Social insurance appeal dismissed on constitutionality but fine commuted to nominal amount for poor appellant.

[*1105] 29 Σεπτεμβρίου, 1967

ΔΙΚΑΣΤΑΙ: (ΒΑΣΙΛΕΙΑΔΗΣ, Πρόεδρος,

ΙΩΣΗΦΙΔΗΣ,

ΧΑΤΖΗΑΝΑΣΤΑΣIΟΥ, Δικασταί).

ΔΕΥΤΕΡΟΒΑΘΜΙΟΣ ΔΙΚΑΙΟΔΟΣΙΑ

Νικόλας Κυριάκου Μηλιώτης,

Εφεσείων,

και

Επαρχιακός Λειτουργός Εργασίας,

Αμμοχώστου,

Εφεσίβλητος.

(Ποινική Έφεσις υπ' αρ.2950).

Κοινωνικαί Ασφαλίσεις - Έφεσις κατά καταδίκης δια παράλειψιν πληρωμής

εισφορών εις το Ταμείον Κοινωνικών Ασφαλίσεων - Ο περί Κοινωνικών Ασφαλίσεων

Νόμος του 1964, (Αρ. 2 του 1964) (ως ούτος ετροποποιήθη), άρθρα 2(1), 7(1),

9(4) (στ) και 73(1)(2) και (4) - Αιτιάσεις κατά της συνταγματικότητος του Νόμου

- Αβάσιμοι - Ο εφεσείων πτωχός οικογενειάρχης - Αντικατάστασις της ποινής δι' ονομαστικού χρηματικού ποσού.

(Social Insurance - Appeal against conviction for failing to pay

contributions to the Social Insurance Fund - The Social Insurance Law, 1964

(No. 2 of 1964) (as amended) sections 2(1), 7(1), 9(4) (f) and 73(1)(2) and (4)

- Allegations of unconstitutionality of the Law - Appellant the poor supporter

of a large family - Nominal amount substituted for sentence).

Ο εφεσείων προσωπικώς.

Ο κ. Α. Φράγκος, Δικηγόρος της Δημοκρατίας, δι' εφεσίβλητον.

ΑΠΟΦΑΣΙΣ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ

ΒΑΣΙΛΕΙΑΔΗΣ, ΠΡΟΕΔΡΟΣ: Ο εφεσείων κατεδικάσθη

εις το Επαρχιακόν Δικαστήριον Αμμοχώστου την 21ην Αυγούστου, 1967, δια

παράλειψιν να πληρώση τας εισφοράς του εις το Ταμείον

Κοινωνικών Ασφαλίσεων συμφώνως προς τον περί Κοινωνικών Ασφαλίσεων Νόμον του 1964

(αρ. 2/64) ως ούτος ετροποποιήθη υπό του Νόμου 3/66, δια την περίοδον από 15 Νοεμβρίου,

1965 μέχρις [*1106] 8 Φεβρουαρίου, 1967. Επεβλήθη δε εις αυτόν

ποινή προστίμου £2.- (ή φυλάκισις 10 ημερών) και διετάχθη συγχρόνως ούτος να

καταβάλη τας καθυστερουμένας εισφοράς του, ανερχομένας εις £10.560 εντόκως ως

προνοείται εις τον νόμον.

Η κατά του εφεσείοντος κατηγορία εστηρίχθη εις τας διατάξεις των άρθρων

7(1) και 9(4)(στ), η δε επιβληθείσα εις αυτόν ποινή εστηρίχθη εις τας διατάξεις του άρθρου 73(1)(2) και (4).

Δια της εφέσεώς του, ο εφεσείων αμφισβητεί την νομιμότητα της ως άνω

καταδίκης, ισχυριζόμενος ότι ο περί Κοινωνικών Ασφαλίσεων Νόμος επί τη βάσει

του οποίου εστηρίχθη αύτη, είναι αντισυνταγματικός ως αντιβαίνων εις τα Άρθρα 8,

9, 12, 15 και 25 του Συντάγματος.

Ο εφεσείων διεξήγαγε προσωπικώς την υπεράσπισίν του ενώπιον του

Πρωτοδίκου Δικαστηρίου κατεχώρισε την έφεσίν του προφανώς άνευ της βοηθείας

δικηγόρου και παρουσιάσθη άνευ συνηγόρου εις το Εφετείον, γεγονός όπερ

εδημιούργησε σημαντικήν δυσκολίαν κατά την διεξαγωγήν της δίκης και περιπλέον

ηύξησε την ευθύνην του δικαστηρίου κατά την εξέτασιν της όλης υποθέσεως,

δεδομένου ότι ο εφεσείων πασιφανώς δεν διαθέτει τα προσόντα να χειρισθή

τοιαύτην υπόθεσιν. Αρκεί να παρατεθή εδώ αυτολεξεί η βάσις επί της οποίας ο

εφεσείων εστήριξε την έφεσίν του, ως διετυπώθη αύτη εις το σχετικόν έγγραφον,

δια να δοθή μία εικών της καταστάσεως.

"Η απόφασις (λέγει) είναι αντισυνταγματική, άδικος, αυθαίρετος,

συνομωτική. Ληφθείσα αβασανίστως ήτοι με απίστευτον ελαφρότητα και

σπουδήν".[*1107]

Θα έπρεπε, ίσως να αρνηθή το Δικαστήριον τούτο, να καταναλώση δημόσιον

χρόνον εις λεπτομερή εξέτασιν μιας τοιαύτης εφέσεως, αλλ' ως αναφέρεται εις την

απόφασιν του Πρωτοδίκου Δικαστηρίου, ο κατηγορούμενος όστις είναι

πλανοδιοπώλης, είναι "ησφαλισμένον" πρόσωπον εν τη εννοία του περί

Κοινωνικών Ασφαλίσεων Νόμου, ως αυτοτελώς εργαζόμενος (εδαφ. 2(1)) και η

απόφασις εις την παρούσαν έφεσιν δυνατόν να επηρεάση άλλας παρομοίας

περιπτώσεις.

Αι αιτιάσεις του εφεσείοντος κατά της συνταγμα­τικότητος του Νόμου είναι εντελώς αβάσιμοι. Τα Άρθρα του

Συντάγματος εις τα οποία ούτος ανεφέρθη ουδεμίαν σχέσιν έχουν με την υπό κρίσιν

υπόθεσιν. Το Άρθρον 8 απαγορεύει τα "βασανιστήρια ή απάνθρωπον ή

ταπεινωτικήν τιμωρίαν ή μεταχείρισιν". Το Άρθρον 9 αναφέρεται εις το

δικαίωμα "αξιοπρεπούς διαβιώσεως και κοινωνικής ασφαλείας", και ρητώς

προνοεί ότι σχετικός νόμος θα προβλέψη "περί προστασίας των εργατών,

αρωγής προς τους πτωχούς και συστήματος κοινωνικών ασφαλίσεων". Το Άρθρον 12

ομιλεί περί ένοχης εις αδικήματα και ποινής αναλόγου προς την βαρύτητα αυτών

εις εκάστην περίπτωσιν. Το Άρθρον 15 περί της προστασίας της ιδιωτικής και

οικογενειακής ζωής του πολίτου. Και το Άρθρον 25 εξασφαλίζει το δικαίωμα της ασκήσεως οιουδήποτε

επαγγέλματος κατά τρόπον μη αντιβαίνοντα προς τους σχετικούς

Νόμους του Κράτους.

Δεν νομίζομεν ότι πρέπει να εισέλθωμεν εις περαιτέρω λεπτομερείας καθ'

όσον αφορά τον ισχυρισμόν κατά της συνταγματικότητος του Νόμου επί τη

βάσει των ως άνω Άρθρων του Συντάγματος. Ο πρωτόδικος δικαστής, αφού εξήτασε το

θέμα τούτο, κατέληξεν εις το συμπέρασμα ότι [*1108] ο ισχυρισμός ούτος ουδόλως ευσταθεί. Το νόμιμον δε της αποφάσεως ταύτης

ουδαμώς προσεβλήθη από την ενώπιόν μας μακράν, ευφραδή και ενθουσιώδη αγόρευσιν

του εφεσείοντος.

Τα γεγονότα επί των οποίων εστηρίχθη η απόφασις του Πρωτοδίκου

Δικαστηρίου δεν αμφισβητούνται. Και η ενοχή του εφεσείοντος εις τας διατυπωθείσας

κατηγορίας απεδείχθη πλήρως δια των ενώπιον του πρωτοδίκου δικαστηρίου

προσαχθεισών μαρτυριών.

Εις το τέλος όμως της αγορεύσεώς του ο εφεσείων ισχυρίσθη ότι είναι

πτωχός οικογενειάρχης μη δυνάμενος να εξασφαλίση εκ της εργασίας του ως πλανοδιοπώλου, τα

αναγκαία δια την συντήρησιν αυτού και της οικογενείας του. Καθ' ον χρόνον

στερείται ταύτα ο ίδιος και η οικογένειά του, δεν δύναται, είπε, να πληρώση

ουδέ την μικράν εβδομαδιαίαν εισφοράν την οποίαν προνοεί εις την περίπτωσίν του

ο σχετικός πίναξ του Νόμου. Θα καταλήξη, ετόνισε, κατά συνέπειαν εις την φυλακήν.

Το θέμα τούτο δεν συνεζητήθη ποσώς ενώπιον του πρωτοδίκου δικαστηρίου,

καθ' ότι δεν ετέθη υπό του κατηγο­ρουμένου. Ούτε εχρησιμοποίησεν ούτος τας

σχετικάς διατάξεις του Νόμου δι' έρευναν και συμπέρασμα επί του θέματος τούτου.

Λαμβάνων όμως υπ' όψιν, ο ευπαίδευτος δικηγόρος της Δημοκρατίας το

αναμφισβήτητον γεγονός ότι ο εφεσείων είναι πτωχός οικογενειάρχης και προστάτης

πολυμελούς οικογενείας, μετά δυσκολίας κερδίζουν τα προς το ζην, εδέχθη την πρότασιν

όπως η έφεσις θεωρηθή ως καλύπτουσα και την επιβληθείσαν ποινήν. Το δε

Δικαστήριον λαμβάνον υπ' όψιν τας συνθήκας της υπό κρίσιν υποθέσεως, απεφάσισε

να δεχθή [*1109] την έφεσιν έστω και

καθ' όσον αφορά το επιβληθέν μικρόν πρόστιμον των £2.- και να επιβάλη αντ'

αυτού το ονομαστικόν τοιούτον των εκατόν μιλς. Κατά τα άλλα η απόφασις του

Πρωτοδίκου Δικαστηρίου παραμένει εν ισχύει, και η έφεσις απορρίπτεται.

Η

έφεσις κατά της καταδίκης απορρίπτεται.

Η

έφεσις κατά της ποινής

επιτρέπεται.

Το

επιβληθέν πρόστιμον των £2.- ακυρούται˙ επιβάλλεται, αντ' αυτού,

ονομαστικόν πρόστιμον τως εκατόν μιλς.