Appeal dismissed; smoke and noise from a shop constitute private nuisance against upstairs tenants under Civil Law.

[*427] 1970 April 10

ΔIΚΑΣΤΑΙ: (ΒΑΣΙΛΕΙΑΔΗΣ, Πρόεδρος , ΙΩΣΗΦΙΔΗΣ

Χ" ΑΝΑΣΤΑΣIΟΥ , Δικασταί).

ΔΕΥΤΕΡΟΒΑΘΜΙΟΣ ΔΙΚΑΙΟΔΟΣΙΑ

Ιωσήφ Παφίτης,

Εφεσείων,

και

Νίκος Σταύρου,

Καθ'ου η έφεσις.

(Αστική

Έφεσις Αρ. 4842).

Οχληρία - Ιδιωτική οχληρία - Καπνός

και αναθυμιάσεις της "ψησταριάς" καταστήματος - Και θόρυβος μουσικού

οργάνου -

Ορθώς και ευλόγως απεφασίσθη υπό του

Πρωτοδίκου Δικαστηρίου ότι αποτελούν οχληρίαν δια τους ενοίκους της ύπερθεν του

καταστήματος κατοικίας - Άρθρα 46, 47 και 48 του Περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου

Κεφ. 148.

Οχληρία - Ιδιωτική οχληρία - Άρθρα

46, 47, 48 του Περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου Κεφ. 148 - Δέον να τύχουν

εφαρμογής δια την προστασίαν του δικαιώματος του ενάγοντος να απολάβη της

δεούσης ησυχίας, ιδίως κατά τας συνήθεις ώρας αναπαύσεως - Υποθέσεις Παλαντζή

ν· Αγρότη (1968) 11 J.S.C. 1300 και Συμεωνίδη ν. Λιασίδου

(1969) 9 J..C. 1143.

Α. Πρωτοπαπάς, δια τον Εφεσείοντα.

Γ. Κάιζερ, δια τον Καθ'ου η έφεσις.

ΑΠΟΦΑΣΙΣ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ

ΒΑΣΙΛΕΙΑΔΗΣ,

Πρόεδρος: Ο εφεσείων (εναγόμενος) είναι κάτοχος καταστήματος ανήκοντος εις

τον καθ'ου η έφεσις

* Note: An English translation of this Judgment is to be found post, at

p.434. [*428]

(ενάγοντα)

όστις κατοικεί μετά της οικογενείας του εις το ύπερθεν του καταστήματος

διαμέρισμα. Τούτο αποτελεί μέρος της όλης οικοδομής ήτις ανήκει εις τον καθ’ ου

η έφεσις. Εις τούτον θα αναφερώμεθα ως τον "ενάγοντα" εις δε τον

εφεσείοντα ως τον "εναγόμενον".

Ο εναγόμενος είναι θέσμιος ενοικιαστής

του εν λόγω καταστήματος του οποίου εγένετο κάτοχος περί το 1961 επί τη] βάσει

ενοικιάσεως δι'εν έτος με ενοίκιον £6 μηνιαίως. Εχρησιμοποίει δε τότε το

κατάστημα ως καφενείον. Η εν λόγω οικοδομή ευρίσκεται εις αδιέξοδον πάροδον της

οδού Ελλάδος εν Κυρηνεία.

Μετά την λήξιν του πρώτου έτους ο

εναγόμενος παρέμεινεν

εις το κατάστημα ως ενοικιαστής υπό τους ιδίους όρους μέχρι του 1963, οπότε

μετέφερε την εργασίαν του εις άλλο κατάστημα. Τρία περίπου έτη αργότερον ήτοι

τον Οκτώβριον του 1966, ο εναγόμενος επανέφερε πάλιν την εργασίαν του εις το εν

λόγω κατάστημα του ενάγοντος, επί τη βάσει νέας μετ'αυτού ενοικιάσεως δια την κατοχήν και χρήσιν του καταστήματος ως και

προηγουμένως. Μετά την λήξιν και της νέας ταύτης ενοικιάσεως, ο εναγόμενος παρέμεινε εις το κατάστημα ως

θέσμιος ενοικιαστής υπό την ιδιότητα δε ταύτην εξακολουθεί να το κατέχη μέχρι

σήμερον.

Κατά την διάρκειαν της νέας ταύτης

ενοικιάσεως ο εναγόμενος επεξέτεινε την εργασίαν του καφενείου του δια της

πωλήσεως οινοπνευματωδών ποτών καθώς και τεμαχισμένου κρέατος παρασκευαζομένου

επί ανθρακίας, του εδέσματος του κοινώς γνωστού ως "σουβλάκια". Δια

το ψήσιμο του κρέατος τούτου ο εναγόμενος χρησιμοποιεί ψησταριάν την οποίαν [*429] ετοποθέτησε παρά την είσοδον του καταστήματος, με καπνοδόχον καταλήγουσαν

πλησίον και κάτωθεν παραθύρου της κατοικίας, όπου διαμένει ο ενάγων με την

οικογένειάν του. Προς ψυχαγωγίαν δε των πελατών του ο εναγόμενος ετοποθέτησε

εντός του καταστήματος του ηλεκτροκίνητον μουσικόν όργανον , κοινώς γνωστόν ως

" juke-box".

Ο εκ της καπνοδόχου της ψησταριάς

εξερχόμενος καπνός ομού με τας εκ του ψηνομένου κρέατος αναθυμιάσεις ήρχισε να

αποτελή ενόχλησιν δια τους ενοίκους της ύπερθεν κατοικίας, ως επίσης και ο

θόρυβος ο δημιουργούμενος εκ της χρήσεως του εν λόγω μουσικού οργάνου όπερ

συνήθως εχρησιμοποιείτο εις μάλλον υψηλήν έντασιν ήχου.

Ο ενάγων προέβη επανειλημμένως εις

παρατηρήσεις προς τον εναγόμενον τόσον δια την ενόχλησιν την δημιουργουμένην εκ

του καπνού και των αναθυμιάσεων της ψησταριάς όσον και δια τον θόρυβον εκ της

χρήσεως του εν λόγω μουσικού οργάνου. Ο ενάγων παρεπονέθη ότι η ενόχλησις κατήντησε να γίνη ανυπόφορος οχληρία εντός

της εννοίας του σχετικού νόμου και παρεκάλεσε τον ενάγοντα να θέση τέρμα εις

την τοιαύτην κατάστασιν. Αι παραστάσεις αύται του ενάγοντος ουδέν απέφερον αποτέλεσμα.

Κατόπιν τούτου ο ενάγων παρεπονέθη εις

τας αστυνομικάς καθώς και τας δημοτικάς αρχάς αίτινες επενέβησαν μεν κατά τινα

τρόπον εν τη

προσπαθεία να θέσουν τέρμα εις την αιτίαν των παραπόνων του ενάγοντος, αλλά, δυστυχώς, και πάλιν, άνευ αποτελέσματος. Όθεν ο ενάγων εκίνησε την παρούσαν αγωγήν

εις το Επαρχιακόν Δικαστήριον Κυρήνειας την 12ην Νοεμβρίου, 1968. Η

καταχωρηθείσα έκθεσις [*430] απαιτήσεως περιέχει εν λεπτομερεία τα

γεγονότα άτινα αποτελούν την βάσιν επί της οποίας ο ενάγων στηρίζει την αίτησιν

του δια την έκδοσιν απαγορευτικού διατάγματος αίροντος την εν λόγω οχληρίαν.

Ο εναγόμενος κατεχώρησε την 9ην

Δεκεμβρίου, 1968, εκτενή έκθεσιν υπερασπίσεως εις την οποίαν ισχυρίζεται αφ'

ενός μεν ότι "ρητώς

και/ή εξυπακουομένως" συνεφωνήθη ότι θα εγένετο τοιαύτη χρήσις του

υποστατικού υπό του εναγόμενου, αφ'ετέρου δε ότι αύτη δεν απετέλει οχληρίαν.

Περαιτέρω ο εναγόμενος προέβαλε και διαφόρους άλλους νομικούς ισχυρισμούς επί

τη βάσει των οποίων αμφισβητεί εις τον ενάγοντα το δικαίωμα να ζητήση την δια

της αγωγής απαιτουμένην θεραπείαν. Περιπλέον ο εναγόμενος προέβαλε τον

ισχυρισμόν ότι ο

ενάγων, εν τη προσπαθεία του να απαλλαγή του εναγομένου ενοικιαστού του,

εχρησιμοποίησε διάφορα παράνομα μέσα ως την διαρροήν ύδατος και ακαθάρτων υγρών από την κατοικίαν του εντός του

καταστήματος του εναγομένου άτινα επροξένησαν εις τον εναγόμενον ζημίαν

ανερχομένην εις το συνολικόν ποσόν των £460.- δια το οποίον ο εναγόμενος ήγειρεν ανταπαίτησιν. Τους ισχυρισμούς επί τη

βάσει των οποίων ο εναγόμενος εστήριξε την υπεράσπισιν όσον και την

ανταπαίτησίν του, ηρνήθη καθ'ολοκληρίαν ο ενάγων δια της καταχωρηθείσης την

19/12/68 απαντήσεώς του.

Η αγωγή επροχώρησεν εις ακρόασιν κατά

Μάρτιον του 1969 και εσυνεχίσθη με διαφόρους διακοπάς μέχρι του Μαίου του ιδίου

έτους. Εκλήθησαν κατά την τοιαύτην ακρόασιν 4 μάρτυρες εκ μέρους του ενάγοντος

και 5 εκ μέρους του εναγομένου. Αφού δε ήκουσε και τας αγορεύσεις των

ευπαιδεύτων [*431] δικηγόρων το πρωτόδικον Δικαστήριον επεφύλαξε την απόφασίν του την 7ην Μαΐου, 1969, και εξέδωσε ταύτην την 14ην Ιουλίου, Ί969.

Εις εμπεριστατωμένην απόφασιν ο

εκδικάσας την υπόθεσιν ευπαίδευτος Δικαστής εξήτασε μετά προσοχής την

προσαχθείσαν εκατέρωθεν μαρτυρίαν εν πάση λεπτομερεία και κατέληξεν εις το

πόρισμα ότι η χρήσις του υποστατικού εκ μέρους του εναγομένου και δη η

καπνοδόχος με τον καπνόν και τας αναθυμιάσεις της και ο θόρυβος του ηλεκτροκινήτου

μουσικού οργάνου, απετέλουν οχληρίαν εντός των προνοιών των σχετικών άρθρων του

Περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου (κεφ. 148, άρθρα 46, 47 και 48). Και έκρινεν ότι ο ενάγων εδικαιούτο εις τας νομίμους θεραπείας ας εζήτη δια της αγωγής του. Εξέδωσεν όθεν το

απαγορευτικόν διάταγμα το αναφερόμενον εις το τέλος της αποφάσεως του

πρωτοδίκου Δικαστηρίου.

Εναντίον της αποφάσεως και του

διατάγματος τούτου ο ενάγων κατεχώρησε την παρούσαν έφεσιν την οποίαν εστήριξεν

επί σειράς διαφόρων λόγων ους αναφέρει εις το σχετικόν δικόγραφον. Δύνανται

ούτοι να συνοψισθούν εις τρεις: Πρώτον, ότι το πόρισμα του πρωτοδίκου

Δικαστηρίου, καθ'όσον τούτο αφορά εις τα πραγματικά γεγονότα, δεν ευσταθεί εν

όψει της προσαχθείσης μαρτυρίας. Δεύτερον, ότι ο πρωτόδικος Δικαστής έσφαλεν

εις την εκτίμησιν της ενώπιόν του μαρτυρίας. Και τρίτον, ότι έσφαλεν εις την

ερμηνείαν και εφαρμογήν των σχετικών νομοθετικών διατάξεων.

Ηκούσαμεν μεθ'όλης της δεούσης προσοχής

τον ευπαίδευτον δικηγόρον του εναγομένου εις δύο συνεχείς [*432] συνεδρίας,

εν τη προσπαθεία του να στηρίξη την έφεσιν του πελάτου του. Η προσπάθεια του

υπήρξεν επίμοχθος και εγένετο κατά τρόπον όστις καθιστά πασιφανές ότι ούτος

εχρησιμοποίησε παν επιχείρημα δυνάμενον να προσβάλη την απόφασιν του πρωτοδίκου

Δικαστηρίου. Αλλά δια να επιτύχη εις την προσπάθειαν ταύτην δέον να πείση το

Δικαστήριον τούτο ότι η εκτίμησις της προσαχθείσης μαρτυρίας και τα πορίσματα

του πρωτοδίκου Δικαστού είναι εσφαλμένα ή ότι δεν δύνανται να θεωρηθούν ως

ικανοποιητικά. (Κώστας Συμεωνίδης ν. Ευανθίας Λιασίδου (1969) 9, J.S.C. 1143). Τούτο ουδόλως επέτυχεν. Τα γεγονότα δεν παρουσιάζουν

δυσκολίαν εις την παρούσαν υπόθεσιν. Ευκόλως και ευλόγως, νομίζομεν, το

πρωτόδικον Δικαστήριον κατέληξεν εις το συμπέρασμα ότι ο καπνός και αι

αναθυμιάσεις της ψησταριάς του καταστήματος του εναγομένου και ο θόρυβος του εν

αυτώ χρησιμοποιουμένου μουσικού οργάνου αποτελούν οχληρίαν δια τους ενοίκους

της ύπερθεν του καταστήματος κατοικίας, ως κατέθεσαν οι μάρτυρες του ενάγοντος.

Και ότι αι σχετικαί διατάξεις του Περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου (Κεφ. 148) δέον

να τύχουν εφαρμογής δια την προστασίαν του δικαιώματος των ενοίκων της ύπερθεν του καταστήματος κατοικίας να απολάβουν της

δεούσης ησυχίας, ιδίως κατά τας συνήθεις ώρας αναπαύσεως. Το θέμα τούτο

εξητάσθη εις την υπόθεσιν Παλαντζή ν. Αγρότη (1968) 11 J.S.C. 1300, ήτις και

αναφέρεται εις την απόφασιν του πρωτοδίκου Δικαστηρίου, καθώς και εις την

υπόθεσιν Κώστα Συμεωνίδη ν. Ευανθίας Λιασίδου (ως ανωτέρω). [*433]

Το υπό κρίσιν θέμα, ως τούτο φαίνεται

εκτεθειμένον εις την ενώπιόν μας δικογραφίαν, δεν επιδέχεται, κατά την γνώμην

μας, περαιτέρω συζήτησιν. Και εθεωρήθη περιττόν να καλέσωμεν τον δικηγόρον του

ενάγοντος να υποστηρίξη δι'επι- χειρηματολογίας το ορθόν της αποφάσεως του

πρωτοδίκου Δικαστηρίου.

Η έφεσις απορρίπτεται με έξοδα εις βάρος

του εφεσείοντος-εναγομένου.