Court of Appeal dismissed copyright appeal, upholding trial court's finding that Cypriot dances are folk heritage.

[*650] 2 Ιουνίου, 1967

ΔΙΚΑΣΤΑΙ: (ΒΑΣΙΛΕΙΑΔΗΣ, Πρόεδρος, ΙΩΣΗΦΙΔΗΣ,

ΛΟΙΖΟΥ,

Δικασταί).

ΔΕΥΤΕΡΟΒΑΘΜΙΟΣ ΔΙΚΑΙΟΔΟΣΙΑ

Γρηγόρης Κ. Ασσιώτης,

Εφεσείων,

και

Γενικός Εισαγγελεύς της Δημοκρατίας και Άλλοι,

Εφεσίβλητοι,

(Πολιτική Έφεσις

Αρ. 4595).

Πνευματική Εργασία - Παραβίασις προνομίου

πνευματικής εργασίας - Έφεσις κατ' αποφάσεως πρωτοδίκου Δικαστηρίου

απορριπτούσης αγωγήν του εφεσείοντος δια παραβίασιν αξιουμένου προνομίου

πνευματικής ιδιοκτησίας σχετικώς με Κυπριακούς χορούς - Συμπέρασμα του πρωτοδίκου Δικαστηρίου

ότι οι εν λόγω χοροί αποτελούν παλαιούς Κυπριακούς λαϊκούς χορούς,

"προγονικήν κληρονομίαν" του λαού της Κύπρου - Υιοθετείται υπό του Ανωτάτου Δικαστηρίου.

(Copyright - Infringement of copyright -

Appeal against trial Court's Judgment dismissing Appellant's action for

infringement of alleged copyright in respect of Cyprus dances — Finding of

trial Court that such dances are old Cypriot folk dances and form "an

inheritance" of the people of Cyprus - Upheld by Court of Appeal).

Χ. Λοΐζου, δια τον Εφεσείοντα. Γ. Τορναρίτης,

διά τούς Εφεσιβλήτους.

ΑΠΟΦΑΣΙΣ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ

ΒΑΣΙΛΕΙΑΔΗΣ, ΠΡΟΕΔΡΟΣ: Η παρούσα έφεσις ησκήθη υπό του ενάγοντος, κατά της αποφάσεως του

Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας δι ης τούτο απέρριψε την αγωγήν του διά την προστασίαν πνευματικής εργασίας, διά την οποίαν ο εφεσείων διεκδικεί

αποκλειστικήν ιδιοκτησίαν. [*651]

Ο εφεσείων, καταθέτων εις το δικαστήριον είπεν

ότι είναι επιπλοποιός, χορευτής και χορογράφος (δικογραφία

σελίς 11). Την 30ην Οκτωβρίου, 1964, κατεχώρισε δια του δικηγόρου του, την

παρούσαν αγωγήν κατά

(1)

Ελληνικής Κοινοτικής

Συνελεύσεως,

(2)

του Βάσου Κωνσταντίνου,

Καθηγητού του Παγκυπρίου Γυμνασίου Λευκωσίας, και

(3)

του Ανδρέα Χατζηβασιλείου,

Καθηγητού του Γυμνασίου Κύκκου,

αξιών:-

(α) απαγορευτικόν διάταγμα κατά των εναγομένων, όπως

παύσουν ούτοι "να παραβιάζουν το προνόμιον πνευματικές ιδιοκτησίας του

ενάγοντος επί του περιεχομένου του βιβλίου "Κυπριακοί χοροί - Γρηγόρη

Ασσιώτη - Χορευτού και Χορογράφου" εκδο­θέντος κατά τον Μάιον του 1962".

(Δια μεταγενέστερον γενομένης τροποποιήσεως του τίτλου της αγωγής, ο

Γενικός Εισαγγελεύς της Δημοκρατίας υποκατέστησε την Ελλην.

Κοινοτικήν Συνέλευσιν ως εναγόμενος).

Εις την έκθεσιν της απαιτήσεώς του, ο εφεσείων ισχυρίζεται ότι οι εναγόμενοι καθηγηταί, εν τη εξασκήσει των καθηκόντων των εις τας οικείας σχολάς Μέσης Παιδείας της Δημοκρατίας,

παρεβίασαν το αξιούμενον προνόμιον πνευματικές ιδιοκτησίας του εφεσείοντος

διδάξαντες άνευ της αδείας του και άνευ πληρωμές σχετικών δικαιωμάτων, κυπριακούς χορούς,

εις μαθητάς των εν λόγω Σχολών δια τους σκοπούς δημοσίων εκδηλώσεων. Δια τους εν λόγω χορούς, ο εφεσείων αξιοί προνόμιον πνευματικές

ιδιοκτησίας, ισχυριζόμενος ότι η διαμόρφωσις αυτών,

ως διετυπώθη εις το εν λόγω βιβλίον του, αποτελεί πνευματικήν αυτού εργασίαν. [*652]

Οι

εφεσίβλητοι ημφισβήτησαν δια της καταχωρηθείσης υπερασπίσεώς των το αξιούμενον

εν τη αγωγή προνόμιον πνευμα­τικής ιδιοκτησίας, ισχυρισθέντες ότι οι

διδαχθέντες χοροί είναι λαΐκοί

Κυπριακοί Χοροί, δια τους

οποίους ο εφεσείων δεν δύναται να έχει το

αξιούμενον προνόμιον.

Η εκδίκασις

της ασυνήθους αύτης δια τα

Δικαστήριά μας, αγωγής του εφεσείοντος, παρουσίασεν, ως ήτο

επόμενον ζωηρόν ενδιαφέρον και πείσμονα διαδικασίαν. Εκ μέρους του ενάγοντος

εκλήθησαν 15 μάρτυρες (συμπεριλαμβανομένου και του ιδίου). Δια δε την

υπεράσπισιν κατέθεσεν ενόρκως εις εκ των

εναγομένων καθηγητών (ο Ανδρέας Χατζηβασιλείου) και δύο άλλοι μάρτυρες,

κληθέντες, δια να ενισχύσουν την μαρτυρίαν του πρώτου.

Κατετέθησαν δε ως τεκμήρια, το εν λόγω βιβλίον του ενάγοντος (Τεκμ. 1) και

τέσσερα διάφορα άλλα βιβλία Ελληνικών χορών, καθώς και δύο φωτογραφικαί ταινίαι

σχετιζόμεναι με το επίδικον θέμα.

Εις το τέλος της

ακροαματικής διαδικασίας και αφού ήκουσε τους

δικηγόρους των διαδίκων ο ευπαίδευτος

δικαστής του Πρωτοδίκου Δικαστηρίου επεφύλαξε την απόφασίν του, την οποίαν και

εξέδωσεν με εμπεριστατωμένον δικαιολογητικόν την 19.8.66.

Αφού

ανεφέρθη εις το

ιστορικόν της υποθέσεως, και ανέλυσε την

προσαχθείσαν μαρτυρίαν, ο δικαστής παρέθεσε, το ακόλουθον απόσπασμα εκ της

μαρτυρίας του ενάγοντος: (δικ. σελίς 93):

"Η

ανά χείρας καταγραφή είναι σύνθεσις διαφόρων παραλλαγών (φιγούρων) από "όλους τους Κυπριακούς Λαϊκούς Χορούς

οι οποίοι χορεύονται εις πάσας [*653] τας περιοχάς της Κύπρου. Όσαι εξ αυτών κατά την γνώμην μου δεν ήσαν κυπριακαί αλλά

ξένης προελεύσεως αφηρέθησαν".

Εν όψει της μαρτυρίας ταύτης του ενάγοντος - αναφέρει η απόφασις του Πρωτοδίκου

Δικαστηρίου - δεν ευρίσκω ότι ο ενάγων έχει δημιουργήσει πρωτοτυπίαν ή ιδιομορφίαν εις τους χορούς του. Και

αναφερόμενος εις την μαρτυρίαν δύο εκ των μαρτύρων του ενάγοντος, ο Δικαστής

καταλήγει εις το συμπέρασμα ότι οι εν λόγω χοροί, δια

τους οποίους ο εφεσείων αξιοί αποκλειστικόν πνευματικόν προνόμιον, αποτελούν

παλαιούς κυπριακούς λαϊκούς χορούς, "προγονικήν κληρονομίαν", ως την

χαρακτηρίζει, του λαού της Κύπρου. Κατά συνέπειαν, η

αγωγή του εφεσείοντος απερρίφθη, με έξοδα εις βάρος του.

Την απόφασιν ταύτην, ο εφεσείων προσεπάθησε να προσβάλη δια της παρούσης εφέσεως. Το Δικαστήριον τούτο ήκουσε διεξοδικώς, και με όλην

την απαιτουμένην προσοχήν, την επιχειρηματολογίαν του δικηγόρου του

εφεσείοντος, εις δύο πλήρεις συνεδρίας, με ενδιάμεσον χρονικόν διάστημα όπερ

εθεώρησε καλόν να παραχωρήση εις τον δικηγόρον του εφεσείοντος δια να δυνηθή ούτος να ανατρέξη εις σχετικάς πηγάς, και ιδίως εις νομολογίαν,

προς υποστήριξιν της

υποθέσεως του πελάτου του.

Εις το τέλος της διεξοδικής ταύτης διαδικασίας, δεν έχομεν

πεισθή ότι η απόφασις του Πρωτοδίκου Δικαστηρίου δεν στηρίζεται επί της

προσαχθείσης μαρτυρίας, ή ότι είναι νομικώς

εσφαλμένη κατά τρόπον δικαιολογούντα οιανδήποτε επέμβασιν εκ μέρους του

Δικαστηρίου τούτου, Δεν εθεωρήθη καν αναγκαίον, να καλέσωμεν τον δικηγόρον των εφεσιβλήτων,[*654] vα αντικρούση την επιχειρηματολογίαν του

δικηγόρου του εφεσείοντος.

Κατά την ακρόασιν της εφέσεως ησθάνθημεν επανει­λημμένως ανησυχίαν εκ του ότι δυνατόν να υπάρχη πνευματική εργασία του ενάγοντος, δια την οποίαν θα

ηδύνατο ούτος να τύχη της σχετικής προστασίας του νόμου. Αλλά τούτο δεν έχει αποδειχθή επαρκώς από την προσαχθείσαν μαρτυρίαν. Δεν φαίνεται εκ της μαρτυρίας ποίον μέρος της εργασίας του

εφεσείοντος αποτελεί ιδικήν του δημιουργίαν εν αντιθέ­σει προς την βάσιν

της εν τω βιβλίω του χορογραφίας ήτις αναμφιβόλως

ευρίσκεται εις τους εν λόγω λαϊκούς χορούς. Ο εφεσείων

απέτυχε να πείση το Δικαστήριον ότι έχει υπόθεσιν.

Εις την ενώπιόν μας κατ' έφεσιν διαδικασίαν, ο εφεσείων απέτυχε να

προσβάλη την απόφασιν του Πρωτοδίκου Δικαστηρίου ως εσφαλμένην. Συνεπώς η έφεσις αποτυγχάνει και δέον να απορριφθή. Πρέπει εν τούτοις να

προστεθή ότι η παρούσα απόφασις αποτελεί δεδικασμένον μόνον

μεταξύ των ενώπιον του δικαστηρίου διαδίκων, εν σχέσει με τα εν τη αγωγή επίδικα θέματα και την επ' αυτών στηριχθείσαν

απαίτησιν. Εάν υπάρχη πνευματική εργασία δια την οποίαν δ ενάγων

δύναται να στηρίξη επαρκώς νόμιμον απαίτησιν εν σχέσει με οιανδήποτε άλλην παραβίασιν εις το παρελθόν ή εις το μέλλον, τούτο δυνατόν

να αποτελέση θέμα άλλης αγωγής.

Η παρούσα έφεσις απορρίπτεται με έξοδα εις βάρος του εφεσείοντος.

Διάταγμα

συμφώνως των άνω.