Appeal dismissed because appellant failed to prove Article 25 of the Constitution applies against private parties.

[*403] 1967 Μάρτιος 31

ΔΙΚΑΣΤΑΙ: (ΙΩΣΗΦΙΔΗΣ, ΣΤΑΥΡΙΝΙΔΗΣ, Χ" ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ).

ΔΕΥΤΕΡΟΒΑΘΜΙΟΣ ΔΙΚΑΙΟΔΟΣΙΑ

Μόδεστος Σάββα Πίτσιλλος,

Εφεσείων,

και

Παύλος Ξιούτας και 2 Άλλοι,

Εφεσίβλητοι.

(Αστική Έφεσις Αριθ. 4612).

Επάγγελμα ή εργασία - Δικαίωμα ασκήσεως - Σύνταγμα της Δημοκρατίας,

Άρθρον 25 - Δικαίωμα ασκήσεως οιουδήποτε επαγγέλματος ή επιδόσεως εις

οιανδήποτε απασχόλησιν, εμπόριον ή επικερδή εργασίαν - Δεν απεδείχθη ότι το

Άρθρον 25 εφαρμόζεται εις την παρούσαν υπόθεσιν.

Συνταγματικόν Δίκαιον - Σύνταγμα της Δημοκρατίας, Άρθρον 25 - Άσκησις

Επαγγέλματος - Ίδε "Επάγγελμα ή Εργασία".

(Profession or trade - Right to practise – Constitution of Cyprus,

Article 25 - Right to practise any profession or to carry on any occupation,

trade or business - Not established that Article 25 is applicable to the

present case.

Constitutional Law - Constitution of Cyprus, Article 25 - Right to

practise any profession, trade or business - See under "Profession or

trade".)

Ο εφεσείων εμφανίζεται αυτοπροσώπως.

Χ. Βελάρης δια τους Εφεσίβλητους.

ΑΠΟΦΑΣΙΣ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ

ΔΙΚΑΣΤΗΣ ΙΩΣΗΦΙΔΗΣ: Το Δικαστήριον αφού ήκουσε

τον εφεσείοντα δεν εθεώρησε αναγκαίον όπως καλέση τον κ. Βελάρην, Δικηγόρον των

εφεσιβλήτων να απαντήση εις την αγόρευσιν του εφεσείοντος.

Ο εφεσείων είναι επαγγελματίας πλανοδιοπώλης [*404] παγωτού εις

μαθητρίας διαφόρων σχολών, και οι εφεσίβλητοι είναι ο Γυμνασιάρχης, ο

παιδονόμος και ο "καντινιέρης" , αντιστοίχως, του Γυμνασίου Θηλέων

Κύκκου.

Δια της αγωγής του ενώπιον του Επαρχιακού Δικαστηρίου, ήτις απερρίφθη, ο εφεσείων εξαιτείτο,

πρώτον, ειδικήν εκτέλεσιν συμβιβασμοί γενομένου εις προγενεστέραν αγωγήν υπ'αρ.

1187/65· δεύτερον, απαγορευτικόν διάταγμα εμποδίζον τους εναγομένους

(εφεσιβλήτους), υπαλλήλους ή/ και υπηρέτας ή/και αντιπροσώπους αυτών από του να επεμβαίνωσι εις το επάγγελμα του

ενάγοντος (εφεσείοντος), το οποίον ούτος ισχυρίζεται ότι έχει δικαίωμα να ασκή ελευθέρως

οπουδήποτε· τρίτον, δήλωσιν του δικαστηρίου, ότι αι μαθήτριαι έχουν δικαίωμα να αγοράζωσι

από τον ενάγοντα τα είδη του· και τέταρτον, αποζημιώσεις.

Το Δικαστήριον ανέγνωσε την δικογραφίαν της υποθέσεως, καθώς και τους

λόγους εφέσεως, τους συνταχθέντας υπό του εφεσείοντος (περί τας δέκα

δακτυλογραφημένα ς σελίδας). Επίσης το Δικαστήριον ήκουσε σήμερον περί την μίαν

ώραν τον εφεσείοντα να αγορεύη προς υποστήριξιν της εφέσεως του.

Λόγω του ότι ο εφεσείων δεν είναι νομικός δεν ηδυνήθη να υποστηρίξω ωρισμένα

σημεία, τα οποία είναι βασικά εις την όλην υπόθεσιν. Βεβαίως, ο ίδιος αισθάνεται ότι έχει δίκαιον, όπως

εδήλωσεν εις το Δικαστήριον και πιθανόν να έχη δίκαιον, όπως το αντιλαμβάνεται

ο ίδιος κατά τον ιδικόν του τρόπον, αλλά αυτό δεν είναι αρκετόν δια το Δικαστήριον. Δια να

αποδείξη την απαίτησίν του ο ενάγων εις κάθε υπόθεσιν, οφείλει να αποδείξη την νομικήν βάσιν επί της οποίας

στηρίζει την

τοιαύτην υπόθεσιν ανεξαρτήτως της σχετικής μαρτυρίας. Δυστυχώς, αυτήν την

βάσιν, ο εφεσείων δεν ήτο εις θέσιν να αποδείξη εις το Δικαστήριον. [*405]

Ο εφεσείων ανεφέρθη εις δύο άρθρα του περί Δικαστηρίων Νόμου του 1960 (Νόμος 14 του 1960), ήτοι εις το άρθρον 51 σχετικώς με μάρτυρας

αρνουμένους να εξετασθώσι και εις το άρθρον 29 όπερ προνοεί ότι το Δικαστήριον

οφείλει να εφαρμόζη το Σύνταγμα και τους νόμους της Δημοκρατίας. Είναι αρκετόν

να λεχθή ότι αι

πρόνοιαι αύται του περί Δικαστηρίων Νόμου, είναι γενικής φύσεως και ότι δεν υποστηρίζωσι την

υπόθεσιν του εφεσείοντος. Εν τέλει, ο εφεσείων εδήλωσεν ότι βασίζει την υπόθεσίν του επί του άρθρου

25 του Συντάγματος, δυνάμει του οποίου έκαστος έχει το δικαίωμα να ασκή οιονδήποτε

επάγγελμα ή να επιδίδεται εις οιανδήποτε απασχόλησιν, εμπόριον ή επικερδή

εργασίαν. Παρ'όλον ότι το δικαίωμα τούτο είναι γενικής φύσεως αυτό δεν σημαίνει ότι ο πολίτης έχει δικαίωμα να το ασκή όπως

θέλει και όπου θέλει. Κατά το άρθρον 25 το δικαίωμα ασκήσεως επαγγέλματος ή

εργασίας, προστατεύεται έναντι του νομοθέτου και της Διοικήσεως, αλλά δεν μας φαίνεται ότι προστατεύεται έναντι

ιδιωτών, (Board for Registration of Architects

etc. v. Kyriakides (1966) 6J.S.C. 880). Καθ'όσον αφορά τους ιδιώτας θα πρέπει να ισχύουν αι πρόνοιαι του

κοινού αστικού ή ποινικού δικαίου. Αλλά επί αυτού του σημείου ο εφεσείων, μη ων

νομικός, δεν ηδυνήθη να βοηθήση το Δικαστήριον.

Δια τους σκοπούς της παρούσης εφέσεως, αρκεί να λεχθή ότι, όπως συνετάχθη ή απαίτησις και όπως επαρουσιάσθη η υπόθεσις υπό του εφεσείοντος ενώπιον του

Επαρχιακού Δικαστηρίου και του Δικαστηρίου τούτου, είμεθα της γνώμης ότι δεν απεδείχθη ότι το άρθρον 25 του Συντάγματος εφαρμόζεται ή υποστηρίζει την υπόθεσιν

του εφεσείοντος. Και εάν ακόμη το Πρωτόδικον δικαστήριον απεδέχετο όλην την

μαρτυρίαν του

εφεσείοντος και όλα τα γεγονότα όπως τα επαρουσίασεν ο ίδιος φρονούμεν ότι ο εφεσείων απέτυχε να

[*406] αποδείξη την νομικήν βάσιν της υποθέσεώς του.

Δι'αυτούς τους λόγους η έφεσις απορρίπτεται και καταδικάζεται ο

εφεσείων να πληρώση τα έξοδα της εφέσεως εις τους εφεσιβλήτους.

Η έφεσις απορρίπτεται μετ'εξόδων.