Cypriot Supreme Court sets aside interim order due to lack of clear chance of success and clean hands requirement.

[*243] 1984 Νοεμ. 29

(ΚΡΑΜΒΗΣ, Πρ. Ε. Δ.)

ΕΝ TΩ ΕΠΑΡΧΙΑΚΩ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΩ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ

Α. PIERIS (ALAKATOUDI) DEACH COURT LTD.

Εναγόντων,

ν.

ΧΑΡΙΤΙNΗΣ ΙΩΑΝΝΙΔΟΥ,

Εναγομένης,

(Αρ. Αγ. 8078/84).

Διατάγματα - Παρεμπίπτον

απαγορευτικό διάταγμα - Ανακεφαλαίωση των αρχών, που διέπουν την έκδοσή του - Ο

Περί Δικαστηρίων Νόμος 14/60, άρθρο 32 - Οι τρεις προϋποθέσεις για έκδοση ή

διατήρηση της ισχύος προσωρινού διατάγματος ή ακόμα και της τροποποιήσεως του -

Ο όρος "πιθανότητα επιτυχίας" στα πλαίσια του πιο πάνω άρθρου σημαίνει

ορατή πιθανότητα επιτυχίας, κάτι περισσότερο από απλή πιθανότητα, αλλά και πολύ

λιγώτερο από απόδειξη της υποθέσεως με βάση τη στάθμιση των πιθανοτήτων (balance of probabilities ) - Το ζήτημα κατά πόσο θα υπάρξει αδυναμία ή δυσκολία απονομής

πλήρους δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο, αν δεν εκδοθή διάταγμα, συνδέεται

με το θέμα της επάρκειας της θεραπείας της αποζημιώσεις για τις ζημιές, που ο

ενάγων θα υποστή από τότε που κατεχώρησε την αίτηση μέχρι της εκδικάσεως της

αγωγής - Το Δικαστήριο σταθμίζει ακόμα την ταλαιπωρία, που θα υποστή ο κάθε

διάδικος συνεπεία της έκδοσης ή της μη έκδοσης του διατάγματος - Η σχετική

δικαιοδοσία του Δικαστηρίου διέπεται από το Δίκαιο της Επιεικείας (Equity) –Γι’ αυτό και δεν πρέπει

να εκδίδεται προσωρινά διάταγμα υπέρ διαδίκου που δεν έρχεται στη δικαιοσύνη με

"καθαρά τα χέρια" (clean hands)

Χρ. Πουργουρίδης μετά της

Μ. Μαλαχτού Δ/δος και Ε.Ευθυμίου για την ενάγουσα-αιτούσα.

Χρ.Κληρίδης δια την

εναγομένην καθ' ης η αίτηση.

[*244] ΕΝΔIΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ

Η ακόλουθη ενδιάμεση

απόφαση δόθηκε από ΚΡΑΜΒΗ, Πρ.

Ε.Δ: Δι' αιτήσεως εξ-πάρτε υπό

των εναγόντων, ούτοι επέτυχαν την έκδοση ενδιαμέσου προσωρινού διατάγματος κατά

της εναγομένης, δια του οποίου το Δικαστήριο διέταξε.

(α) Όπως η εναγομένη εμποδισθή από του να πωλήση, δωρήση,υποθηκεύση

και/η καθ' οιονδήποτε τρόπον αποξένωση το κτήμα το οποίο καλύπτεται υπό του

τίτλου ιδιοκτησίας υπ' αρ. 167, Τμήμα Α, Φ/Σ XXI, 55.Ι.II, τεμάχιον 174, κείμενον εις την συνοικίαν Άγιος Αντώνιος εις Λευκωσίαν.

(β) 'Οπως η

εναγομένη, οι υπηρέται κα/ή αντιπρόσωποι της και/ή ανεξάρτητοι εργολάβοι

εμποδισθούν και δια του παρόντος εμποδίζονται από του να επεμβαίνουν επί του

ευρισκομένου εντός του περιγραφομένου ανωτέρω κτήματος, κτιρίου και/ή

πολυκατοικίας.

(γ) 'Οπως η

εναγομένη, οι υπηρέται και/η αντιπρόσωποί της και/ή ανεξάρτητοι εργολάβοι

τερματίσουν πάραυτα πάσα επέμβασιν επί του ως άνω περιγραφομένου κτιρίου και

ειδικώς όπως τερματίσουν οιασδήποτε οικοδομικάς εργασίας δια συμπλήρωσιν του

ρηθέντος κτιρίου.

(δ) Διαζευτικώς όπως

η εναγομένη και/ή υπηρέται και/ή αντιπρόσωποι της διατηρήσουν το, κτήμα και τας εντός αυτού

κτιριακάς εγκαταστάσεις εις οίαν κατάστασιν ευρίσκονται σήμερον, μέχρις

ακροάσεως και τελείας αποπερατώσεως της παρούσης αγωγής εκτός εάν η εναγομένη

εμφανισθή ενώπιον του [*245] Δικαστηρίου τούτου κατά τηv 1ην Νοεμβρίου, 1984 ώραν 8.00 π.

μ. και δείξη λόγον διατί το παρόν διάταγμα να μη εξακολουθήση ισχύον.

Δι' εγγράφου συμφωνίας

ημερ. 14.4.1980, ως ετροποποιήθη εγγράφως την 14.2.1981, οι διάδικοι

συνεφώνησαν μεταξύ τους όπως οι ενάγοντες με δικά τους έξοδα ανεγείρουν

πολυκατοικία αποτελούμενη από διαμερίσματα και καταστήματα, επί ενός οικοπέδου

ανήκοντος στην εναγομένη, δυνάμει τίτλου ιδιοκτησίας, υπ' αρ. Α 167,

ευρισκομένου στην συνοικία 'Αγιος Αντώνιος - Αγία Παρασκευή, εις Λευκωσία, αρ. τεμαχίου

174, του Τμήματος Α, Φ/Σ. ΧΧΙ/55.Ι.II, (εν τοις εφεξής "το οικόπεδο"). Στις πιο

πάνω συμφωνίες, περιλαμβάνοντο και άλλοι όροι συναφείς και/ή παράλληλοι προς

τις κύριες υποχρεώσεις των δύο μερών.

Οι ενάγοντες μετά την

αποπεράτωση της πολυκατοικίας, θα καθίσταντο ιδιοκτήτες ταύτης με αντάλλαγμα

την διατήρηση υπό της εναγομένης της ιδιοκτησίας τριών διαμερισμάτων και ενός

καταστήματος της πολυκατοικίας, τα οποία καθορίζονται στις εν λόγω συμφωνίες,

καθώς και την υπό των εναγόντων πληρωμή χρηματικού ποσού στην εναγομένη, του

οποίου το. ύψος, ως και ο τρόπος πληρωμής, καθορίζονται στις εν λόγω συμφωνίες.

Επί του οικοπέδου υπήρχε οικία στην οποία διέμενε η εναγομένη και την οποίαν

εγκατέλειψε και εγκατεστάθη σε διαμέρισμα, την πληρωμή δε του ενοικίου, ανέλαβον

οι ενάγοντες.

Οι ενάγοντες ανέλαβαν

υποχρέωση όπως εντός καθορισμένης προθεσμίας αποπερατώσουν την ανέγερση της πολυκατοικίας

και παραδώσουν στην εναγόμενη τα συμφωνηθέντα τρία διαμερίσματα και το κατάστημα.

[*246] Είναι η υπόθεση των

εναγόντων ότι, οι οικοδομικές εργασίες αναφορικά με την ανέγερση της

πολυκατοικίας επροχώρησαν και ότι η πολυκατοικία ανηγέρθη περίπου κατά το ήμισυ

ότι συνεπληρώθη ο σκελετός της πολυκατοικίας και μέρος των διαχωριστικών

τοίχων. Δια τας οικοδομικός και άλλας εργασίας οι ενάγοντες εδαπάνησαν ποσόν

ΛΚ80,000. - και επλήρωσαν εις την εναγομένην συνολικώς £19,000.- κατά διαφόρους

ημερομηνίας. Δια την αποπεράτωση της πολυκατοικίας, υπολογίζεται περαιτέρω

δαπάνη ύψους £160,000.-. Οι ενάγοντες επώλησαν τέσσερα καταστήματα και πέντε

διαμερίσματα εις τρίτα πρόσωπα, γεγονός το οποίο η εναγομένη ευθύς εξ αρχής

εγνώριζε, και εν πάση περιπτώσει, οι ενάγοντες εδικαιούντο να προβούν σε

τέτοιες πωλήσεις, δυνάμει των εν λόγω συμφωνιών.

Οι ενάγοντες ανέλαβον

υποχρέωση να αποπερατώσουν την πολυκατοικία και παραδώσουν στην εναγομένη τα

διαμερίσματα και καταστήματα, κατά/ή περί τον Ιούλιο του έτους 1983, πλην όμως,

λόγω οικονομικών δυσκολιών τις οποίες αντιμετώπιζον κατά/ή περί τον Σεπτέμβριο

1982, διέκοψαν τας οικοδομικάς εργασίας και έκτοτε, εις ουδεμία οικοδομική

εργασία προέβησαν. Η εναγομένη την 27. 10.83, τερμάτισε τες αναφερόμενες

συμφωνίες και την 10.10.84 δια τηλετυπικού μηνύματος του δικηγόρου της,

πληροφόρησε τους ενάγοντες ότι θα προχωρούσε η ίδια στην άμεση έναρξη των

οικοδομικών εργασιών δια αποπεράτωση της πολυκατοικίας, και ότι ανέθεσε σε

ανεξάρτητο εργολάβο την εκτέλεση των οικοδομικών εργασιών.

Οι ενάγοντες ισχυρίζονται

ότι τα έργα δια την αποπεράτωση της πολυκατοικίας, ισοδυναμούν με παράνομον

ανάληψη κατοχής του κτήματος, η οποία κατοχή ευρίσκετο νομίμως [*247] εις

χείρας των εναγόντων και θεωρούν τον γενόμενο τερματισμό των συμφωνιών ως

παράνομο και ότι η έναρξις των οικοδομικών εργασιών ανατρέπει την σημερινή

κατάσταση πραγμάτων κατά τρόπο αυθαίρετο.

Ωσαύτως οι ενάγοντες ισχυρίζονται

ότι, η έναρξις των οικοδομικών εργασιών χωρίς να καθορισθή προηγουμένως το ύψος

των γενομένων εργασιών υπό των εναγόντων, θα καταστήσει αδύνατον στο μέλλον,

τον υπολογισμό της αξίας των γενομένων υπό των εναγόντων οικοδομικών εργασιών.

Ωσαύτως οι ενάγοντες

ισχυρίζονται ότι τα συμφέροντα τους θα επηρεασθούν πολύ δυσμενώς, καθότι εντός

ευλόγου χρονικού διαστήματος, θα είναι σε θέση να προχωρήσουν οι ίδιοι στην

αποπεράτωση της πολυκατοικίας.

Οι ενάγοντες ισχυρίζονται

ότι εάν οι οικοδομικές εργασίας για την αποπεράτωση της πολυκατοικίας

συνεχισθούν, θα είναι αδύνατο στο μέλλον να υπολογισθούν οι ζημίες τις οποίες

ούτοι θα υποστούν, καθότι το ύψος των ζημιών θα εξαρτηθή από τις αποζημιώσεις

που θα επιδικασθούν προς όφελος των αγοραστών που ηγόρασαν καταστήματα και

διαμερίσματα.

Οι ενάγοντες ισχυρίζονται

ωσαύτως ότι, και αν ακόμη διέρρηξαν

ουσιώδεις όρους των συμφωνιών, η εναγομένη δικαιούται μόνο εις νομίμους

αποζημιώσεις και δεν δικαιούται εις τερματισμόν των συμφωνιών. Παρά τον

γενόμενο τερματισμό, η εναγομένη παρέλειψε να επιστρέψει εις τους ενάγοντας τα

χρηματικά ποσά τα οποία εισέπραξε παρ' αυτών, καθώς και τα

χρήματα τα οποία δαπανήθησαν δια τας πραγματοποιηθείσας

οικοδομικάς εργασίας.

[*248] Είναι η υπόθεσις της εναγομένης ότι, δυνάμει του όρου 9(1) της

συμφωνίας ημερ. 14.4.1980, αύτη δικαιούται να τερματίσει την συμφωνία εάν οι.

ενάγοντες καθυστερούν, κατόπιν ειδοποιήσεως και μετά πάροδον δύο μηνών από

ταύτης, να συνεχίσουν με κανονικό ρυθμό την ανέγερση της πολυκατοικίας, της

οποίας η συμπλήρωσις θα εγίνετο εντός 26 μηνών, ήτοι τον Ιούνιο 1983. Επίσης η

εναγομένη είχε υπέρ εαυτής, το ίδιο δικαίωμα

τερματισμού της συμφωνίας, εν περιπτώσει μη πληρωμής των/ υπολοιπομένων ποσών υπό

των εναγόντων.

Η εναγομένη ισχυρίζεται

ότι οι ενάγοντες κατά παράβαση της συμφωνίας, καθυστέρησαν την εκτέλεση των

οικοδομικών εργασιών και παρέλειψαν να καταβάλουν χρηματικά ποσά τα οποία

δυνάμει των συμφωνιών, κατέστησαν πληρωτέα.

Είναι η θέση της

εναγομένης ότι οι ενάγοντες παρεδέχθησαν την εκ μέρους των παράβαση της συμφωνίας

και ότι ούτοι εδήλωσαν ότι αντιμετώπιζαν οικονομικές δυσκολίες και δεν ηδύναντο

να εκπληρώσουν τας συμβατικάς των υποχρεώσεις, και ότι εξέφρασαν την επιθυμίαν

να απαλλαγούν των υποχρεώσεων των.

Η εναγομένη εν όψει αυτής

της καταστάσεως, τερμάτισε την συμφωνία και κατά διαφόρους ημερομηνίας

εδημοσίευσε στον τύπο ζήτηση προσφορών δια την αποπεράτωση των ημιτελών

οικοδομικών εργασιών. Οι ενάγοντες εξέφρασαν επιθυμία όπως υποβάλουν προσφορά

και ζήτησαν παράταση της ημερομηνίας υποβολής προσφορών μέχρι και τις 19.3.84.

Εταιρεία η οποία ανήκει στο γκρουπ εταιρειών των εναγόντων, κατ' εντολή του

Διευθυντού αυτής κ.Α. Πιερή, υπέβαλε προσφορά δια αποπεράτωση της πολυκατοικίας

δι' ένα κατ' αποκοπή ποσό, ύψους £158,000.-

[*249] Κατόπιν μελέτης των διαφόρων προσφορών που υπεβλήθησαν, η αποπεράτωσις

της πολυκατοικίας ανετέθη στην Εταιρεία PSALTIS CONSTRUCTIONS LTD. δυνάμει εγγράφου συμφωνίας

ημερ. 14.5.84, γεγονός το οποίο η εναγομένη γνωστοποίησε στους ενάγοντες, οι

οποίοι επίσης έλαβαν γνώση περί της ενάρξεως των εργασιών αποπερατώσεως της

πολυκατοικίας.

Η εναγομένη ισχυρίζεται

ότι υπό αυτάς τας συνθήκας και περιστάσεις, οι ενάγοντες δεν έχουν αγώγιμο

δικαίωμα, αλλά αντιθέτως, ως το ένοχο μέρος της συμφωνίας ευθύνονται πλήρως δια

την ματαίωση συμπληρώσεως της πολυκατοικίας.

Επίσης η εναγομένη

επιφυλάσσει υπέρ αυτής το δικαίωμα όπως αξιώσει την ζημιά την οποία υπέστη

συνεπεία της υπό των εναγόντων παραβάσεως της συμφωνίας.

Η εναγομένη ισχυρίζεται

ότι υπελογίσθη η αξία της εκτελεσθείσης εργασίας υπό των εναγόντων και ότι

ανέρχεται στο ποσό των £45,000.- μόνο, και περαιτέρω ισχυρίζεται ότι οι

αρχιτέκτονες των εναγόντων, κατόπιν προχείρου υπολογισμού και κατ' εντολή των

εναγόντων, υπελόγισαν την αξίαν της εκτελεσθείσης εργασίας εις £158,000.-

Επίσης η εναγομένη

αμφισβητεί τον ισχυρισμό των εναγόντων ότι αυτή εισέπραξε υπ' αυτών ποσό

£19,000.-. Αύτη επίσης αρνείται ότι γνώριζε περί των γενομένων πωλήσεων εις

τρίτα πρόσωπα. Η εναγομένη αρνείται ότι παρανόμως έλαβε κατοχήν του κτήματος

και ισχυρίζεται ότι η ανάληψις της κατοχής τούτου, εγένετο νομίμως και κατόπιν

τερματισμού της γενομένης συμφωνίας.

[*250] Η εναγομένη ισχυρίζεται επίσης ότι αι συμφωνίαι μεταξύ αυτής και των

εναγόντων, δεν κατετέθησαν στο κτηματολόγιο δια σκοπούς ειδικής εκτελέσεως και

λέγει ότι οι ενάγοντες δεν προσέρχονται εις την δικαιοσύνη με καθαρά χέρια,

εφόσον ούτοι είναι το ένοχο μέρος της συμφωνίας.

Η εναγομένη ισχυρίζεται

ότι οι ενάγοντες δεν δύνανται να προχωρήσουν εις συμπλήρωση των εργασιών, 16

μήνες μετά την συμφωνηθείσα ημερομηνίας παραδόσεως και ότι δια της όλης

συμπεριφοράς των, απεδέχθησαν τον τερματισμό και ουδέν μέτρο έλαβον, αντιθέτως

ενήργησαν όπως δοθεί ουσιαστικά εκ μέρους των νέα προσφορά για αποπεράτωση της

πολυκατοικίας, ούτοι δε εξακολουθούν να οφείλουν στην εναγομένη £13,000.- ,

ποσό το οποίο έπρεπε να εξοφληθεί προ καιρού.

Το εκδοθέν προσωρινό

Διάταγμα, έχει σαν συνέπεια την παρεμπόδιση πωλήσεως του κτήματος και

αποπερατώσεως των εργασιών ανεγέρσεως της πολυκατοικίας, και ουσιαστικά δια του

εν λόγω Διατάγματος, δίδεται ειδική εκτέλεση της συμφωνίας χωρίς την

προηγουμένη κατάθεση της στο κτηματολόγιο και υποχρεώνει την εναγομένη εις την

υπ' αυτής αποδοχή των υπηρεσιών των εναγόντων.

Η διατήρησις εν ισχύι

του Διατάγματος, εμποδίζει την εναγομένη από του να λάβει μέτρα, τα οποία

υποχρεούται δια του Νόμου να λάβει, προς μείωση της ανυπολογίστου ζημίας την

οποίαν καθημερινώς υφίσταται. Η διατήρησις του Διατάγματος θα έχει σαν άμεσο

αποτέλεσμα, τον τερματισμό της συμφωνίας μεταξύ της εναγομένης και του νέου

εργολάβου και την εκ μέρους του διεκδίκηση αποζημιώσεων. Οι ενάγοντες δεν θα [*251] υποστούν οιανδήποτε

ανυπολόγιστον ζημία εν περιπτώσει ακυρώσεως των Διαταγμάτων, καθότι οιαδήποτε

τυχόν ζημία των εναγόντων, δύναται να υπολογισθή.

Η εναγομένη ισχυρίζεται

ότι δια της διατηρήσεως εν ισχύι του Διατάγματος, η ταλαιπωρία την οποία

υφίσταται είναι μεγαλυτέρα, ( balance of convenience) παρά οιαδήποτε, τυχόν ταλαιπωρία την οποία οι

ενάγοντες δυνατόν να υποστούν.

Το Δικαστήριον κατά την

ενάσκηση της διακριτικής του εξουσίας, η οποία παρέχεται βάσει του άρθρου 32

του Περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60 αναφορικά με την έκδοση παρεμπίπτοντος

απαγορευτικού Διατάγματος ή δια την διατήρηση τούτου εν ισχύι ή ακόμη δια την

τροποποίηση τούτου, απαραίτητα πρέπει να λάβει υπόψη και να εξετάσει, κατά πόσο

σε μια συγκεκριμένη περίπτωση συνυπάρχουν οι τρεις προϋποθέσεις οι οποίες

καθορίζονται από το εν λόγω άρθρο του Νόμου, ήτοι :

(α) Κατά πόσο

υπάρχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση,

(β) Κατά πόσο

υπάρχει πιθανότης ο ενάγων να δικαιούται ρε θεραπεία.

(γ) Κατά πόσο θα

υπάρξει αδυναμία ή δυσκολία να απονεμηθή πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο

στάδιο, σε περίπτωση που δεν θα εκδοθεί το Διάταγμα.

Οι πρόνοιες του άρθρου

32(1) του Νόμου, έχουν ερμηνευθεί σε αρκετές υποθέσεις υπό του Ανωτάτου

Δικαστηρίου της Κύπρου (Βλέπε μεταξύ άλλων, ACROPOL SHIPPING CO.LTD. AND OTHERS v. PETROS ROSSIS (1976) 1 C.L.R. p. 38, NEMITSAS INDUSTRIES LTD. v. S.&S. MARITIME LINES LTD. AND OTHERS [*252] (1976) I C.L.R. 302,

KARYDAS TAXI CO.LTD., v. ANDREAS ΚΟΜΟDIΚIS (1975) I C.L.R.321, GEO.Μ.HJIKYRIACOS &

CO. LTD. AMD OTHERS v. UNITED BISCUITS (UK) LTD. (1979) I C.L.R. 689, PAPASTRATIS v. PETRIDES (1979) I C.L.R. 231,

and ODYSSEOS v. PIERIS ESTATES AMD OTHERS (1982) I C.L.R. 557).

Στην υπόθεση ODYSSEOS (ανωτέρω),

ο όρος "πιθανότητα επιτυχίας" στα πλαίσια του άρθρου 32(1), κρίθηκε

ότι συναρτάται προς την αποδεικτική δύναμη της υπόθεσης του αιτητή, η

αξιολόγηση της οποίας, για τον σκοπό της έκδοσης παρεμπίπτοντος Διατάγματος,

είναι αρκετό να καταδείξει την ύπαρξη κάποιας ορατής πιθανότητας επιτυχίας. Η

ορατή πιθανότητα επιτυχίας ερμηνεύθηκε ότι σημαίνει κάτι περισσότερο από την

απλή πιθανότητα επιτυχίας, αλλά πολύ λιγότερο από την απόδειξη της υπόθεσης με

βάση την στάθμιση των πιθανοτήτων (balance of probabilities), στον βαθμό που απαιτείται για την απόδειξη της αγωγής

σε μια αστική υπόθεση.

Σχετικά με το ζήτημα του

κατά πόσο θα υπάρξει αδυναμία ή δυσκολία για την απονομή πλήρους δικαιοσύνης σε

μεταγενέστερο στάδιο, σε περίπτωση μη εκδόσεως του Διατάγματος, ο Δικαστής κ.

Πικής στην υπόθεση (ODYSSEOS (ανωτέρω), ανέφερε και τα εξής:

"Lastly, it must be made to

appear for the Court to grant an interlocutory injunction, that, without it, it

will be difficult or impossible to do complete justice at a later stage. It is

clear that the question of the adequacy of the remedy of damages, in the light

of the facts of the case, comes into play".

[*253] Στην Αγγλία, οι προϋποθέσεις του άρθρου 32(1), αποτελούν απλώς τις

αρχές οι οποίες διέπουν ή καθοδηγούν κατά την άσκησιv της διακριτικής εξουσίας του

Δικαστηρίου δια την έκδοση ή την μη έκδοση παρεμπίπτοντος διατάγματος.

Η βασική αρχή είναι ότι το

Δικαστήριο πρέπει πρώτα να εξετάσει κατά πόσο σε περίπτωση επιτυχίας του

ενάγοντος, θα μπορέσει να αποζημιωθεί επαρκώς με αποζημιώσεις για την ζημιά την

οποία θα υποστεί από τον χρόνο καταχώρησης της αιτήσεως, μέχρι την εκδίκαση της

αγωγής, εάν φανεί ότι ο ενάγων θα μπορέσει να αποζημειωθεί επαρκώς, κανονικά

δεν θα πρέπει να εκδοθή παρεμπίπτον διάταγμα. (Βλ. AMERICAN CΥΑNAΜΙD CO. v. EΤΗΙCΟΝ LTD., (1975) 1 All E.R. 504 (H.L.))

Παρόμοια άποψη υιοθετήθηκε

στην υπόθεση KARYDAS (ανωτέρω όπου ο Πρόεδρος κ.Τριανταφυλλίδης ανέφερε τα

εξής στην σ.331 :

"Another relevant

consideration ought to be whether any damages payable to the appellants can be

assessed with sufficient certainty at the end of the trial of the action,

assuming an interlocutory injunction is not granted. We think that, in the

circumstances of this case, and especially in view of the present day heavy

traffic on the transurban Nicosia-Limassol road, it would be very difficult, if

not impossible, to assess, eventually, what damage has been suffered by the

appellants, due to the transportation, by the respondent, of passengers along

such route, till the final determination of the action."

[*254] Η απόφαση στην υπόθεση HUBBARD AND ANOTHER v. VOSPER AND ANOTHER (1972) 1 All E.R. 1023,

άνοιξε τον δρόμο στην νέα προσέγγιση του ζητήματος που έγινε στην υπόθεση AMERICAN CYANAMID (ανωτέρω).

Στην υπόθεση HUBBARD ν. VOSPER, ο Lord Denning M.R. είπε:

"In considering whether to

grant an interlocutory injunction, the right course for a judge is to look at

the whole case, He must have regard not only to the strength of the claim, but

also to the strength of the defence, and then decide what is best to be done. Sometimes

it is best to grant an injunction so as to maintain the status quo until the

trial. At other times it is best not to impose a restraint on the defendant but

leave him to go ahead ..... The remedy by

interlocutory injunction is so useful that it should be kept flexible and

discretionary. It must not be made the subject of strict rules".

Εις το σύγγραμμα EQUITY AND THE LAW OP TRUST, 3RD

EDT., υπό PHILIP Η. PETTIT , στις σ. 393 και επόμενες, αναφέρονται ενδεικτικά οι

βασικοί παράγοντες οι οποίοι πρέπει να λαμβάνονται υπόψη κατά την εξέταση του

ζητήματος αναφορικά με την έκδοση παρεμπίπτοντος Διατάγματος. (Βλέπε επί τούτου, SPRY (1971) EQUITABLE REMEDIES, έκδοση 1971, σ. 370 και επόμενες και HALSBURY' S LAWS OF ENGLAND, 4η έκδοση, Τόμος 24 σ. 539 και επόμενες).

[*255] Όλοι αυτοί οι

παράγοντες σε συντομία, μπορούν να

συνοψισθούν ως εξής:

Ο ενάγων θα πρέπει να

καταδείξει ότι υπάρχει εκ πρώτης όψεως υπόθεση και ορατή πιθανότητα επιτυχίας και ότι η μη έκδοση

παρεμπίπτοντος Διατάγματος θα έχει σαν αποτέλεσμα να υποστεί ανεπανόρθωτες

ζημιές ( irreparable damages) ήτοι:

"The damage must be

substantial and one which could not be adequately remedied by a pecuniary

payment."

Η στάθμιση της ταλαιπωρίας

την οποία θα υποστεί ο κάθε διάδικος συνεπεία της έκδοσης ή της μη έκδοσης του

Διατάγματος, λαμβάνεται υπόψη από το Δικαστήριο σ' αυτή την διαδικασία. Το

βάρος της απόδειξης είναι στον ενάγοντα, ο οποίος πρέπει να καταδείξει ότι η

ταλαιπωρία ( inconvenience) που θα υποστεί, θα είναι μεγαλύτερη απ' εκείνη του εναγομένου εάν δεν

εκδοθεί το Διάταγμα. Όμως το Δικαστήριο δεν εκδίδει τέτοια Διατάγματα απλώς και

μόνον επειδή δεν προκαλούν βλάβη στον εναγόμενο, ο οποίος δεν πρόκειται να

διαπράξει οτιδήποτε εξ εκείνων που ο ενάγων ισχυρίζεται ότι ο εναγόμενος

προτίθεται να διαπράξει.

Η υπό του ενάγοντος

καθυστέρηση στην λήψη μέτρων για την προστασία των δικαιωμάτων του τα οποία

παραβιάζονται, ως και η υπ' αυτού ανοχή ή αποδοχή τέτοιας παράβασις δυνατόν να

τον αποστερήσουν του δικαιώματος να τύχει των θεραπειών που ζητά δια της εκδόσεως παρεμπίπτοντος

Διατάγματος, εάν προπαντός ο εναγόμενος έκαμε εν τω μεταξύ δαπάνες και έξοδα.

[*256] Εν όψει του

γεγονότος ότι η διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου για την έκδοση

παρεμπιπτόντων Διαταγμάτων, απορρέει από το δίκαιο της επιεικείας, η τοιαύτη

δικαιοδοσία του Δικαστηρίου πρέπει απαραιτήτως να διέπεται από τις αρχές της

επιεικείας. Μια τέτοια αρχή είναι ότι το Δικαστήριο δεν πρέπει να παρέχει equitable relief σε ένα διάδικο, εκτός αν αυτός ο διάδικος προσέρχεται

στην δικαιοσύνη με "καθαρά χέρια".

Ο Lord Eldon στην υπόθεση BLAKEMORE v. GLAMORGANSHIRE CANAL

NAVIGATION (1832) I MY & Κ. 154, ανέφερε:

"Many cases have occurred in

which injunctions are applied for and are granted or refused, not upon the

ground of the right possessed by the parties, but upon the ground of their

conduct and dealings before they applied to the Court for the injunction to

preserve and protect that right".

Έχοντας υπόψη ότι σε μια

τέτοια διαδικασία το Δικαστήριο δεν καλείται να αποφασίσει τελικά ποια είναι τα

δικαιώματα των διαδίκων, αλλά περιορίζεται στο άμεσο αντικείμενο της

διαδικασίας χωρίς να προαποφασίζει, όσον βεβαίως είναι τούτο δυνατόν, επί των

επιδίκων θεμάτων της υπόθεσης, έχω εξετάσει το σύνολο των στοιχείων που

βρίσκονται ενώπιον μου, σε συνάρτηση με τις Νομικές Αρχές και Αυθεντίες που

αφορούν και διέπουν την παρούσα διαδικασία, όπως εξετέθησαν ανωτέρω.

Από την ένορκο δήλωση του

Διευθυντού των εναγόντων, Ανδρέα Πιερή, προκύπτει ότι λόγω σοβαρών οικονομικών

[*257] δυσκολιών πού αντιμετώπιζαν οι ενάγοντες, ηναγκάσθησαν να τερματίσουν

τις οικοδομικές εργασίες περί τον Σεπτέμβριο 1982 και έκτοτε δεν προέβησαν σε

καμμιά άλλη οικοδομική εργασία.

Η αξία της

πραγματοποιθείσης εργασίας κατά τον υπολογισμό των εναγόντων, ανέρχεται σε

£80,000.- και η αξία της υπολοιπομένης εργασίας μέχρι την πλήρη αποπεράτωση,

ανέρχεται σε £160,000.-

Εν όψει του γεγονότος ότι

η αποπεράτωση της πολυκατοικίας καν η παράδωση των τριών διαμερισμάτων και του

καταστήματος στην εναγομένη, θα έπρεπε να γίνει κατά/ή

περί τον Ιούλιο 1983 όπως

έχει συμφωνηθεί και λαμβανομένων υπόψιν των πιο πάνω δηλώσεων των εναγόντων που

περιέχονται στην ένορκο δήλωση, εκ πρώτης όψεως προκύπτει ότι οι ενάγοντες

παρέβησαν τον όρο της συμφωνίας αναφορικά με τον χρόνο αποπεράτωσης της

πολυκατοικίας και παράδοσης των καταστημάτων στην εναγομένη και συνεπεία αυτής

της παραβάσεως, ως επίσης και συνεπεία καθυστερήσεως των εναγόντων να

καταβάλουν δεόντως συμφωνηθείσες πληρωμές προς την εναγομένη, η. τελευταία

ετερμάτισε την συμφωνία στηριζομένη προς τούτο εις σχετικόν όρο της συμφωνίας.

Προκύπτει επίσης από την

ιδία ένορκο δήλωση ότι οι ενάγοντες προέβησαν σε υπολογισμό της αξίας των

εργασιών που εξετέλεσαν, καθώς και της αξίας της υπολειπομένης εργασίας.

Από τον χρόνο του

τερματισμού των οικοδομικών εργασιών υπό των εναγόντων, μέχρι του χρόνου του

τερματισμού [*258] της συμφωνίας υπό της εναγομένης και μετά από αυτόν,

κατεβλήθησαν προσπάθειες δια την επανέναρξη των εργασιών υπό των εναγόντων,

χωρίς όμως κανένα αποτέλεσμα.

Από την αλληλογραφία

μεταξύ των διαδίκων (βλέπε επισυνημμένα τεκμήρια) και από την όλη στάση και

συμπεριφορά της εναγομένης έναντι των εναγόντων, δεν προκύπτει ότι οι

διαβουλεύσεις μεταξύ των διαδίκων, που είχαν σαν απώτερο σκοπό την επανέναρξη

των εργασιών, διεξήχθησαν σε βάρος ή κατά επηρεασμό των συμβατικών και νομίμων

δικαιωμάτων της εναγομένης. Απεναντίας, το γεγονός ότι η Εταιρεία A. Pieris & Associates Building Contractors Ltd., της οποίας

Πρόεδρος (Chairman) και Σύμβουλος είναι ο Ανδρέας Πιερής, ο οποίος είναι Διευθύνων

Σύμβουλος και των εναγόντων, υπέβαλε γραπτή προσφορά ημερ. 16.3.84 δια την

ανάληψη της εργολαβικής εργασίας για την συμπλήρωση και πλήρη αποπεράτωση των

οικοδομικών εργασιών, όταν σχετικές προσφορές εζητήθησαν από την εναγόμενη δια

δημοσιεύσεων εις τον τύπο μετά από τον τερματισμό της συμφωνίας, τείνει να

καταδείξει ότι οι ενάγοντες, ενώ γνώριζαν καλώς όλες τις ενέργειες της

εναγομένης και τις προθέσεις της για τα επόμενα διαβήματά της, ούτοι παρέλειψαν

να λάβουν οιαδήποτε νομικά η άλλα

μέτρα εγκαίρως για να αποτρέψουν τις επικείμενες σημαντικές ενέργειες της

εναγομένης. Η συμπεριφορά αυτή των εναγομένων, εν πολλοίς συνιστά αποδοχή η και

αδιαφορία ως προς την εξέλιξη των σημαντικών γεγονότων όσον αφορά την τύχη της

μη αποπερατωθείσης οικοδομής.

Φρονώ ότι η συμπεριφορά

αυτή των εναγομένων έχει, υπό τες περιστάσεις, σημασία ως προς το

αποτέλεσμα της παρούσης διαδικασίας.

[*259] Στο σημείο αυτό

πρέπει να λεχθεί ότι οι ενάγοντες στην ένορκο δήλωση προς υποστήριξη της

αιτήσεως δια την ex-parte έκδοση του παρεμπίπτοντος Διατάγματος, παρέλειψαν να

αναφέρουν οτιδήποτε περί των προσφορών τις οποίες εζήτησε η εναγομένη και περί

της προσφοράς η οποία έγινε υπό του γκρουπ των εναγόντων. Σε τέτοια διαδικασία,

ο αιτητής έχει καθήκον να αναφέρει πλήρως και με τρόπο δίκαιο όλα τα ουσιώδη

γεγονότα που αφορούν την υπόθεση. (Βλέπε DALGLISH

v. JARVIΕ (1850 ) 20 L.J.CH 475, PERU (REPUBLIC) v. DREYFUS BROTHERS & CO.

(1885) (55 L.T. 802) REX v. KENSINGTON INCOME TAX COMMISSIONERS (1917) L. J. K.B. ·257).

Εάν το εκδοθέν Διάταγμα

καταστεί οριστικό, πιστεύω ότι το Δικαστήριο θα συμβάλει και θα καταστεί

συνεργό στην διαιώνιση της κατάστασης την οποία οι ενάγοντες κατά δική τους ομολογία

εδημιούργησαν και διετήρησαν επι μακρό χρονικό διάστημα, κατά παράβαση ουσιωδών

όρων της συμφωνίας μεταξύ των διαδίκων, όπως προκύπτει εκ πρώτης όψεως. Όμως,

όπως έχει ήδη αναφερθή πιο πάνω, τα equitable remedies παρέχονται υπό του Δικαστηρίου στον ενάγοντα, ο οποίος

προσέρχεται στην δικαιοσύνη με "καθαρά χέρια".

Σταθμίζοντας το μέγεθος

της ταλαιπωρίας (balance of convenience), κατέληξα στο συμπέρασμα ότι υπο τες περιστάσεις, η εναγομένη θα

υποστεί μεγαλύτερη ταλαιπωρία εάν διατηρηθεί το Διάταγμα εν ισχύι, παρά οι

ενάγοντες εάν τούτο ακυρωθεί.

Η διατήρησις του

Διατάγματος εν ισχύι, θα επαναφέρει την εναγομένη στην κατάσταση αβεβαιότητος όσον

αφορά το [*260] ζήτημα της αποπερατώσεως της οικοδομής, αυτή δε θα

αντιμετωπίσει κίνδυνο να υποστεί ζημιά και απώλεια λόγω πιθανής αυξήσεως των

κόστων κατασκευής ή πιθανών αποζημιώσεων που θα υποχρεωθεί να καταβάλει στον

νέο εργολάβο με τον οποίον συνεβλήθη δια την αποπεράτωση της οικοδομής, αντί

του ποσού των £188,000.- καθώς επίσης και κίνδυνο περαιτέρω απώλειας

εισοδημάτων από την εκμετάλλευση των τριών διαμερισμάτων και του καταστήματος.

'Οσον αφορά την αξίωση των

εναγόντων για ειδική εκτέλεση της συμφωνίας, πιστεύω ότι δεν υπάρχει ορατή

πιθανότης επιτυχίας, καθότι ουδέν συμβόλαιο κατετέθη στο κτηματολόγιο, δυνάμει

των προνοιών της σχετικής ισχυούσης Νομοθεσίας Περί Πωλήσεως Γαιών (Ειδική

Εκτέλεσις) Νόμος, Kεφ. 232 και σχετικών

τροποποιήσεων.

Υπάρχει όμως, σοβαρό

ζήτημα προς εκδίκαση αναφορικά προς αξίωση και τυχόν ανταξίωση για

αποζημιώσεις. Ο καθορισμός όμως

των αποζημιώσεων δύναται να γίνει σε

μεταγενέστερο στάδιο, αφού, όπως έχει ήδη αναφερθή ανωτέρω, οι ενάγοντες έχουν

ήδη υπολογίσει το ύψος τόσον της εκτελεσθείσης υπ' αυτών εργασίας, όσον και το

ύψος της μη εκτελεσθείσης εργασίας.

Άλλες ζημίες οι οποίες θα

προκύψουν συνεπεία της κατάστασης πραγμάτων που έχει δημιουργηθεί, όπως για

παράδειγμα, αξίωσις για αποζημιώσεις από αγοραστές διαμερισμάτων ή

καταστημάτων, είναι ζήτημα το οποίο ασφαλώς μπορεί να εκδικασθή σε

μεταγενέστερο στάδιο, χωρίς δυσκολία στην απονομή δικαιοσύνης.

[*261] Λαμβανομένων υπόψιν όλων των περιστάσεων που αφορούν την παρούσαν

διαδικασία, και λαμβανομένων υπόψιν των Νομικών Αρχών και Αυθεντιών οι οποίες

διέπουν το ζήτημα όπως έχουν εκτεθεί ανωτέρω, το συμπέρασμα μου είναι ότι δεν

θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρως η δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο

στάδιο, εάν το Διάταγμα δεν καταστεί οριστικό. Φρονώ ότι οι προϋποθέσεις οι

οποίες τίθενται ρητώς υπό του άρθρου 32 του Νόμου

14/60, στην

προκειμένη περίπτωση δεν συνυπάρχουν και συνεπώς το εκδοθέν interim order αίρεται και παύει

υφιστάμενον. Τα έξοδα της παρούσης διαδικασίας, επιδικάζονται υπέρ της

εναγομένης εις βάρος των εναγόντων.

Εκδοθέν διάταγμα αίρεται.

'Εξοδα εις βάρος εναγόντων.