Administrative court allows taxpayer to annul tax assessment due to unconstitutional appointment of tax officer violating separation of powers.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Administrative Court of Cyprus allowed the taxpayer's appeal to annul a tax assessment issued by the Tax Officer. The plaintiff argued that the Tax Officer's appointment was unconstitutional because the Finance Committee of the House of Representatives had to approve the appointment, effectively transferring executive power to the legislature. The court agreed, ruling that such a requirement violated the constitutional principle of separation of powers and Article 61 of the Constitution, thereby invalidating the officer's authority to issue the tax notice.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArticles 4(1)(a) of the Tax Department Law 2014; Article 61 of the Constitution: The requirement for legislative approval of an executive officer's appointment violates the separation of powers and renders the officer's actions unconstitutional.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
ΑΝΑΦΟΡΕΣ:
Κυπριακή νομολογία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:
CLEANTHIS GEORGHIADES ν. THE REPUBLIC OF CYPRUS THROUGH 1. THE PUBLIC SERVICE 2. THE COUNCIL OF MINISTERS (1966) 3 CLR 252
PRES. OF REPUBLIC ν. HOUSE OF R/NTATIVES (1985) 3 CLR 2165
ΡΙΚ ν. Καραγιώργη & άλλων (1991) 3 ΑΑΔ 159
Δημοκρατία ν. Βουλής Αντιπροσώπων (Αρ.3) (1992) 3 ΑΑΔ 458
Μιχαήλ Θεοδοσίου Λτδ ν. Δήμου Λ/σού (1993) 3 ΑΑΔ 25
Kυπριακή Δημοκρατία μέσω Eπιτροπής Δημόσιας Yπηρεσίας και άλλοι ν. Eλευθερίας Γιάλλουρου και άλλης. (1995) 3 ΑΑΔ 363
Mενελάου Aθανάσιος και Άλλοι ν. Kυπριακής Δημοκρατίας μέσω Yπουργικού Συμβουλίου και Άλλου (1996) 3 ΑΑΔ 370
Ηλία Άννα και Άλλοι ν. Κυπριακής Δημοκρατίας (1999) 3 ΑΑΔ 884
Πρόεδρος της Δημοκρατίας ν. Bουλής των Aντιπροσώπων (Aρ. 1) (2000) 3 ΑΑΔ 157
Πρόεδρος της Δημοκρατίας ν. Βουλής των Αντιπροσώπων (Αρ. 1) (2001) 3 ΑΑΔ 83
Κωνσταντινίδης ν. Δημοκρατίας (1995) 4 ΑΑΔ 1634
Κυπριακή νομοθεσία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:
Ν. 70(I)/2014 - Ο περί Τμήματος Φορολογίας Νόμος του 2014
ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΠΟΦΑΣΗΣ:
ECLI:CY:DD:2018:76
ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ
Υπόθεση αρ. 67/2015
16 Φεβρουαρίου 2018
[Ε. ΓΑΒΡΙΗΛ, Δ.Δ.Δ.]
ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ 146 ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ
Μεταξύ:
ΕΡΓΟΛΗΠΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΚΩΣΤΑΚΗΣ & ΣΕΡΓΗΣ ΛΙΜΙΤΕΔ
Αιτήτρια,
-ΚΑΙ-
ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, ΜΕΣΩ
1. ΕΦΟΡΟΥ ΦΟΡΟΛΟΓΙΑΣ
2. ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ
Καθ’ ων η αίτηση.
……………………………
Ζαχαρίας Ζαχαρίου, για Τσίτσιος & Συνεργάτες Δ.Ε.Π.Ε., για την αιτήτρια.
Έλενα Συμεωνίδου (κα), Δικηγόρος της Δημοκρατίας Α΄, για το Γενικό Εισαγγελέα της Δημοκρατίας, για τους καθ’ ων η αίτηση.
ΑΠΟΦΑΣΗ
Ε. ΓΑΒΡΙΗΛ, Δ.Δ.Δ.: Στις 12.8.2013 οι καθ’ ων η αίτηση εξέδωσαν προς την αιτήτρια ειδοποίηση επιβολής φορολογίας ακίνητης ιδιοκτησίας για το φορολογικό έτος 2013. Η αιτήτρια, μέσω των λογιστών της, υπέβαλε εμπροθέσμως ένσταση για την επιβληθείσα φορολογία. Η υποβληθείσα ένσταση εξετάστηκε από τους καθ’ ων η αίτηση και απορρίφθηκε με απόφαση ημερομηνίας 14.11.2014, η νομιμότητα της οποίας αμφισβητείται με την παρούσα προσφυγή.
Στις 11.4.2017 εκδόθηκε εκ συμφώνου διάταγμα τροποποίησης των νομικών σημείων της αίτησης ακυρώσεως με την προσθήκη της ακόλουθης παραγράφου:
«14. Η προσβαλλόμενη απόφαση είναι εξ’ υπαρχής άκυρη και άνευ νομικού αποτελέσματος και/ή πάσχει λόγω ακυρότητας και/ή μη νομιμότητας και/ή αντισυνταγματικότητας του διορισμού του οργάνου που εξέδωσε την προσβαλλόμενη απόφαση ήτοι του Εφόρου Φορολογίας και/ή διότι ο διορισμός του οργάνου που εξέδωσε την προσβαλλόμενη απόφαση έγινε κατά παράβαση της συνταγματικής αρχής της διάκρισης των εξουσιών και του Άρθρου 61 του Συντάγματος.»
Μετά την καταχώρηση της τροποποιημένης αίτησης ακυρώσεως, ο ευπαίδευτος συνήγορος της αιτήτριας, καταχώρησε συμπληρωματική γραπτή αγόρευση, στην οποία ανέπτυξε τον ισχυρισμό ότι οι πρόνοιες του άρθρου 4(1)(α) του περί Τμήματος Φορολογίας Νόμου του 2014, Ν. 70(Ι)/2014, είναι αντισυνταγματικές, αφού για το διορισμό του Εφόρου Φορολογίας - ο οποίος και εξέδωσε την προσβαλλόμενη με την προσφυγή απόφαση φορολογίας - από το Υπουργικό Συμβούλιο, απαιτείτο προηγουμένως η εξασφάλιση της γραπτής συγκατάθεσης της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Οικονομικών και Προϋπολογισμού, κατά παράβαση της αρχής της διάκρισης των εξουσιών, η οποία απαγορεύει στη νομοθετική εξουσία να επεμβαίνει στην άσκηση των αρμοδιοτήτων της εκτελεστικής εξουσίας.
Εκ μέρους της ευπαιδεύτου συνηγόρου των καθ΄ων η αίτηση, δηλώθηκε στις 11.12.2017 και 12.2.2018, ότι δεν θα υποστηριχθεί η νομιμότητα της προσβαλλόμενης απόφασης επιβολής φορολογίας, λόγω της αντισυνταγματικότητας του διορισμού του Εφόρου Φορολογίας και συγκεκριμένα του άρθρου 4(1)(α) του περί Τμήματος Φορολογίας Νόμου, Ν. 70(Ι)/2014, αφού το Υπουργικό Συμβούλιο προέβη στο διορισμό του Εφόρου Φορολογίας, έχοντας προηγουμένως εξασφαλίσει τη γραπτή συγκατάθεση της Βουλής των Αντιπροσώπων.
Αναφέρεται εν προκειμένω ότι, το Υπουργικό Συμβούλιο με την απόφαση του υπ’ αριθμό 907, η οποία δημοσιεύθηκε στην Επίσημη Εφημερίδα της Δημοκρατίας ημερομηνίας 21.11.2014, Μέρος Ι, με αριθμό γνωστοποίησης 4419, αποφάσισε το διορισμό του κου Γιαννάκη Λαζάρου στη θέση του Εφόρου Φορολογίας για την περίοδο από τις 11.10.2014 μέχρι τις 20.2.2016.
Είχα πολύ πρόσφατα την ευκαιρία να εξετάσω το ζήτημα της αντισυνταγματικότητας του άρθρου 4(1)(α) του περί Τμήματος Φορολογίας Νόμου του 2014, Ν.70(Ι)/2014, στην Moderna Fashion Ltd ν. Δημοκρατίας, υπόθ. αρ. 397/2016, ημερομηνίας 29.12.2017 και έκρινα για τους λόγους που εκεί εξήγησα, ότι οι πρόνοιες του άρθρου 4(1)(α) του πιο πάνω αναφερόμενου Νόμου, στη βάση των οποίων διορίστηκε ο Έφορος Φορολογίας ο οποίος εξέδωσε την προσβαλλόμενη με την παρούσα προσφυγή απόφαση ημερομηνίας 14.11.2014, αντίκεινται στη συνταγματικά κατοχυρωμένη αρχή της διάκρισης των εξουσιών, που περιορίζει τη λειτουργία της νομοθετικής εξουσίας στο πεδίο των συνταγματικών της αρμοδιοτήτων. Παραθέτω κατωτέρω, το ακόλουθο εκτενές απόσπασμα:
«Πλούσια και σταθερή νομολογία, που αρχίζει από την εγκαθίδρυση της Κυπριακής Δημοκρατίας, πραγματεύεται τη συνταγματική αρχή της διάκρισης των εξουσιών και το πλαίσιο εφαρμογής της, κάτω από το Σύνταγμα (Παπαφιλίππου ν. Δημοκρατίας 1 Α.Α.Σ.Δ. 62, Γεωργιάδης ν. Δημοκρατίας (1966) 3 Α.Α.Δ. 252).
Η αρχή της διάκρισης των λειτουργιών, χωρίς να είναι ρητώς διατυπωμένη στο κείμενο του Συντάγματος, συνάγεται αβίαστα από πολλές επιμέρους διατάξεις του. Ο σταθερός και μόνιμος γνώμονας κρίσης της συνταγματικότητας, είναι το ίδιο το Σύνταγμα, το οποίο με απώτερο λόγο την ισορροπία και συμμετρία στη διακυβέρνηση της χώρας, εδράζεται στη θεσμική και λειτουργική διάκριση των εξουσιών.
Η αρχή της διάκρισης των εξουσιών και το πλαίσιο εφαρμογής της κάτω από το Σύνταγμα, ενασχόλησαν την Ολομέλεια του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην Δημοκρατία ν. Γιάλλουρου κ.ά. (1995) 3 Α.Α.Δ. 363, από την οποία μεταφέρω την ακόλουθη περικοπή:
«Η διάκριση των Εξουσιών αποτελεί το θεμέλιο της λειτουργίας της Κυπριακής πολιτείας. Η κρατική εξουσία κατανέμεται από το Κυπριακό Σύνταγμα σε ξεχωριστούς φορείς εξουσίας. Εξουσία, η οποία δεν κατανέμεται από το Σύνταγμα σε συγκεκριμένο φορέα, ασκείται από τον κλάδο εκείνο της εξουσίας στη σφαίρα αρμοδιότητας του οποίου ανάγεται κατά φυσιολογική συνέπεια (βλ., μεταξύ άλλων, Ρ.Ι.Κ. ν. Καραγιώργη & Άλλων (1991) 3 Α.Α.Δ. 159 και Θεοδοσίου Λίμιτεδ ν. Δήμου Λεμεσού (1993) 3 Α.Α.Δ. 25.»
Στην Πρόεδρος της Δημοκρατίας ν. Βουλής των Αντιπροσώπων (Αρ. 1) (2000) 3 Α.Α.Δ. 157, η Πλήρης Ολομέλεια του Ανωτάτου Δικαστηρίου, εξετάζοντας τη συνταγματικότητα των προνοιών του άρθρου 7 του Νόμου που ρύθμιζε τη σύσταση Επιτροπής για την υλοποίηση των σκοπών του περί της Αναγνώρισης όλων των Αγώνων του Κυπριακού Λαού για Ελευθερία και Δημοκρατία (Τιμητικές Διακρίσεις) Νόμου του 1999, αποφάσισε ότι οι πρόνοιες του υπό αναφορά άρθρου, παραβίαζαν το Άρθρο 61 του Συντάγματος και την αρχή της διάκρισης των εξουσιών, λόγω του ότι απαιτείτο η επικύρωση του διορισμού των μελών της Επιτροπής από τη Βουλή των Αντιπροσώπων.
Με αναφορά σε πάγια νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου (President of Republic v. House of Representatives (1985) 3 Α.Α.Δ. 2165, Δημοκρατία ν. Βουλής των Αντιπροσώπων (Αρ.3) (1992) 3 Α.Α.Δ. 458, Δημοκρατία ν. Γιάλλουρου κ.ά. (1995) 3 Α.Α.Δ. 363, Μενελάου κ.ά. ν. Δημοκρατίας κ.ά. (1996) 3 Α.Α.Δ. 370 και Ηλία κ.ά. ν. Κυπριακής Δημοκρατίας (1999) 3 A.A.Δ. 884) η Ολομέλεια του Ανωτάτου Δικαστηρίου, έκρινε ότι αποκλείεται η ανάμειξη της Βουλής άμεσα ή έμμεσα και κάτω από οποιοδήποτε μανδύα σε διορισμούς στο δημόσιο, λειτουργία η οποία ανάγεται εξ ορισμού στην εκτελεστική εξουσία, αφού το Άρθρο 61 του Συντάγματος περιορίζει την εξουσία της Βουλής στο νομοθετείν.
Στην Πρόεδρος της Δημοκρατίας ν. Βουλής των Αντιπροσώπων (Αρ. 1) (2001) 3Α Α.Α.Δ. 83, η Ολομέλεια του Ανωτάτου Δικαστηρίου εξέτασε τη συνταγματικότητα του άρθρου 5(2) του περί Καθιέρωσης της 15ης Ιουλίου 1974 ως ημέρα Μνήμης και Τιμής των Πεσόντων και Αγωνισθέντων για τη Δημοκρατία Νόμου του 2000, δυνάμει του οποίου ο διορισμός των Μελών της Επιτροπής ανάγετο στο Υπουργικό Συμβούλιο, μετά από προηγούμενη σύμφωνη απόφαση της πλειοψηφίας της Βουλής των Αντιπροσώπων, από κατάλογο προσώπων που υποβαλλόταν από τις οργανώσεις των αντιστασιακών.
Παραθέτω το ακόλουθο απόσπασμα από τη σελ. 88:
«Η διάκριση, η οποία επιχειρείται, στερείται καταφανώς ερείσματος. Η αρχή της διάκρισης των εξουσιών αποκλείει την ανάμειξη της Βουλής στη συγκρότηση διοικητικών οργάνων, υπό οποιαδήποτε μορφή και αν επιχειρείται, όπως έχει επανειλημμένα αποφασιστεί. Και στα δύο νομοθετήματα, που αποτέλεσαν το αντικείμενο σύγκρισης, προβλέπεται η συμμετοχή της Βουλής στο έργο επιλογής των μελών διοικητικής αρχής και, για τους ίδιους λόγους, είναι ανεπίτρεπτη. Μπορεί, μάλιστα, να λεχθεί ότι, στην προκείμενη περίπτωση, αυτοί τούτοι οι διορισμοί τίθενται υπό την αίρεση της Βουλής και, για το λόγο αυτό, η ανάμειξή της στο διοριστικό έργο είναι δραστικότερη, σε σύγκριση με την «επικύρωση» των διορισμών, που ήταν η διάταξη του νόμου η οποία αποκηρύχθηκε ως αντισυνταγματική στην Αναφορά 4/99.
[…]
Το εδάφιο (2) του Άρθρου 5 του Νόμου, κατά τρόπο άμεσο και αποφασιστικό, παρέχει λόγο και έρεισμα ανάμειξης της Βουλής στο διοριστικό έργο αξιωματούχων διοικητικής αρχής. Κατά συνέπεια, είναι αντισυνταγματικό. Οι διατάξεις του Άρθρου 5(2) διαχωρίζονται από τον υπόλοιπο Νόμο, εφόσον, με τη διαγραφή τους, «δεν πλήττεται ο πυρήνας του νόμου και δεν αλλοιώνονται οι σκοποί του.» - (βλ. απόφαση στην Αναφορά 4/99, (ανωτέρω)).»
Στην Κωνσταντινίδης ν. Δημοκρατίας (1995) 4Γ Α.Α.Δ. 1634, ο αείμνηστος Δικαστής του Ανωτάτου Δικαστηρίου, Νικήτας Δ., ανέφερε τα ακόλουθα:
«Δε θα ήταν υπερβολή να λεχθεί ότι η παρατήρηση του καθηγητή Α. Θ. Τσάτσου "Συνταγματικό Δίκαιο" Τόμος Β, σελ. 130, "η θεμελιώδης αυτή αρχή αποτελεί την κατ’ εξοχήν οργανωτική βάση του πολιτεύματος", θα μπορούσε με πιστότητα να χαρακτηρίσει και τη δική μας κατάσταση και προσέγγιση.
Η αρχή αυτή που έχει τις ρίζες της στον Αριστοτέλη (έστι δε τρία μόρια των πολιτειών πασών ... ... το βουλευόμενον περί των κοινών ... ... ... ... το περί τας αρχάς ... ... το δικάζον) αναπτύχθηκε κατά την περίοδο του Διαφωτισμού από τον Montesquieu και αποτέλεσε την πυξίδα των δημοκρατικών συνταγμάτων. Την πορεία και το ουσιαστικό περιεχόμενο του δόγματος (όπως κάποτε αποκαλείται) θέτει σύντομα άλλα διεισδυτικά ο καθηγητής Α. Μάνεσης "Συνταγματική Θεωρία και Πράξη" σελ. 546 και 547:
"Ένα άλλο στοιχείο του φιλελεύθερου πολιτεύματος είναι η οργανική διάκριση των εξουσιών. Δεν πρόκειται για το θέμα που ξεκινάει από τον Αριστοτέλη, αν δηλαδή υπάρχουν τρεις ουσιαστικά διαφορετικές λειτουργίες της κρατικής εξουσίας - η ‘πολιτική Τριάδα’: νομοθετική, εκτελεστική και δικαστική -, αλλά για την κατανομή της άσκησής της σε διαφορετικά κρατικά όργανα, ώστε να αποτρέπεται η κατάχρηση της εξουσίας. Η ρήση του Montesquieu ‘κάθε άνθρωπος που ασκεί εξουσία τείνει να την καταχραστεί· προχωρεί ώσπου να συναντήσει φραγμούς’· γι’ αυτό πρέπει ‘τα πράγματα να είναι διευθετημένα έτσι ώστε η εξουσία να αναχαιτίζει την εξουσία’ (il faut que le pouvoir arrete le pouvoir) υλοποιήθηκε στην αποκληθείσα ‘οργανική’ διάκριση των εξουσιών: άλλοι να νομοθετούν, άλλοι να κυβερνούν και διοικούν, άλλοι να δικάζουν."
Εν προκειμένω, επίδικες είναι οι διατάξεις του άρθρου 4(1)(α) του περί Τμήματος Φορολογίας Νόμου του 2014, Ν. 70(Ι)/2014(στο εξής ο «Νόμος»), στις οποίες ορίζονται τα ακόλουθα:
«4.-(1)(α) Το Υπουργικό Συμβούλιο, με αιτιολογημένη απόφασή του, διορίζει, αφού προηγουμένως εξασφαλιστεί η γραπτή συγκατάθεση της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Οικονομικών και Προϋπολογισμού, ως Έφορο Φορολογίας, πρόσωπο το οποίο –
(i) προτείνεται από τον Υπουργό Οικονομικών· και
(ii) δεν υπερβαίνει την ηλικία των 65 ετών κατά την ημερομηνία διορισμού του· και
(iii) είναι κρατικός υπάλληλος ή μη, υψηλού επαγγελματικού και ηθικού επιπέδου και εγνωσμένης μόρφωσης και πείρας σε φορολογικά θέματα και στην περί φορολογίας νομοθεσία της Δημοκρατίας ή άλλων χωρών.»
Στην Επίσημη Εφημερίδα της Δημοκρατίας ημερομηνίας 21.11.2014, Μέρος Ι και αριθμό Γνωστοποίησης 4419, δημοσιεύθηκε η απόφαση του Υπουργικού Συμβουλίου υπ’ αριθμό 907, εν σχέση με το διορισμό του Εφόρου Φορολογίας.
Παραθέτω το ακόλουθο απόσπασμα:
«Το Συμβούλιο:
(α) Ενημερώθηκε για τη γραπτή συγκατάθεση της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Οικονομικών και Προϋπολογισμού για το διορισμό του κ. Γιαννάκη Λαζάρου, Εισαγγελέα της Δημοκρατίας στη θέση του Εφόρου Φορολογίας.
(β) Ασκώντας τις εξουσίες που παρέχονται σ’ αυτό από τα άρθρα 4 και 5 των περί Τμήματος Φορολογίας Νόμων του 2014, αποφάσισε να διορίσει τον κ. Γιαννάκη Λαζάρου στην θέση του Εφόρου Φορολογίας, αφού προηγουμένως έλαβε υπόψη τα προσόντα, την πείρα και την κατάρτισή του και ικανοποιήθηκε ότι πληρεί τις πρόνοιες και προϋποθέσεις των άρθρων 4 και 5 των πιο πάνω Νόμων. Ο κ. Λαζάρου διορίζεται για περίοδο από τις 11.10.2014 μέχρι τις 20.2.2016. […]».
Η προσβαλλόμενη με την παρούσα προσφυγή βεβαίωση φορολογίας ημερομηνίας 15.1.2016 εκδόθηκε κατά την περίοδο που διατελούσε ως Έφορος Φορολογίας, ο κος Γιαννάκης Λαζάρου.
Προκύπτει από τα ανωτέρω, ευκρινώς ορατά, ότι η όποια εξουσία και/ή αρμοδιότητα του Υπουργικού Συμβουλίου, όπως αυτή του έχει προσδοθεί από τις πρόνοιες του άρθρου 4(1)(α) του σχετικού Νόμου, για το διορισμό του Εφόρου Φορολογίας, τελούσε υπό την αίρεση της εξασφάλισης της προηγούμενης γραπτής συγκατάθεσης της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Οικονομικών και Προϋπολογισμού.
Οι πρόνοιες του άρθρου 4(1)(α) του Νόμου, ενώ προσδιορίζουν την εξουσία του Υπουργικού Συμβουλίου για το διορισμό του Εφόρου Φορολογίας, εντούτοις, περιορίζουν την εξουσία αυτή, εναποθέτοντάς την ουσιαστικά στο νομοθετικό σώμα, ήτοι στη Βουλή των Αντιπροσώπων.
Προκύπτει συναφώς ότι, η εξουσία του διορισμού του Εφόρου Φορολογίας, ανατίθεται εκ του Νόμου στο Υπουργικό Συμβούλιο, το οποίο ασκεί εκτελεστική εξουσία, εμπλέκοντας κατά αποφασιστικό μάλιστα ρόλο και το νομοθετικό σώμα στην εξουσία αυτή.
Βάσει του πνεύματος που αναβλύζει από την εκτεθείσα νομολογία, προκύπτει ότι η ανάληψη της εξουσίας αυτής από τη νομοθετική εξουσία, παραβιάζει τη συνταγματική αρχή της διάκρισης των εξουσιών, στην οποία θεμελιώνεται το Σύνταγμα της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Η υπαγωγή του διορισμού του Εφόρου Φορολογίας στην προηγούμενη έγκριση του νομοθετικού σώματος, αντίκεται στο Άρθρο 61 του Συντάγματος που περιορίζει την αρμοδιότητα της Βουλής στο νομοθετείν και στην αρχή της διάκρισης των εξουσιών που αποκλείει την ανάμειξη της Βουλής στο διοριστικό έργο, το οποίο εμπίπτει στην αρμοδιότητα της εκτελεστικής εξουσίας.
Καταλήγω συναφώς, ότι οι πρόνοιες του άρθρου 4(1)(α) του Νόμου, αντίκεινται στη συνταγματικά κατοχυρωμένη αρχή της διάκρισης των εξουσιών, που περιορίζει τη λειτουργία της νομοθετικής εξουσίας στο πεδίο των συνταγματικών της αρμοδιοτήτων. Ο διορισμός του Εφόρου Φορολογίας, ο οποίος εξέδωσε την προσβαλλόμενη με την παρούσα προσφυγή βεβαίωση φορολογίας ημερομηνίας 15.1.2016, είναι αντισυνταγματικός, ως αντιβαίνων στην ίδια αρχή.».
Υιοθετώ πλήρως το σκεπτικό μου και δεν χρειάζεται να προσθέσω οτιδήποτε άλλο.
Συνακόλουθα, η προσφυγή επιτυγχάνει. Η προσβαλλόμενη απόφαση ακυρώνεται στην ολότητά της, στη βάση του Άρθρου 146(4)(β) του Συντάγματος. Επιδικάζονται υπέρ της αιτήτριας και εναντίον των καθ’ ων η αίτηση €900 πλέον Φ.Π.Α.
Ε. ΓΑΒΡΙΗΛ, Δ.Δ.Δ.
cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο