Supreme Court dismisses appeal against conviction for careless driving where primary court reasonably assessed witness testimony.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the appeal against the appellant's conviction for careless driving under Article 6 of the Motor Vehicles and Traffic Law. The primary court found the appellant guilty based on credible witness testimony regarding the vehicle's position and the driver's sudden steering maneuver, while rejecting the appellant's uncorroborated explanation of brake failure. The court held that the primary judge's evaluation of witness credibility and the logical connection between evidence and the conclusion were not arbitrary or unreasonable.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArticles 6 of the Motor Vehicles and Traffic Law; The primary court's assessment of witness credibility and the logical inference drawn from the evidence constitute a valid basis for conviction unless the appellate court finds the conclusion arbitrary or unreasonable.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
[*520] 1970 May 19
ΔΙΚΑΣΤΑΙ: (ΒΑΣΙΛΕΙΑΔΗΣ, Πρόεδρος,
ΙΩΣΗΦΙΔΗΣ, ΣΤΑΥΡΙΝΙΔΗΣ, Δικασταί).
ΔΕΥΤΕΡΟΒΑΘΜΙΟΣ ΔΙΚΑΙΟΔΟΣΙΑ
Φώτης Μάτσης,
Εφεσείων,
Και
Αστυνομία,
Εφεσίβλητος.
(Ποινική
Έφεσις Αρ. 3156).
Τροχαία - Χειρισμός οχήματος άνευ
της δεούσης προσοχής και
φροντίδος - Άρθρον 6 του Περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων και Τροχαίας Κινήσεως
Νόμου Κεφ. 332 - Καταδίκη - Έλλειψις μαρτυρίας επεξηγούσης το δυστύχημα -
Συμπεράσματα πρωτοδίκου δικαστηρίου εύλογα εν όψει της προσαχθείσης μαρτυρίας.
Συμπεράσματα Πρωτοδίκου Δικαστηρίου
- Αξιόπιστον εκάστου μάρτυρος - Ανασκόπησις κατ' έφεσιν.
Μαρτυρία - Εκτίμησις μαρτυρίας και
αξιόπιστον μάρτυρος ανάγονται κατ' αρχήν εις την αρμοδιότητα του πρωτοδίκου
δικαστού.
Μ. Χριστοφίδης, δια τον Εφεσείοντα.
Α. Φράγκος, Ανώτερος Δικηγόρος της
Δημοκρατίας, δια την Εφεσίβλητον.
ΑΠΟΦΑΣΙΣ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ
ΒΑΣΙΛΕΙΑΔΗΣ, Πρόεδρος: Το υπό κρίσιν θέμα εις την παρούσαν έφεσιν είναι η
καταδίκη του εφεσείοντος-κατηγορουμένου
* Note: An English translation of this judgment is to
be found post, at p. 525.
[*521] εις την ποινικήν Υπόθεσιν υπ' αρ. 139/70 του Επαρχ. Δικαστηρίου Λευκωσίας, όπου ούτος κατεδικάσθη την
12ην Μαρτίου, 1970, δια παράβασιν του άρθρου 6 του Περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων και Τροχαίας Νόμου,
Κεφ. 332 δι' ου ο νομοθέτης ώρισε κυρώσεις δια τους οδηγούντας μηχανοκίνητα
οχήματα άνευ της δεούσης προσοχής και φροντίδος.
Ο εφεσείων είναι Επαγγελματίας
αυτοκινητοδηγός από τριακονταετίας περίπου, είναι δε κάτοικος Παλαιχωρίου,
ηλικίας 60 ετών. Την 5ην Ιανουαρίου, 1970, η Αστυνομική Διεύθυνσις Λευκωσίας
κατεχώρησε μήνυσιν εναντίον του με την κατηγορίαν ότι την 19ην Νοεμβρίου, 1969,
ωδήγει το αυτοκίνητο υπ' αριθμόν εγγραφής BX46, τύπου λάντ-ρόβερ μεταξύ του 24ου και 25ου μιλιοδείκτου της
δημοσίας οδού Λευκωσίας- Παλαιχωρίου, άνευ της δεούσης προσοχής και φροντίδος.
Προς απόδειξιν της κατηγορίας, η
καταδιωκτική Αρχή εκάλεσε τρεις μάρτυρας: 1ον: Τον αστυνομικόν όστις μετέβη εις
τον τόπον του δυστυχήματος συντόμως μετά το συμβάν και ητοίμασε τοπογραφικόν
σχέδιον επί τη βάσει των υπ' αυτού γενομένων καταμετρήσεων, 2ον: Τον οδηγόν του
οχήματος όπερ ήλαυνεν προς την αντίθετον κατεύθυνσιν κατά την ώραν του
δυστυχήματος, και 3ον: Τον μηχανικόν όστις εξήτασεν επί τόπου το όχημα όπερ
ωδήγει ο εφεσείων και εφρόντισε δια την μεταφοράν αυτού εις Λευκωσίαν.
Κληθείς να εκθέση την υπεράσπισίν
του, ο εφεσείων ηρκέσθη εις την δήλωσιν ότι η προς την αστυνομίαν κατάθεσίς του
περιελάμβανεν ό,τι είχε να είπη δια την υπόθεσιν. Μετά την δήλωσιν ταύτην του
πελάτου του, ο δικηγόρος του εφεσείον- τος εκάλεσεν ως μάρτυρα υπερασπίσεως τον
επιβάτην του οχήματος όπερ ούτος ωδήγει. [*522]
Ο μάρτυς ούτος κατέθεσεν ότι
συνταξιδεύοντες μετά του εφεσείοντος εκ Παλαιχωρίου εις Λευκωσίαν, αμέσως μετά
μίαν απότομον καμπήν του κατωφερούς δρόμου, ευρέθησαν αίφνης ενώπιον άλλου
αυτοκινήτου ελαύνοντος προς την αντί- θετον κατεύθυνσιν, εις το μέσον του
δρόμου, με ταχύτητα 25
περίπου μιλίων την ώραν. Δια να αποφύγη άμεσον σύγκρουσιν μετά του αυτοκινήτου
τούτου ο εφεσείων ωδήγησεν αποτόμως το λάντ-ρόβερ προς τα αριστερά, οπότε τούτο
εξέφυγε της οδού, επέπεσεν επί της πλευράς του λόφου και τότε προφανές εκφυγόν
του ελέγχου του οδηγού το λάντ-ρόβερ διέσχισε και πάλιν τον δρόμον και
κατέπεσεν εις την ετέραν αυτού πλευράν την κρημνώδη εις βάθος 30 περίπου ποδών.
Η προς την αστυνομίαν κατάθεσις του
εφεσείοντος εις απάντησιν της γενομένης προς αυτόν κατηγορίας προσήχθη ενώπιον
του Δικαστηρίου ως τεκμήριον 2, και έχει ως ακολούθως: -
"Επάτησα τα στόπερ εν επιάσαν
τζιέ επή(γ)α κάτω."
Ο πρωτοδίκως εκδικάσας την υπόθεσιν
δικαστής δεν απεδέχθη την μαρτυρίαν του μάρτυρος της υπερασπίσεως. Ελλείψει δε
άλλης μαρτυρίας επεξηγούσης το δυστύχημα, οφειλόμενον προφανώς εις την απώλειαν
του ελέγχου του λάντ-ρόβερ εκ μέρους του εφεσείοντος ο δικαστής κατέληξεν εις
το συμπέρασμα ότι ο εφεσείων ωδήγει το όχημα τούτο άνευ της δεούσης προσοχής
και φροντίδος. Και συνεπώς εύρεν αυτόν ένοχον της προσαφθείσης κατηγορίας.
Κατά της καταδικαστικής ταύτης
αποφάσεως ησκήθη η υπό κρίσιν έφεσις στηριχθείσα εις δύο λόγους: [*523]
1. Ότι εσφαλμένως το πρωτόδικον
δικαστήριον δεν εδέχθη την υπο της υπερασπίσεως δοθείσαν εξήγησιν του
ατυχήματος, και
2. Διαζευτικώς, ότι "η προσαχθείσα
απόδειξις δεν δικαιολογεί δικανικήν πεποίθησιν πέραν πάσης ευλόγου αμφιβολίας
περί της ενοχής του".
Ως έχομεν ήδη παρατηρήσει διαρκούσης
της ακροάσεως της εφέσεως, ο ευπαίδευτος δικηγόρος του εφεσείοντος διετύπωσε με
σαφήνειαν και αξιόλογον συντομίαν την βάσιν αυτής. Και ανέπτυξε τους
ισχυρισμούς δι' ων προσεπάθησε να πείση το Δικαστήριον τούτο ότι ο πρωτόδικος δικαστής έσφαλε τόσον εις
την εκτίμησιν της ενώπιον του μαρτυρίας όσον και εις τα εξ αύτης συμπεράσματα.
Αλλ' η εκτίμησις της μαρτυρίας καθώς
και το αξιόπιστον ή άλλως εκάστου μάρτυρος ανάγονται κατά πρώτον λόγον εις την
αρμοδιότητα του πρωτοδίκου δικαστού όστις έχει την ευκαιρίαν να ακούση τους
μάρτυρας και να παρακολουθήση τας αντιδράσεις των κατά την εξέτασιν και την
αντεξέτασίν των. Δια να ανατρέψη τα συμπεράσματα του το Δικαστήριον τούτο
πρέπει να πεισθή ότι ταύτα είναι αδικαιολόγητα ή παράλογα. (Λάμπρος Λαζάρου
ν. Αστυνομία (1969) 12, Μ.Δ.Ν. σελ. 1408.- Νίκος Τέρλας ν. Αστυνομία (1970) 2, Μ.Δ.Ν. 148) .
Εις την παρούσαν υπόθεσιν ο
πρωτόδικος δικαστής εδέχθη την μαρτυρίαν του μάρτυρος Γεωργίου Αγγελούδη
(Μ.Κ.2) ότι το λάντ-λόβερ όπερ
ωδήγει ο εφεσείων, δεν ήλαυνεν εις την πρέπουσαν πλευράν του δρόμου, αλλ'
αντιθέτως, ευρίσκετο εις την άλλην αυτού πλευράν. Ο δε μάρτυς ούτος ουδαμώς [*524] αντηξετάσθη. Αφ' ετέρου ο δικαστής
δεν είχεν ενώπιον του την μαρτυρίαν του εφεσείοντος ως προς το πως ακριβώς συνέβη το ατύχημα αλλ' απλώς την απάντησιν του εφεσείοντος εις την διατυπωθείσαν υπό της αστυνομίας κατηγορίαν ότι ούτος έδωσεν απλώς την εξήγησιν ότι "επάτησε τα στόπερ αλλά
δεν έπιασαν". Ενώ ετέθη ενώπιον του δικαστηρίου η μαρτυρία του μηχανικού Σάββα Θεοδοσίου (Μ.Κ.3) ότι μετά το ατύχημα εξήτασεν ούτος το
λάντ-ρόβερ και εύρε ότι αι τροχοπέδαι δεν ήσαν ελαττωματικαί. Ουδεμία δε εγένετο αντεξέτασις
επί του σημείου τούτου.
Εν όψει της μαρτυρίας ταύτης δεν δύναται να ευσταθήση ο ισχυρισμός ότι τα συμπεράσματα του πρωτοδίκου δικαστού είναι παράλογα ή ότι η επ' αυτών στηριχθείσα ενοχή του
εφεσείοντος αδικαιολόγητος. Εκρίθη όθεν άσκοπον να κληθή προς υποστήριξιν της
καταδικαστικής αποφάσεως ο δικηγόρος της καταδιωκτικής Αρχής.
Η έφεσις απορρίπτεται.