Cypriot Supreme Court acquits defendants for unlawful detention due to failure to show warrant promptly.

[*383] 1984 Ιαν. 24

(Γ. ΝΙΚΟΛΑΟΥ, Ε.Δ.)

ΕΝ TΩ EΠAPXIAΚΩ

ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΩ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ

Αστυνομία,

ν.

Παύλου Γεωργίου

Αναγιωτού και άλλου,

Κατηγορουμένων.

(Αρ. Υπόθεσης 9038/83).

Ποινική Δικονομία -

Ένταλμα σύλληψης - Χρόνος επιδείξεως του στον συλληφθέντα -΄Άρθρο 21(4) του

Περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου , Κεφ. 155 - Practicable - Έννοια - Περιέχει το στοιχείο του ευλόγου - Σημαίνει

το "ευλόγως εφικτό" - Το δικαίωμα , που παρέχει στον συλληφθέντα το

πιο πάνω άρθρο, είναι ουσιαστικό και επηρεάζει την νομιμότητα ή μη της

κρατήσεως.

Παράνομη κράτηση -

Δικαίωμα χρήσεως ευλόγως αναγκαίας βίας από τον κρατούμενο για απελευθέρωση του

- Δικαίωμα άλλου για παροχή βοήθειας στον κρατούμενο με στόχο την εκπλήρωση του

σκοπού αυτού.

Σύλληψη - Τα συστατικά

της στοιχεία - Απλή πληροφόρηση του

κατηγορουμένου πως τελούσε υπό σύλληψη - Μη υποταγή του κατηγορουμένου - Η

διαδικασία συλλήψεως δεν συμπληρώθηκε.

Λοχ. Κ. Παπαγεωργίου, για

την Κατηγορούσα Αρχή. Α. Ανδρέου, για τους κατηγορουμένους.

ΑΠΟΦΑΣΗ

Η απόφαση του Δικαστηρίου

δόθηκε από:-

Γ. ΝΙΚΟΛΑΟΥ, Ε.Δ. : Ο 1ος κατηγορούμενος

αντιμετωπίζει τις ακόλουθες κατηγορίες:

[*384] 1η

κατηγορία: Ελευθέρωση κρατουμένου.

2η κατηγορία: Παρέμβαση σε αστυνομική ερευνα.

3η κατηγορία: Διέγερση για διάπραξη ποινικού αδικήματος.

4η κατηγορία: Απόδραση κρατουμένου από νόμιμη κράτηση.

5η κατηγορία: Επίθεση κατά οργάνου τήρησης της τάξης ήτοι εναντίον

του Λοχ. Λ. Αριστοδήμου.

6η κατηγορία: Επίθεση κατά οργάνου τήρησης της τάξης, ήτοι εναντίον του α/φ Π.

Αρμεύτη.

Ο 2ος κατηγορούμενος

αντιμετωπίζει τις ακόλουθες κατηγορίες:

5η κατηγορία: Επίθεση κατά οργάνου τήρησης της τάξης, ήτοι εναντίον

του Λοχ. Α Αριστοδήμου.

6η κατηγορία: Επίθεση κατά οργάνου τήρησης της τάξης ήτοι εναντίον του α/φ Π.

Αρμεύτη.

7 κατηγορία: Απόπειρα απόδρασης.

Μετά τη συμπλήρωση της

υπόθεσης για την Κατηγορούσα Αρχή υποβλήθηκε στο Δικαστήριο εισήγηση από τον

συνήγορο των κατηγορουμένων ότι δεν αποδείχθηκε εκ πρώτης όψεως υπόθεση

εναντίον τους, στηριζόμενη στη θέση ότι η προσκομισθείσα μαρτυρία που αφορά τα

ουσιώδη γεγονότα δεν έπρεπε να θεωρηθεί αξιόπιστη. Το Δικαστήριο σε αυτό το

στάδιο έχει εν πάση περιπτώσει την ευθύνη, ενεργώντας αυτεπαγγέλτως, να

εξετάσει κατά πόσο αποδείχθηκε εκ πρώτης όψεως υπόθεση.

Οι αρχές που διέπουν το

θέμα της απόδειξης εκ πρώτης όψεως υπόθεσης εναντίον κατηγορουμένου είναι [*385]

καλά θεμελιωμένες από τη νομολογία και δεν προέκυψε εδώ ζήτημα που να καθιστά

αναγκαία την επανάληψη τους. Για σύντομη ανάλυση των αρχών αυτών παραπέμπω στην

απόφαση μου στην υπόθεση Αστυνομία

ν. Καλλένος, (1980) 1 Α.Κ.Δ. 145. Ίσως αξίζει όμως να προσθέσω, ότι

ευρήματα σε αυτό το στάδιο είναι πάντοτε προκαταρκτικά, πράγμα που τονίζεται

στην υπόθεση Cozens v. Brutus, (1 979) 1 All E.R. 1.

Στην παρούσα υπόθεση

εγείρεται θέμα ερμηνείας

του άρθρου 21(4) του περί Ποινικής

Δικονομίας Νόμου,Κεφ.155, το οποίο αφορά το χρόνο στον οποίο πρέπει να

επιδεικνύεται ένταλμα σύλληψης σε συλληφθέντα, και το οποίο είναι θέμα γενικού

ενδιαφέροντος. Θα αναφερθώ όμως πρώτα στα απλά γεγονότα της υπόθεσης όπως

προκύπτουν από την μαρτυρία σε αυτό το στάδιο, καθώς και σε ορισμένα άλλα

προκαταρκτικά θέματα.

Τη 18 Οκτωβρίου 1983, κατά

τη διάρκεια αστυνομικής έρευνας που διεξήγαγε ο υπεύθυνος του Αστυνομικού

Σταθμού Λευκάρων Λοχ. Α. Αριστοδήμου (Μ. Κ. 2) με τη βοήθεια ανδρών του σταθμού

του σε υπόθεση κλοπής ζητήθηκε τηλεφωνικώς περί ώρα 2.50 μ. μ. από τον

αστυφύλακα του ΤΑΕ του Αστυνομικού Σταθμού Λάρνακος Νίκο Νικολάου (Μ. Κ. 4) να

αποταθεί για την έκδοση ενταλμάτων σύλληψης των δύο κατηγορουμένων.

Ο α/φ Νικολάου έκαμε τις

αναγκαίες ενέργειες και περί ώρα 3.10 μ. μ. εξασφάλισε τα ζητηθέντα εντάλματα.

Περί ώρα 3.20 μ. μ. ο α/φ Νικολάου ειδοποίησε τηλεφωνικώς τον Αστυνομικό Σταθμό

Λευκάρων ότι τα εντάλματα είχαν εκδοθεί.

Στο μεταξύ, περί ώρα 3.00

μ. μ. οι δύο κατηγορούμενοι θεάθησαν από τον Αστυνομικό Σταθμό Λευκάρων να

[*386] βρίσκονται στον κύριο δρόμο Λευκάρων - Βαβατσινιάς και να κατευθύνονται

με αυτοκίνητο προς τη Βαβατσινιά. Ενεργώντας με οδηγίες του Λοχ. Αριστοδήμου ο

Α/φ Αρμεύτης έσπευσε με αστυνομικό όχημα και φθάνοντας τους αφού διήνυσε

απόσταση ενός περίπου μιλίου, τους σταμάτησε και τους κάλεσε να τον

ακολουθήσουν στο σταθμό για ανάκριση από το Λοχ. Αριστοδήμου Οι κατηγορούμενοι

συμμορφούμενοι τον ακολούθησαν στο σταθμό.

Περί ώρα 3.25 μ.μ., μόλις

οι κατηγορούμενοι έφθασαν στο σταθμό και αφού προηγουμένως είχε ληφθεί το

μήνυμα από τη Λάρνακα τηλεφωνικώς για την έκδοση των ενταλμάτων για σύλληψη

τους, ο α/φ Ζαννέττος (Μ. Κ. 5) που είχε λάβει το μήνυμα, κατόπιν συνεννόησης

του με το Λοχ. Αριστοδήμου, εξετέλεσε τα εντάλματα, συλλαμβάνοντας τους δύο

κατηγορούμενους με τον ενδεικνυόμενο τρόπο.

Κατά το χρόνο που

διενεργήθη η σύλληψη ηγέρθη θέμα αναφορικά με την παρουσίαση των ενταλμάτων. Με

το θέμα αυτό θα ασχοληθώ λεπτομερώς αργότερα. Επί του παρόντος είναι αρκετό να

πω ότι οι δύο κατηγορούμενοι ετέθησαν υπό κράτηση στο σταθμό, ο 2ος

κατηγορούμενος οδηγούμενος αμέσως σε δωμάτιο του σταθμού όπου ο Λοχ.

Αριστοδήμου επήρε από αυτόν γραπτή κατάθεση.

Ακολούθως περί ώρα 4.05,

αφού προέκυψε μαρτυρία ότι ο 1ος κατηγορούμενος δεν ενεχόταν στην υπό εξέταση

υπόθεση κλοπής, αφέθηκε ελεύθερος .

Περί ώρα 6.45 μ.μ. ο 1ος

κατηγορούμενος με τη μνηστή του 2ου κατηγορουμένου επισκέφθησαν τον Αστυνομικό

Σταθμό Λευκάρων παίρνοντας εκεί φαγητό και ρούχα για το 2ο κατηγορούμενο. Κατά

την επίσκεψη αυτή, ύστερα από επίμονη [*387] παράκληση της μνηστής του 2ου κατηγορουμένου να δει τον

2ο κατηγορούμενο, ο Λοχ. Αριστοδήμου έδωσε άδεια και ο 2ος κατηγορούμενος

οδηγήθηκε έξω από το κελλί του στον προθάλαμο , ο οποίος είχε πόρτα η οποία

άνοιγε σε διπλανή βεράντα.

Ενώ ο 2ος κατηγορούμενος

μιλούσε στον προθάλαμο με τη μνηστή του στην παρουσία του Λοχ. Αριστοδήμου και

του α/φ Αρμεύτη , και ενώ όλοι στέκονταν κοντά στην πόρτα που οδηγεί στη

βεράντα, ακούστηκε σε μια στιγμή η φωνή τ του 1ου κατηγορουμένου έξω στη

βεράντα χωρίς να γίνει αντιληπτός το περιεχόμενο της ομιλίας του και τότε ο 2ος

κατηγορούμενος φώναξε στον 1ον κατηγορούμενο: "Ρε Παυλή κρατούν με χωρίς

ένταλμα γιατί δεν μου το έδειξαν", κάμνοντας συνάμα ένα με δύο βήματα προς

την πόρτα προφανώς για να τον ακούσει καλύτερα ο αδελφός του, οπότε ο 1ος

κατηγορούμενος όρμησε αμέσως μέσα και τραβώντας το 2ο κατηγορούμενο από τον ώμο

ή τον βραχίονα του είπε: "Να φύγεις αμέσως". Με αυτό ο 2ος

κατηγορούμενος υπακούοντας, όρμησε για να βγει από τον προθάλαμο έξω στη

βεράντα και vα

φύγει αλλά ο Λοχ. Αριστοδήμου μαζί με τον α/φ Αρμεύτη τον άρπαξαν και τον

κράτησαν για να τον εμποδίσουν. Τότε οι δυο κατηγορούμενοι άρχισαν να κτυπούν

και να σπρώχνουν τους δύο αστυνομικούς για να εξασφαλίσουν την ελευθερία του

2ου κατηγορουμένου και τη διαφυγή τους. Η προσπάθεια αυτή των δύο

κατηγορουμένων τους έβγαλε μαζί με τους δύο αστυνομικούς έξω στη βεράντα

συγκρατούμενος ο 2ος κατηγορούμενος πάντοτε, όσο ήταν δυνατό από τους δύο

αστυνομικούς. Σε κάποια στιγμή ο Λοχ. Αριστοδήμου απευθυνόμενος προς τον 1ον

κατηγορούμενο τον πληροφόρησε [*388] ότι ήταν υπό

σύλληψη για τις ενέργειες του στο επεισόδιο αυτό, εξηγώντας του τη σοβαρότητα

του αδικήματος που διέπραττε και τις επιπτώσεις που θα έχει. Τότε ο 1ος

κατηγορούμενος εγκατέλειψε την προσπάθεια του για απελευθέρωση του 2ου

κατηγορουμένου, και δόθηκε έτσι η ευκαιρία στους αστυνομικούς να μεταφέρουν το

2ο κατηγορούμενο πίσω στο κελλί.

Επιστρέφοντας μετά στη

βεράντα, ο Λοχ. Αριστοδήμου βρήκε τον 1ο κατηγορούμενο πάνω στη σκάλα. Tοv πλησίασε και τον πληροφόρησε ξανά ότι ήταν υπό σύλληψη

καλώντας τον να ακολουθήσει το Λοχία στο γραφείο παραπόνων. Ο 1ος

κατηγορούμενος παρέλειψε όμως να συμμορφωθεί, και οπισθοχωρόντας,

ακολουθούμενος από τον λοχία και από τον α/φ Αρμεύτη σε μικρή απόσταση, τους

απειλούσε να μη τον πλησιάσουν. Με τον τρόπο αυτό βγήκε έξω στο δρόμο και

διέφυγε αφού προηγουμένως μέσα στο δρόμο τον είδαν να ψάχνει στο κράσπεδο για

ξύλο, όπως έλεγε, με το οποίο απειλούσε να τους "δείξει".

Ο Λοχ. Αριστοδήμου

μερίμνησε για την έκδοση εντάλματος για τη σύλληψη του 1ου κατηγορουμένου για

επίθεση εναντίον του ιδίου και α/φ Αρμεύτη, και το ένταλμα που εκδόθηκε το

εκτέλεσε ο υ/μος Α.Χριστοφή (Μ. Κ. 1) την επομένη ημέρα 19 Οκτωβρίου, 1983.

Επίσης τη 19 Οκτωβρίου ,

1983, ο Λοχ. Αριστοδήμου μετέφερε το 2ο κατηγορούμενο στη Λάρνακα για

παρουσίαση του ενώπιο του Δικαστηρίου το oποίo εξέδωσε τότε διάταγμα διήμερης κράτησης για διευκόλυνση των ανακρίσεων

στην υπόθεση κλοπής. Σε κάποιο στάδιο, στη Λάρνακα, μετά που παραλήφθηκαν τα

εντάλματα σύλληψης για την υπόθεση κλοπής επιδείχθηκε στο 2ο κατηγορούμενο το

ένταλμα για τη σύλληψη του.[*389] Θα εξετάσω τώρα τη μαρτυρία αναφορικά με το θέμα που

ηγέρθη κατά τη σύλληψη των δύο κατηγορουμένων αναφορικά με την παρουσίαση των

ενταλμάτων. Συνάμα είναι νομίζω βολικό και χρήσιμο με την ευκαιρία αυτή να

παραθέσω εδώ και τη μαρτυρία που είναι σχετική με τη δυνατότητα ή μη της

μεταφοράς των ενταλμάτων από τη Λάρνακα στα Λευκαρα.

Πρώτος για το θέμα

αυτό κατέθεσε ο Λοχ. Αριστοδήμου (Μ. Κ. 2). Στην κύρια εξέταση ο μάρτυρας αυτός

ανέφερε ότι κατά την ώρα της σύλληψης των δύο κατηγορουμένων ο 1ος

κατηγορούμενος ζήτησε να μάθει αν υπήρχαν εντάλματα για τη σύλληψη τους, οπότε

ο Λοχίας του εξήγησε ότι υπήρχαν αλλά ευρίσκονταν στη Λάρνακα και δεν μπορούσε

να τους τα επιδείξει την ιδίαν ώρα, προσφέροντας αν ήθελαν να τους τα έδειχνε

την επομένη ημέρα όπου θα παραλαμβάνονταν. Στο μέρος αυτό της μαρτυρίας του ο

λοχίας έδωσε στο Δικαστήριο άλλες λεπτομέρειες για το θέμα αυτό, , εξηγώντας στη συνέχεια ότι

ακολούθως έλαβε γραπτή κατάθεση από το 2ο κατηγορούμενο. Στην αντεξέταση, και

πάλι είχε ο Λοχ. Αριστοδήμου την ευκαιρία να αναφερθεί στο ίδιο θέμα και

επανέλαβε ότι μετά τη σύλληψη των δύο κατηγορουμένων από τον α/φα Ζαννέτου, και

αφού επεστήθη η προσοχή των κατηγορουμένων στο νόμο, 1ος κατηγορούμενος ζήτησε

να μάθει αν οι αστυνομικοί εκεί είχαν στα χέρια τους εντάλματα για τη σύλληψη.

Και πάλι ο Λοχ. Αριστοδήμου δεν ανέφερε οτιδήποτε άλλο για το θέμα αυτό. Σαν

μεταγενέστερο στάδιο στην αντεξέταση ο Λοχ. Αριστοδήμου αρνήθηκε ότι ο 2ος κατηγορούμενος είχε ζητήσει να του

επιτραπεί να κάμει τηλεφωνική επιβεβαίωση με τον Αστυνομικό Σταθμό Λάρνακας για

την ύπαρξη ενταλμάτων, προσθέτοντας ο Λοχίας, ότι αν [*390] γινόταν τέτοια

εισήγηση θα έδινε άδεια. Επίσης ανέφερε ότι μετά την τοποθέτηση του 2ου

κατηγορουμένου στο κελλί και έως ότου συμβεί το επεισόδιο, ο 2ος κατηγορούμενος

δεν ζήτησε να δει το ένταλμα. Αντεξεταζόμενος ο Λοχ. Αριστοδήμου για παράλειψη

του να μεριμνήσει να μεταφερθούν τα εντάλματα στον Αστυνομικό Σταθμό Λευκάρων

για να επιδειχθούν στους κατηγορουμένους, παρουσίασε με τις εξηγήσεις του την

ακόλουθη εικόνα:

"Ε. Μετά που

εσυλλάβατε τον 2ον κατηγορούμενο και αφήσατε τον 1ο κατηγορούμενο εσείς τι

ενέργειες εκάματε αν εκάματε οποιεσδήποτε ενέργειες για να φέρετε τα εντάλματα

συλλήψεως στα Λεύκαρα να τα δείξετε στο 2ο κατηγορούμενο ο οποίος τόσο έμμονα

ήθελε να τα δει;

Α. Ουδεμία ενέργεια

έκαμα την ίδια ημέρα διότι ήταν ακατόρθωτο να μεταβώ από τα Λεύκαρα στη

Λάρνακα, στην Αστυνομική Διεύθυνση Λάρνακας για να παραλάβω τα δύο εντάλματα

μόνον και μόνον για να τα επιδείξω στους κατηγορουμένους. Θα τα παραλάμβανα την

επομένη ημέρα και αν η επιθυμία των κατηγορουμένων ήταν να τους επιδειχθούν τα

εντάλματα, θα το έκαμνα όπως και τους είχα πληροφορήσει.

Ε. Εγνωρίζετε ότι

ήταν επιθυμία τους να τα δουν άρον άρον τα εντάλματα;

Α. Μου εζητήθηκαν

μόλις συνελήφθη ο 1ος κατηγορούμενος και του εξήγησα ότι δεν τα έχω και αν τα

ήθελαν την επομένην ημέρα να τους τα επιδείξω.

[*391] Ε. Δεν μπορούσε ένας από τους αστυνομικούς να φέρει τα εντάλματα;

Α. Δυστυχώς σε

τέτοιες περιπτώσεις δεν μπορεί να μεταβεί αστυνομικούς ειδικά για το ένταλμα

στη Λάρνακα τη στιγμή που μπορούσε να το πάρει την άλλη μέρα. Σε τέτοιες

περιπτώσεις αποφεύγεται αυτό.

Ε. Δεν λαμβάνετε

υπόψη την επιθυμία του;

Α. Λαμβάνεται υπόψη

η επιθυμία του αλλά λόγω του ότι ήτο ακατόρθωτο το να ξεκινήσει αστυνομικός από

τα Λεύκαρα να έλθει να πάρει το ένταλμα και να επιστρέψει πίσω. Ήδη η ώρα ήτο

περασμένη.

Ε. Ούτε εθεωρήσατε

σκόπιμο να τηλεφωνήσετε κάποιου αν ερχόταν κανείς πάνω να σας στείλουν τα

εντάλματα;

Α. Δεν μπορούν να

στέλλονται αυτά τα πράγματα μέσω πολίτη,

μόνον μέσω αστυνομικού. Ξέρω ότι δεν θα ξεκινούσε αστυνομικός από τη Λάρνακα

και να έλθει στα Λεύκαρα να τα φέρει."

Δεύτερος μάρτυρας που

κατέθεσε για το θέμα αυτό ήταν ο α/φ Αρμεύτης. Αναφερόμενος στο περιστατικό της

σύλληψης ο μάρτυρας αυτός είπε στην κύρια εξέταση πως όταν ο α/φ 2 Ζαννέτος

συνέλαβε τους κατηγορουμένους ο 1ος κατηγορούμενος, από ότι ο ίδιος ενθυμόταν,

ζήτησε να δει τα εντάλματα, και ο Λοχ. Αριστοδήμου του εξήγησε ότι αν ήθελαν να

τα δουν θα έκαμνε διευθετήσεις να έλθουν τα εντάλματα από τη Λάρνακα την

επαύριο γιατί ήταν δύσκολο εκείνη την ώρα να πάει κάποιος στη Λάρνακα και να τα φέρει στα Λεύκαρα. Ο

μάρτυρας [*392] συνέχισε προσθέτοντας ότι μετά από αυτή την εξήγηση, ο Λοχ.

Αριστοδήμου ωδήγησε το 2ο κατηγορούμενο σε άλλο δωμάτιο και του πήρε κατάθεση.

Σε σχετική ερώτηση που ακολούθησε, ο μάρτυρας είπε ότι μετά από την εξήγηση που

έδωσε ο Λοχ. Αριστοδήμου για τα εντάλματα ο 1ος κατηγορούμενος έμεινε

ικανοποιημένος. Και πάλι σε σχετική ερώτηση ο μάρτυρας αυτός είπε ότι, ως την

ώρα που επέστρεψε ο 1ος κατηγορούμενος με τη μνηστή του 2ου κατηγορουμένου, δεν

ζήτησαν οι κατηγορούμενοι ξανά να τους επιδειχθούν τα εντάλματα. Στην

αντεξέταση, αναφερόμενος πάλι στο θέμα των ενταλμάτων κατά τη σύλληψη, ο

μάρτυρας επανέλαβε στην ουσία εκείνα που είχε αναφέρει αρχικά κατά την κύρια

εξέταση, λέγοντας ότι όταν ο 1ος κατηγορούμενος ζήτησε να δει το ένταλμα, και

από ότι ενθυμόταν ήτανο 1ος κατηγορούμενος που το ζήτησε αυτό, ο Λοχ.

Αριστοδήμου του εξήγησε ότι δεν είχαν τότε στα χέρια τους το ένταλμα και ούτε

ήταν εύκολο να το έχουν τότε, αλλά αν ήθελε ο 1ος κατηγορούμενος θα του το

έδειχνε την επαύριο. Σε σχετική ερώτηση τι έγινε μετά, ο α/φ Αρμεύτης απήντησε

ότι ο Λοχ. Αριστοδήμου πήρε το 2ο κατηγορούμενο για ανάκριση και κατάθεση.

Αργότερα κατά την αντεξέταση, ο μάρτυρας αυτός έδωσε μια πιο λεπτομερή εικόνα

του περιστατικού με τον ακόλουθο τρόπο.

"Ε. Η θέση της

υπεράσπισης είναι ότι σε ότι αφορά τουλάχιστο το θέμα του εντάλματος σας

εζητήθη επανειλημμένα και από τον 1o και από το

2ο κατηγορούμενο να τους παρουσιάσετε αυτό το ένταλμα που τους είπατε ότι

είχατε αλλά δεν τους το παρουσιάσατε. Εκάματε

οτιδήποτε για να τους το παρουσιάσετε;

[*393] Α. Δεν τους παρουσιάσαμε αλλά τους είπαμε ότι την άλλη ημέρα αν θέλετε

να σας το παρουσιάσουμε, αύριο πρωί και αν νομίζετε ότι δεν έχουμε εντάλματα να

κάμετε οτιδήποτε. Αλλά αυτοί επέμεναν εκείνη την ώρα να στείλουμε στη Λάρνακα

να φέρουμε το ένταλμα".

Την εικόνα αυτή την οποία

με τρόπο φυσικό και αυθόρμητο, όπως μου φάνηκε, έδωσε στο Δικαστήριο ο α/φ

Αρμεύτης, και την οποία αποδέχομαι, προσπάθησε ακολούθως να αλλοιώσει με έκδηλη

την ταραχή του ωσάν να είχε αποκαλύψει κάτι που δεν έπρεπε, νομιζόμενος,

πιστεύω, ότι ζήμιωνε με αυτό που είχε πει την υπόθεση για την Αστυνομία. Στην

επανεξέταση, τονίστηκε με τις ερωτήσεις που υπεβλήθησαν για διευκρίνηση της

αναφοράς από τον μάρτυρα σε επιμονή των κατηγορουμένων για το ένταλμα, ότι

εκτός από την πρώτη εκείνη περίπτωση που ηγέρθη το θέμα κατά τη σύλληψη δεν

αναφέρθηκε ξανά.

Τελευταίος μάρτυρας για το

υπό εξέταση θέμα ήταν ο α/φ Ζαννέτου (Μ.Κ. 5). Σύμφωνα με το μάρτυρα αυτό ,

όταν συνέλαβε τους δύο κατηγορουμένους, "αυτοί", όπως εξήγησε στην

κύρια εξέταση , "έφεραν ένσταση κατά πόσον υπήρχαν εντάλματα συλλήψεως".

Τότε ο Λοχ. Αριστοδήμου επενέβη και τους εξήγησε ότι εντάλματα υπάρχουν και

είναι στη Λάρνακα και θα τους επιδειχθούν "εν ευθετέρω χρόνω". Ο

μάρτυρας συνέχισε αναφέροντας τα περί της απόλυσης του 1ου κατηγορουμένου

αργότερα το απόγευμα της ίδιας ημέρας. Ακολούθως σε ερώτησε κατά πόσο μετά από την εξήγηση που είχε δοθεί για

τα εντάλματα οι κατηγορούμενοι έμειναν ικανοποιημένοι, [394] ο μάρτυρας

απήντησε ότι οι κατηγορούμενοι είπαν: "Θα τα δούμε όταν θα μας τα

δείξετε." Ανέφερε περαιτέρω ο μάρτυρας ότι την επομένη ημέρα όταν είχε

μεταφερθεί ο 2ος κατηγορούμενος στο Δικαστήριο Λάρνακας, παρέλαβε ο ίδιος από

το γραφείο του ΤΑΕ του Αστυνομικού Σταθμού Λάρνακας το ένταλμα σύλληψης του 2ου

κατηγορουμένου και του το έδειξε και ότι ο 2ος κατηγορουμενος βλέποντας το είπε

"Εντάξει". Στην αντεξέταση, ερωτηθείς αναφορικά με την αντίδραση των

κατηγορουμένων κατά την σύλληψη τους ο μάρτυρας επιβεβαίωσε ότι και οι δύο

κατηγορούμενοι ήγειραν ζήτημα για τα εντάλματα, λέγοντας και οι δυό τους:

"Θέλουμε να δούμε τα εντάλματα. " Και τότε ο λοχίας τους έδωσε την εξήγηση

που προανέφερε ο μάρτυρας, Υποβλήθηκε μετά η ερώτησης

"Θυμάσαι

καθόλου να ζήτησαν τότε να τους τα δείξετε τα εντάλματα; Να τους τα

φέρετε;"

Και ο μάρτυρας απήντησε:

" Ζήτησαν να τα

φέρουμε αλλά εκείνη τη στιγμή ήταν αδύνατο."

Σε ερώτηση του Δικαστηρίου,

ο α/φ Ζαννέττου έδωσε την ακόλουθη εικόνα.

''Ε. Σε ερώτηση στην

αντεξέταση είπες ότι οι κατηγορούμενοι ζήτησαν να φέρετε τα εντάλματα για να

τους τα δείξετε.

Α. Μάλιστα.

Ε. Θέλω αν μπορείς

να δώσεις περισσότερες λεπτομέρειες για το ζήτημα αυτό αναφέροντας τι είναι που

[*395] λέχθηκε και από ποίον.

Α. Εζήτησαν από τον

λοχία όπως μεριμνήσει για να μεταφερθούν τα εντάλματα από τη Λάρνακα στο Σταθμό

για να τους επιδειχθούν. Τότε ο λοχίας τους εξήγησε ότι ήταν αδύνατο και θα

τους επιδειχθούν εν ευθετέρω χρόνω, και την επομένη ημέρα στο Βάσο Αναγιωτό

επιδείχθηκε.

Ε. Ποιά ήταν η

αντίδραση των κατηγορουμένων σε αυτή την εξήγηση που έδωσε ο

λοχίας;

Α. Απάντησαν : 'Δεν

μπορείτε να τα φέρετε τώρα;' Και ο λοχίας τους είπε: 'Δεν μπορούμε αυτή τη στιγμή

να πάμε στη Λάρνακα και να φέρουμε δύο

εντάλματα.'

Ε. Ποιά ήταν η

αντίδραση τότε των κατηγορουμένων;

Α. Αυτοί είπαν:

'Εντάξει θα τα δούμε μετά".

Ερωτηθείς αναφορικά με τις

δυνατότητες μεταφοράς των ενταλμάτων από τη Λάρνακα στον Αστυνομικό Σταθμό

Λευκάρων ώστε να επιδειχθούν στους κατηγορουμένους εκείνη την ημέρα , ο

μάρτυρας αυτός δέχθηκε ότι ο Αστυνομικός Σταθμός Λευκάρων διέθετε όχημα τύπου

λαντρόβερ σε λειτουργήσιμη κατάσταση. Η απόσταση μεταξύ Λευκάρων και Λάρνακας

ήταν σύμφωνα με τον μάρτυρα, 27 μίλια, και το ταξίδι μεταξύ τους ήταν όπως

υπελόγισε, χρονικής διάρκειας 45 λεπτών.

Στο υπό εξέταση θέμα,

βλέποντας τη μαρτυρία στη λεπτομέρεια της όσο και στο σύνολο της, μου φαίνεται

κάπως περίεργος ο τρόπος με τον οποίο προσέγγισαν το θέμα αυτό οι τρεις

μάρτυρες που ανάφερα της Κατηγορούσας Αρχής. Θα ανέμενα ότι ο Λοχ. Αριστοδήμου

ο οποίος μου έδωσε την [*396] εντύπωση ικανού αστυνομικού, και ο οποίος

εκφραζόταν με άνεση αποδίδοντας το νόημα που ήθελε με σαφήνεια και ακρίβεια,

δεν θα παρέλειπε να αναφέρει τις λεπτομέρειες ενός τόσο κεντρικού γεγονότος

όπως ήταν η επιμονή των κατηγορουμένων που δεν πίστευαν στην ύπαρξη ενταλμάτων

για τη σύλληψη τους, να μεταφερθούν τα εντάλματα από τη Λάρνακα στον Αστυνομικό

Σταθμό Λευκάρων για να τους επιδειχθούν την ίδια ημέρα. Για τον α/φ Αρμεύτη είναι περιττόν να

κάμω σχόλιο άλλο από εκείνο που έχω ήδη κάμει. Ο α/φ Ζαννέττου, όταν ερωτήθηκε

ρητώς πάνω στο θέμα τόσο στην αντεξέταση όσο και από το Δικαστήριο, πιστεύω πως

είπε την αλήθεια έστω και κατά τρόπο όπως μου φαίνεται συνοπτικό.

Η μάλλον εκτεταμένη

αναφορά μου στο επί μέρους υπό εξέταση θέμα, οφείλεται στη θέση, όπως την

αντιλήφθηκα, της Κατηγορούσας Αρχής, ότι μετά που ηγέρθη κατά το χρόνο της

σύλληψης των κατηγορουμένων το ζήτημα των ενταλμάτων και δόθηκε από το Λοχ.

Αριστοδήμου η εξήγηση ότι αυτά ευρίσκονται στη Λάρνακα και θα επιδεικνύονταν

την επομένη ημέρα, η εξήγηση αυτή ικανοποίησε τους κατηγορουμένους. Ευρίσκω ότι

η θέση αυτή δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Φαίνεται καθαρά ότι μετά

από τη πρώτη εξήγηση, τόσο ο 1ος όσο και ο 2ος κατηγορούμενος, που συνέχισαν,

όπως φαίνεται, να αμφιβάλλουν για την ύπαρξη των ενταλμάτων ζήτησαν να

μεταφερθούν αμέσως τα εντάλματα στον Αστυνομικό Σταθμό Λευκάρων για να τα δούν.

Δεν έχει σημασία αν η επιθυμία αυτή των δύο κατηγορουμένων εκφράστηκε μια φορά

ή δυο φορές ή περισσότερες. Είναι αρκετό το ότι τέθηκε, όπως φαίνεται, ως σαφής

απαίτηση έστω και αν ακόμη δεν [*397] ανανεώθηκε αργότερα μέχρι να, γίνει το

επεισόδιο περί ώρα 6.45 μ. μ. Η απάντηση τελικά των κατηγορουμένων ότι θα έβλεπαν τα

εντάλματα όταν θα τους τα έδειχναν, κατά την αντίληψη μου δεν υποδηλοί

εγκατάλειψη της επιθυμίας και απαίτησης τους αλλά υποταγή στο θέλημα του

ισχυρού,

Εγείρεται επομένως θέμα

εξέτασης του κατά πόσο η κράτηση του 2ου κατηγορουμένου στο Αστυνομικό Σταθμό

Λευκάρων ήταν νόμιμη, τουλάχιστο κατά το χρόνο του επεισοδίου από το οποίο

προέκυψαν οι κατηγορίες. Προτού όμως προχωρήσω σε εξέταση αυτού του θέματος

είναι αναγκαίο να κάμω μια πολύ σύντομη αναφορά στην ποιότητα και το αποτέλεσμα

της υπόλοιπης μαρτυρίας.

Είναι αρκετό να πω για

τους σκοπούς της παρούσας υπόθεσης ότι, με εξαίρεση εκείνο το μέρος της

μαρτυρίας που αναφέρεται στο θέμα της απαίτησης των κατηγορουμένων να δουν τα

εντάλματα για το οποίο ήδη έχω κάμει ορισμένα σχόλια, αποδέχομαι ως αξιόπιστη

όλη την υπόλοιπη μαρτυρία όλων των μαρτύρων της Κατηγορούσας Αρχής.

Προκύπτει από την εν

λόγω μαρτυρία ότι τα αστυνομικά όργανα που έλαβαν μέρος στην υπόθεση ενήργησαν με

αφοσίωση προς το καθήκον τους και με συμπεριφορά άψογη. Η βία που

χρησιμοποίησαν ο Λοχ. Αριστοδήμου και ο α/φ Αρμεύτης για παρεμπόδιση της

απόδρασης του 2ου κατηγορουμένου ήταν, κάτω από τις περιστάσεις, εύλογη και

αναγκαία, δεδομένου πάντοτε ότι η κράτηση του 2ου κατηγορουμένου ήταν νόμιμη. Παράλληλα, η βία που. ασκήθηκε από τους κατηγορουμένους

για να επιτευχθεί η διαφυγή του 2ου κατηγορουμένου από [*398] την αστυνομική

κράτηση δεν μου φαίνεται να υπερέβη σε βαθμό την αναγκαία και εύλογη βία που θα

είχαν δικαίωμα να χρησιμοποιήσουν σε περίπτωση που η κράτηση του 2ου

κατηγορουμένου ήταν παράνομη. Τα κτυπήματα που ανέφεραν οι μάρτυρες α/φ

Αρμεύτης και λοχ. Αριστοδήμου ότι δέχθηκαν στο πρόσωπο, 5 δεν φαίνεται από τη

μαρτυρία τους ότι αποτελούσαν ανεξάρτητες αποσυνδεδεμένες ενέργειες των

κατηγορουμένων αλλά μάλλον ότι ήταν το παρεμπίπτον αποτέλεσμα των βιαίων

κινήσεων που συνόδευαν την αντιπαράταξη των δύο πλευρών για επίτευξη των

αντίστοιχων τους σκοπών.

Σε περίπτωση που η κράτηση

των δύο κατηγορουμένων ήταν νόμιμη, προκύπτει σαφώς από τη μαρτυρία ότι

αποδείχθηκε εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον των κατηγορουμένων στις

αντίστοιχες κατηγορίες που αντιμετωπίζουν εκτός από την 4η κατηγορία εναντίον

του 1ου κατηγορουμένου για απόδραση 15 από νόμιμη κράτηση για την οποία θα

πρέπει να πω λίγα λόγια ακόμη. Σε περίπτωση όμως, που η κράτηση του 2ου

κατηγορουμένου δεν ήταν νόμιμη, τότε καμία από τις κατηγορίες δεν ευσταθεί

γιατί ο 2ος κατηγορούμενος θα είχε δικαίωμα να χρησιμοποιήσει βία στο βαθμό που

ήταν ευλόγως

αναγκαίο, για να πετύχει την απελευθέρωση του, δεδομένου πάντοτε ότι τέτοια βία

δεν θα ήταν δυσανάλογη [*399] με το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα. Παρόμοιο δικαίωμα θα είχε

και ο 1ος κατηγορούμενος για παροχή βοήθειας στον 2ον κατηγορούμενο με στόχο

την εκπλήρωση του σκοπού αυτού. Για το θέμα αυτό είναι νομίζω αρκετό να

παραπέμψω χωρίς να αναφερθώ με λεπτομέρεια στην απόφαση στην υπόθεση Πίτσιλλος v. Αστυνομία,

(1966) 2 Κ.Δ.Α. 50, καθώς και στις αγγλικές αποφάσεις Pedro v. Diss (1981) 2 All E.R.59, R. v. Purdy (1974) 3 All E.R. 465 and Fennel (1971) 1 Q.B. 428, οι οποίες επίσης παρέχουν κάποια βοήθεια.

Σχετικά με την 4η

κατηγορία για απόδραση από νόμιμη κράτηση την οποία έχω ήδη αναφέρει, η

μαρτυρία δεν φανερώνει ότι ο 1ος κατηγορούμενος είχε συλληφθεί είτε κατά το εν

λόγω επεισόδιο η μετά από αυτό και πριν εγκαταλείψει τον Αστυνομικό Σταθμό

Λευκάρων, και έτσι δεν έχει τεθεί η αναγκαία προϋπόθεση για την κατηγορία αυτή.

Σύμφωνα με τη μαρτυρία,

Λοχ. Αριστοδήμου επανειλημμένως πληροφόρησε τον 1ον κατηγορούμενο ότι ήταν υπό

σύλληψη αλλά δεν φαίνεται ότι αυτή η πληροφόρηση συνοδευόταν από οποιοδήποτε

σωματικό περιορισμό του 1ου κατηγορουμένου έστω και συμβολικό όπως, για

παράδειγμα, από κάποιο άγγιγμα, ή ότι υπήρξε μετά από την εν λόγω πληροφόρηση,

που φαίνεται να μετέδιδε στον 1ον κατηγορούμενο το στοιχείο του εξαναγκασμού,

οποιαδήποτε υποταγή εκ μέρους του που και πάλι θα μπορούσε να συμπληρώσει τη

διαδικασία μιας σύλληψης. Αναφορικά με το θέμα αυτό παραπέμπω στο σύγγραμμα Halsbury' s Laws of England 4η Εκδοση , Τόμος 2ος παράγραφος

99, σελ. 53 όπου αναφέρονται τα συστατικά στοιχεία μιας σύλληψης, κατά τρόπο

που βρήκε τον Άγγλο Δικαστή Lord Dilhorne

σύμφωνο στην υπόθεση Spicer v. Holt (1976) 3 All E.R. 71 στη σελ. 78. Για το λόγο

αυτό στην 4η κατηγορία η Κατηγορούσα [*400] Αρχή απέτυχε εν πάση περιπτώσει να

αποδείξει εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον του 1ου κατηγορουμένου.

Το αποτέλεσμα αναφορικά με

τις άλλες κατηγορίες εξαρτάται από το κατά πόσο η υποχρέωση που επιβάλλει το

άρθρο 21 (4) του περι Ποινικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 155, για επίδειξη του

εντάλματος σύλληψης στο συλληφθέντα είχε εδώ εκπληρωθεί. Η εν λόγω νομοθετική

πρόνοια είναι διατυπωμένη με τον ακόλουθο τρόπο.:

"Section 21:-

…………………………………………………………………………………………

(4) A warrant of arrest may be

executed notwithstanding that it is not in the possession at the time of the

person executing the warrant, but the warrant shall, on the demand of the person

apprehended, be shown to him as soon as practicable after his arrest."

Η Επιτροπή για την

Αναθεώρηση και Ενοποίηση της Κυπριακής Νομοθεσίας τη μετέφρασε ως εξης:

" 'Αρθρο 21:

………………………………………………………………………………………….

(4) 'Ενταλμα

συλλήψεως δύναται να εκτελεσθή και εάν έτι τούτο δεν ευρίσκηται κατά τον χρόνον

της εκτελέσεως εν τη κατοχή του εκτελούντος αυτό αλλά, εάν απαιτήση τούτο ο

συλλαμβανόμενος το ένταλμα δεν όπως επιδικνύηται εις αυτόν ευθύς ως είναι

πρακτικώς δυνατόν μετά την σύλληψιν του".

Εγείρεται, επομένως στην

παρούσα υπόθεση θέμα ερμηνείας της λέξης "practicable". Η διάταξη που αφορά [*401] το Θέμα είναι

παρόμοια με εκείνη που περιέχεται στο άρθρο του αγγλικού Criminal Justice Act 1925 το οποίο αργότερα

αντικαταστάθηκε από το άρθρο 102(4) του Magistrates Courts Act 1952 και στην αναφορά τους στο

υπό εξέταση εδώ σημείο η φρασεολογία και των τριών διατάξεων είναι η ιδία. Η

έρευνα δεν έχει δείξει ότι ο όρος "practicable" υπήρξε ποτέ στο πλαίσιο τέτοιας διάταξης το

αντικείμενο δικαστικής ερμηνείας που θα μπορούσε, αν έθετε μια γενική αρχή, να

καθορίσει το βαθμό ευαισθησίας που πρέπει να διέπει το θέμα αυτό. Θα ήταν ίσως

όμως χρήσιμο να προσθέσω ότι ο όρος

"practicable" έχει εξετασθεί στο πλαίσιο άλλων διαφορετικών/νομοθετικών

διατάξεων και οι σχετικές αποφάσεις παρέχουν κάποια

βοήθεια αλλά η αξία τους είναι νομίζω περιορισμένη γιατί σε καθε περίπτωση όπου εγείρεται θέμα ερμηνείας κάποιου όρου έχει ιδιαίτερη σημασία το συγκεκριμμένο πλαίσιο

μέσα στο οποίο εντάσσεται ο όρος. Οι αποφάσεις που

αφορούν τον όρο "practicable" σε άλλα πλαίσια είναι οι ακόλουθες: "Lee ν. Nursery Furnishings ,Ltd. (1945) 1 All E.R.387, Adsett ν. K.& L. Steelfounders & Engineers,

Ltd., (1953) 1 All E.R.

97, Richards v. Highway

Ironfounders (West Bromwich)

Ltd., (1955) 3 All E.R. 205.

Δεν νομίζω ότι επιδέχεται

αμφισβήτηση ότι το υπό εξέταση θέμα είναι πραγματικό και όχι νομικό. Μπορεί να

προστεθεί ότι στη βάση του το θέμα αυτό αποτελείται από πρωτογενή στοιχεία, το

σύνολο όμως που συνθέτουν, εξετάζεται με άσκηση κρίσης που εξυπακούει τη

χρησιμοποίηση κάποιου μέτρου για καθορισμό βαθμού, κάτι που είναι και αυτό με

την σειρά του θέμα πραγματικό, για να διαπιστωθεί τελικά τι είναι που προκύπτει

ως συμπερασματικό πραγματικό θέμα από την ολότητα του εγχειρήματος αυτού. Στην

έννοια, του όρου [*402] "practicable", στο πλαίσιο τουλάχιστο της υπο εξέταση διάταξης, ενυπάρχει

πιστεύω το στοιχείο του εύλογου. Οποιαδήποτε άλλη θεώρηση του πράγματος θα ήταν

νομίζω απαράδεχτα αυστηρή γιατί θα αγνοούσε τις προϋποθέσεις πάνω στις οποίες

ενεργούν στη συνήθη πορεία των πραγμάτων οι άνθρωποι. Επομένως το "practicable" το οποίο έχει

όπως ανέφερα μεταφρασθεί στην ελληνική ως "πρακτικώς δυνατό", το

ερμηνεύω να σημαίνει το ευλόγως εφικτό, δηλαδή, εκείνο το οποίο είναι κατορθωτό με τα συνήθη

μέσα που διατίθενται σε μια οποιαδήποτε συγκεκριμμένη περίπτωση χωρίς να

προσφεύγει κανείς σε ακραίες λύσεις. Κατά τη γνώμη μου "practicable" δεν σημαίνει

εκείνο που είναι βολικό ή εκείνο που δεν προκαλεί ταλαιπωρία ή εκείνο που δεν

ξεφεύγει από τη ρουτίνα μέσα στην οποία λαμβάνουν χώρα ορισμένες ενέργειες σε

ένα τομέα.

Η υποχρέωση για

επίδειξη του εντάλματος σύλληψης 1 δυνάμει του άρθρου 21(4) του περί Ποινικής

Δικονομίας Νόμου θεσπίσθηκε ως ανταπόκριση για την αναγκαιότητα προστασίας του

βασικού δικαιώματος ελευθερίας του πολίτη. Η στέρηση της ελευθερίας αποτελεί

πάντοτε σημαντικό γεγονός που καθορίζει και το ύψος της αντίστοιχης υποχρέωσης

του υπευθύνου για την 2( αποστέρηση αυτή. Το δικαίωμα που

παρέχει το εν λόγω άρθρο 21 (4) στο συλληφθέντα να δει το ένταλμα, είναι

ουσιαστικό και επηρεάζει την νομιμότητα ή μη της κράτησης του. Δεν είναι τυπικό

δικαίωμα που θα συνιστούσε σε τέτοια περίπτωση νεκρό γράμμα στο χαρτί.

Δυνάμει του άρθρου

11(5) του Συντάγματος

"Ο συλληφθείς προσάγεται ενώπιον του δικαστού ως οίον τε συντομώτερον ευθύς μετά την σύλληψιν αυτού,

πάντως δε το βραδύτερον εντός είκοσι τεσσάρων ωρών από της συλλήψεως, εφ' όσον

δεν αφεθή πρότερον ελεύθερος."

[403] και η πρόνοια στο άρθρο 21(3) του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ.

155, στην οποία αναφέρεται ότι:

"Πας συλληφθείς

δυνάμει τοιούτου εντάλματος, προσάγεται, τηρουμένων των διατάξεων των άρθρων 22

και 23, ευθύς ως είναι πρακτικώς δυνατόν μετά την σύλληψιν αυτού, ενώπιον του

εκδόσαντος το διάταγμα Δικαστηρίου",

ερμηνεύεται υπό το φως

αυτής της συνταγματικής διάταξης. Το θέμα χρόνου που τίθεται στην αναφερόμενη

συνταγματική διάταξη είναι επίσης θέμα πραγματικό και εξετάζεται με παρόμοιο

τρόπο αλλά οι παράγοντες που το αφορούν δεν είναι ταυτόσιμοι με εκείνους που

αφορούν το υπό εξέταση θέμα. Η προβλεπομένη όμως συντομία της κράτησης πριν από

την προσαγωγή στο Δικαστήριο παρέχει και το μέτρο της σπουδής που πρέπει να

περιβάλλει τη μέριμνα για επίδειξη του εντάλματος σύλληψης στο συλληφθέντα.

Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να καταβάλλονται πάντοτε εντατικές προσπάθειες για να

προσάγεται και να επιδεικνύεται το ένταλμα στο συλληφθέντα όσο τα πράγματα

επιτρέπουν πιο σύντομα ώστε να μπορεί ο συλληφθείς να καθορίσει τη θέση του

αναφορικά με τη νομιμότητα ή μη της κράτησης του και να μπορεί να προβεί

ενδεχομένως στις ενδεικνυόμενες ενέργειες.

Πρέπει να τονισθεί ότι

το γεγονός ότι μπορεί να. κρίνεται δικαιολογημένη η κράτηση συλληφθέντος από το

απόγευμα της μιας ημέρας έως το πρωί της επομένης που αρχίζει η κανονική

συνεδρία του Δικαστηρίου, δεν σημαίνει ότι η ίδια χρονική αναλογία ισχύει και

για το θέμα της επίδειξης του εντάλματος γιατί είναι διαφορετικοί οι παράγοντες

που αφορούν τις δυνατότητες της επίτευξης των δύο αντιστοίχων σκοπών.

[*404] Στην παρούσα

υπόθεση είναι ευθύνη της Κατηγορούσας Αρχής να αποδείξει, στο βαθμό που είναι

αναγκαίο σε αυτό το στάδιο της διαδικασίας, ότι δεν υπήρξε παράλειψη εκπλήρωσης

της εν λόγω υποχρέωσης δυνάμει του άρθρου 21 (4) του περί Ποινικής Δικονομίας

Νόμου, Κεφ. 155 τέτοια, που να καθιστά παράνομη την κράτηση του 2ου

κατηγορουμένου κατά τις 6.45 μ. μ. περίπου., που έγινε το επεισόδιο από το οποίο προέκυψαν

οι διάφορες κατηγορίες. Παρόλον τούτο, η Κατηγορούσα Αρχή δεν κατέβαλε καμμία

συγκεκριμμένη προσπάθεια για να υποστηρίξει με μαρτυρία τη θέση ότι στο

διάστημα μεταξύ της σύλληψης του 2ου κατηγορουμένου και του επεισοδίου, δεν

ήταν ευλόγως εφικτό να επιδειχθεί το ένταλμα στο 2ο κατηγορούμενο, και η

μαρτυρία που υπάρχει πάνω στο θέμα αυτό είναι πολύ πενιχρή.

Στον Αστυνομικό Σταθμό

Λευκάρων υπήρχαν κατά τον ουσιώδη χρόνο τρεις άνδρες και ένα αστυνομικό όχημα

τύπου λαντ ρόβερ. Στα καθήκοντα για εκτέλεση στον εν λόγω σταθμό περιλαμβάνετο

τόσο η κράτηση των δύο κατηγορουμένων που για το 1ο κατηγορούμενο έληξε περί

ώρα 4.05 το

απόγευμα της ίδιας ημέρας, όσο και η αστυνομική έρευνα στην υπόθεση κλοπής για

την πορεία της οποίας μετά τις 4.05 εκείνη την ημέρα, δεν υπήρχαν λεπτομέρειες. Η απόσταση μεταξύ

Λάρνακας και Λευκάρων ήταν 27 μίλια και η κανονική χρονική διάρκεια του

ταξιδιού μεταξύ τους ήταν 45 λεπτά σύμφωνα πάντοτε με τη μαρτυρία της Κατηγορούσας Αρχής. Τα

εντάλματα, σύμφωνα με τη μαρτυρία του α/φ Νικολάου (Μ.Κ.4) βρίσκονταν πάντοτε

στο γραφείο του ΤΑΕ του Αστυνομικούς Σταθμού Λάρνακας σε μέρος γνωστό, και εν

πάση περιπτώσει ο α/φ Νικολάου που είχε πάρει τα εντάλματα και τα είχε

τοποθετήσει εκεί ήταν έως τις πρωινές ώρες της 19 Οκτωβρίου , 1983, είτε μέσα

στον Αστυνομικό Σταθμό Λάρνακας είτε σε άμεση επαφή με αυτόν. Από πλευράς Αστυνομικού Σταθμού Λάρνακας, σύμφωνα και

πάλι [*405] με τον α/φ Νικολάου, το τμήμα στο οποίο ανήκε που ήταν το ΤΑΕ, δεν

θα μπορούσε λόγω φόρτου εργασίας να διαθέσει κάποιο μέλος του να μεταβεί στα

Λεύκαρα για να πάρει τα εντάλματα.

Μου φαίνεται από τη

μαρτυρία ότι ήταν εύκολα εφικτό και εύλογο να μεταβεί ένας από τους άνδρες του

Αστυνομικού Σταθμού Λευκάρων στη Λάρνακα για να πάρει τα

εντάλματα, και ότι αν

γινόταν αυτό στο χρόνο που έπρεπε, το ένταλμα για το 2ο κατηγορούμενο θα

ευρισκόταν στον Αστυνομικό Σταθμό Λευκάρων για να του επιδειχθεί αρκετή ώρα

πριν τις 6.45 μ. μ. που έγινε το ατυχές επεισόδιο. Αλλά, και αν ακόμη ήταν

αδύνατο, μέλος του Σταθμού Λευκάρων να μεταβεί στη Λάρνακα για το σκοπό αυτό,

δεν έχει καταδειχθεί ότι δεν θα μπορούσε κάποιος αστυνομικός να μεταβεί από τον

Αστυνομικό Σταθμό Λάρνακας στα Λεύκαρα για να το πάρει. Σύμφωνα με τη μαρτυρία

δεν θα μπρρούσε να το πράξει αυτό μέλος του ΤΑΕ λόγω φόρτου εργασίας. Αλλά για

τέτοιο σκοπό δεν θα ανέμενα την μετάβαση στα Λεύκαρα μέλους του ΤΑΕ. Πρέπει να

διευκρινήσω, ίσως ότι κατά την αντίληψη μου η υποχρέωση που υπάρχει στο θέμα

αυτό σε τέτοιες περιπτώσεις, βαρύνει την Αστυνομική Δύναμη ως σύνολο, και

παρόλον ότι δεν πρέπει να παραγνωρίζονται οι πραγματικότητες που αφορούν την

κατανομή της κατά τόπο ή κατά τομέα αρμοδιότητας ή δικαιοδοσίας στην Αστυνομική

Δύναμη, εντούτοις το θέμα ευθύνης δεν μπορεί να ενταχθεί σε στεγανά

διαμερίσματα, και ανάλογα με την περίπτωση, η έρευνα πρέπει να εκτείνεται πέρα

από περιορισμένο πλαίσιο κάποιου αγροτικού σταθμού ή τμήματος ή μέλους της

Αστυνομικής Δύναμης.

Φαίνεται πως στην παρούσα

υπόθεση η παράλειψη μεταφοράς των ενταλμάτων από τη Λάρνακα στον Αστυνομικό

Σταθμό Λευκάρων οφειλόταν στην έλλειψη θέλησης για επίτευξη [*406] του σκοπού

αυτού. Είμαι βέβαιος πως αυτή η έλλειψη θέλησης ήταν καλόπιστη και στηριζόταν στην αντίληψη ότι η υποχρέωση για επίδειξη του εντάλματος όπως προβλέπει το άρθρο 21(4) του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 155, θα εκπληρονόταν/αν τα

εντάλματα σύλληψης επιδεικνύονταν στους κατηγορουμένους την επομένη ημέρα, και ότι θα ήταν υπερβολικό να γίνει

ειδική διευθέτηση που θα συνεπάγετο περιττή και άσκοπη ταλαιπωρία μόνο και μόνο

για να επιδειχθούν μια μέρα ταχύτερα εντάλματα που σίγουρα υπήρχαν. Η αντίληψη

αυτή ήταν, προφανώς, σύμφωνη με τη γενική τακτική που ακολουθείτο από την

αστυνομία σε τέτοιες περιπτώσεις. Ήταν όμως, κατά τη γνώμη μου, λανθασμένη και

είχε ως αποτέλεσμα να είναι, κατά το χρόνο που έγινε το επεισόδιο στο οποίο

επιχείρησε ο 2ος κατηγορούμενος με τη βοήθεια του 1ου κατηγορουμένου να φύγει

από τον Αστυνομικό Σταθμό Λευκάρων όπου εκρατείτο, παράνομη η κράτηση του 2ου

κατηγορουμένου. Ακολουθεί, ότι οι ενέργειες των αστυνομικών οργάνων που αποσκοπούσαν στην

παρεμπόδιση του 2ου κατηγορουμένου να φύγει από τον σταθμό ήταν επίσης

παράνομες, ενώ οι προσπάθειες τόσο του ιδίου του 2ου κατηγορουμένου όσο και του

1ου κατηγορουμένου για απελευθέρωση του 2ου κατηγορουμένου ήταν νόμιμες.

Με το αποτέλεσμα αυτό,

κάτω από το φως των όσων έχω αναφέρει, προκύπτει ότι δεν αποδείχθηκε εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον των

κατηγορουμένων σε οποιαδήποτε από τις αντίστοιχες κατηγορίες που

αντιμετωπίζουν.

Οι κατηγορούμενοι αθωώνονται

και απαλλάσσονται.