Constitutional challenge to vehicle license renewal rule dismissed as not violating dignity rights.

[*496] 1972 March 13

ΔΙΚΑΣΤΗΣ: (ΣΤΑΥΡΙΝΙΔΗΣ , Δικαστής).

ΑΝΑΘΕΩΡΗΤΙΚΗ ΔΙΚΑΙΟΔΟΣΙΑ

Επί τοις αφορώσι το άρθρον 146 του

Συντάγματος

Μεταξύ: Νικόλα Κυριάκου Μηλιώτη,

Αιτητού,

και

Κυπριακής Δημοκρατίας,

δια του Υπουργού Εσωτερικών,

ως Εφόρου Μηχανοκινήτων Οχημάτων,

Καθ'

ης η αίτησις.

(Υπόθεσις υπ' αρ. 470/71).

Συνταγματικόν Δίκαιον -

Συνταγματικότης Νομοθεσίας - Η πρώτη επιφύλαξις της παραγράφου 2Β του Μέρους 1

του Δελτίου του Περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων και Τροχαίας Κινήσεως Νόμου, Κεφ.

332, ως τούτο εκτίθεται εις το άρθρον 4 του Νόμου 2 του 1962 και ετροποποιήθη υπό του άρθρου 2(γ) του Νόμου

4 του 1964 και του άρθρου 2(6) του Νόμου 3 του 1965 - Δεν αντίκειται προς το

άρθρον 8 του Συντάγματος.

Ο αιτητής αυτοπροσώπως.

Β. Αριστοδήμου, Δικηγόρος της

Δημοκρατίας, δια την Καθ' ης η αίτησις.

ΑΠΟΦΑΣΙΣ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ*

ΣΤΑΥΡΙΝΙΔΗΣ, Δικαστής: Η παρούσα

αίτησις, ως είχε μέχρι της 26ης παρελθόντος Φεβρουαρίου ότε παρουσιάσθη ενώπιόν

μου δι' οδηγίας, διελάμβανεν εν και μόνον αίτημα, ήτοι

"Επιστροφήν του ποσού εξ

χιλιάδων πεντακοσίων μίλς, £6.500 μίλς , εισπραχθέν(τος) παρ' αυτού [*497] καθ'

υπέρβασιν εξουσίας, και ή παρανόμως, ή έκδοσιν αδείας κυκλοφορίας του οχήματος DY991 δωρεάν δια το πρώτον τρίμηνον του 1972, προς διευθέτησιν της μεταξύ

αυτού και της Αρχής υφισταμένης διαφοράς. Άπασαν την δικαστικήν δαπάνην,

ημεραργίας, τόκους, και έξοδα".

Τη υποδείξει μου προς τον αιτητήν ότι

τοιούτον αίτημα ήτο καθ' ολοκληρίαν εκτός της κατά το άρθρον 146 του

Συντάγματος δικαιοδοσίας του δικαστηρίου τούτου, ούτος εζήτησε και έλαβεν άδειαν

όπως προστεθή δεύτερον αίτημα, δια

"Δήλωσιν του δικαστηρίου ότι η

απόφασις του Εφόρου Μηχανοκινήτων Οχημάτων ημερομηνίας 8ης Οκτωβρίου, 1971 δι'

ης απήτησε και απέσπασε πληρωμήν δια άδειαν κυκλοφορίας του αυτοκινήτου του δια

το τρίτον τρίμηνον του 1971 ήτο απόφασις ληφθείσα καθ' υπέρβασιν εξουσίας,

παράνομος και ή άδικος",

οπότε η αίτησις ετροποποιήθη

σχετικώς.

Τα γεγονότα της υποθέσεως δύνανται να

συνοψισθούν ως εξής: Ο αιτητής την 8ην Οκτωβρίου, 1971 εζήτησεν από τον

αρμόδιον υπάλληλον του Τμήματος Εφόρου Μηχανοκινήτων Οχημάτων ανανέωσιν της αδείας του ρηθέντος αυτοκινήτου δια το τελευταίον τρίμηνον του έτους εκείνου.

Δεδομένου ότι δεν είχεν εκδοθή άδεια σχετικώς προς το ρηθέν όχημά του δια το αμέσως προηγηθέν τρίμηνον, ο

υπάλληλος υπέδειξεν εις τον αιτητήν ότι, πριν ή εκδοθή η ζητηθείσα υπ' αυτού

άδεια, [*498] έδει (συμφώνως προς

την πρώτην επιφύλαξιν της παραγράφου 2Β του Μέρους 1 του

Δελτίου του Περί

___________________________

* An English

translation of this judgment appears at pp.500-503 post.

Μηχανοκινήτων

Οχημάτων και Τροχαίας Κινήσεως Νόμου, κ. 332, ως τούτο εκτίθεται εις το άρθρον

4 του Νόμου 2 του 1962 και ετροποποιήθη υπό του άρθρου 2(γ) του Νόμου 4 του 1964 και του άρθρου 2(6) του Νόμου 3 του 1965) να εκδοθή άδεια δια

το αμέσως προηγηθέν τρίμηνον. Η ρηθείσα επιφύλαξις έχει ως εξής:

"Νοείται ότι δεν εκδίδεται

άδεια αναφορικώς προς ενιαυσίαν ή εννεάμηνον ή εξάμηνον ή, αναλόγως της

περιπτώσεως, τρίμηνον περίοδον εκτός εάν εξεδόθη ήδη άδεια αναφορικώς προς το

αυτό μηχανοκίνητον όχημα δια την αμέσως προηγουμένην ενιαυσίαν ή εννεάμηνον ή

εξάμηνον ή, αναλόγως της περιπτώσεως, τρίμηνον περίοδον, ή εκτός εάν -

(α) έγγραφος ειδοποίησις έχει δοθή υπό του

εγγεγραμμένου ιδιοκτήτου του

μηχανοκινήτου οχήματος εις τον Έφορον, προ οιασδήποτε περιόδου αναφορικώς προς

την οποίαν δεν έχει υποβληθή αίτησις δι' έκδοσιν αδείας, ότι το εν λόγω όχημα

δεν θα κυκλοφορήση ή χρησιμοποιηθή κατά την διάρκειαν της τοιαύτης περιόδου,

και

(β) ο Έφορος έχει πιστοποιήσει ότι

έχουν ληφθή υπ' αυτού τα ενδεικνυόμενα μέτρα προς ακινητοποίησιν ή σφράγισιν

του οχήματος ή έχει ικανοποιηθή ότι το εν λόγω

όχημα δεν έχει [*499] κυκλοφορήσει ή χρησιμοποιηθή κατά την διάρκειαν της

τοιαύτης περιόδου".

Ο αιτητής, επικαλούμενος

πιστοποιητικά κυβερνητικών ίατρών περί παραμονής του καθ' όλον το ρηθέν

τρίμηνον εις νοσοκομείον προς νοσηλείαν, ηρνήθη να πληρώση το τέλος δια το

τρίμηνον εκείνο, εν τέλει όμως, προ της επιμονής του υπαλλήλου, το επλήρωσεν υπό διαμαρτυρίαν.

Κατά την έναρξιν της σημερινής

διαδικασίας ο αιτητής εδήλωσεν ότι προετίθετο να δώση μαρτυρίαν ο ίδιος, επίσης δε να καλέση μάρτυρα,

προς απόδειξιν της μη χρησιμοποιήσεως του οχήματος κατά την σχετικήν περίοδον.

Αφού του εξήγησα ότι θέμα μη χρησιμοποιήσεως του οχήματος κατά την ρηθείσαν περίοδον δεν ηγείρετο,

εκτός εάν υπήρξε συμμόρφωσις προς την παράγραφον (α) της επιφυλάξεως, παρε-

δέχθη μεν ότι δεν είχε δοθή η εν αύτη

αναφερομένη ειδοποίησις, αλλ' ισχυρίσθη ότι η ρηθείσα παράγραφος είναι αντισυνταγματική "ως υποβάλλουσα

τον πολίτην εις ταπεινωτικήν μεταχείρισιν κατά παράβασιν του άρθρου 8 του Συντάγματος". Ούτω το όλον θέμα

καταλήγει εις το κατά πόσον ισχύει ή όχι η ρηθείσα παράγραφος. Κατά την γνώμην μου δεν χρειάζεται καμμία

ανάλυσις της εννοίας της

"ταπεινωτικής μεταχειρίσεως" δια να απορριφθή ο τοιούτος ισχυρισμός.

Δια ταύτα η αίτησις απορρίπτεται με £10

έξοδα εις βάρος του αιτητού.