Legislator Giurisprudenza & Legislazione
Υπόθεση αρ. ΔΔΠ 252/2019 ECLI:CY:DDDP:2021:84 Generato dall'IA

Court dismisses asylum appeal as applicant failed to prove persecution risk or unsafe country status.

Numero d'incarto Υπόθεση αρ. ΔΔΠ 252/2019
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Cipro (CY)
Data della decisione
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Administrative Court of International Protection dismissed the applicant's appeal against the Refugee Review Board's decision to reject her asylum claim. The applicant, a Vietnamese national, argued she faced persecution but the court found she was an economic migrant with no credible evidence of fear for her life or liberty. Consequently, the court upheld the original decision because the applicant failed to meet the statutory burden of proof required for refugee status.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 146 of the Constitution; Art. 12B(6) of the Law: An asylum seeker must prove a well-founded fear of persecution based on specific grounds and that the country of origin is not safe; failure to do so results in rejection of the claim.

Parole chiave

Generato dall'IA
asylum claim rejection economic migrant status burden of proof country of origin safety persecution grounds refugee review board constitutional review aspettativa per motivi personali

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 146 of the Constitution
Art. 12B(6) of the Law
Art. 3A and 6 of the Law
Art. 3B and 7 of the Law
Art. 4G(3) and 9(3) of the Law
Art. 3D and 10 of the Law
UNHCR Handbook on Procedures and Criteria for Determining Refugee Status

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
Meletis v. Republic of Cyprus (1989) 3 AA 347
Municipal Council of Larnaca and Others v. Mobil Oil (Cyprus) Limited and Others (1996) 3 AA 294
Reza Ghasemi v. Refugee Review Board (2006) 3 AA 383
(Sumon) Shahidul v. Republic of Cyprus (2006) 3 AA 387
Harpreet Singh v. Republic of Cyprus (2006) 3 AA 393
Chomatenos Haralambos Kypros v. Republic of Cyprus and Another (2013) 3 AA 120
Karetidou v. Republic of Cyprus (1997) 4 AA 3074
Svetoslav Stoyanov v. Ministry of Interior and Others, Case No. 718/2012 (2014)
Menelos Heimonas v. Republic of Cyprus, Case No. 6447/2013 (2015)
ECLI:CY:AD:2014:D151
Court dismisses deportation appeal, upholding broad executive power to ban entry for public order threats.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

ΑΝΑΦΟΡΕΣ:

Κυπριακή νομολογία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:

Μελέτης ν. Δημοκρατίας κ.ά. (1989) 3 ΑΑΔ 347

Δημοτικό Συμβούλιο Λάρνακας και Άλλοι ν. Mobil Oil (Cyprus) Limited και Άλλων (1996) 3 ΑΑΔ 294

Reza Ghasemi ν. Aναθεωρητικής Aρχής Προσφύγων (2006) 3 ΑΑΔ 383

(Sumon) Shahidul ν. Kυπριακής Δημοκρατίας (2006) 3 ΑΑΔ 387

Harpreet Singh ν. Kυπριακής Δημοκρατίας (2006) 3 ΑΑΔ 393

Χωματένος Χαράλαμπος Κύπρου ν. Κυπριακής Δημοκρατίας και άλλου (2013) 3 ΑΑΔ 120

Καρλεττίδου ν. Δημοκρατίας (1997) 4 ΑΑΔ 3074

SVETOSLAV STOYANOV ν. ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΕΣΩΤΕΡΙΚΩΝ κ.α., Υπόθεση Αρ. 718/2012, 26/2/2014, ECLI:CY:AD:2014:D151

ΜΕΝΕΛΑΟΣ ΧΕΙΜΩΝΑΣ ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, ΜΕΣΩ ΤΟΥ ΥΠΟΥΡΓΟΥ ΕΣΩΤΕΡΙΚΩΝ, Υπόθεση Αρ. 6447/2013, 30/9/2015, ECLI:CY:AD:2015:D643

Κυπριακή νομοθεσία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:

Ν. 158(I)/1999 - Ο περί των Γενικών Αρχών του Διοικητικού Δικαίου Νόμος του 1999

ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΠΟΦΑΣΗΣ:

ECLI:CY:DDDP:2021:84

ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ

Υπόθεση αρ. ΔΔΠ 252/2019

31 Μαρτίου, 2021

[Α. ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΥ, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.]

Αναφορικά με το άρθρο 146 του Συντάγματος

Μεταξύ:

L. T. H.

Αιτήτρια

Και

Κυπριακής Δημοκρατίας, μέσω Αναθεωρητικής Αρχής Προσφύγων

Καθ’ ων η αίτηση

Κα Νατάσα Χαραλαμπίδου, για την αιτήτρια

Κα Χρυσοβαλάντη Πλαστήρα, Δικηγόρος της Δημοκρατίας, για τους καθ’ ων η αίτηση

Α Π Ο Φ Α Σ Η

Με την προσφυγή της η αιτήτρια, αιτείται την ακύρωση της απόφασης της Αναθεωρητικής Αρχής Προσφύγων, ημ.05/04/19, η οποία της κοινοποιήθηκε στις 27/09/19, και δια της οποίας απορρίφθηκε η διοικητική της προσφυγή εναντίον της απόφασης της Υπηρεσίας Ασύλου με την οποία απορρίφθηκε η αίτηση της για διεθνή προστασία ως άκυρης, αντισυνταγματικής, παράνομης και στερούμενης νομικού αποτελέσματος.

Ως εκτίθεται στην Ένσταση που καταχωρήθηκε από τους καθ’ ων η αίτηση και προκύπτει από το περιεχόμενο του σχετικού Διοικητικού Φάκελου της Υπηρεσίας Ασύλου που κατατέθηκε στα πλαίσια των διευκρινήσεων της παρούσας προσφυγής, και του οποίου το περιεχόμενο σημειώνεται ότι δεν αμφισβητήθηκε από την αιτήτρια, αυτή κατάγεται από το Βιετνάμ, εισήλθε στις ελεγχόμενες από την Κυπριακή Δημοκρατία περιοχές αεροπορικώς νόμιμα στις 21/12/2010 έχοντας σχετική άδεια εργασίας ως οικιακή βοηθός η οποία ακολούθως έληξε (ερ.15). Στις 14/07/17 υπέβαλε αίτηση ασύλου (ερ.4-6).

Στις 11/01/18 πραγματοποιήθηκε συνέντευξη στην αιτήτρια από αρμόδιο λειτουργό της Υπηρεσίας Ασύλου προς εξέταση του αιτήματός της για διεθνή προστασία όπου δόθηκε η ευκαιρία στην αιτήτρια, μέσα από σχετικές ερωτήσεις, μεταξύ άλλων, να εκθέσει τους λόγους στου οποίους στηρίζει το αίτημα της (ερ.25-34).

Μετά το πέρας της συνέντευξης, ο αρμόδιος λειτουργός της Υπηρεσίας Ασύλου ετοίμασε την σχετική Έκθεση και Εισήγηση προς τον Προϊστάμενο της Υπηρεσίας Ασύλου, ο οποίος, στις 07/02/2018, αποφάσισε, εγκρίνοντας την περί τούτου ως άνω εισήγηση του αρμόδιου λειτουργού, να μην παραχωρήσει στην αιτήτρια καθεστώς διεθνούς προστασίας. Ακολούθως, στις 08/02/2018, ετοιμάστηκε σχετική επιστολή ενημέρωσης της αιτήτριας για την απόφαση του Προϊστάμενου της Υπηρεσίας Ασύλου, η οποία της επιδόθηκε στις 01/03/2018 και της μεταφράστηκε στην μητρική της γλώσσα κατά την λήψη, μαζί με την σχετική αιτιολογία αυτής (ερ.38-39).

Στις 05/03/2018 η αιτήτρια υπέβαλε μέσω της δικηγόρου της σχετική ιεραρχική προσφυγή στην Αναθεωρητική Αρχή Προσφύγων (ερ.50-55). Στις 04/04/2019 ετοίμασε η αρμόδια λειτουργός των καθ’ ων η αίτηση σχετική έκθεση (ερ. 60-79) σχετικά με την ιεραρχική προσφυγή της αιτήτριας και, τελικά, στις 05/04/2019 εκδόθηκε η προσβαλλόμενη δια της παρούσης απόφαση με την οποία απορρίφθηκε η εν λόγω διοικητική προσφυγή και δια τούτο η απόφαση της Υπηρεσίας Ασύλου επικυρώθηκε (ερ.80-98). Προς τούτο ετοιμάστηκε σχετική επιστολή ενημέρωσης της αιτήτριας για την απόφαση των καθ’ ων η αίτηση, η οποία στάλθηκε ταχυδρομικώς στην αιτήτρια, στην αγγλική αλλά και στην μητρική της γλώσσα (ερ.99-100) καθώς και με fax στη δικηγόρο αυτής στις 26/09/19 (ερ.101, 103).

Επί της αιτήσεως η αιτήτρια αναφέρει διάφορους νομικούς ισχυρισμούς, οι οποίοι δεν συναρτώνται εντούτοις με τα επίδικα γεγονότα προς υποστήριξη του αιτήματος για ακύρωση της προσβαλλόμενης πράξης και οι πλείστοι εκ των οποίων εντούτοις δεν προωθούνται τελικά με την Γραπτή Αγόρευση που επακολούθησε. Δεν καταχωρήθηκε Απαντητική Αγόρευση.

Στα πλαίσια λοιπόν της γραπτής της αγόρευσης η αιτήτρια προώθησε ισχυρισμούς προς ακύρωση της προσβαλλόμενης πράξεως λόγω έλλειψης δέουσας έρευνας σχετικά με το ισχυρισμούς η αιτήτρια η οποία οδήγησε στην λήψη απόφασης από τους καθ’ ων η αίτηση υπό καθεστώς πλάνης περί τα πράγματα.

Περαιτέρω η αιτήτρια ισχυρίζεται ότι η προσβαλλόμενη απόφαση στερείται αιτιολογίας, ότι παραβιάσθηκε το δικαίωμα της σε προηγούμενη ακρόαση στη βάση του αρ.28Ζ του Περί Προσφύγων Νόμου, ότι η απλή έγκριση της εισήγησης του αρμόδιου λειτουργού συνιστά απεμπόληση εξουσίας και/ή απλή επισφράγιση της σχετικής εισήγησης (rubber stamping) και, τέλος, ότι η απόφαση δεν δόθηκε στην αιτήτρια σε γλώσσα κατανοητή από αυτή.

Οι καθ’ ων η αίτηση αντιτάσσουν ότι η προσβαλλόμενη απόφαση είναι καθ’ όλα νόμιμη σύμφωνη με την νομοθεσία, δεόντως αιτιολογημένη, προϊόν δέουσας υπό τις περιστάσεις έρευνας και επί της ουσίας αυτής ορθή απορρίπτουν τους προωθούμενους λόγους ακύρωσης ως νόμω και ουσία αβάσιμους.

Σημειώνεται ότι η αιτήτρια, ως προκύπτει από το σχετικό πρακτικό της συνέντευξης της στην Υπηρεσίας Ασύλου, ανέφερε ότι ο λόγος που εγκατέλειψε την χώρα της είναι για να δουλέψει και να στηρίξει οικονομικά την οικογένεια της και ότι ο λόγος που υπέβαλε αίτηση ασύλου είναι για να μείνει νόμιμα στη Δημοκρατία και να εργαστεί. Σε σχετική ερώτηση διέψευσε η ίδια τον γενικό ισχυρισμό της επί της αιτήσεως ασύλου ότι διατρέχει κίνδυνο στη χώρα καταγωγής της.

Οι δε ισχυρισμοί της στα πλαίσια της διοικητικής προσφυγής της που κατέληξε στην δια της παρούσης προσβαλλόμενη απόφαση, κατά την οποία εκπροσωπείτο από δικηγόρο, περιορίστηκαν σε νομικούς ισχυρισμούς και δεν περιλαμβάνεται παράθεση γεγονότων πέραν γενικών ισχυρισμών περί κινδύνου που αντιμετωπίζει χωρίς καμία περαιτέρω λεπτομέρεια ή εξειδίκευση.

Αναφορικά με τους ισχυρισμούς της αιτήτριας περί μη διενέργειας δέουσας έρευνας, καθώς και του ότι η προσβαλλόμενη πράξη είναι αναιτιολόγητη, χρήσιμη καθοδήγηση σχετικά με την έκταση της απαιτούμενης υπό τις περιστάσεις έρευνας των ισχυρισμών της αιτήτριας και της αιτιολογίας που πρέπει να περιβάλλει την προσβαλλόμενη στην παρούσα πράξη παρέχει η απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην υπόθεση Galina Bindiouk v. Αναθεωρητική Αρχή Προσφύγων, υπ. αρ.685/2012, ημ.23/04/13, όπου λέχθηκε ότι: «Υπενθυμίζεται ότι η αίτηση για άσυλο που υπέβαλε η αιτήτρια απλώς ανέφερε ότι οι λόγοι που την ώθησαν να φύγει από τη χώρα της ήταν η απειλή κατά της ζωής αυτής και της θυγατέρας της, χωρίς οποιαδήποτε εξήγηση. Στη συνέντευξη της τα όσα εκεί δήλωσε και που αναφέρθηκαν πιο πάνω, ουδόλως την ενέτασσαν στις περιπτώσεις της αναγκαιότητας παροχής του καθεστώτος της συμπληρωματικής προστασίας. Δεν υπήρχε επομένως οποιοσδήποτε λόγος για ιδιαίτερη αιτιολογία ή για περαιτέρω εξέταση ή έρευνα των δεδομένων της αιτήτριας.».

Στην απόφαση της Ολομέλειας του Ανώτατου Δικαστηρίου ημ.14/03/13, Χαράλαμπος Κύπρου Χωματένος ν. Δημοκρατίας, (2013) 3 Α.Α.Δ. 120 λέχθηκε ότι «Η έκταση και η μορφή της έρευνας είναι συνυφασμένη με τα περιστατικά κάθε υπόθεσης. Το κριτήριο για την επάρκεια και πληρότητα της έρευνας έγκειται στη συλλογή και διερεύνηση του συνόλου των ουσιωδών στοιχείων, τα οποία παρέχουν βάση για ασφαλή συμπεράσματα.»

Ενόψει των όσων ανωτέρω αναφέρονται σε σχέση με τους ισχυρισμούς που προέβαλε η αιτήτρια στα πλαίσια της εξέτασης του αιτήματος της, θεωρώ ότι, τόσο ο αρμόδιος λειτουργός της Υπηρεσίας, όσο και το μέλος της Αναθεωρητικής Αρχής Προσφύγων, δεν προέβηκαν σε περαιτέρω έρευνα γιατί πολύ απλά τούτο δεν απαιτείτο αφ’ ης στιγμής η αιτήτρια ουδέν ισχυρισμό ανέφερε που θα μπορούσε να χρήζει περαιτέρω εξέτασης ή και έρευνας.

Όπως προκύπτει από την απόφαση της Αναθεωρητικής Αρχής Προσφύγων, η Αρχή έλαβε υπόψη της όλα όσα ανέφερε η αιτήτρια κατά την συνέντευξή της αλλά και όλα όσα κατέγραψε στη διοικητική προσφυγή της. Όλη η διαδικασία εξέτασης της αίτησης ασύλου αλλά και τα όσα περιλαμβάνονται στη προσβαλλόμενη δια της παρούσης απόφαση είναι δεόντως και επαρκώς τεκμηριωμένα και κατόπιν υπαγωγής των υποβληθέντων στοιχείων στο σχετικό νομικό πλαίσιο που διέπει διαδικασίες εξέτασης αιτήσεων διεθνούς προστασίας ως κατωτέρω παρατίθεται και δια τούτο είναι θεωρώ πλήρως αιτιολογημένη η προσβαλλόμενη απόφαση.

Σχετικά ειδικά με τον ισχυρισμό περί πλάνης περί τα πράγματα και τον νόμο διαφωτιστικά θεωρώ τα όσα αναφέρονται στο σύγγραμμα του Επαμεινώνδα Π. Σπηλιωτόπουλου, «Εγχειρίδιο Διοικητικού Δικαίου» (Τόμος 2, 14η έκδοση, 2011) σελ.136, παράγραφος 510, αναφέρεται ότι «συντρέχει πλάνη περί τα πράγματα, όταν αποδεικνύεται η αντικειμενική (δηλαδή χωρίς ουσιαστική κρίση) ανυπαρξία των πραγματικών ή νομικών καταστάσεων που έλαβε υπόψη του το διοικητικό όργανο για την εφαρμογή του κανόνα, ο οποίο προβλέπει την έκδοση της πράξης, δηλαδή, όταν υποδεικνύεται ότι το διοικητικό όργανο από πλάνη θεώρησε ότι υφίστανται οι νόμιμες προϋποθέσεις (ΣΕ 143/1954, 3821/1990, 2392/2007). Στην περίπτωση των αρνητικών (ρητών ή σιωπηρών) πράξεων, η πλάνη περί τα πράγματα συνίσταται αντιστρόφου στο ότι το διοικητικό όργανο από πλάνη διαπίστωσε ότι δεν συντρέχουν οι νόμιμες προϋποθέσεις για την έκδοση της πράξης.». Αντίστοιχα με τα ως άνω, όταν η πλάνη του αρμόδιου οργάνου έγκειται στην λανθασμένη ερμηνεία του Νόμου, τότε η απόφαση του αρμόδιου οργάνου πάσχει συνεπεία πλάνης περί τον νόμου η οποία και οδήγησε σε εσφαλμένη εφαρμογή της σχετικής νομοθεσίας.

Στην βάση των όσων πιο πάνω αναφέρονται, δεν μπορώ να εντοπίσω σημείο στην όλη διαδικασία πριν την έκδοση της προσβαλλόμενης δια της παρούσης πράξης στο οποίο να εμφιλοχώρησε πλάνη περί τα πράγματα και συνεπεία της οποίας η απόφαση των καθ’ ων η αίτηση να μπορεί να θεωρηθεί πάσχουσα συνεπεία τέτοιας πλάνης περί των γεγονότων που περιέβαλλαν την απορριφθείσα δια αυτής αίτηση ασύλου της αιτήτριας, αλλά ούτε και νομική πλάνη, καθότι δεν διαπιστώνω σφάλμα στην υπαγωγή των στοιχείων που δόθηκαν από την αιτήτρια στις διατάξεις της νομοθεσίας.

Αναφορικά με την κατ’ ισχυρισμό παράβαση του δικαιώματος της αιτήτριας να ακουστεί κατά την εξέταση της επίδικης διοικητικής προσφυγής σημειώνεται ότι, κατά το άρθρο 28Ζ του Νόμου, ως ίσχυε πριν την διαγραφή του δυνάμει σχετικού τροποποιητικού νόμου του 2016, η προσωπική συνέντευξη κατά τη δευτεροβάθμια διαδικασία, δηλαδή, κατά τη διοικητική προσφυγή είναι δυνητική και συνεπώς εναπόκειται στην διακριτική ευχέρεια της Αναθεωρητικής Αρχής [βλ. Ghasemi ν. Αναθεωρητικής Αρχής Προσφύγων (2006) 3 Α.Α.Δ. 383, Shahidul (Sumon) v. Δημοκρατίας (2006) 3 Α.Α.Δ. 387, Singh v. Δημοκρατίας (2006) 3 Α.Α.Δ. 393, κ.ά.].

Όσα οι νομικοί ισχυρισμοί που προώθησε η δικηγόρος της αιτήτριας στα πλαίσια της διοικητικής προσφυγής που υπέβαλε λήφθηκαν δεόντως υπόψη και εξετάστηκαν διεξοδικά, όπως φαίνεται ξεκάθαρα από την σχετική έκθεση του αρμόδιου λειτουργού αλλά και την προσβαλλόμενη απόφαση. Δεν θεωρώ λοιπόν ότι η αιτήτρια στερήθηκε οιονδήποτε δικαίωμα της να παρουσιάσει, ως η εισήγηση της συνηγόρου της, την υπόθεση της. Σε κάθε περίπτωση, βάσει του αρ.43(4) του Περί των Γενικών Αρχών του Διοικητικού Δικαίου Νόμου του 1999 (Ν. 158(I)/1999), το δικαίωμα ακρόασης δεν είναι απαραίτητο να είναι προφορικό, αλλά η σχετική επιταγή της οικείας νομοθεσίας ικανοποιείται και με γραπτή παράσταση [βλ. Νικόλας Μελέτης ν. Δημοκρατίας (1989) 3 ΑΑΔ 347].

Σχετικά δε με τον ισχυρισμό ότι ενημερωτική της προσβαλλόμενης πράξης επιστολή δεν κοινοποιήθηκε στην αιτήτρια σε γλώσσα κατανοητή από αυτήν, παρατηρώ ότι η αιτήτρια λάμβανε υπηρεσίες νομικής εκπροσώπησης κατά τον χρόνο της έκδοσης της προσβαλλόμενης απόφασης και δια τούτο, ως εξάλλου και καθίσταται παραδεκτό στο ίδιο το αιτητικό της προσφυγής, η απόφαση στάλθηκε και στην συνήγορο της.

Σύμφωνα με την σχετική απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου Florin Ion ν. Υπουργού Εσωτερικών κ.α., αρ.833/2012, ημ.29/11/2013, το Δικαστήριο, πραγματευόμενο και εκεί όμοιο ισχυρισμό, ανέφερε ότι «[…] ορθά εισηγείται η Δημοκρατία ότι ο αιτητής ήταν πλήρως ενήμερος όλων των διαδικασιών, εξ ου και καταχώρησε την παρούσα προσφυγή εμπροθέσμως, έχοντας προς τούτο τις υπηρεσίες δικηγόρου. Συνεπώς ουδέν δικαίωμα αποστερήθηκε.».

Ο σχετικός ισχυρισμός λοιπόν απορρίπτεται ως αβάσιμος και περαιτέρω αλυσιτελής.

Σε σχέση με τον ισχυρισμό περί απλής έγκρισης της εισήγησης του αρμόδιου λειτουργού από το προϊστάμενο της Υπηρεσίας Ασύλου που εξέδωσε την προσβαλλόμενη απόφαση η οποία συνιστά – ως η αιτήτρια ισχυρίζεται - απεμπόληση εξουσίας καθότι πρόκειται για απλή επισφράγιση της σχετικής εισήγησης (rubber stamping) παρατηρώ ότι κάτι τέτοιο δεν ισχύει στην παρούσα αφού το αποφασίζον όργανο εξέδωσε δεόντως διακριτή απόφαση και τούτο δεν αναιρείται από το γεγονός ότι το λεκτικό της εν λόγω απόφασης συνίσταται στην υιοθέτηση και επανάληψη της σχετικής έκθεσης-εισήγησης του αρμόδιου λειτουργού στο σύνολο της.

Σχετικά είναι και τα όσα λέχθηκαν στην απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου Δημοτικό Συμβούλιο Λάρνακας κ.ά. v. Mobil Oil (Cyprus) Ltd κ.ά. (1996) 3 A.A.Δ. 294, όπου λέχθηκε ότι «Το γεγονός ότι ο Υπουργός απλώς ανέφερε ότι συμφωνεί με την εισήγηση του λειτουργού δεν σημαίνει ότι δεν ασχολήθηκε με την επίλυση του θέματος ούτε και αποτελεί άρνηση άσκησης της εξουσίας που του παρέχει ο Νόμος.» Στην απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου (Αναθεωρητική Δικαιοδοσία) Μενέλαος Χειμώνας ν. Δημοκρατίας, Υποθ. Αρ.6447/2013, ECLI:CY:AD:2015:D643, ημ.30.9.2015, με αναφορά στην σχετική επί του ζητήματος νομολογία, λέχθηκε ότι «Η σύμφωνος γνώμη του Υπουργού δεν μειώνει την επάρκεια της αιτιολόγησης. Αντίθετα, ενσωματώνει ολόκληρη την έκθεση τους λειτουργού, την οποία υιοθέτησε χωρίς οποιαδήποτε διαφωνία, ή, διαφοροποίηση Η απλή συμφωνία δεν εξυπακούει ότι ο Υπουργός δεν ασχολήθηκε με την ουσία του θέματος ή ότι απεμπόλησε την εξουσία του ή ότι επισφράγισε άνευ ετέρου τη γνώμη ή εισήγηση τρίτου, (Καρλεττίδου ν. Δημοκρατίας (1997) 4 Α.Α.Δ. 3074 και Svetoslav Stoyanov v. Υπουργείου Εσωτερικών, ECLI:CY:AD:2014:D151, υποθ. αρ. 718/2012, ECLI:CY:AD:2014:D151, ημερ. 26.2.2014). Στο πλαίσιο της κανονικότητας των διοικητικών πράξεων επί των οποίων υπάρχει μαχητό τεκμήριο, δεν νοείται ανατροπή του με τα όσα επιχειρηματολογεί ο αιτητής.».

Εδώ το μέλος της Αρχής το οποίο εξέδωσε την προσβαλλόμενη απόφαση, υιοθετώντας στο σύνολο της, ως δύναται να πράξει, την εισήγηση της αρμόδιας λειτουργού, εξάσκησε θεωρώ δεόντως την σχετική εξουσία που του δίδει ο Νόμος και δια τούτο περιέλαβε αυτούσια ολόκληρη την εισήγηση της στη δική του απόφαση. Συνεπώς και ο σχετικός ισχυρισμός απορρίπτεται.

Ανεξαρτήτως της ως άνω κατάληξης μου, δεδομένου του ότι η προσβαλλόμενη δια της παρούσης απόφαση των καθ’ ων η αίτηση εκδόθηκε «[κ]ατόπιν αίτησης η οποία υποβάλλεται στην αρμόδια διοικητική αρχή μετά την 20ή Ιουλίου 2015 […]» [αρ.11(3)(β)(α) του περί της Ίδρυσης και Λειτουργίας Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Νόμου του 2018 (73(I)/2018)] και στη βάση του άρθρου 11 (3) (α) του ιδίου νόμου - όπου αναφέρεται ότι το Δικαστήριο «προβαίνει σε έλεγχο της νομιμότητας και ορθότητας αυτής, εξετάζοντας πλήρως και από τούδε και στο εξής […] τα γεγονότα και τα νομικά ζητήματα που τη διέπουν» - προχωρώ να εξετάσω το κατά πόσο η προσβαλλόμενη απόφαση λήφθηκε σε πλήρη συμμόρφωση με τις σχετικές περί τούτου διατάξεις του Νόμου και της Οδηγίας και είναι δια τούτο και επί της ουσίας ορθή.

Σύμφωνα με το αρ.3 του περί Προσφύγων Νόμου του 2000 (6(I)/2000) (στο εξής ο Νόμος) και αρ.2 (δ) της Οδηγίας 2011/95/ΕΕ (στο εξής η Οδηγία), ως πρόσφυγας αναγνωρίζεται «[…] πρόσωπο που, λόγω βάσιμου φόβου καταδίωξης του για λόγους φυλετικούς, θρησκευτικούς, ιθαγένειας ή ιδιότητας μέλους συγκεκριμένου κοινωνικού συνόλου ή πολιτικών αντιλήψεων, είναι εκτός της χώρας της ιθαγενείας του και δεν είναι σε θέση, ή, λόγω του φόβου αυτού, δεν είναι πρόθυμο, να χρησιμοποιήσει την προστασία της χώρας αυτής […]». Σύμφωνα δε με το αρ.3Γ του Νόμου και αντίστοιχα αρ. 9 της Οδηγίας, η πράξη δίωξης η οποία προκαλεί βάσιμο φόβο καταδίωξης θα πρέπει να «είναι αρκούντως σοβαρή λόγω της φύσης ή της επανάληψής της ώστε να συνιστά σοβαρή παραβίαση βασικών ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ειδικά των δικαιωμάτων από τα οποία δεν χωρεί παρέκκλιση βάσει του άρθρου 15 παράγραφος 2 της ευρωπαϊκής σύμβασης για την προάσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και των θεμελιωδών ελευθεριών· ή να αποτελεί σώρευση διαφόρων μέτρων συμπεριλαμβανομένων παραβιάσεων ανθρωπίνων δικαιωμάτων, η οποία να είναι αρκούντως σοβαρή ούτως ώστε να θίγεται ένα άτομο κατά τρόπο αντίστοιχο με τον αναφερόμενο στο στοιχείο».

Περαιτέρω, σύμφωνα με το αρ.19 του Νόμου και το αρ.2 (στ) της Οδηγίας, δικαιούται συμπληρωματικής προστασίας πρόσωπο το οποίο «[…] δεν αναγνωρίζεται ως πρόσφυγας ή σε οποιοδήποτε αιτητή του οποίου η αίτηση σαφώς δεν βασίζεται σε οποιουσδήποτε από τους λόγους του εδαφίου (1) του άρθρου 3, αλλά σε σχέση με τον οποίο υπάρχουν ουσιώδεις λόγοι να πιστεύεται ότι, εάν επιστρέψει στη χώρα ιθαγένειάς του, θα αντιμετωπίσει πραγματικό κίνδυνο να υποστεί σοβαρή βλάβη και δεν είναι σε θέση ή, λόγω του κινδύνου αυτού, δεν είναι πρόθυμος, να θέσει τον εαυτό του υπό την προστασία της χώρας αυτής.»

Η δίωξη ή η σοβαρή βλάβη που ανωτέρω αναφέρονται πρέπει να προέρχεται από τους φορείς δίωξης που αναφέρονται στα αρ.3Α και 6 του Νόμου και της Οδηγίας αντίστοιχα και να αποδειχθεί περαιτέρω ότι οι φορείς προστασίας που αναφέρονται στα αρ.3Β και 7 του Νόμου και της Οδηγίας αντίστοιχα δεν επιθυμούν ή δεν δύναται να παρέχουν της απαιτούμενη προστασία κατά αυτών των πράξεων, αλλά και, στην περίπτωση ειδικά του πρόσφυγα, θα πρέπει να αποδειχθεί [βλ. αρ.4Γ(3) και 9(3) του Νόμου και της Οδηγίας αντίστοιχα] ότι υπάρχει συσχετισμός των λόγων που αναφέρονται στο αρ.3Δ και 10 του Νόμου και της Οδηγίας αντίστοιχα με τις πράξεις δίωξης, ήτοι αυτές να προκύπτουν για τους εκεί αναφερόμενους λόγους.

Εκ των όσων λοιπόν πιο πάνω αναφέρω σχετικά με τους ισχυρισμούς της αιτήτριας ορθώς, θεωρώ, κρίθηκε και επί της ουσίας ότι η αιτήτρια δεν κατάφερε να αποδείξει βάσιμο φόβο δίωξης για λόγους φυλετικούς, θρησκευτικούς, ιθαγένειας ή ιδιότητας μέλους συγκεκριμένου κοινωνικού συνόλου ή πολιτικών αντιλήψεων και, περαιτέρω, ορθώς θεωρήθηκε ότι δεν κατάφερε να τεκμηριώσει ότι υπάρχουν ουσιώδεις λόγοι να πιστεύεται ότι, εάν επιστρέψει στη χώρα ιθαγένειάς της, θα αντιμετωπίσει πραγματικό κίνδυνο να υποστεί σοβαρή βλάβη, ως αμφότερες αυτές οι έννοιες ορίζονται από την οικεία νομοθεσία.

Στην παρούσα περίπτωση λοιπόν δεν χωρεί αμφιβολία ότι η αιτήτρια, ως μπορεί να συναχθεί από τα ίδια τα λεγόμενα της, είναι οικονομικός μετανάστης, σύμφωνα και με όσα κατατοπιστικά αναφέρονται και στο Εγχειρίδιο για τις Διαδικασίες και τα Κριτήρια Καθορισμού του Καθεστώτος των Προσφύγων της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ όπου, στην παρ.62, λέγεται ότι: «Μετανάστης είναι το πρόσωπο που για λόγους διαφορετικούς από εκείνους που αναφέρονται στον ορισμό εγκαταλείπει οικειοθελώς τη χώρα του με σκοπό να εγκατασταθεί αλλού. Μπορεί δε να ωθείται από την επιθυμία για αλλαγή ή για περιπέτεια ή από οικογενειακούς ή άλλους προσωπικούς λόγους. Εάν ωθείται αποκλειστικά από οικονομικά κίνητρα, είναι οικονομικός μετανάστης και όχι πρόσφυγας.»

Σημειώνεται καταληκτικά ότι το Βιετνάμ έχει καθοριστεί δυνάμει της Κ.Δ.Π. 198/2020, η οποία εκδόθηκε δυνάμει του αρ.12Βτρις του Νόμου, ως ασφαλής χώρα ιθαγενείας και η αιτήτρια στην παρούσα ουδέν στοιχείο προσκόμισε στη βάση του οποίου θα μπορούσε να «θεωρηθεί ότι η χώρα αυτή δεν είναι ασφαλής χώρα ιθαγένειας στη συγκεκριμένη περίπτωσή», στη βάση των όσων διαλαμβάνονται από το αρ.12Βτρις (6).

Ενόψει των όσων στοιχείων τέθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου, τα οποία περιορίζονται στο περιεχόμενο του σχετικού Διοικητικού Φάκελου, αφού ουδεμία περαιτέρω μαρτυρία προσκομίστηκε στα πλαίσια της παρούσας προς υποστήριξη της αιτήσεως, η παρούσα αναπόφευκτα θα πρέπει να αποτύχει αφού, ως πιο πάνω εξηγείται, η προσβαλλόμενη απόφαση κρίνεται και επί της ουσίας αυτής ορθή και δια τούτο επικυρώνεται.

Δια τους λόγους που πιο πάνω αναφέρονται η παρούσα προσφυγή απορρίπτεται και η προσβαλλόμενη απόφαση επικυρώνεται με έξοδα €800 υπέρ των καθ' ων η αίτηση και εναντίον της αιτήτριας.

Α. Χριστοφόρου, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.

cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο