Court dismisses asylum appeal as inadmissible due to applicant's failure to attend required interview.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Administrative Court of International Protection dismissed the applicant's appeal against the Refugee Service's decision to close his asylum file. The applicant, an Indian national who entered Cyprus legally as a student, failed to attend a scheduled interview despite repeated attempts by the service. The court ruled that the failure to appear prevented a proper assessment of his claim, rendering the administrative decision valid and the subsequent appeal procedurally inadmissible.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArticles 19 of the Refugees Law 2000; The failure of an asylum seeker to attend a scheduled interview without valid justification precludes the court from reviewing the merits of their claim, resulting in the dismissal of the appeal as inadmissible.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
ΑΝΑΦΟΡΕΣ:
Κυπριακή νομολογία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:
Κάτσουρα ν. Δημοκρατίας (1989) 3 ΑΑΔ 1728
Δημοκρατία ν. Κουκκουρή κ.α. (1993) 3 ΑΑΔ 598
Kυπριακή Δημοκρατία μέσω του Yπουργικού Συμβουλίου και Άλλος ν. Koινότητας Πυργών μέσω του Kοινοτάρχη και της Xωριτικής Aρχής Πυργών και Άλλων (1996) 3 ΑΑΔ 503
Eπιτροπή Eκπαιδευτικής Yπηρεσίας ν. Aντώνη Zάμπογλου (1997) 3 ΑΑΔ 270
Zηνοβίου Aνδρούλλα ν. Kυπριακής Δημοκρατίας, μέσω του Yπουργικού Συμβουλίου και/ή της Yπουργού Παιδείας (1997) 3 ΑΑΔ 385
Φράγκου Στέφανος ν. Δημοκρατίας (1998) 3 ΑΑΔ 270
Latonia Estate Ltd και Άλλοι ν. Κυπριακής Δημοκρατίας (2001) 3 ΑΑΔ 672
Ράφτης Αντώνης ν. Kυπριακής Δημοκρατίας και Άλλων (2002) 3 ΑΑΔ 345
Kalam Abul Kalam ν. Kυπριακής Δημoκρατίας (2006) 3 ΑΑΔ 585
Κυπριακή Δημοκρατία και Άλλοι ν. Ευγένιου Σπύρου και Άλλων (2007) 3 ΑΑΔ 533
Κυπριακή Δημοκρατία ν. Svetlana Shalaeva (2010) 3 ΑΑΔ 598
Σβανάς Χαράλαμπος ν. Κυπριακής Δημοκρατίας (2011) 3 ΑΑΔ 576
MUSHEGH GRIGORYAN κ.α. ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΚΑΙ/Ή ΜΕΣΩ ΑΝΑΘΕΩΡΗΤΙΚΗΣ ΑΡΧΗΣ ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ, ΥΠΟΘΕΣΗ ΑΡ. 851/2012, 22/9/2015, ECLI:CY:AD:2015:D619
Κυπριακή νομοθεσία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:
Ν. 6(I)/2000 - Ο περί Προσφύγων Νόμος του 2000
ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΠΟΦΑΣΗΣ:
ECLI:CY:DDDP:2022:574
ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ
Υπόθ. Αρ.:1069/2020
8 Απριλίου, 2022
[Μ. ΣΤΥΛΙΑΝΟΥ, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.]
Αναφορικά με το άρθρο 146 του Συντάγματος
Μεταξύ:
P. K. XXX X Λευκωσία
Αιτητής
-και-
Κυπριακής Δημοκρατίας, μέσω ΥΠΗΡΕΣΙΑΣ ΑΣΥΛΟΥ
Καθ' ων η Αίτηση
Εμφανίσεις:
Α. Πλιάκα (κα) για Νατάσα Χαραλαμπίδου (κα), Δικηγόροι για τον Αιτητή.
Μ. Σουρουλλά (κα) για Σ. Χαραλάμπους (κα), Δικηγόρος για Γενικό Εισαγγελέα, Δικηγόρος για τους Καθ' ων η Αίτηση.
ΑΠΟΦΑΣΗ
Με την παρούσα προσφυγή ο Αιτητής προσβάλλει την απόφαση της Υπηρεσίας Ασύλου, επιστολής ημερομηνίας 07/09/2020 η οποία του κοινοποιήθηκε στις 10/09/2020, με την οποία απορρίφθηκε το αίτημα του για παραχώρηση καθεστώτος διεθνούς προστασίας ως άκυρη, αντισυνταγματική, παράνομη και στερημένη οποιουδήποτε νόμιμου αποτελέσματος και ως αποτέλεσμα πλάνης και κακής εφαρμογής του Νόμου.
ΓΕΓΟΝΟΤΑ
Ο Αιτητής είναι υπήκοος Ινδίας αφού εισήλθε νόμιμα στην Κυπριακή Δημοκρατία υπέβαλε αίτηση για διεθνή προστασία στις 22/08/2016. Μετά από επαναλαμβανόμενες προσπάθειες επικοινωνίας με τον Αιτητή της Υπηρεσίας Ασύλου για να προσέλθει σε συνέντευξη, ο Αιτητής δεν το έπραξε. Στις 09/01/2017 ο αρμόδιος λειτουργός της Υπηρεσίας Ασύλου ετοίμασε έκθεση-εισήγηση για κλείσιμο του φακέλου του Αιτητή και διακοπή της διαδικασίας εξέτασης της αίτησης. Στις 25/01/2017, ο Προϊστάμενος της Υπηρεσίας Ασύλου αποφάσισε το κλείσιμο του φακέλου του Αιτητή και την διακοπή της διαδικασίας εξέτασης της αίτησης, απόφαση η οποία γνωστοποιήθηκε στον Αιτητή στις 30/01/2017. Ο Αιτητής στις 04/08/2020 συμπλήρωσε αίτημα για επανάνοιγμα του φακέλου του και στις 28/08/2020 πραγματοποιήθηκε σχετική συνέντευξη του. Στις 07/09/2020 ο αρμόδιος λειτουργός της Υπηρεσίας Ασύλου ετοίμασε έκθεση/εισήγηση με την οποία εισηγείτο την απόρριψη του αιτήματος του και ο εξουσιοδοτημένος από τον Υπουργό Εσωτερικών αρμόδιος λειτουργός ενέκρινε την έκθεση/εισήγηση και αποφάσισε την απόρριψη της αίτησης την ίδια μέρα. Στις 07/09/2020 η Υπηρεσία Ασύλου εξέδωσε απορριπτική επιστολή μαζί με την αιτιολόγηση της απόφασης, η οποία παραλήφθηκε και υπογράφηκε ιδιοχείρως από τον Αιτητή στις 10/09/2020.
ΝΟΜΙΚΟΙ ΙΣΧΥΡΙΣΜΟΙ
Ο Αιτητής ισχυρίζεται μέσω της συνηγόρου του ότι η προσβαλλόμενη απόφαση πασχει λόγω έλλειψης δέουσας έρευνας, πλάνης, λήφθηκε καθ΄ υπέρβαση και/ή κατάχρηση εξουσίας και αντιβαίνει τις γενικές αρχές του διοικητικού δικαίου. Δεν ακολουθήθηκαν οι σχετικές διαδικασίες που προβλέπονται στον Νόμο, ούτε οι Καθ΄ ων η αίτηση καθοδηγήθηκαν από το Εγχειρίδιο για τις Διαδικασίες και τα Κριτήρια Καθορισμού του Καθεστώτος των Προσφύγων. Η συνέντευξη διήρκησε ελάχιστη ώρα και η έρευνα της Υπηρεσίας Ασύλου ήτο ελλιπής με αποτέλεσμα να αποστερήσουν από τον Αιτητή να τεκμηριώσει τα προβλήματα του και/ή την δίωξη που αντιμετωπίζει που σχετίζεται με τις πολιτικές πεποιθήσεις του πατέρα του που τον οδήγησαν στην υποβολή αίτησης διεθνούς προστασίας. Επισημαίνει δε τα λάθη στα συμπεράσματα της λειτουργού αφού στην έκθεση-εισήγηση καταγράφεται ο Αιτητής ως γένους θηλυκού και ως χώρα καταγωγής Φιλιππίνες, ούτε έγινε αξιολόγηση των ισχυρισμών του μέσω των πληροφοριών στη χώρα καταγωγής του.
Είναι επίσης ισχυρισμός του ότι παραβιάστηκαν τα Άρθρα 13 & 13Α περί Προσφύγων Νόμου 2000 έως 2020 καθότι ο Προϊστάμενος έπρεπε να ζητήσει επανάληψη της συνέντευξης και έπρεπε να του δοθεί το ευεργέτημα της αμφιβολίας. Πρόσθετα είναι η θέση του ότι η Υπηρεσία Ασύλου δεν άσκησε ορθά την διακριτική της ευχέρεια, ότι η προσβαλλόμενη απόφαση είναι αναιτιολόγητη, διατυπωμένη σε γλώσσα μη κατανοητή για τον Αιτητή και ότι η προσβαλλόμενη απόφαση πάσχει καθότι εκδόθηκε από αναρμόδιο άτομο και ελλείπει πρακτικό της προσβαλλόμενης απόφασης.
Οι Καθ' ων η αίτηση αντιτείνουν ότι οι λόγοι ακύρωσης που εγείρονται δεν αιτιολογούνται και/ή εξειδικεύονται με αποτέλεσμα να μην ικανοποιούν τον Κανονισμό 7 του Διαδικαστικού Κανονισμού του Ανωτάτου Συνταγματικού Δικαστηρίου του 1962 και την σχετική επί του θέματος πάγια νομολογία. Αναφέρουν ότι ο Αιτητής έχει το βάρος απόδειξης να θεμελιώσει το βάσιμο του φόβου δίωξης ή να τεκμηριώσει ότι εμπίπτει στο καθεστώς συμπληρωματικής προστασίας. Υποστηρίζουν ότι του έγιναν επαρκείς ερωτήσεις για το πολιτικό πρόβλημα που ισχυρίζεται ότι αντιμετωπίζει στην χώρα καταγωγής χωρίς να δώσει συγκεκριμένες πληροφορίες επί τούτου. Η προσβαλλόμενη με την παρούσα προσφυγή απόφαση της Υπηρεσίας Ασύλου έχει ληφθεί ορθά και νόμιμα, από εξουσιοδοτημένο πρόσωπο, σύμφωνα με τις σχετικές διατάξεις του Συντάγματος και των Νόμων, μετά από δέουσα έρευνα και ορθή ενάσκηση των εξουσιών που δίνει ο Νόμος στους Καθ' ων η Αίτηση και αφού λήφθηκαν υπόψη όλα τα ουσιώδη στοιχεία, γεγονότα και περιστατικά της υπόθεσης. Υποδεικνύουν ότι η επίδικη απόφαση είναι επαρκώς και δεόντως αιτιολογημένη και ότι μεταφράστηκε στον Αιτητή στη μητρική του γλώσσα ο οποίος στην συνέχεια καταχώρησε την παρούσα προσφυγή εμπρόθεσμα χωρίς να παραβιάζεται κανένα από τα δικαιώματα του.
ΚΑΤΑΛΗΞΗ
Αρχικά θα πρέπει να αναφερθεί ότι ένα μεγάλο μέρος της Γραπτής Αγόρευσης του Αιτητή μέσω της συνηγόρου του αναλώνεται μόνο στην επανάληψη νομικών ισχυρισμών χωρίς να γίνεται υπαγωγή τους σε πραγματικά γεγονότα και νομικά δεδομένα της υπόθεσης με αποτέλεσμα να καθίστανται ανεπαρκούς αιτιολόγησης. Με βάση τον Κανονισμό 7 του Διαδικαστικού Κανονισμού του Ανωτάτου Συνταγματικού Δικαστηρίου του 1962, που εφαρμόζονται κατ΄ αναλογία και από το παρόν Δικαστήριο (Βλέπε Κανονισμό 2 των περί της Λειτουργίας του Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Διαδικαστικών Κανονισμών του 3/2019), επιβάλλεται η υποχρέωση στον αιτητή όχι μόνο να εγείρει με το δικόγραφο του όλα τα σημεία τα οποία υποστηρίζουν την προσφυγή του αλλά ταυτόχρονα να τα αιτιολογεί πλήρως. Επομένως, δεν μπορούν να γίνουν αποδεκτοί ισχυρισμοί που δεν εξειδικεύονται ή δεν αιτιολογούνται διότι με αυτό τον τρόπο το Δικαστήριο, παρόλο που ασκεί και έλεγχο ουσίας, θα οδηγείτο σε συζήτηση σχεδόν οιουδήποτε θέματος κατά παράβαση των δικονομικών διατάξεων και του ρόλου που διαδραματίζουν στον καθορισμό των επίδικων θεμάτων και της διεξαγωγής της διοικητικής δίκης. (Βλέπε σχετικά, Δημοκρατία ν. Κουκκουρή(1993) 3 Α.Α.Δ. 598, Latomia Estate Ltd v.Δημοκρατίας (2001) 3 Α.Α.Δ. 672, Δημοκρατία ν. Σπύρου (2007) 3 Α.Α.Δ. 533, Δημοκρατία ν. Shalaeva (2010) 3 Α.Α.Δ. 598).
Υπό το φως των πιο πάνω, προχωρώ να εξετάσω λόγους ακύρωσης που προβάλλει ο Αιτητής και πληρούν τις προϋποθέσεις αιτιολόγησης που επιτάσσουν οι σχετικοί διαδικαστικοί κανονισμοί και η σχετική νομολογία.
Προέχει η εξέταση του εγειρόμενου λόγου ακύρωσης αναφορικά με την αρμοδιότητα του οργάνου που έλαβε την προσβαλλόμενη απόφαση καθότι αποτελεί ισχυρισμό που άπτεται δημόσιας τάξης και εξετάζεται σε κάθε περίπτωση και από το ίδιο το Δικαστήριο ακόμα και εάν δεν έχει δικογραφηθεί. (Βλέπε σχετικά «Εγχειρίδιο Διοικητικού Δικαίου», Επαμεινώνδας Π. Σπηλιωτόπουλος, 14ης Έκδοση, Νομική Βιβλιοθήκη, σ. 260 και «Εισηγήσεις Διοικητικού Δικονομικού Δικαίου», Χαράλαμπος Χρυσανθάκης, 2η Έκδοση, Νομική Βιβλιοθήκη, σ. 247)
Η θέση του Αιτητή ότι η προσβαλλόμενη απόφαση δεν λήφθηκε από τον Προϊστάμενο της Υπηρεσίας Ασύλου απορρίπτεται ως αβάσιμη. Όπως προκύπτει από την Ένσταση και το περιεχόμενο του διοικητικού φακέλου (στο εξής Δ.Φ.) η απόφαση και/ή η έγκριση της έκθεσης για απόρριψη της αίτησης λήφθηκε από την κα Αναστασία Ανδρέου που είναι εγκύρως εξουσιοδοτημένη από τον Υπουργό για να εκτελεί καθήκοντα Προϊσταμένου και/ή να προχωρεί σε έκδοση αποφάσεων επί αιτημάτων διεθνούς προστασίας με βάση την σχετική εξουσιοδότηση ημερομηνίας 08/07/2020 που βρίσκεται στο ερυθρό 35 & 60 Δ.Φ. (η οποία εξουσιοδότηση είναι σε σύμπνοια με το Άρθρο 2 του περί Προσφύγων Νόμου, Ν.6(Ι)/2000 έως 2020). Υπάρχει, δηλαδή, ρητή διάταξη του Νόμου που να επιτρέπει την μεταβίβαση της εξουσίας λήψης τέτοιων αποφάσεων σε οποιοδήποτε άλλο λειτουργό της Υπηρεσίας Ασύλου εκτός από τον Προϊστάμενο της Υπηρεσίας αυτής (Βλέπε σχετικό Άρθρο 17(4) του περί Γενικών Αρχών του Διοικητικού Δικαίου Νόμου, Ν. 158 (Ι)/1999 έως 2020, βλέπε επίσης Α.Ε. αρ. 2115, Ανδρούλλας Ζηνοβίου ν Κυπριακής Δημοκρατίας, (1997) 3 Α.Α.Δ 385).
Ούτε ο ισχυρισμός του Αιτητή περί ανυπαρξίας πρακτικού απόφασης ευσταθεί και απορρίπτεται. Σχετική επί του ζητήματος είναι η απόφαση στην Υπόθ.Αρ.577/20,D.S. v. Υπηρεσίας Ασύλου, ημερ.28/09/2020 όπου η αδελφή Δικαστής Χ. Μιχαηλίδου μνημονεύει επί του θέματος νομολογία και καταλήγει στα ακόλουθα, τα οποία και υιοθετούνται για σκοπούς της παρούσας απόφασης:
«Θεωρώ χρήσιμο να παραθέσω απόσπασμα από την υπόθεση υπ'αριθμόν 718/12, Svetoslav Stoyanov v. Κυπριακής Δημοκρατίας, ημερομηνίας 26/2/2014, όπου αναφέρθηκαν τα πιο κάτω (υπογράμμιση του παρόντος Δικαστηρίου):
«Το πρώτο αφορά την αναρμοδιότητα του οργάνου που έλαβε την υπό κρίση απόφαση και την μη ύπαρξη άρτιου πρακτικού ώστε να υπάρχει αδυναμία άσκησης δικαστικού ελέγχου. Λέγει συναφώς ο αιτητής ότι το Τεκμήριο 15 στην ένσταση αποτελείται από ένα σημείωμα της Διευθύντριας και μια χειρόγραφη και δυσανάγνωστη γραφή ώστε να μη φαίνεται ποιος, πότε και με ποια εξουσία ή αρμοδιότητα την έθεσε που αναφέρει, «21/2/2012 Εγκρίνεται.».
[...]
Το σημείωμα της Διευθύντριας στο σύνολο του εγκρίθηκε και είναι σαφές ότι στα πλαίσια του τεκμήριου της κανονικότητας των διοικητικών πράξεων, ο Υπουργός Εσωτερικών προς τον οποίο απευθύνεται το σημείωμα, ενέκρινε το κείμενο, το περιεχόμενο του, την αιτιολογία και τις εισηγήσεις της Διευθύντριας. Η αρμοδιότητα ήταν και παρέμεινε στον Υπουργό, γι΄ αυτό άλλωστε η Διευθύντρια ορθά υπέβαλε το σημείωμα με «εισήγηση» και μόνο και για «έγκριση», εφόσον βεβαίως συμφωνούσε ο Υπουργός. Η επανάληψη του περιεχομένου της εισήγησης της Διευθύντριας σ΄ άλλο έγγραφο που θα υπέγραφε ο Υπουργός θα ήταν απλώς σχολαστική επαναδιατύπωση των αυτών δεδομένων. Πρόκειτο για μια διοικητική πράξη διόρθωσης του νομικού προβλήματος που είχε προκύψει και επανέθετε το ζήτημα στην ορθή του διάσταση από νομικής άποψης. Ο Υπουργός συμφώνησε με την εισήγηση και δεν δικαιολογείται αντίκρυση του ζητήματος με τη σκέψη ότι ο Υπουργός απλώς ενήργησε ως μηχανικώς σφραγίσας το σημείωμα.
[...]
Πόσο μάλλον εδώ που η εγκριτική πράξη εκπορεύεται από τον ίδιο τον Υπουργό Εσωτερικών ως ο αρμόδιος να κηρύξει τον αιτητή απαγορευμένο μετανάστη δυνάμει του άρθρου 6(1)(ζ) του Κεφ. 105 και ταυτόχρονα να κρίνει με βάση το άρθρο 29 του Νόμου αρ. 7(Ι)/2007 ότι αποτελούσε πραγματική, ενεστώσα απειλή για τη δημόσια τάξη της Δημοκρατίας.
Πέραν των πιο πάνω, είναι σαφές ότι όπως υποδεικνύει και η απόφαση της Ολομέλειας στην Σβανάς ν. Δημοκρατίας (2011) 3 Α.Α.Δ. 576, μια διοικητική πράξη ελέγχεται ως προς την εγκυρότητα της κατά πόσο αυτή απορρέει από το αρμόδιο διοικητικό όργανο και αυτό που έχει πρωταρχική σημασία δεν είναι η ταυτότητα του προσώπου ή οργάνου που υπέγραψε τη διοικητική πράξη, αλλά η ταυτότητα του προσώπου που έλαβε την αρχική απόφαση. Η αρμοδιότητα εδώ ανήκει στον Υπουργό, ο οποίος ενέκρινε την εισήγηση της Διευθύντριας, η οποία απλώς μετέφερε με την προσβαλλόμενη πράξη, ημερ. 21.2.2012, την απόφαση του Υπουργού. Δεν τίθεται λοιπόν ζήτημα αναρμοδιότητας ή ακόμη και θέμα άρτιου πρακτικού. Το πρακτικό μπορεί να είναι λιτό, αλλά δεν χρειαζόταν οτιδήποτε άλλο για τελείωση της πράξης. Η έγκριση του Υπουργού είναι δεδομένη και δεν είναι εδώ η περίπτωση ολοκληρωτικής απουσίας οποιουδήποτε πρακτικού.».
Επιπρόσθετα, είναι χρήσιμο να παρατεθεί πιο κάτω, σχετικό απόσπασμα, με το υπό εξέταση ζήτημα, από την απόφαση υπ'αριθμόν 140/10, Ευθύμιος Πρεζας v. Κυπριακή Δημοκρατία, ημερομηνίας 31/1/2011, στην οποία λέχθηκαν τα εξής (υπογράμμιση του παρόντος Δικαστηρίου):
«Στην υπό εξέταση περίπτωση, όπως διακριβώνεται από τα συνημμένα στην Ένσταση Παραρτήματα, δύο Διοικητικοί Λειτουργοί, ενεργούντες εκ μέρους του Προϊσταμένου Διεύθυνσης και Ανάπτυξης Εναλλάξιμου Προσωπικού, είχαν ετοιμάσει "ΣΗΜΕΙΩΜΑ" ημερομηνίας 18.9.2009, το οποίο αναφερόταν στο θέμα της στελέχωσης της Επαρχιακής Διοίκησης Λεμεσού και σ΄ αυτό γινόταν ιστορική αναδρομή στις μεταθέσεις υπαλλήλων, στην αναγκαιότητα για νέες μεταθέσεις, στις παραστάσεις των υποψηφίων για μετάθεση υπαλλήλων κλπ. Υποβαλλόταν δε "εισήγηση" όπως προωθηθεί προς την ΕΔΥ "πρόταση" για μετάθεση του αιτητή και άλλης υπαλλήλου. Το Σημείωμα εκείνο απευθυνόταν στον Υπουργό και στην τελευταία του παράγραφο, ρητά τονιζόταν ότι:
[...]
Το Σημείωμα εκείνο παρουσιάζεται πράγματι να τέθηκε ενώπιον του Υπουργού Οικονομικών, ως αρμόδιας Αρχής, ο οποίος και χειρόγραφα ανέγραψε σ΄ αυτό τις λέξεις «Εγκρίνεται 23/9». Ακολούθως, οι Προτάσεις για Μετάθεση μαζί με το Σημείωμα εγκεκριμένο από τον Υπουργό, υποβλήθηκαν προς τον Πρόεδρο της ΕΔΥ με την επιστολή ημερομηνίας 25.9.2009, η οποία υπογράφηκε από κάποιο Λειτουργό "για Γενικό Διευθυντή Υπουργείου Οικονομικών".
Υπ΄ αυτές τις συνθήκες, καθαρά προβάλλει η εικόνα ότι, όπως τονίστηκε και στην υπόθεση Κούτσιου (ανωτέρω), σημασία δεν είχε ποιος υπέγραφε την επιστολή με την οποία διαβιβάστηκαν οι προτάσεις για μετάθεση, αλλά ποιου απόφαση ήταν. Και στην περίπτωση αυτή, η απόφαση για υποβολή των προτάσεων για μεταθέσεις ήταν καθαρά του Υπουργού ως αρμόδιας Αρχής. Πολύ προσεκτικά ενεργούντες, οι Λειτουργοί, οι οποίοι αισθάνθηκαν την αναγκαιότητα όπως γίνουν κάποιες μεταθέσεις, υπέβαλαν αιτιολογημένη εισήγηση προς τον Υπουργό, επειδή μόνο εκείνος ως αρμόδια Αρχή μπορούσε να αποφασίσει και να προβεί σε ενέργεια για υποβολή των προτάσεων. Ο δε Υπουργός, αφού προφανώς μελέτησε τις εισηγήσεις, ενέκρινε ο ίδιος την υποβολή των προτάσεων όπως του είχε ζητηθεί.
Επομένως, με την επιστολή, η οποία υπογραφόταν "για Γενικό Διευθυντή", εκείνο που γραφειοκρατικά διαβιβαζόταν προς την ΕΔΥ δεν ήταν τίποτε άλλο παρά πρόταση από τον Υπουργό για μεταθέσεις. Δεν μπορώ δε να συμμεριστώ τη θέση της πλευράς του αιτητή ότι ο Υπουργός όφειλε να είχε διεξαγάγει δική του έρευνα και ή να δώσει δική του αιτιολόγηση κατόπιν άσκησης κρίσης ως προς τη μετάθεση του αιτητή ή οποιουδήποτε άλλου υπαλλήλου. Ο Υπουργός παρουσιάζεται να άσκησε κρίση εγκρίνοντας αιτιολογημένη εισήγηση, την οποία είχε δικαίωμα να μη αποδεχθεί, ή να ζητήσει περαιτέρω διερεύνηση, εάν αυτή απαιτείτο.
Αυτός ο λόγος ακύρωσης δεν μπορεί επομένως να ευσταθήσει.»
Από την πιο πάνω νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου προκύπτει πως ο εκάστοτε Υπουργός όταν γίνεται οποιαδήποτε εισήγηση, ασκεί κρίση με την εγκρισή του επί του εγγράφου που του κοινοποιείται η οποιαδήποτε εισήγηση. Ούτως ή άλλως όπως προκύπτει από την πιο πάνω νομολογία έχει το δικαίωμα να μην αποδεχτεί ή να ζητήσει οποιαδήποτε διευκρίνιση ή μάλιστα να εγκρίνει την εισήγηση αυτή.
Όσον αφορά το δεύτερο ισχυρισμό για τη λήψη απόφασης σε σχέση με το αίτημα της αιτήτριας θα πρέπει να αναφερθεί πως με την υπογραφή της κυρίας Ανδρέου και την σφραγίδα ότι εγκρίνεται η εισήγηση για απόρριψη της αίτησης ασύλου, φαίνεται ότι υιοθέτησε με αυτό τον τρόπο και την αιτιολογία της εισήγησης της αρμόδιας λειτουργού ως δικής της. Το γεγονός αυτό είναι επιτρεπτό από την νομολογία όπως επιβεβαιώθηκε και στην απόφαση του Διοικητικού Δικαστηρίου, τα γεγονότα της οποίας προσομοιάζουν με τα γεγονότα της παρούσας, στην υπόθεση υπ' αριθμόν 1360/15, Tuong v. Κυπριακής Δημοκρατίας, ημερομηνίας 28/2/2019, στην οποία λέχθηκαν τα εξής (υπογράμμιση του παρόντος Δικαστηρίου):
«Κρίνω ότι, κανείς εκ των λόγων ακυρώσεως που προωθήθηκαν ευσταθεί. Καταρχήν, μέσα από το διοικητικό φάκελο της υπόθεσης-Τεκμήριο 1 ενώπιον του Δικαστηρίου, σαφώς προκύπτει ότι, η αιτήτρια έτυχε, όντως, συνέντευξης στις 10.9.2015 από συγκεκριμένο λειτουργό της Υπηρεσίας Ασύλου, στα πλαίσια εξέτασης του αιτήματος της για χορήγηση διεθνούς προστασίας. Η έκθεση- εισήγηση του εν λόγω λειτουργού ανευρίσκεται στο Τεκμήριο 1 (εκεί αρ. 42-40) και είναι πλήρως αιτιολογημένη. Ο Προϊστάμενος της Υπηρεσίας Ασύλου ενέκρινε, στις 14.9.2015, την εισήγηση του λειτουργού (βλ. Τεκμήριο 1, αρ. 42 εκεί σφραγίδα με την φράση «Υπηρεσία Ασύλου Η εισήγηση σας για απόρριψη της αίτησης ασύλου εγκρίνεται», και χειρογράφως υπογραφή και ημερομηνία), υιοθετώντας με αυτό τον τρόπο και την αιτιολογία της εισήγησης του λειτουργού πλέον ως δική του, κάτι επιτρεπτό από τη νομολογία, σύμφωνα με την οποία η υιοθέτηση έκθεσης καθιστά την αιτιολογία της τελευταίας μέρος της απόφασης (βλ. Κατσούρα ν. Δημοκρατίας (1989) 3 Α.Α.Δ. 1728; Πορίσματα Νομολογίας του Συμβουλίου Επικρατείας (1929-1959), σελ. 193).»
(οι υπογραμμίσεις δικές μου)
Όπως καταδεικνύεται και από τον διοικητικό φάκελο η κα Αναστασία Ανδρέου ενέκρινε την απόφαση του αρμόδιου λειτουργού και δεν υπάρχει οτιδήποτε που να καταδεικνύει ότι δεν μελέτησε την αίτηση, των σχετικών στοιχείων της υπόθεσης και των αιτιάσεων του Αιτητή προτού λάβει την προσβαλλόμενη απόφαση. Με μονογραφή της, σφραγίδα του ονόματος της, ημερομηνία και την σχετική ένδειξη «Η εισήγηση σας για απόρριψης της αίτησης ασύλου εγκρίνεται», τεκμαίρεται ότι συμφώνησε προς όλα όσα τέθηκαν ενώπιον της στην λεπτομερή εισήγηση μετά από εξέταση τους. Ούτε μπορεί να θεωρηθεί αυτή η ενέργεια ως απεμπόληση εξουσίας του να αποφασίζει και η έγκριση της απόρριψης της αίτησης ασύλου του Αιτητή ενσωματώνει στην ουσία και την έκθεση/εισήγηση του αρμόδιου λειτουργού η οποία είναι υπό τύπο πρακτικού απόφασης.
Ούτε υπάρχουν πλημμέλειες στη διαδικασία της συνέντευξης. Από ενδελεχή έλεγχο των πρακτικών της συνέντευξης διαπιστώνω ότι εφαρμόστηκαν πλήρως οι διατάξεις του Άρθρου 13 & 13Α του περί Προσφύγων Νόμου του 2000 έως 2020, (Ν.6(Ι)/2000). Ο αρμόδιος λειτουργός υπέβαλε όλες τις σχετικές με το αίτημα του Αιτητή ερωτήσεις όπου του δόθηκε η ευκαιρία να εκφράσει τους λόγους που εγκατέλειψε την χώρα καταγωγής του και ήρθε στην Κυπριακή Δημοκρατία.
Ο Αιτητής μέσω των απαντήσεων του περιέγραψε όλες τις προσωπικές και οικογενειακές συνθήκες που αφορούν την περίπτωση του. Ο αρμόδιος λειτουργός, στην συνέχεια έλαβε όλα τα αναγκαία στοιχεία για να μπορέσει να καταλήξει σε ασφαλή συμπεράσματα και την τελική εισήγηση του. Δεν υποδεικνύει ο Αιτητής τι δεν λήφθηκε υπόψη τότε από την Υπηρεσία Ασύλου, ενώ είχε την ευκαιρία και μέσω της παρούσας διαδικασίας να παρουσιάσει στοιχεία τα οποία έπρεπε κατά την γνώμη του να ληφθούν υπόψη κατά την έκδοση της προσβαλλόμενης πράξης.
Από το ίδιο το πρακτικό της συνέντευξης προκύπτει ότι υπάρχουν υπογραφές του αρμόδιου λειτουργού, του Αιτητή και του διερμηνέα σε κάθε σελίδα αυτής, ενώ στο τέλος του εντύπου της συνέντευξης ο Αιτητής υπέγραψε το εξής περιεχόμενο: «I the undersigned, confirm that all information in the form is true and I have taken knowledge of the entire questionnaire as well as of my respective answers to the competent officer and confirm that what has been noted reflects exactly what I have said» βεβαιώνοντας πως όσα καταγράφηκαν αντικατοπτρίζουν επακριβώς τις δηλώσεις του.
Ο διερμηνέας επίσης υπογράφει την εξής δήλωση: «I the undersigned interpreter, confirm that I have made exact and true of all information provided of the above mentioned person in this form», πιστοποιώντας ότι το περιεχόμενο της συνέντευξης μεταφράστηκε ορθά από την μητρική γλώσσα (του Αιτητή) HINDI στην αγγλική γλώσσα. Εάν ο Αιτητής δεν αντιλαμβανόταν την διαδικασία ή την οποιαδήποτε ερώτηση ή υπήρχε παρερμηνεία των απαντήσεων του θα μπορούσε να ζητήσει διευκρινίσεις από τον διερμηνέα αλλά δεν το έπραξε (Βλέπε Abul Kalam Kalam ν.
Κυπριακής Δημοκρατίας (2006) 3 Α.Α.Δ. 585) Ως εκ τούτου δεν εντοπίζω οτιδήποτε παράτυπο, παράνομο ή μεμπτό στην διαδικασία που ακολουθήθηκε που μπορεί να οδηγήσει σε ακύρωση της διαδικασίας.
Απορριπτέος κρίνεται και ο ισχυρισμός του Αιτητή ότι η προσβαλλόμενη απόφαση είναι σε γλώσσα μη κατανοητή σ΄ αυτόν. Αυτό που προκύπτει από το ερυθρό 63-61 Δ.Φ. είναι ότι ο Αιτητής εκτός από την επιστολή απόρριψης ημερομηνίας 07/09/2020 έλαβε και την επιστολή αιτιολόγησης της απόφασης, η οποία του μεταφράστηκε στην γλώσσα που κατανοεί στις 10/09/2020. Ο Αιτητής, εξάλλου, άσκησε τα δικαιώματα του καταχωρώντας την παρούσα προσφυγή και δεν υποδεικνύει εάν από την διαδικασία που ακολουθήθηκε (η οποία ήτο νομότυπη) προκύπτει οποιαδήποτε συνέπεια στα δικαιώματα του.
Ούτε ο ισχυρισμός περί μη ικανοποιητικής διάρκειας της συνέντευξης ευσταθεί και απορρίπτεται. Δεν προνοείται από τον Νόμο και/ή την νενομισμένη διαδικασία να υπάρχει προκαθορισμένη χρονική διάρκεια για την διενέργεια της συνέντευξης. Το χρονικό πλαίσιο μέσα στο οποίο διενεργήθηκε η συνέντευξη κρίνω ότι ήταν ικανοποιητικό υπό τις περιστάσεις της παρούσας υπόθεσης (Βλέπε σχετικά Υποθ. Αρ. 1694/11, Noel De Silva ν. Κυπριακής Δημοκρατίας, μέσω 1. Αναθεωρητικής Αρχής Προσφύγων, 2. Υπουργείου Εσωτερικών και Μετανάστευσης Επαρχιακό Γραφείο Τμήματος Αλλοδαπών και Μετανάστευσης, 3. Υπηρεσίας Ασύλου, ημερ.07/02/2014).
Σε κάθε περίπτωση το ίδιο το Δικαστήριο, αντλώντας τις εξουσίες που ορίζονται στο Άρθρο 11 του περί της Ίδρυσης και Λειτουργίας Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Νόμων του 2018 έως 2020, (Ν. 73(I)/2018) προχωρεί σε εξέταση των στοιχείων του Δ.Φ. του Αιτητή σε συνδυασμό με τους εγειρόμενους λόγους ακύρωσης που αφορούν έλλειψη δέουσας έρευνας, αιτιολογίας της προσβαλλόμενης απόφασης και της ισχυριζόμενης παράλειψης των Καθ΄ ων η αίτηση να δώσουν στον Αιτητή το «ευεργέτημα αμφιβολίας»
Ο Αιτητής αναφέρει ως λόγους εγκατάλειψης της χώρας καταγωγής του ότι ο πατέρας του είναι πολιτικός, ότι έλαβε μέρος στα πολιτικά (ερυθρό 15 – μετάφραση των ισχυρισμών του Αιτητή που αναγράφονται στην αρχική αίτηση ερυθρού 1 Δ.Φ.). Επαναλαμβάνει τους εν λόγω ισχυρισμούς και στο νέο του αίτημα ότι δηλαδή του έχει λεχθεί από τον πατέρα του ότι η πολιτική κατάσταση στη Ινδία είναι επικίνδυνη και δεν μπορεί να επιστρέψει. (ερυθρό 33 – μετάφραση των ισχυρισμών του Αιτητή που αναγράφονται στο αίτημα για επανάνοιγμα ερυθρού 32-31 Δ.Φ.).
Κατά την διάρκεια της συνέντευξης του έγιναν εκτεταμένες ερωτήσεις από τον αρμόδιο λειτουργό για να περιγράψει τις προσωπικές περιστάσεις και τα προβλήματα του. Όπως αναφέρει στην συνέντευξη του έχει πολιτικά προβλήματα στην Ινδία και αυτός είναι ο λόγος που υπέβαλε αίτηση ασύλου (ερυθρό 43, σημείο 5Χ-6Χ Δ.Φ.).
Αναφέρει ότι το αντιπολιτευόμενο κόμμα προσπάθησε να του επιτεθεί αρκετές φορές το 2014 λόγω της πολιτικής του εμπλοκής και αυτός είναι ο λόγος που τον απέστειλε η οικογένεια του να σπουδάσει (ερυθρό 42, σημείο 1Χ-4Χ Δ.Φ.). Σε πρόσθετες ερωτήσεις του λειτουργού ο Αιτητής ανέφερε ότι του επιτέθηκαν γύρω στα δέκα-δώδεκα άτομα με όπλα, ότι τον απείλησαν ότι θα τον σκοτώσουν σε μία περίπτωση και ότι δεν απευθύνθηκε στις αστυνομικές αρχές για το πρόβλημα του (ερυθρό 42, σημείο 6Χ-9Χ & 20Χ-21Χ Δ.Φ.).
Αναφορικά με την πολιτική του παράταξη ανέφερε ότι ανήκει στο Congress party για δύο χρόνια αλλά τώρα δεν είναι ενεργό μέλος, ούτε έχει πλέον κάρτα μέλους, ότι αρχηγός του κόμματος είναι ο Rupinder Singh Huda, ότι το αντιπολιτευόμενο κόμμα είναι το BJP το οποίο τώρα βρίσκεται στην εξουσία. Επίσης, φοβάται να επιστρέψει στην χώρα του διότι μπορεί να του επιτεθούν και ότι από το 2015 που έφυγε από την χώρα καταγωγής δεν του έχει συμβεί οτιδήποτε (ερυθρό 42, σημείο 10Χ-14Χ & 22Χ-21Χ Δ.Φ.).
Ο αρμόδιος λειτουργός αφού εξέτασε τους ισχυρισμούς του Αιτητή τους απέρριψε στην σχετική έκθεση/εισήγηση καταγράφοντας τις ακόλουθες αντιφάσεις (ερυθρό 58-55 Δ.Φ.):
• Δεν έδωσε λεπτομέρειες και πληροφορίες για το εν λόγω συμβάν που του έχει συμβεί δηλαδή της επίθεσης από πρόσωπα της αντιπολίτευσης ενώ αναμένεται ο Αιτητής να γνωρίζει περισσότερες λεπτομέρειες για το εν λόγω περιστατικό που συνδέεται άμεσα με την ουσία του αιτήματος του (ερυθρό 42 σημείο 1Χ-3Χ, 19Χ Δ.Φ.)
• σε σχέση με το κόμμα που υποστηρίζει, τις δραστηριότητες του στο κόμμα και άλλα συναφή θέματα περιορίστηκε σε επιγραμματικές πληροφορίες (ερυθρό 42 σημείο 13Χ, 22Χ-26Χ Δ.Φ.)
• δεν προσκόμισε κάρτα μέλους του κόμματος, δεν είναι ενεργό μέλος, ούτε γνωρίζει τις έδρες του πολιτικού του κόμματος (ερυθρό 42 σημείο 10Χ-14Χ Δ.Φ.)
• ενώ απάντησε αρχικά ότι ήτο θύμα αρκετών επιθέσεων μετά αναφέρθηκε μόνο σε μία περίπτωση (ερυθρό 42 σημείο 1Χ, 6Χ, 8Χ, 20Χ Δ.Φ.)
• δεν ζήτησε προστασία από τις αστυνομικές αρχές της χώρας του ούτε έδωσε επαρκή αιτιολογία για την μη καταγγελία του (ερυθρό 42 σημείο 9Χ, 21Χ Δ.Φ.)
• δεν έχει συμβεί το οτιδήποτε σε αυτόν ή στην οικογένεια του από το 2015 (ερυθρό 42 σημείο 15Χ, 17Χ Δ.Φ.)
Το ίδιο το Δικαστήριο αφού διεξήλθε των λεπτομερειών της συνέντευξης διαπιστώνει, όπως και η εισήγηση του λειτουργού, ότι δεν θα μπορούσε να γίνει αποδεκτό το πιο πάνω μέρος της ιστορίας του. Ο Αιτητής δεν έδωσε αναγκαίες και/ή ικανοποιητικές πληροφορίες όπως τις ημερομηνίες που έλαβαν χώρα τα περιστατικά και άλλα ζητήματα τα οποία θα αναμενόταν από τον Αιτητή να γνωρίζει με λεπτομέρεια. Οι ισχυρισμοί του Αιτητή θα πρέπει να παρουσιάζουν συνοχή και αληθοφάνεια και να μην προκύπτουν αντιφάσεις και ανακρίβειες. Δεν παρείχε κάθε διαθέσιμη βοήθεια στον εξεταστή για τη διαπίστωση των στοιχείων της υπόθεσής του, ούτε τεκμηρίωσε τους ισχυρισμούς του με επαρκή λεπτομέρεια. (Βλέπε Άρθρο 18 του περί Προσφύγων Νόμου 2000 έως 2020, Ν.6(Ι)/2000 Βλέπε επίσης §195, EASO Practical Guide: Evidence Assessment, 2015, «Internal credibility includes sufficiency of details and specificity as well as consistency»[1]). Σύμφωνα, επίσης, και με την § 205 του Εγχειριδίου για τις Διαδικασίες και τα Κριτήρια Καθορισμού του Καθεστώτος των Προσφύγων, του Ύπατου Αρμοστή των Ηνωμένων Εθνών, ο Αιτητής θα έπρεπε:
«(i) να λέει την αλήθεια και να βοηθά τον εξεταστή με κάθε δυνατό τρόπο με την τεκμηρίωση των ισχυρισμών του με κάθε δυνατό τρόπο.
(ii) Να κάνει προσπάθεια να υποστηρίξει τα λεγόμενά του με κάθε διαθέσιμο τεκμήριο και να δώσει ικανοποιητική επεξήγηση για κάθε απουσία τεκμηρίων. Αν είναι αναγκαίο πρέπει να καταβάλει προσπάθεια να προσκομίσει επιπρόσθετα τεκμήρια.
(iii) Να παρέχει όλες τις σχετικές πληροφορίες που αφορούν τον εαυτό του και τις προγενέστερες εμπειρίες του με όσο το δυνατόν περισσότερες λεπτομέρειες για να καταστήσει ικανό τον εξεταστή να αποδείξει τους σχετικούς ισχυρισμούς. Αναμένεται ότι θα του ζητηθεί να δώσει μια συνεκτική εξήγηση όλων των λόγων που επικαλείται για υποστήριξη του αιτήματός του για προσφυγικό καθεστώς και θα πρέπει να απαντήσει σε όλες τις ερωτήσεις που θα του υποβληθούν.»
Ούτε θα μπορούσε να τύχει του ευεργετήματος της αμφιβολίας το οποίο δίνεται μόνο όταν έχουν προσκομισθεί όλα τα διαθέσιμα αποδεικτικά στοιχεία και όταν ο εξεταστής είναι γενικά ικανοποιημένος από την αξιοπιστία του Αιτητή. (Βλέπε §204 του Εγχειριδίου για τις Διαδικασίες και τα κριτήρια Καθορισμού του Καθεστώτος των Προσφύγων) Τα γεγονότα της περίπτωσης του Αιτητή σε συνάρτηση με τα στοιχεία του φακέλου και τις αιτιάσεις του δεν προκύπτει να συντρέχουν στο πρόσωπο του εκείνα τα υποκειμενικά και αντικειμενικά κριτήρια που μπορούν να στοιχειοθετήσουν το γεγονός ότι εγκατέλειψε την χώρα καταγωγής του και δεν επιθυμεί να επιστρέψει σε αυτή λόγω δικαιολογημένου φόβου δίωξης (§37-38 του Εγχειριδίου για τις Διαδικασίες και τα Κριτήρια Καθορισμού του Καθεστώτος των Προσφύγων, του Ύπατου Αρμοστή των Ηνωμένων Εθνών)
Ούτε ευσταθεί ο ισχυρισμός του Αιτητή ότι δεν αξιολογήθηκαν οι ισχυρισμοί του σε συνάρτηση με την χώρα καταγωγής του. Από την έκθεση/εισήγηση στο ερυθρό 56 καθίσταται ξεκάθαρο ότι έγινε αξιολόγηση εξωτερικής αξιοπιστίας του Αιτητή μέσα από επίσημες πηγές πληροφόρησης όπου προέκυψε το γεγονός ότι επίσημη ονομασία του κόμματος που ισχυρίζεται ο Αιτητή ότι ανήκει είναι με την ονομασία Indian National Congress και όχι Congress, ότι αντιπολιτευόμενο κόμμα είναι το Bharatiya Janata Party ενώ ο Αιτητής γνώριζε μόνο τα αρχικά BJP και ότι το πολιτικό κόμμα στην εξουσία το 2014 ήτο το NDA. Ούτε υπάρχουν διώξεις ή βία για αυτό το θέμα και ότι υπάρχει επαρκής προστασία και ειδικά στην πόλη του Αιτητή.
Με βάση όλα τα ανωτέρω κρίνω ότι η κατάληξη της Υπηρεσίας Ασύλου είναι αιτιολογημένη, λήφθηκε μετά από δέουσα έρευνα και στα πλαίσια του Νόμου καθότι από τα γεγονότα που τέθηκαν ενώπιον της και από τις παραστάσεις του Αιτητή δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις του Άρθρου 3 του περί Προσφύγων Νόμου 2000 έως 2020, (Ν.6(Ι)/2000). Ο Αιτητής απέτυχε να καταδείξει ότι σε περίπτωση επιστροφής στην χώρα καταγωγής του, υπάρχει κίνδυνος δίωξης του για λόγους φυλετικούς, θρησκευτικούς, ιθαγένειας ή ιδιότητας μέλους συγκεκριμένου κοινωνικού συνόλου ή πολιτικών αντιλήψεων. Ούτε διαπιστώνω από τα ενώπιον μου στοιχεία ελλιπή έρευνα αλλά ούτε πλάνη περί το νόμο και των πραγματικών δεδομένων που λήφθηκαν από την Υπηρεσία Ασύλου κατά την έκδοση της προσβαλλόμενης απόφασης. Αποτελεί δε βασική νομολογιακή αρχή ότι η έκταση της έρευνας, ο τρόπος και η διαδικασία που θα ακολουθηθεί ποικίλλει ανάλογα με το υπό εξέταση ζήτημα, ανάγεται δε στη διακριτική ευχέρεια της διοίκησης (Βλέπε Δημοκρατία ν. Κοινότητας Πυργών κ.ά. (1996) 3 Α.Α.Δ. 503, Επιτροπή Εκπαιδευτικής Υπηρεσίας ν. Ζάμπογλου (1997) 3 Α.Α.Δ. 270, Α.Ε.Aρ.3017, Αντώνης Ράφτης ν. Δημοκρατίας, ημερ. 05/06/2002, (2002) 3 Α.Α.Δ. 345 ).
Ούτε καταδεικνύεται από τα ενώπιον μου στοιχεία ότι οι Καθ΄ ων η αίτηση απέτυχαν να εξετάσουν ότι ο Αιτητής θα υπόκειτο σε περίπτωση επιστροφής του στην χώρα καταγωγής σε οποιαδήποτε τέτοια σοβαρή και αδικαιολόγητη βλάβη ως προσδιορίζεται στο Άρθρου 19 του περί Προσφύγων Νόμου 2000 έως 2020, Ν.6(Ι)/2000 (Βλέπε Galina Bindioul v. Αναθεωρητική Αρχή Προσφύγων, Υποθ. Αρ. 685/2012, ημερομηνίας 23/04/13 επίσης Mushegh Grigoryan κ.α. v. Κυπριακή Δημοκρατία Υποθ. Αρ. 851/2012, ημερομηνίας 22/9/2015, ECLI:CY:AD:2015:D619) Άλλωστε το δικαίωμα του Αιτητή για συμπληρωματική προστασία αξιολογείται ενδελεχώς στην σχετική έκθεση/εισήγηση στο ερυθρό 55-54 με εμπεριστατωμένη εισήγηση σε σχέση με την χώρα καταγωγής του Αιτητή.
Η προσβαλλόμενη απόφαση είναι αιτιολογημένη, ενώ η αιτιολογία της προσβαλλόμενης πράξης συμπληρώνεται και/ή αναπληρώνεται μέσα από τα στοιχεία του διοικητικού φακέλου του Αιτητή, όπως επίσης και από το σύνολο της όλης διοικητικής ενέργειας (Βλέπε Φράγκου ν. Δημοκρατίας (1998) 3 Α.Α.Δ.270)
Πρόσθετα των πιο πάνω, λαμβάνω υπόψη ότι ο Αιτητής αναχώρησε από την χώρα καταγωγής του νόμιμα, ουδέποτε έχει διωχθεί, συλληφθεί, καταδικαστεί ή κακοποιηθεί από τις αρχές της χώρας του, έχει στην κατοχή του έγκυρο διαβατήριο της χώρας του, εισήλθε στην Δημοκρατία με το καθεστώς φοιτητή και ότι παρέλειψε σε προηγούμενο στάδιο να προσέλθει σε συνέντευξη. Επίσης, ο Υπουργός Εσωτερικών στα πλαίσια των εξουσιών του Άρθρου 12 Β τρις του περί Προσφύγων Νόμου, Ν.6(Ι)/2000 έως 2020, με την Κ.Δ.Π. 198/2020 ημερ.08/05/2020 και την Κ.Δ.Π. 225/2021 ημερ. 26/05/2021 που ακολούθησε, καθόρισε την χώρα καταγωγής του Αιτητή ως ασφαλή χώρα ιθαγένειας.
Για όλους τους πιο πάνω λόγους, η παρούσα προσφυγή απορρίπτεται ως απαράδεκτη με €1200 έξοδα εναντίον του Αιτητή και υπέρ των Καθ' ων η αίτηση.
Η προσβαλλόμενη απόφαση επικυρώνεται.
Μ. ΣΤΥΛΙΑΝΟΥ, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.
[1] EASO, EASO Practical Guide: Evidence Assessment, March 2015, p. 18, accessed 25/11/2020, < https://www.easo.europa.eu/sites/default/files/public/EASO-Practical-Guide_-Evidence-Assessment.pdf >
“As a rule, the more details which are reported and available the better the picture will be. This refers to the fact that normally real experienced events can be reported more vividly and spontaneously. However, the case officer should remember that there may be a reasonable explanation as to why the applicant cannot recall details of a certain event and keep in mind possible distortions (see also 2.4 on factors that could lead to distortions). Therefore, lack of details does not affect credibility in all situations.
Specificity is met by the very personal, individual circumstances and the way an event is experienced and expressed. The core storyline of many cases may be very similar, but each case has its own singular specificities which make it unique. In such cases it may be helpful not to stick too much to the core elements of the claim but also to question more around the event and to work out the specificities by doing so. If the applicant’s account lacks any specificity it may be an indication of lack of credibility. Normally the personal interview is the most important source of information for collecting as much detail and specification as possible and much depends on the case officer’s interviewing skills (creating a good atmosphere, good interview techniques, background knowledge of the case) to elicit the material details.”
cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο