Court dismisses asylum appeal citing inadmissibility of oral arguments and lack of prima facie case.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Administrative Court of International Protection dismissed the applicant's appeal against the Refugee Service's refusal of international protection. The applicant argued for a review based on unproven claims of life danger, which the court ruled inadmissible as oral arguments cannot establish facts or introduce new evidence. Consequently, the court found no error in the original decision, which correctly determined that the applicant failed to meet the substantive criteria for refugee status under the relevant laws.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArticles 3 and 19 of the Refugees Law; Oral arguments in administrative proceedings cannot serve as a means to establish facts or introduce new evidence, and an appeal must be based on prima facie grounds of illegality or error in the original decision.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
ΑΝΑΦΟΡΕΣ:
Κυπριακή νομολογία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:
Δημοκρατία ν. C. Kassinos Construction Ltd (1990) 3 ΑΑΔ 3835
Δημοκρατία ν. Κουκκουρή κ.α. (1993) 3 ΑΑΔ 598
Kυπριακή Δημοκρατία μέσω Yπουργείου Eμπορίου και Bιομηχανίας, Iωάννης Mισιρλής ν. (Aρ.1). (1995) 3 ΑΑΔ 379
Koινότης Λυσού και Άλλοι ν. Δημοκρατίας (1998) 3 ΑΑΔ 537
Θαλασσινός Γρηγόριος ν. Κυπριακής Δημοκρατίας (2003) 3 ΑΑΔ 507
Eλισσαίου Xρίστος ν. Aρχής Hλεκτρισμού Kύπρου (2004) 3 ΑΑΔ 412
Κυπριακή Δημοκρατία και Άλλοι ν. Ευγένιου Σπύρου και Άλλων (2007) 3 ΑΑΔ 533
Moda Encando Ltd ν. Διευθυντή Τελωνείων (2009) 3 ΑΑΔ 384
Xατζηχάννας Bραχίμης I. ν. Kυπριακής Δημοκρατίας (Aρ. 2) (2009) 3 ΑΑΔ 655
Κυπριακή Δημοκρατία ν. Svetlana Shalaeva (2010) 3 ΑΑΔ 598
ΜΑΡΙΑ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΦΩΤΙΑΔΟΥ ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΜΕΣΩ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΥΠΗΡΕΣΙΑΣ, Υπόθεση Αρ. 1254/02, 15 Νοεμβρίου, 2004
ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΠΟΦΑΣΗΣ:
ECLI:CY:DDDP:2020:99
ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ
Υπόθεση Αρ. 417/20
30 Νοεμβρίου 2020
[Κ. Κ. Κλεάνθους, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.]
Αναφορικά με το άρθρο 146 του Συντάγματος
Μεταξύ:
U.K.S.
Αιτητή,
ΚΑΙ
Κυπριακής Δημοκρατίας, μέσω της Υπηρεσίας Ασύλου
Καθ’ ων η αίτηση
…………………….
A. Παπασιάντης (κ.) για τον Αιτητή
Σ. Χαραλάμπους (κα), Δικηγόρος της Δημοκρατίας, για τους Καθ’ ων η αίτηση
Α Π Ο Φ Α Σ Η
Κ. Κ. Κλεάνθους, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.: Ο Aιτητής με την παρούσα προσφυγή αιτείται την έκδοση απόφασης από το παρόν Δικαστήριο με την οποίο να κηρύσσεται άκυρη, παράνομη και στερημένη οποιουδήποτε νομικού αποτελέσματος η απόφαση των Καθ’ ων η αίτηση ημερομηνίας 15.12.2019, η οποία κοινοποιήθηκε στον Aιτητή στις 6.2.2020, με την οποία απορρίφθηκε το αίτημα του τελευταίου για διεθνή προστασία, καθότι δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις των άρθρων 3 και 19 των περί Προσφύγων Νόμων του του 2000 έως 2019 (ο περί Προσφύγων Νόμος).
Γεγονότα
1. Τα γεγονότα της υπόθεσης έχουν ως ακολούθως:
2. Ο Αιτητής κατάγεται από το Μπαγκλαντές. Στις 29.4.2018 υπέβαλε αίτηση για διεθνή προστασία αφού προηγουμένως, εισήλθε παράνομα στις ελεγχόμενες από την Κυβέρνηση της Δημοκρατίας περιοχές, μέσω κατεχομένων. Στις 3.12.2019, πραγματοποιήθηκε συνέντευξη του Αιτητή από λειτουργό της Υπηρεσίας Ασύλου και κατόπιν σχετικής εισήγησης του αρμόδιου λειτουργού, ο Προϊστάμενος της Υπηρεσίας Ασύλου, απέρριψε την αίτηση ασύλου του Αιτητή στις 15.12.2019. Η εν λόγω απορριπτική απόφαση αποτελεί το αντικείμενο της παρούσας προσφυγής. Η επίδικη απόφαση κοινοποιήθηκε στον Aιτητή στις 6.2.2020.
Νομικοί Ισχυρισμοί
3. Ο Αιτητής παραθέτει στο εισαγωγικό δικόγραφο της διαδικασίας καθώς επίσης και στη γραπτή του αγόρευση, πλείονες λόγους ακύρωσης χωρίς αυτοί να συνοδεύονται από σαφή αιτιολογία ή παραπομπή σε συγκεκριμένα πραγματικά περιστατικά ή στοιχεία του διοικητικού φακέλου. Στο πλαίσιο της Γραπτής του Αγόρευσης, ο Αιτητής προωθεί ως λόγους ακύρωσης την έλλειψη δέουσας έρευνας και αιτιολογίας.
4. Από την πλευρά τους οι Καθ΄ων η αίτηση αντιτείνουν ότι ο Αιτητής δια του συνηγόρου του δεν κατόρθωσε να αποσείσει το βάρος απόδειξης των ισχυρισμών του που θα μπορούσαν να θεμελιώσουν το αίτημά του για παραχώρηση καθεστώτος διεθνούς προστασίας. Υποβάλλουν περαιτέρω ότι η επίδικη πράξη είναι δεόντως αιτιολογημένη και προϊόν δέουσας έρευνας, παραπέμποντας, στην αίτηση του Αιτητή για άσυλο, στη συνέντευξή του ενώπιον της Υπηρεσίας Ασύλου και στην εισήγηση-έκθεση του αρμοδίου λειτουργού της Υπηρεσίας Ασύλου, η οποία αποτελεί την αιτιολογική βάση της επίδικης απόφασης. Υπεραμύνονται δε της επίδικης πράξης υποδεικνύοντας ότι η απόφαση της Υπηρεσίας Ασύλου είναι ορθή καθώς ο Αιτητής είναι, ως υποστηρίζουν, οικονομικός μετανάστης και όχι πρόσφυγας.
To Νομικό πλαίσιο
5. Ο Κανονισμός 2 των περί της Λειτουργίας του Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Διαδικαστικών Κανονισμών του 2019 έχει ως ακολούθως (η υπογράμμιση είναι δική μου):
«Ο Διαδικαστικός Κανονισμός του Ανωτάτου Συνταγματικού Δικαστηρίου 1962, και οι περί της Λειτουργίας του Διοικητικού Δικαστηρίου Διαδικαστικοί Κανονισμοί (Αρ.1) Διαδικαστικοί Κανονισμοί του 2015, τυγχάνουν εφαρμογής σε όλες τις προσφυγές που καταχωρούνται στο Διοικητικό Δικαστήριο Διεθνούς Προστασίας από 18.6.2019, με τις αναγκαίες τροποποιήσεις που αναφέρονται στη συνέχεια και κατ΄ ανάλογη εφαρμογή των δικονομικών κανόνων και πρακτικής που ακολουθούνται και εφαρμόζονται στις ενώπιον του Διοικητικού Δικαστηρίου προσφυγές εκτός αν ήθελε άλλως ορίσει το Δικαστήριο.».
6. Ο Κανονισμό 7 του Διαδικαστικού Κανονισμού του Ανωτάτου Συνταγματικού Δικαστηρίου 1962 προβλέπει τα εξής:
«Έκαστος διάδικος δέον δια των εγγράφων προτάσεων αυτού να εκθέτη τα νομικά σημεία επί των οποίων στηρίζεται και, αιτιολογών συγχρόνως ταύτα πλήρως. Διάδικος εμφανιζόμενος άνευ συνηγόρου δεν υποχρέουται εις συμμόρφωσιν προς τον κανονισμό αυτόν».
7. Το άρθρο 11 των περί της Ίδρυσης και Λειτουργίας Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Νόμων του 2018 και 2020 (Ο περί της Ίδρυσης και Λειτουργίας Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Νόμος) καθορίζει τη δικαιοδοσία του παρόντος Δικαστηρίου.
8. Το άρθρο 3 του περί Προσφύγων Νόμου ορίζει τα ακόλουθα:
«Πρόσφυγας
3.-(1) Ως πρόσφυγας αναγνωρίζεται το πρόσωπο που, λόγω βάσιμου φόβου καταδίωξης του για λόγους φυλετικούς, θρησκευτικούς, ιθαγένειας ή ιδιότητας μέλους συγκεκριμένου κοινωνικού συνόλου ή πολιτικών αντιλήψεων, είναι εκτός της χώρας της ιθαγενείας του και δεν είναι σε θέση, ή, λόγω του φόβου αυτού, δεν είναι πρόθυμο, να χρησιμοποιήσει την προστασία της χώρας αυτής, ή πρόσωπο, που δεν έχει ιθαγένεια, το οποίο, ενώ είναι εκτός της χώρας της προηγούμενης συνήθους διαμονής του ως αποτέλεσμα αυτών των καταστάσεων, δεν είναι σε θέση ή, λόγω του φόβου αυτού, δεν είναι πρόθυμο να επιστρέψει σ’ αυτή και στο οποίο δεν έχει εφαρμογή το άρθρο 5…».
9. Το άρθρο 19 του περί Προσφύγων Νόμου προβλέπει τα εξής:
«Αναγνώριση καθεστώτος συμπληρωματικής προστασίας
19.-(1) Ο Προϊστάμενος, με απόφασή του αναγνωρίζει καθεστώς συμπληρωματικής προστασίας, σε οποιοδήποτε αιτητή, ο οποίος δεν αναγνωρίζεται ως πρόσφυγας ή σε οποιοδήποτε αιτητή του οποίου η αίτηση σαφώς δεν βασίζεται σε οποιουσδήποτε από τους λόγους του εδαφίου (1) του άρθρου 3, αλλά σε σχέση με τον οποίο υπάρχουν ουσιώδεις λόγοι να πιστεύεται ότι, εάν επιστρέψει στη χώρα ιθαγένειάς του, θα αντιμετωπίσει πραγματικό κίνδυνο να υποστεί σοβαρή βλάβη και δεν είναι σε θέση ή, λόγω του κινδύνου αυτού, δεν είναι πρόθυμος, να θέσει τον εαυτό του υπό την προστασία της χώρας αυτής.
(2) Για τους σκοπούς του παρόντος Νόμου, “σοβαρή βλάβη” ή “σοβαρή και αδικαιολόγητη βλάβη” σημαίνει-
(α) θανατική ποινή ή εκτέλεση, ή
(β) βασανιστήρια ή απάνθρωπη ή εξευτελιστική μεταχείριση ή τιμωρία του αιτητή στη χώρα καταγωγής του, ή
(γ) σοβαρή και προσωπική απειλή κατά της ζωής ή της σωματικής ακεραιότητας αμάχου, λόγω αδιάκριτης άσκησης βίας σε καταστάσεις διεθνούς ή εσωτερικής ένοπλης σύρραξης...».
Κατάληξη
10. Εκ προοιμίου, παρατηρώ ότι κανένας από τους λόγους ακύρωσης που προβάλλει ο Αιτητής δεν αιτιολογείται ή εξειδικεύεται όπως επιβάλλει ο Κανονισμός 7 του Διαδικαστικού Κανονισμού του Ανωτάτου Συνταγματικού Δικαστηρίου 1962. Η έννοια του Κανονισμού 7 είναι η οριοθέτηση με λεπτομέρεια, (αυτή είναι η έννοια της λέξης «πλήρως»), ούτως ώστε τα επίδικα θέματα να περιορίζονται στα απολύτως αναγκαία, με τους διαδίκους να γνωρίζουν με ακρίβεια το λόγο που προωθείται ο εκάστοτε λόγος ακύρωσης, αλλά και το Δικαστήριο να ασχολείται μόνο με συγκεκριμένα ζητήματα και όχι με γενικές και αόριστες τοποθετήσεις [Βλ. Α.Ε. Αρ. 156/2012, Mustafa Haghilo v. Γενικού Διευθυντή Υπουργείου Εσωτερικών, ημερ. 27/2/2018, Α.Ε. Αρ. 95/2012, Χριστοδουλίδης ν. Πανεπιστημίου Κύπρου, ημερ. 6.7.2018]. Αυτά ισχύουν κατά μείζονα λόγο όταν ο αιτητής εκπροσωπείται δια συνηγόρου.
11. Η παράθεση απλώς των νομικών διατάξεων και παραπομπή σε συναφή με το λόγο ακύρωσης νομολογία χωρίς ειδική αναφορά στην πλημέλλεια της επίδικης απόφασης αποτελεί μια τέτοια περίπτωση αόριστης προβολής των λόγων ακύρωσης. Το γεγονός ότι το παρόν Δικαστήριο είναι δικαστήριο που εξετάζει όχι μόνο τη νομιμότητα αλλά και την ορθότητα των διοικητικών πράξεων, οι οποίες απαριθμούνται στο εδάφιο (4) του άρθρου 11 του περί της Ίδρυσης και Λειτουργίας Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Νόμου, δεν αναιρεί την πιο πάνω υποχρέωση του αιτητή.
12. Η περίμετρος των ζητημάτων που έχει δικαιοδοσία να εξετάσει το παρόν Δικαστήριο καθορίζονται και σε αυτή την περίπτωση καταρχήν από τα δικόγραφα των διαδίκων. Μόνη εξαίρεση αποτελούν οι λόγοι ακύρωσης που άπτονται ζητημάτων δημοσίας τάξεως τα οποία δύναται το δικαστήριο να εξετάσει και αυτεπαγγέλτως κάτω και πάλι κάτω από συγκεκριμένες προϋποθέσεις. [Βλ. «Εγχειρίδιο Διοικητικού Δικαίου», Επαμεινώνδας Π. Σπηλιωτόπουλος, 14ης Έκδοση, Νομική Βιβλιοθήκη, σ. 260 και «Εισηγήσεις Διοικητικού Δικονομικού Δικαίου, Χαράλαμπος Χρυσανθάκης, 2η Έκδοση, Νομική Βιβιολθήκη, σ. 247»]
13. Η αναγκαιότητα έγερσης των λόγων ακύρωσης με ευκρίνεια και λεπτομέρεια είναι θεμελιώδους σημασίας διαφορετικά το Δικαστήριο δεν νομιμοποιείται να τα εξετάσει αυτεπαγγέλτως, έστω και εάν έχουν εγερθεί με την αγόρευση. [Βλ. Δημοκρατία ν. Shalaeva (2010) 3 Α.Α.Δ. 598, Δημοκρατία ν. Κουκκουρή (1993) 3 Α.Α.Δ. 598, Δημοκρατία ν. Σπύρου (2007) 3 Α.Α.Δ. 533 και Χατζηχάννας ν. Δημοκρατίας (Αρ. 2) (2009) 3 Α.Α.Δ. 655].
14. Σημειώνεται ότι εν προκειμένω, οι λόγοι ακύρωσης εγείρονται κατά τρόπο γενικό τόσο στο πλαίσιο του εισαγωγικού δικογράφου της διαδικασίας όσο και στο πλαίσιο της Γραπτής Αγόρευσης του Αιτητή.
15. Υπό το φως της πιο πάνω, όλοι οι εγειρόμενοι λόγοι ακύρωσης απορρίπτοντα ως απαράδεκτοι. Αλυσιτελείς και εξαυτού απαράδεκτοι είναι οι εγειρόμενοι λόγοι ακυρότητας και εξαιτίας της γενικότητας με την οποία αυτοί εγείρονται (Βλ. Απόφαση στην Υπόθεση Αρ. 1639/2005, Μd Moin Uddin ν. Κυπριακής Δημοκρατίας, μέσω Αναθεωρητικής Αρχής Προσφύγων, ημερ. 27.4.2007).
16. Ανεξαρτήτως της πιο πάνω διαπίστωσης, επισημαίνεται ότι ο Αιτητής στο πλαίσιο της Γραπτής του Αγόρευσης εγείρει λακονικά και ατεκμηρίωτα τον ισχυρισμό ότι κινδυνεύει στη χώρα καταγωγής του η ζωή του, χωρίς να αναφαίρει οτιδήποτε περαιτέρω.
17. Σημειώνεται στο σημείο αυτό ότι οι ισχυρισμοί αυτοί έρχονται σε αντίθεση με τους αμιγώς οικονομικούς λόγους που προέβαλε ο Αιτητής ως λόγους αποχώρησης από τη χώρα καταγωγής του. Συγκεκριμένα, ο Αιτητής κατά την εξέταση της αίτησής του για άσυλο από την Υπηρεσία Ασύλου και ειδικότερα, κατά το στάδιο της συνέντευξής του εξηγεί ότι εγκατέλειψε τη χώρα του για να εργαστεί, να στηρίξει την οικογένειά του και να αποπληρώσει ένα δάνειο. Εξ αυτού του λόγου, ορθώς και αιτιολογημένως οι Καθ’ ων η αίτηση προχώρησαν στην απόρριψη της αίτησης του αιτητή για άσυλο, διαπιστώνοντας ότι πρόκειται περί οικονομικού μετανάστη.
18. Είναι δε καλά γνωστή η διάκριση μεταξύ πρόσφυγα και οικονομικού μετανάστη, όπου στην περίπτωση του τελευταίου δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις υπαγωγής του στο καθεστώς διεθνούς προστασίας καθώς τα κίνητρα εγκατάλειψης της χώρας καταγωγής του είναι οικονομικά. (Βλ. Εγχειρίδιο Ύπατης Αρμοστείας για τις Διαδικασίες και τα Κριτήρια Καθορισμού του Καθεστώτος του Πρόσφυγα, παρ.62)
19. Οι πιο πάνω καινοφανείς ισχυρισμοί περί κινδύνου ζωής του Αιτητή, οι οποίοι χρονικά θα μπορούσαν να προβληθούν κατά το στάδιο εξέτασης της αίτησης για διεθνή προστασία από την Υπηρεσία Ασύλου και ιδίως κατά το στάδιο της συνέντευξης, όπου ελεύθερα ο Αιτητής μπορεί να διατυπώσει και να τεκμηριώσει τις θέσεις του.
Παραμένουν δε γενικοί και ατεκμηρίωτοι. Ορθώς ομιλούντες, τα όσα αναφέρονται συναφώς στην αγόρευση του δικηγόρου του Αιτητή δεν μπορούν να ληφθούν υπόψη, εφόσον παγίως αναγνωρίζεται ότι οι αγορεύσεις δεν αποτελούν μέσο για τη θεμελίωση γεγονότων [Βλ. Δημοκρατία ν. Κουκκουρή (1993) 3 Α.Α.Δ. 598, Ελισσαίου ν.
Αρχής Ηλεκτρισμού Κύπρου (2004) 3 Α.Α.Δ. 412 και Κωνσταντίνου ν. Δημοκρατίας (2009) 3 Α.Α.Δ. 384]. Συνεπώς, δεν θα προχωρήσω να εξετάσω την αξιοπιστία τους ούτε θα αξιολογήσω τους πραγματικούς ισχυρισμούς που προβλήθηκαν με αυτό τον τρόπο, καθώς η γραπτή αγόρευση δεν αποτελεί μέσο προσαγωγής μαρτυρίας ή διεύρυνσης των επίδικων θεμάτων [Βλ.
Μισιρλής ν. Δημοκρατίας (Αρ. 1) (1995) 3 Α.Α.Δ. 379, Κοινότης Αυσού κ.α. ν. Κυπριακής Δημοκρατίας (1998) 3 Α.Α.Δ.537]. Η αγόρευση σε υποθέσεις διοικητικού δικαίου δεν είναι μέσο για θεμελίωση πραγματικών δεδομένων και περαιτέρω, δεν είναι επιτρεπτή η προσαγωγή μαρτυρίας χωρίς την άδεια του Δικαστηρίου [Βλ. Μαρία Βασιλείου Φωτιάδου ν.
Δημοκρατίας, υποθ. αρ. 1254/02, ημερ. 15.11.2004, Δημοκρατία ν. Kassinos Constructions (1990) 3 Α.Α.Δ. 3835, Θαλασσινός ν. Δημοκρατίας, Α.Ε. 3420, ημερ. 29.9.2003, (2003) 3 ΑΑΔ 507]. Σε κάθε περίπτωση, οι εν λόγω ισχυρισμοί από μόνοι τους δεν θα επαρκούσαν για την υπαγωγή του αιτητή στο καθεστώς διεθνούς προστασίας.
20. Ανεξαρτήτως της διαπίστωσής μου περί απαραδέκτου, έχοντας ενώπιόν μου το διοικητικό φάκελο της υπόθεσης καθώς και την ίδια την επίδικη απόφαση δεν διαπιστώνω να υφίσταται οποιαδήποτε πλημμέλεια σε σχέση με αυτήν. Αντίθετα, διαπιστώνω ότι η εκτίμηση των πραγματικών περιστατικών σε συνάρτηση με τις οικείες διατάξεις δεν παρουσιάζει οποιαδήποτε πλημμέλεια. Επιπλέον, η απόφαση είναι προϊόν δέουσας έρευνας, δεόντως αιτιολογημένη και εξ αυτών των λόγων η επίδικη απόφαση είναι ορθή.
21. Ειδικότερα, κρίνω ότι ορθώς η αρμόδια αρχή κατέληξε ότι δεν δικαιολογείται η υπαγωγή του Αιτητή στο καθεστώς του πρόσφυγα καθώς δεν τεκμηριώθηκε η συνδρομή βάσιμου φόβου δίωξης για τους λόγους που εξαντλητικά αναφέρονται στο άρθρο 3 του περί Προσφύγων Νόμου. Ούτε επίσης τεκμηριώνεται υπαγωγή του στο καθεστώς συμπληρωματικής προστασίας (άρθρο 19 του περί Προσφύγων Νόμου), καθώς ο Αιτητής δεν επικαλείται αλλά και από τα ενώπιόν μου στοιχεία δεν προκύπτει ότι εάν επιστρέψει στη χώρα ιθαγένειάς του, θα αντιμετωπίσει πραγματικό κίνδυνο να υποστεί σοβαρή βλάβη.
Ως εκ τούτου, η παρούσα προσφυγή απορρίπτεται ως απαράδεκτη και η προσβαλλόμενη απόφαση επικυρώνεται, με €1000 έξοδα εναντίον του Αιτητή και υπέρ των Καθ’ ων η αίτηση.
Κ.Κ. Κλεάνθους, Δ.Δ.Δ.Δ.Π
cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο