών της διατάξεως αυτής βάσει της οποίας η διαταγή 18 των

θεσμών περί Πολιτικής Δικονομίας είναι στην προκειμένη περίπτωση εφαρμόσιμη.

Βάσει της εν λόγω διαταγής είναι απαραίτητο όπως η αίτηση συνοδεύεται υπό

ενόρκου δηλώσεως άλλως η αίτηση μπορεί να απορριφθεί και παραπέμπω στην

υπόθεση: Lagos v. Cnunwaldt (1910) 1 KB 41 C.A., and Symon & Co. v. Palmer's Stores, (1903) Limited (1912) K.B. 259).

Η ένορκος δήλωση δύναται να γίνει από

τον ενάγοντα ή από οιονδήποτε άλλο πρόσωπο δεόντως προς τούτο εξουσιοδοτημένο

από τον ενάγοντα, οπότε εν τοιαύτη περιπτώσει, το γεγονός τούτο θα πρέπει να

αναφέρεται στην ένορκο δήλωση (Βλ. Chirgwin v. Russell (1910) 27 T.L.R. 21 (C.A.)).

Εάν πρόκειται περί Εταιρείας

περιορισμένης ευθύνης, οπωσδήποτε η ένορκος δήλωση θα πρέπει να γίνεται από

κάποιο υπεύθυνο πρόσωπο (Βλ. Hallet v. Andrews (1898) 42 SJ 68) ή από κάποιο αρμόδιο[*344] πρόσωπο εν τη υπηρεσία Εταιρείας

(Βλ. Fathe Freres Cinema Ltd. v. United Electric Theatres

Limited (1914) 3 K.B. 1253 (C.A.) and Spyros Stavrinides v.

Ceskoslovenska Obchondi Banka A.S. (1972) 1 C.L.R. 130).

Ελαττώματα ή παραλείψεις στην αρχική

αίτηση, θεραπεύονται δια μεταγενέστερης συμπληρωματικής ενόρκου δηλώσεως (Βλ. Les

Fils Dreyfus etc. v. Clarke ( 1958) 1 W.L.R. 300 (C.A.)).

Έχοντας υπόψη τις πιο πάνω νομικές

αρχές και αυθεντίες τα ζητήματα τα οποία ο εναγόμενος εγείρει στη παράγραφο 2

της ενόρκου δηλώσεως του καλύπτονται από την συμπληρωματική ένορκο δήλωση του κ.

Πουλχέριου και συνεπώς δεν τίθεται θέμα προς περαιτέρω εξέταση.

Οι εναγόμενοι για να αντιμετωπίσουν

επιτυχώς μια τέτοια αίτηση για συνοπτική απόφαση, θα πρέπει οπωσδήποτε η

ένσταση και η ένορκος δήλωση προς υποστήριξη της ένστασης, να γίνουν σύμφωνα με

τις σχετικές ρητές πρόνοιες της Διαταγής 18, 0.3 (α) (β) και (γ) των περί

Πολιτικής Δικονομίας θεσμών.

Οι εναγόμενοι θα πρέπει να

ικανοποιήσουν το Δικαστήριο ότι έχουν καλήν υπόθεση κατά της αιτήσεως των

εναγόντων, είτε δια προδικαστικής ενστάσεως επί νομικών ή τεχνικών σημείων,

όπως για παράδειγμα, να προβληθεί ισχυρισμός ότι η αίτηση δεν εγένετο σύμφωνα με τις πρόνοιες του

σχετικού διαδικαστικού[*345]

κανονισμού ή ότι η ένορκος δήλωση που συνοδεύει την αίτηση, είναι ελλατωματική,

π.χ. αυτή δεν περιέχει επιβεβαίωση των γεγονότων που στηρίζουν την απαίτηση. Σ'

αυτή την περίπτωση, δεν απαιτείται ένορκος δήλωση προς υποστήριξη της ενστάσεως

(Βλ. Brandley v. Chamberlyn 1 Q.B. 439) είτε

επί της ουσίας της υποθέσεως, π.χ. ότι έχουν καλήν υπεράσπιση επί της ουσίας

της υποθέσεως ή ότι εμπλέκεται δύσκολο νομικό ζήτημα ή ότι υπάρχει αμφισβήτηση

των γεγονότων η οποία θα πρέπει να εκδικασθή ή ότι υπάρχει πραγματική

αμφισβήτηση του οφειλόμενου ποσού το οποίον θα πρέπει να υπολογισθή ή να

επικαλεσθούν άλλα περιστατικά τα οποία να φανερώνουν εύλογη βάση για καλή τη

πίστει υπεράσπιση.

Η ένορκος δήλωση των εναγομένων, θα

πρέπει να αναφέρεται σε λεπτομέρειες και να πραγματεύεται ειδικά με την έκθεση

απαιτήσεως και την ένορκο δήλωση των εναγόντων, να περιέχει καθαρά και περιεκτικά

ποία είναι η υπεράσπισή τους και ποια είναι τα γεγονότα επί των οποίων αυτή

στηρίζεται.

θα πρέπει επίσης να αναφέρεται στην

ένορκο δήλωση, κατά πόσο η υπεράσπιση αφορά το σύνολο της απαιτήσεως ή μέρος

αυτής οπότε εν τοιαύτη περιπτώσει, θα πρέπει να καθορίζεται το μέρος τούτο (Βλ.

The Annual Practice (1967) Vol. 1, p.

120).

Απλή, γενική άρνηση της αγωγής του

ενάγοντος είναι χωρίς κανένα αποτέλεσμα και συνεπώς δεν βοηθά τη θέση του

εναγομένου.[*346]

Το Ανώτατο Δικαστήριο σε αρκετές

αποφάσεις του, έκαμε αναφορά στο καθήκο που έχει ο εναγόμενος να δείξει καλήν

υπεράσπιση και ανέλυσε την έκταση αυτού του καθήκοντος (Βλ. Κύπρος Κυπριανίδης ν. Συμεών Ιωάννου

(1966) 1 C.L.R. 265, και Hermes Insurance v. Theodorides (1983) 1 C.L.R. 333).

To ζήτημα του κατά πόσο οι λόγοι

υπεράσπισης, τους οποίους προβάλλει ο εναγόμενος σε μια συγκεκριμένη υπόθεση,

δύνανται να θεωρηθούν ή να μην θεωρηθούν ως ικανοποιητικοί, θα πρέπει ασφαλώς

να εξετασθεί σε συνάρτηση με την φύση της απαιτήσεως που έχει ο ενάγων εναντίον

του, όπως αυτή εμφαίνεται στην έκθεση απαιτήσεως.

Όταν το δικαστήριο ικανοποιηθεί ότι

δεν υπάρχει καθόλου υπεράσπιση ή σημείο άξιο για συζήτηση δια λογαριασμό του

εναγομένου τότε θα πρέπει να εκδοθεί απόφαση υπέρ του ενάγοντος (per Jessell M.R. Anglo- Italian Bank v. Wales,38 LT 201 C.A.).

Η προσφορά υπό του εναγομένου και

κατάθεση στο δικαστήριο του ποσού το οποίο ο ενάγων αξιεί με την αγωγή του δεν

αποτελεί ικανοποιητικό λόγο για να επιτραπεί στον εναγόμενο να κάμει

υπεράσπιση.

Όταν προκύπτει καθαρά είτε δια

παραδοχής ή κατά άλλο τρόπο ότι μέρος της ανταπαιτήσεως οφείλεται υπό του

εναγομένου ενώ για την υπόλοιπη απαίτηση υπάρχει αμφισβήτηση, τότε το

δικαστήριο[*347] θα πρέπει να

εκδώσει απόφαση υπέρ του ενάγοντος για το οφειλόμενο μέρος της απαιτήσεως ενώ

για το υπόλοιπο μέρος της απαιτήσεως για το οποίο υπάρχει αμφισβήτηση θα πρέπει

να δοθεί άδεια για καταχώρηση υπεράσπισης.

Όταν ο εναγόμενος παραδέχεται μέρος

της απαιτήσεως ενώ για το υπόλοιπο μέρος καταδεικνύει ότι έχει καλή υπεράσπιση

καθώς και ανταπαίτηση για ποσό μεγαλύτερο από το μέρος εκείνο για το οποίο

υπάρχει παραδοχή ότι οφείλεται, τότε ο εναγόμενος δικαιούται σε χωρίς όρους

άδεια να υπερασπισθεί κατά της απαιτήσεως του ενάγοντος ως συνόλου. Παραπέμπω Court v. Sheen 7 T.L.R. 566.

Υπό το φως των πιο πάνω νομικών αρχών

και αυθεντιών έχω εξετάσει το περιεχόμενο των ενόρκων δηλώσεων αμφοτέρων των

μερών καθώς και την επιχειρηματολογία η οποία περιέχεται στις ικανές αγορεύσεις

των ευπαιδεύτων συνηγόρων των διαδίκων. Είμαι της γνώμης ότι ο εναγόμενος έχει

καταδείξει ικανοποιητικά ότι υπάρχει αμφισβήτηση ως προς τα γεγονότα της

υπόθεσης η οποία θα πρέπει να εκδικαστεί. Έχει επίσης καταδείξει κατά τρόπο

ικανοποιητικό ότι η αξίωση την οποία ισχυρίζεται ότι έχει κατά των εναγόντων

και προβάλλει δια ανταπαιτήσεως αφορά ποσό μεγαλύτερο εκείνου το οποίο ο ίδιος

παραδέχεται ότι οφείλει στους ενάγοντες, η δε τοιαύτη ανταξίωσή του έχει σχέση

και συνδέεται με την πραγματική βάση της αγωγής των εναγόντων.[*348]

Για τους πιο πάνω λόγους αισθάνομαι

ότι η διακριτική μου ευχέρεια δεν θα πρέπει να ασκηθεί υπέρ των

εναγόντων/αιτητών η αίτηση των οποίων απέτυχε και κατά συνέπεια απορρίπτεται.

Σαν αποτέλεσμα δίδεται άδεια όπως ο

εναγόμενος εντός 21 ημερών από σήμερα καταχωρήσει την Έκθεση Υπερασπίσεως του

καθώς και ανταπαίτηση. Τα έξοδα της παρούσης διαδικασίας επιδικάζονται εις βάρος των εναγόντων/αιτητών.

Αίτηση απορρίπτεται

με

έξοδα εις βάρος των αιτητών.