Legislator Giurisprudenza & Legislazione
Υπόθεση Αρ. 1013/2015 ECLI:CY:DD:2018:83 Generato dall'IA

Administrative Court annuls promotion decision due to flawed merit assessment and lack of comparative conclusion.

Numero d'incarto Υπόθεση Αρ. 1013/2015
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Cipro (CY)
Data della decisione
Esito del giudizio Accolto (Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Administrative Court annulled the promotion decision regarding the position of Senior Industrial Applications Officer. The applicant argued that the decision failed to properly evaluate her qualifications and provided no clear comparative conclusion between her and the successful candidate. The court agreed, ruling that the decision was invalid because it lacked a specific assessment of the applicant's merits and failed to determine if the successful candidate actually surpassed her in value or experience.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Articles 146 of the Constitution; Administrative decisions appointing or promoting civil servants must contain a clear, reasoned comparative assessment of the candidates' qualifications and merits, and cannot be annulled if they fail to establish a definitive conclusion on who exceeds the other in the relevant criteria.

Parole chiave

Generato dall'IA
administrative promotion civil servant selection merit assessment comparative evaluation constitutional right qualified candidate annulment of decision licenziamento per motivi economici

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Article 146 of the Constitution

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
Demokratia v. Pantazis (1991) 3 AAΔ 47
Spyros Epaminondas v. Cyprus Broadcasting Corporation (1998) 3 AAΔ 376
Panikos Poulos and Others v. Maria Chatzistefanou and Others (2001) 3 AAΔ 374
Christos Iosefides and Another v. Andreas Daverona and Others (2002) 3 AAΔ 147
Yannis Papadopoulos v. Christos Iosefides and Another (2002) 3 AAΔ 601
Ioannis Moditis v. Cyprus (2002) 3 AAΔ 695
Evagoras Nikolaidis v. Cyprus and Another (2005) 3 AAΔ 325
Antonis Vasileiadis and Others v. Maris Kleridou-Tsiappa and Others (2005) 3 AAΔ 403
Penos Naziris v. Cyprus Broadcasting Corporation (2007) 3 AAΔ 38
Giannoula Katseli v. Cyprus (2007) 3 AAΔ 585
Cyprus and Another v. Toulas Koloumou (2010) 3 AAΔ 293
Ellie Tryfonos and Another v. Cyprus (2010) 3 AAΔ 377
Port Authority of Cyprus v. Elena Makridou (2011) 3 AAΔ 51
Elegko Frangoulidou v. Christodoulos Giannoulas Koratzis and Others (2011) 3 AAΔ 85
K. Kallis Estates Ltd v. Cyprus (2011) 3 AAΔ 724
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

ΑΝΑΦΟΡΕΣ:

Κυπριακή νομολογία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:

Δημοκρατία ν. Πανταζή (1991) 3 ΑΑΔ 47

Eπαμεινώνδας Σπύρος ν. Pαδιοφωνικού Iδρύματος Kύπρου και Άλλου (1998) 3 ΑΑΔ 376

Πούρος Πανίκος και Άλλοι ν. Άννας Μαρίας Χατζηστεφάνου και Άλλων (2001) 3 ΑΑΔ 374

Ιωσηφίδης Χρίστος και Άλλη ν. Aνδρέα Δαβερώνα και Άλλων (2002) 3 ΑΑΔ 147

Παπαδόπουλος Γιάννος ν. Χρίστου Ιωσηφίδη και Άλλης (2002) 3 ΑΑΔ 601

Moδίτης Ιωάννης ν. Kυπριακής Δημοκρατίας (2002) 3 ΑΑΔ 695

Νικολαΐδης Ευαγόρας ν. Κυπριακής Δημοκρατίας και Άλλου (2005) 3 ΑΑΔ 325

Βασιλειάδης Αντώνης και Άλλες ν. Mάρως Κληρίδου - Τσιάππακαι Άλλων (2005) 3 ΑΑΔ 403

Nαζίρης Pένος ν. Pαδιοφωνικού Iδρύματος Kύπρου (2007) 3 ΑΑΔ 38

Κατσελλή Γιαννούλα ν. Κυπριακής Δημοκρατίας (2007) 3 ΑΑΔ 585

Κυπριακή Δημοκρατία και Άλλη ν. Τούλας Κούλουμου (2010) 3 ΑΑΔ 293

Τρύφωνος Έλλη και Άλλος ν. Κυπριακής Δημοκρατίας (2010) 3 ΑΑΔ 377

Αρχή Λιμένων Κύπρου ν. Έλενας Μακρίδου (2011) 3 ΑΑΔ 51

Φραγκουλίδου Ελέγκω ν. Γιαννούλας Κορατζίτου Χριστοδούλου και Άλλων (2011) 3 ΑΑΔ 85

K. Kallis Estates Ltd ν. Κυπριακής Δημοκρατίας (2011) 3 ΑΑΔ 724

Ιγνατίου κ.ά. ν. Δημοκρατίας (1996) 4 ΑΑΔ 620

ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΠΟΦΑΣΗΣ:

ECLI:CY:DD:2018:83

ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (Υπόθεση Αρ. 1013/2015)

23 Φεβρουαρίου 2018

[Γ. ΣΕΡΑΦΕΙΜ, ΔΔΔ.]

ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΑ ΑΡΘΡΟ 146 ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ

ΝΙΚΗ ΠΥΘΑΡΑ-ΠΑΠΑΛΛΗ Αιτήτριας,

-ΚΑΙ-

ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, ΜΕΣΩ

ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΥΠΗΡΕΣΙΑΣ

Καθ’ ης η αίτηση.

______________­_

Α. Ευσταθίου (κα), για ΕΥΣΤΑΘΙΟΣ Κ. ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ ΔΕΠΕ, δικηγόροι για την αιτήτρια.

Ε. Παπαγεωργίου (κα), Δικηγόρος της Δημοκρατίας, για Γενικό Εισαγγελέα της Δημοκρατίας, δικηγόρος για την καθ’ ης η αίτηση.

_____________­__

ΑΠΟΦΑΣΗ

Γ. ΣΕΡΑΦΕΙΜ, ΔΔΔ: Με την θεραπεία Α στην άνω προσφυγή η άνω αιτήτρια αιτείται ως ακολούθως:

«Α. Δήλωση και/ή διαταγή του Σεβαστού Δικαστηρίου ότι η πράξη και/ή απόφαση των καθ’ ων η αίτηση η οποία δημοσιεύθηκε στην Επίσημη Εφημερίδα της Κυπριακής Δημοκρατίας ημερομηνίας 6.6.2015 και με την οποία οι καθ’ ων η αίτηση προήγαγαν στη μόνιμη θέση Ανώτερου Λειτουργού Βιομηχανικών Εφαρμογών, Υπηρεσίες Εμπορίου και Βιομηχανίας (τώρα υπαγόμενη στο Υπουργείο Ενέργειας, Εμπορίου, Βιομηχανίας και Τουρισμού) από την 1.8.2011 το ενδιαφερόμενο μέρος Κωνσταντίνο Ξήχειλο κατόπιν επανεξέτασης συνεπεία ακυρωτικής απόφασης, αντί και/ή στη θέση της αιτήτριας είναι άκυρη και/ή παράνομη και/ή στερημένη οποιουδήποτε αποτελέσματος. »

Τα ουσιώδη γεγονότα της παρούσας υπόθεσης έχουν ως ακολούθως:

Με απόφαση του ημερομηνίας 10.2.2015 στην προσφυγή της άνω αιτήτριας με αριθμό 1334/2011 και τίτλο ΝΙΚΗ ΠΥΘΑΡΑ-ΠΑΠΑΛΛΗ ΚΑΙ ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, ΜΕΣΩ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗΣ ΥΠΗΡΕΣΙΑΣ, το Ανώτατο Δικαστήριο αποφάσισε την ακύρωση της απόφασης της καθ’ ης η αίτηση ημερομηνίας 21.6.2011, για προαγωγή του ενδιαφερόμενου μέρους, από 1.8.2011, στη μόνιμη θέση Ανώτερου Λειτουργού Βιομηχανικών Εφαρμογών, Υπηρεσίες Εμπορίου και Βιομηχανίας (τώρα υπαγόμενη στο Υπουργείο Ενέργειας, Εμπορίου, Βιομηχανίας και Τουρισμού) (εφεξής η «επίδικη θέση»).

Η καθ’ ης η αίτηση, στη συνεδρίαση της ημερομηνίας 26.2.2015, ενόψει της άνω απόφασης του Ανωτάτου Δικαστηρίου, επανέφερε το ενδιαφερόμενο μέρος στη θέση που κατείχε πριν την ακυρωθείσα προαγωγή του. Στις 7.4.2015, στα πλαίσια επανεξέτασης της ακυρωθείσας απόφασης της, εξέτασε, καταρχήν, τα όσα αναφέρονται σε επιστολή της δικηγόρου της αιτήτριας ημερομηνίας 24.2.2015. Ακολούθως, η καθ’ ης η αίτηση έκρινε, ότι για σκοπούς της επανεξέτασης προάξιμοι είναι όλοι οι υποψήφιοι του καταλόγου αρχαιότητας, εφ’ όσον κατέχουν τα απαιτούμενα προσόντα του οικείου σχεδίου υπηρεσίας για την υπό πλήρωση θέση. Στη συνέχεια, προσήλθε στη συνεδρίαση της καθ’ ης η αίτηση ο Γενικός Διευθυντής του Υπουργείου Ενέργειας, Εμπορίου, Βιομηχανίας και Τουρισμού, ο οποίος σύστησε για προαγωγή το ενδιαφερόμενο μέρος και, ακολούθως, αποχώρησε από τη συνεδρίαση. Μετά την αποχώρηση του εν λόγω Γενικού Διευθυντή, η καθ’ ης η αίτηση κατέληξε, εξετάζοντας τα ενώπιον της στοιχεία, ότι το ενδιαφερόμενο μέρος υπερείχε των υπόλοιπων ανθυποψηφίων του και αποφάσισε την προαγωγή του ενδιαφερόμενου μέρους στην επίδικη θέση. Η καθ’ ης η αίτηση, με επιστολές της ημερομηνιών 21.5.2015 και 10.6.2015 ενημέρωσε το ενδιαφερόμενο μέρος για την άνω απόφαση της. Η προαγωγή του ενδιαφερόμενου μέρους δημοσιεύθηκε στην Επίσημη Εφημερίδα της Δημοκρατίας ημερομηνίας 26.6.2015, υπό τον αριθμό γνωστοποίησης 443.

Με την γραπτή της αγόρευση, η πλευρά της αιτήτριας προώθησε αναλυτικά τους ακόλουθους δύο λόγους ακυρότητας:

1. Η σύσταση του Γενικού Διευθυντή είναι ουσιωδώς πεπλανημένη, ενώ παραβιάζει το δεδικασμένο της ακυρωτικής απόφασης στην Προσφυγή αρ. 1334/2011 (ανωτέρω) σε σχέση με, συγκριτικά μεταξύ των υποψηφίων, την αξία, την εργασιακή πείρα, τα προσόντα και την αρχαιότητα.

2. Η απόφαση της καθ’ ης η αίτηση πάσχει, ως προϊόν έλλειψης δέουσας έρευνας και ανεπαρκούς αιτιολογίας, ενώ και αυτή παραβιάζει το δεδικασμένο.

Όσον αφορά τον ανωτέρω πρώτο λόγο ακυρώσεως, η πλευρά της αιτήτριας υποστηρίζει, ότι ο Γενικός Διευθυντής, στη σύσταση του υπέρ του ενδιαφερόμενου μέρους, πεπλανημένα αναφέρει, ότι η αιτήτρια υστερεί έναντι των ανθυποψηφίων της σε βαθμολογημένη αξία, επικαλούμενος, ότι υστερεί αυτών κατά τα τελευταία δύο έτη βαθμολόγησης κατά δύο «εξαίρετα», ενώ στην απόφαση στην Προσφυγή Αρ. 1334/2011 (supra) έχει αποφασιστεί, ότι τέτοια διαφορά δεν μπορεί να προσδώσει σημαντική υπεροχή σε αξία. Πάντα κατά την πλευρά της αιτήτριας, ο Γενικός Διευθυντής έχει παραβιάσει ξεκάθαρα τις αρχές της νομολογίας του Ανωτάτου Δικαστηρίου επί του θέματος, παραπέμποντας και σε σχετικές δικαστικές αποφάσεις, διότι έχει αναγάγει τη διαφορά των δύο υποψηφίων σε αξία κατά «δύο εξαίρετα» για την τελευταία πενταετία, σε σημαντική.

Πρόσθετα, πάντα, στα πλαίσια του πρώτου λόγου ακυρώσεως, η πλευρά της αιτήτριας ισχυρίζεται, ότι ο Γενικός Διευθυντής έχει εισάγει ένα εξωγενές κριτήριο, αυτό της εργασιακής πείρας των υποψηφίων, κριτήριο για το οποίο στη προηγούμενη διαδικασία δεν είχε αναφερθεί οτιδήποτε και για το οποίο δεν δόθηκε οποιαδήποτε αιτιολογία για το λόγο που εισήχθηκε. Με δεδομένο, κατά την αιτήτρια, ότι η επανεξέταση δεν γίνεται εφ’ όλης της ύλης, αλλά στη βάση του δεδικασμένου, ο Γενικός Διευθυντής, θέτοντας το προαναφερθέν κριτήριο, παραβίασε και πάλιν το δεδικασμένο της απόφασης στην Προσφυγή Αρ. 1334/2011 (supra). Σε συσχετισμό με τον εν λόγω ισχυρισμό, η πλευρά της αιτήτριας θέτει και θέμα απόδοσης υπέρμετρης βαρύτητας, ως στοιχείο που επαυξάνει την αξία του ενδιαφερόμενου μέρους, της εν λόγω εργασιακής πείρας, η οποία ήταν πάνω σε έκτακτη βάση ενασχόλησης του ενδιαφερόμενου μέρους από τις 15.10.1979 μέχρι την 1.2.1982.

Όσον αφορά τα προσόντα των υποψηφίων, η πλευρά της αιτήτριας, στα πλαίσια και πάλιν του πρώτου λόγου ακυρώσεως, διατείνεται, ότι ο Γενικός Διευθυντής, ενώ απόδωσε και στους δύο διαδίκους το προβλεπόμενο πλεονέκτημα του οικείου σχεδίου υπηρεσίας της θέσης, λόγω κατοχής μεταπτυχιακού διπλώματος, προέβη απλά σε υπόμνηση της ύπαρξης πρόσθετου προσόντος της αιτήτριας (Διοίκηση στη Μηχανική-Post Graduate Diploma in Management του Mediterranean Institute of Management), το οποίο έκρινε ότι δεν είναι σχετικό με τα τεχνικής φύσεως καθήκοντα και αρμοδιότητες της Υπηρεσίας Βιομηχανικών Εφαρμογών και ανέφερε γενικά και, ως εκ τούτου, λανθασμένα και ενάντια στο δεδικασμένο, μόνο ότι του έχει αποδώσει τη δέουσα βαρύτητα. Η πλευρά της αιτήτριας, επί τούτου, προσθέτει και ότι λανθασμένα κρίθηκε το εν λόγω προσόν ως μη συναφές, αφού καλύπτεται από την παράγραφο «Καθήκοντα και Ευθύνες» (εκεί σημείο (α) του οικείου σχεδίου υπηρεσίας.

Συνεχίζοντας, στα πλαίσια του πρώτου λόγου ακυρώσεως, η αιτήτρια υποστηρίζει, περαιτέρω, ότι στο ενδιαφερόμενο μέρος δεν έπρεπε να πιστωθεί το πλεονέκτημα του οικείου σχεδίου υπηρεσίας, αφού αυτό δεν είναι στη Μηχανική είτε στη Μηχανολογία είτε στη Χημική Μηχανική, αλλά εντάσσεται καθαρά στη Διοίκηση. Εν πάση περιπτώσει, κατά την αιτήτρια, η ύπαρξη πρόσθετου προσόντος της αιτήτριας, έπρεπε να της προσδώσει υπεροχή στο κριτήριο των προσόντων.

Τέλος, όσον αφορά την αρχαιότητα της αιτήτριας έναντι του ενδιαφερομένου μέρους (στην ημερομηνία γέννησης κατά ένα (1) έτος), η πλευρά της αιτήτριας αναφέρει, ότι και πάλιν παρατηρείται στη σύσταση του Γενικού Διευθυντή παραβίαση του δεδικασμένου, αφού αυτός απέδωσε υπέρμετρη βαρύτητα στη βαθμολόγηση κατά «δύο εξαίρετα» υπέρ του ενδιαφερόμενου μέρους και την εργασιακή πείρα του ενδιαφερομένου μέρους για να ανατρέψει αυτή, ενώ νομολογιακά έχει αποφασισθεί, ότι η αρχαιότητα αποκτά σημασία υπέρ ενός υποψηφίου για προαγωγή, όταν όλα τα άλλα είναι ίσα, πόσον μάλλον αφού κατά την αιτήτρια, αυτή υπερέχει και σε προσόντα (βλ. ανωτέρω ισχυρισμό).

Όσον αφορά τον δεύτερο λόγο ακυρώσεως, η πλευρά της αιτήτριας ισχυρίζεται, ότι η καθ’ ης η αίτηση, υιοθετώντας ως ορθή και επαναλαμβάνοντας, ουσιαστικά, την πεπλανημένη και ελλιπή αιτιολογία της σύστασης του Γενικού Διευθυντή υπέρ του ενδιαφερόμενου μέρους, προέβη στα ίδια λάθη με το Γενικό Διευθυντή. Στα πλαίσια του εν λόγω λόγου ακυρώσεως, η πλευρά της αιτήτριας διατείνεται και πάλι, ότι η αναφορά ότι το ενδιαφερόμενο μέρος ουδενός υστερεί ή/και υπερέχει σε αξία, χωρίς να αιτιολογεί ούτε στο ελάχιστο το λόγο που το ενδιαφερόμενο μέρος υπερέχει σε αξία, ενώ δεν έγινε οποιαδήποτε σύγκριση των δύο υποψηφίων αναφορικά με τα προσόντα, καθιστά την επίδικη απόφαση τρωτή και συγκρουόμενη με το δεδικασμένο της απόφασης στην προσφυγή Αρ. 1334/2011 (supra), ενώ τα λάθη στα οποία, κατά την αιτήτρια υπέπεσε ο Γενικός Διευθυντής, σε σχέση με την αρχαιότητα, αξία, εργασιακή πείρα και προσόντα των υποψηφίων επαναλαμβάνονται.

Από την πλευρά της, η ευπαίδευτη συνήγορος για την καθ’ ης η αίτηση, με τη δική της γραπτή αγόρευση, απορρίπτει τους πιο πάνω ισχυρισμούς.

Αναλυτικότερα, σε σχέση με τον πρώτο λόγο ακυρώσεως, η ευπαίδευτη συνήγορος για την καθ’ ης η αίτηση υποστηρίζει, ότι δεν υπήρξε οποιαδήποτε παραβίαση του δεδικασμένου στην Προσφυγή Αρ. 1334/2011 (supra) στη σύσταση του Γενικού Διευθυντή υπέρ του ενδιαφερομένου μέρους. Η αναφορά του Γενικού Διευθυντή είναι εναρμονισμένη με τη πρόσφατη νομολογία της Ολομέλειας του Ανωτάτου Δικαστηρίου, αφού το ενδιαφερόμενο μέρος υπερέχει, έστω και οριακά, της αιτήτριας σε αξία, ως προκύπτει από τους φακέλους των υποψηφίων, η οποία αποκτά σημασία.

Όσον αφορά την εργασιακή πείρα η θέση της καθ’ ης η αίτηση είναι ότι, δεν αποτελεί σε καμία περίπτωση εξωγενές κριτήριο και η αναφορά σε αυτή δεν παραβιάζει το δεδικασμένο. Αποτελούσε συστατικό στοιχείο που ανάγεται στον ουσιώδη χρόνο και η καθ’ ης η αίτηση, εφ’ όσον αποτελούσε μέρος των φακέλων των υποψηφίων, το έλαβε υπόψη στην απόφαση της.

Σε ότι αφορά τον ισχυρισμό της αιτήτριας αναφορικά με τα προσόντα, η πλευρά της καθ’ ης η αίτηση διαφωνεί, ότι γίνεται απλά υπόμνηση της ύπαρξης του πρόσθετου προσόντος της. Ο Γενικός Διευθυντής, κατά την καθ’ ης η αίτηση, ασχολήθηκε και αξιολόγησε με λεπτομέρεια το περί ου ο λόγος πρόσθετο προσόν της αιτήτριας, αναφερόμενος και στο ότι αυτό δεν ήταν σχετικό με τα τεχνικής φύσης καθήκοντα και αρμοδιότητες της Υπηρεσίας Βιομηχανικών Εφαρμογών και, από μόνο του, δεν θα μπορούσε να προσμετρήσει σαν πλεονέκτημα. Τονίζει η πλευρά της καθ’ ης η αίτηση, ότι, σύμφωνα με τη νομολογία, επιπρόσθετα ακαδημαϊκά προσόντα δεν θεωρούνται από το οικείο σχέδιο υπηρεσίας ως πλεονέκτημα ή επιπρόσθετο προσόν, είναι στοιχείο, στο οποίο δεν πρέπει να αποδίδεται μεγάλη βαρύτητα και δεν αποδεικνύει, από μόνο του, έκδηλη υπεροχή.

Όσον αφορά τον ισχυρισμό της αιτήτριας, ότι το μεταπτυχιακό προσόν του ενδιαφερόμενου μέρους δεν έπρεπε να προσμετρήσει ως πλεονέκτημα, η καθ’ ης η αίτηση αντιπαραβάλλει την θέση, παραπέμποντας και σε νομολογία επί του θέματος, ότι το κατά πόσο ένας υποψήφιος κατέχει τα προσόντα του οικείου σχεδίου υπηρεσίας ή όχι, εμπίπτει μέσα στις αρμοδιότητες, κατά κύριο λόγο, της καθ’ ης η αίτηση.

Όσον αφορά την αρχαιότητα της αιτήτριας, η καθ’ ης η αίτηση επισημαίνει, ότι αυτή αφορά αρχαιότητα ενός χρόνου με βάση την διαφορά ηλικίας, την οποία ορθά και εναρμονισμένα με τη σχετική νομολογία επί του θέματος, έκρινε ο Γενικός Διευθυντής ως «πολύ οριακή».

Αναφέροντας όλα τα πιο πάνω, η καθ’ ης η αίτηση καταλήγει, ότι καμία πλάνη υπήρξε από πλευράς του Γενικού Διευθυντή στη σύσταση του και καμία παραβίαση δεδικασμένου υπήρξε, αφού ο Γενικός Διευθυντής άσκησε την διακριτική του ευχέρεια ορθά και στα πλαίσια του νόμου, αφού αξιολόγησε και σύγκρινε τους υποψηφίους. Η δε καθ’ ης η αίτηση ορθώς υιοθέτησε την εν λόγω σύσταση ως ορθή.

Όσον αφορά το δεύτερο λόγο ακυρώσεως, η καθ’ ης η αίτηση υποστηρίζει, ότι η καθ’ ης η αίτηση έδρασε εντός των ορίων της διακριτικής της ευχέρειας, ενώ η αιτήτρια απέτυχε να αποδείξει έλλειψη αιτιολογίας ή πλάνης ως προς τα γεγονότα, παράβαση οποιουδήποτε ουσιώδους τύπου της διαδικασίας ή παράβαση του δεδικασμένου. Κατά την καθ’ ης η αίτηση, η αιτήτρια απέτυχε να αποδείξει και έκδηλη υπεροχή έναντι του ενδιαφερομένου μέρους. Η καθ’ ης η αίτηση υποστηρίζει, ότι η προσβαλλόμενη πράξη, με όλες τις πιο πάνω αναφορές, συνεχίζει να καλύπτεται από το τεκμήριο κανονικότητας.

Με την γραπτή της απάντηση, η πλευρά της αιτήτριας, επαναλαμβάνει, ουσιαστικά τις θέσεις που προέβαλε στην αρχική απόφαση της, σημειώνοντας, επιπλέον, ότι η αιτήτρια δεν θέτει θέμα έκδηλης υπεροχής, αλλά πλάνης και παραβίασης του δεδικασμένου, τονίζοντας τη θέση της, ότι η αιτήτρια υπερέχει έναντι του ενδιαφερομένου μέρους στα δύο από τα τρία νομολογημένα κριτήρια (προσόντα και αρχαιότητα) και είναι ίση σε αξία.

Στις διευκρινήσεις της υπόθεσης, οι διάδικοι υιοθέτησαν τις γραπτές τους αγορεύσεις.

Εξέτασα όλα τα πιο πάνω με τη δέουσα προσοχή.

Το πρώτο ζήτημα που οφείλει να διερευνηθεί, είναι η εμβέλεια του παραχθέντος δεδικασμένου στην Προσφυγή Αρ. 1334/2011 (supra), ώστε να διαφανεί σε ποια ζητήματα και σε ποιο βαθμό ήταν δεσμευμένη η καθ’ ης η αίτηση κατά την εδώ επίδικη επανεξέταση, από την εν λόγω δικαστική απόφαση.

Ως τέθηκε στην Αναθεωρητική Έφεση 107/2011 ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, ΜΕΣΩ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΥΠΗΡΕΣΙΑΣ ΚΑΙ ΑΝΔΡΟΥΛΛΑΣ ΠΕΤΡΟΥ, με δικές μου υπογραμμίσεις:

«.Παράβαση του δεδικασμένου υπήρξε και μάλιστα υπό περιστάσεις που να καθιστούν βάσιμο και το σχετικό λόγο της αντέφεσης περί εισαγωγής νέων στοιχείων. Η επανεξέταση διενεργείται μόνο με βάση τα όσα προκύπτουν από το ακυρωτικό αποτέλεσμα και όχι εφ' όλης της ύλης. Η διοίκηση δεσμεύεται από τα πορίσματα στα οποία βασίστηκε η ακυρωτική δικαστική απόφαση και εμποδίζεται από του να προβεί σε διαφορετική εκτίμηση ζητημάτων που κρίθηκαν, εκτός εάν δικαιολογείται νέα έρευνα και/ ή ανακύψουν νέα γεγονότα που δικαιολογούν επανεκτίμηση, εφόσον δεν επηρεάζεται η νομολογιακά αναγνωρισμένη δυνατότητα του διοικητικού οργάνου να επαναδιερευνά όταν διαπιστώνεται λόγος (Haris v.

Republic (1983) 3A CLR 147, Δημοκρατία ν. Πανταζή (1991) 3 ΑΑΔ 47, 52, Ναζίρης ν. ΡΙΚ (2007) 3 ΑΑΔ 38, Ιωσηφίδης κ.α. ν. Δαβερώνα κ.α. (2002) 3 ΑΑΔ 147 και Παπαδόπουλος ν. Ιωσηφίδης κ.α. (2002) 3 ΑΑΔ 601). Η αρχή του δεδικασμένου όμως δεν επιτρέπει την αναθεώρηση των ζητημάτων που κρίθηκαν, υπό το πρόσχημα νέων στοιχείων. Το αποτέλεσμα θα ήταν η ανατροπή της τελεσιδικίας, η διαιώνιση των διαφορών και η ανασφάλεια του δικαίου (Δημοκρατία ν.

Κούλουμου (2010) 3 ΑΑΔ 293, Κ. Kallis Estates Ltd ν. Δημοκρατίας (2011) 3 ΑΑΔ 724, Ιγνατίου κ.α. ν. Δημοκρατίας (1996) 4 ΑΑΔ 620). Όπως έχει διευκρινιστεί στην Κ. Kallis Estates Ltd, ενώ το διοικητικό όργανο είναι δεσμευμένο από τα διαπιστωθέντα νομικά και πραγματικά δεδομένα, δεν κωλύεται από του να διερευνήσει ένα πραγματικό δεδομένο, όπως λ.χ.

την κατοχή προσόντος εφόσον βεβαίως παρίσταται ανάγκη και δεν υπήρξε επ' αυτού προηγούμενη συγκεκριμένη απόφαση από το Δικαστήριο ή αν δεν είχε εγερθεί τέτοιο ζήτημα προηγουμένως..»

Στην απόφαση του στην Προσφυγή Αρ. 1439/2012 (supra), ο Δικαστής του Ανωτάτου Δικαστηρίου κ. Παμπαλλής έκρινε τα ακόλουθα, με δικές μου υπογραμμίσεις:

«…Η αιτήτρια είναι κάτοχος επιπρόσθετου, μη απαιτούμενου από το Σχέδιο Υπηρεσίας, προσόντος. Κατέχει post graduate diploma in management του Mediterranean Institute of Management.

Όπως διατυπώνεται η εν λόγω σύσταση της Γενικής Διευθύντριας, παρατηρούμε ότι, γίνεται απλώς υπόμνηση της ύπαρξης του πρόσθετου προσόντος της αιτήτριας. Σημειώνεται ότι, ως μη απαιτούμενο από το Σχέδιο Υπηρεσίας δεν μπορούσε να ανατρέψει την υπεροχή του ενδιαφερομένου, ο οποίος, όπως τονίστηκε "υπερείχε σημαντικά σε αξία".

Ανακύπτει συναφώς ότι, η Γενική Διευθύντρια ουδόλως αξιολόγησε κατά πόσο το εν λόγω πρόσθετο προσόν, που κατείχε η αιτήτρια, ήταν σχετικό με τα καθήκοντα της θέσης και εάν ναι ποια βαρύτητα θα του απέδιδε. Η απλή αναφορά ότι δεν μπορεί να ανατρέψει την υπεροχή του ενδιαφερομένου σε αξία, δεν τείνει να καταδείξει ότι είχε προβεί σε εξέταση και αξιολόγηση του εν λόγω προσόντος, πόσο μάλλον ότι του αποδόθηκε η οποιαδήποτε βαρύτητα.

Καθιερώθηκε νομολογιακώς ότι, το διορίζον όργανο, έχει καθήκον να λάβει υπόψη τα πρόσθετα, μη προβλεπόμενα από το Σχέδιο Υπηρεσίας προσόντα, κινούμενο ανάμεσα σε δύο άξονες: ήτοι: της μη απόδοσης σ' αυτά υπερβολικής βαρύτητας ώστε αυτή να κατατείνει σε έκδηλη υπεροχή, ούτε όμως και της εντελώς οριακής αξιολόγησης, ώστε να μην τους δίνεται κατ' ουσίαν οποιαδήποτε σημασία, ως να μην ήταν σχετικά με τα καθήκοντα της θέσης. (Τρύφωνος ν. Δημοκρατίας (2010) 3 Α.Α.Δ. 377).

Όπως επίσης αναφέρθηκε στην υπόθεση Νικολαΐδης ν. Δημοκρατίας κ.ά. (2005) 3 Α.Α.Δ. 325, προσόντα τα οποία κατέχει ένας υποψήφιος και τα οποία δεν απαιτούνται από το Σχέδιο Υπηρεσίας δεν αγνοούνται και τούτα, προσθέτουν στην αξία του, εφόσον πρόκειται περί προσόντων σχετικών με τα καθήκοντα της υπό πλήρωση θέσης. Έχει υποχρέωση συνεπώς, το διορίζον όργανο να εξετάσει τα προσόντα αυτά και να κρίνει αν είναι συναφή με τα καθήκοντα της θέσης ή όχι. Σχετική επίσης είναι η υπόθεση Φραγκουλίδου ν. Χριστοδουλίδου κ.ά. (2011) 3 Α.Α.Δ. 85.

Στην πρόσφατη απόφαση στις Υποθέσεις Αρ. 783/2011 και 967/2011, Χρυσοστόμου κ.ά. ν. Δημοκρατίας, 21 Νοεμβρίου 2014, αναφέρθηκαν τα εξής:

"Η απλή αναφορά τόσο του Διευθυντή, όσο και στη συνέχεια της Επιτροπής στα πρόσθετα προσόντα, χωρίς διερεύνηση ως προς τη συσχέτισή τους με τα καθήκοντα και ευθύνες της επίδικης θέσης και η λεκτική καταγραφή ότι σε αυτά αποδόθηκε η δέουσα βαρύτητα, δεν καλύπτει το καθήκον αξιολόγησης και στάθμισης τους ούτως ώστε να καθορισθεί και η βαρύτητα και σημασία τους."

Η Γενική Διευθύντρια απέδωσε σημαντική υπεροχή στον ενδιαφερόμενο έναντι της αιτήτριας, εδραζόμενη στις ετήσιες υπηρεσιακές εκθέσεις των τελευταίων δέκα χρόνων.

Στην Υπόθεση Αρ. 1610/2011, ημερομηνίας 25 Φεβρουαρίου 2014, όπου η αιτήτρια ήταν η ίδια, όπως και στην παρούσα υπόθεση, ανέφερα τα ακόλουθα τα οποία εφαρμόζονται και στην παρούσα υπόθεση:

"Νομολογιακά καθιερώθηκε ότι λαμβάνονται υπόψη οι ετήσιες εκθέσεις των πέντε τελευταίων ετών και δεν υπάρχει οποιοσδήποτε λόγος επέκτασης στα δέκα. Η σημασία και η αξία των πρόσφατων υπηρεσιακών εκθέσεων αναλύθηκε στην υπόθεση Χριστοδούλου ν. Δημοκρατίας (2002) 3 Α.Α.Δ. 695."

Όπως εμφαίνεται από τις ετήσιες εκθέσεις η αιτήτρια υστερούσε έναντι του ενδιαφερομένου κατά δύο "εξαίρετα", τα δύο τελευταία χρόνια. Είναι έκδηλο ότι αυτή η διαφορά δεν θα μπορούσε να προσδώσει σημαντική υπεροχή σε αξία, όπως αναφέρθηκε από τη Γενική Διευθύντρια στη δική της αξιολόγηση των υποψηφίων.

Νομολογιακώς καθιερώθηκε ότι, ακόμη και μια μικρή διαφορά, στις ετήσιες αξιολογήσεις, μπορεί να αποκτήσει σημασία, ενόψει της ισοπεδωτικής εικόνας που κατά κανόνα παρουσιάζουν οι υποψήφιοι, πλην, όμως, έχει ταυτοχρόνως νομολογηθεί ότι, είναι η συνολική εικόνα που εκπέμπει ένας υποψήφιος που θα πρέπει να λαμβάνεται υπόψη κατά την άσκηση της κρίσης της αρμόδιας αρχής. (Βασιλειάδης ν. Κληρίδου-Τσιάππα (2005) 3 Α.Α.Δ. 403, Πούρος ν. Χατζηστεφάνου (2001) 3 Α.Α.Δ. 374 και Υπόθεση Αρ. 1670/2011, Παντελή ν. Α.Η.Κ., 25 Οκτωβρίου 2013).

Η πιο πάνω θετική εικόνα για τον ενδιαφερόμενο δεν αποτελεί ουσιώδη διαφορά, έναντι της αιτήτριας, ώστε να μπορεί να προσδώσει σ' αυτόν, ουσιαστική υπεροχή.

Στην Α.Ε. 112/2008, Αττά κ.ά. ν. Δημοκρατίας, 29 Νοεμβρίου 2012, αναφέρονται τα ακόλουθα:

"Όπως έχει κατ' επανάληψη λεχθεί μικρές διαφορές στις αξιολογήσεις συνιστούν οριακές διαφορές μη δυνάμενες να προσδώσουν υπεροχή σε αξία στα Ε.Μ. Αντίθετα, αναδεικνύουν υποψήφιους ουσιαστικά ισοδύναμους σε αξία."

Ως εκ των ανωτέρω δοθέντος ότι η σύσταση της Γενικής Διευθύντριας πάσχει, και η Ε.Δ.Υ. επέλεξε τον ενδιαφερόμενο, στηριζόμενη στην "εμφανώς υπεροχή του σε αξία" και τη σύσταση της Γενικής Διευθύντριας, η προσβαλλόμενη πάσχει επίσης….»

Με βάση τα ανωτέρω είναι σαφές, ότι το δεσμευτικό δεδικασμένο της Προσφυγής Αρ. 1439/2012 (supra) συνίσταται στα ακόλουθα:

- Όσον αφορά τις ετήσιες αξιολογήσεις των υποψηφίων, η διαφορά της αιτήτριας έναντι του ενδιαφερομένου κατά δύο "εξαίρετα" λιγότερα τα δύο τελευταία χρόνια δεν συνιστά ουσιώδη διαφορά, με το Ανώτατο Δικαστήριο να παραθέτει και να υιοθετεί, σε αυτό το σημείο, σχετικό απόσπασμα από την Αναθεωρητική Έφεση Αρ. 112/2008 (ανωτέρω), στην οποία μικρή διαφορά στις αξιολογήσεις χαρακτηρίστηκε ως οριακή και ότι τέτοια, αντίθετα, αναδεικνύει υποψήφιους «ουσιαστικά ισοδύναμους».

- Η αιτήτρια είναι κάτοχος επιπρόσθετου, μη απαιτούμενου από το Σχέδιο Υπηρεσίας, προσόντος, αφού κατέχει Post Graduate Diploma in Management του Mediterranean Institute of Management. Με δεδομένη την διαπίστωση κατοχής του εν λόγω προσόντος, το εύρημα του Ανωτάτου Δικαστηρίου συνίσταται, ουσιαστικά, στο ότι η σύσταση της Γενικής Διευθύντριας, απλά υπέμνησε την ύπαρξη του πρόσθετου προσόντος της αιτήτριας, ενώ δεν υπήρξε από αυτήν αξιολόγηση κατά πόσο το εν λόγω πρόσθετο προσόν ήταν (α) σχετικό με τα καθήκοντα της θέσης και εάν ναι, (β) ποια βαρύτητα θα του απέδιδε. Η απλή αναφορά της Γενικής Διευθύντριας, ότι το εν λόγω προσόν, ως πρόσθετο, δεν μπορεί να ανατρέψει την υπεροχή του ενδιαφερομένου σε αξία, δεν επαρκεί, ως αξιολόγηση.

Έχοντας υπόψη το πιο πάνω παραχθέν δεδικασμένο, κρίνω, καταρχήν, ότι δεν συγκρούεται με αυτό η αξιολόγηση και προσμέτρηση από την καθ’ ης η αίτηση της εργασιακής πείρας του ενδιαφερομένου μέρους στην συνολική αξιολόγηση του, στα πλαίσια της παρούσας επανεξέτασης. Τέτοιο ζήτημα, ακόμα και αν δεν αποτέλεσε μέρος της αρχικής κρίσης της δικαστικώς ακυρωθείσας, με την Προσφυγή Αρ. 1439/2012 (supra) διοικητικής απόφασης της καθ’ ης η αίτηση και δεν εγέρθηκε, ως εκ τούτου, οποιοδήποτε ζήτημα περί αυτού προηγουμένως, όντως προκύπτει να ήταν ένα πραγματικό δεδομένο, το οποίο υφίστατο κατά τον ουσιώδη χρόνο λήψης της επίδικης απόφασης και ήταν ενώπιον της καθ’ ης η αίτηση, ως συμπεριλαμβανόμενο στους ενώπιον τους φακέλους του ενδιαφερόμενου μέρους. Η καθ’ ης η αίτηση, νομολογιακά, δεν περιορίζεται από το παραχθέν δεδικασμένο, ως προς την εμβέλεια της ευχέρειας εξέτασης και συνυπολογισμού της εν λόγω εργασιακής πείρας. Ως αναφέρθηκε στην Αναθεωρητική Έφεση 107/2011 (supra), με δικές μου υπογραμμίσεις:

«…Όπως έχει διευκρινιστεί στην Κ. Kallis Estates Ltd, ενώ το διοικητικό όργανο είναι δεσμευμένο από τα διαπιστωθέντα νομικά και πραγματικά δεδομένα, δεν κωλύεται από του να διερευνήσει ένα πραγματικό δεδομένο, όπως λ.χ. την κατοχή προσόντος εφόσον βεβαίως παρίσταται ανάγκη και δεν υπήρξε επ' αυτού προηγούμενη συγκεκριμένη απόφαση από το Δικαστήριο ή αν δεν είχε εγερθεί τέτοιο ζήτημα προηγουμένως...»

Όσον αφορά το πλεονέκτημα που πιστώθηκε στο ενδιαφερόμενο μέρος, η νομική προσέγγιση στο θέμα συνίσταται στο ότι το διορίζον όργανο έχει την υποχρέωση να διεξαγάγει τη δέουσα, υπό τις περιστάσεις, έρευνα, έτσι ώστε να βεβαιούται ότι οι υποψήφιοι κατέχουν τα προβλεπόμενα, από το οικείο σχέδιο υπηρεσίας, προσόντα. Η διαπίστωση ύπαρξης τους ανάγεται στη διακριτική ευχέρεια του διορίζοντος οργάνου (ΕΠΑΜΕΙΝΩΝΔΑ Ν. ΡΙΚ (1998) 3 Α.Α.Δ. 376). Το Δικαστήριο δεν διεξάγει πρωτογενή έρευνα κρίσεως ως προς το θέμα αυτό. Επεμβαίνει μόνο στην περίπτωση που διαπιστώσει αυθαιρεσία ή παράλειψη διεξαγωγής δέουσας έρευνας ή πλάνης ή όπου η δοθείσα ερμηνεία δεν ήταν, υπό τις περιστάσεις, ευλόγως επιτρεπτή.

Στην παρούσα περίπτωση και μελετώντας την σχετική πρόνοια του οικείου σχεδίου υπηρεσίας και έχοντας υπόψη το εν λόγω προσόν του ενδιαφερόμενου μέρους, δεν συμφωνώ με την πλευρά της αιτήτριας, ότι συντρέχει λόγος επέμβασης του Δικαστηρίου στην κρίση της καθ’ ης η αίτηση, ότι το ενδιαφερόμενο μέρος κατέχει το πλεονέκτημα, αφού αυτή, κρίνω, κινείται στα ευλόγως επιτρεπτά όρια της διακριτικής της ευχέρειας, ενώ είναι ξεκάθαρο, μέσα από σχετική αναφορά στα πρακτικά, ότι το εν λόγω προσόν μελετήθηκε με βάση και την αναλυτική βαθμολογία του

.

Ούτε όσον αφορά την αρχαιότητα της αιτήτριας κατά ένα χρόνο, λόγω της ημερομηνίας γέννησης της, βρίσκω οτιδήποτε μεμπτό στις αναφορές της καθ’ ης η αίτηση. Η θέση της, ότι τέτοια διαφορά κρίνεται ως οριακή, συνάδει, όντως, με τη νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου, στην οποία κρίθηκε τέτοια διαφορά ως περιθωριακής σημασίας (βλ. σχετικά, (βλ. ΚΑΤΣΕΛΛΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ (2007) 3 ΑΑΔ 585, ΑΡΧΗ ΛΙΜΕΝΩΝ ΚΥΠΡΟΥ ΚΑΙ MΑΚΡΙΔΟΥ (2011) 3 (Α) ΑΑΔ 51).

Όσον αφορά τον ισχυρισμό της αιτήτριας, περί μη (και πάλιν) ορθής αξιολόγησης των προσόντων της αιτήτριας, αλλά και μη ύπαρξη κρίσης εκ μέρους του Γενικού Διευθυντή στη σύσταση του όσον αφορά το ποιος εκ των διαδίκων υπερέχει σε προσόντα, θα συμφωνήσω με την πλευρά της αιτήτριας. Καταρχήν, ο Γενικός Διευθυντής κρίνει, μεν, στη σύσταση του, ότι το προσόν Post Graduate Diploma in Management του Mediterranean Institute of Management, το οποίο κατέχει η αιτήτρια δεν είναι σχετικό με τα τεχνικής φύσεως καθήκοντα και αρμοδιότητες της Υπηρεσίας Βιομηχανικών Εφαρμογών και από μόνο του, δεν θα μπορούσε να προσμετρήσει ως πλεονέκτημα.

Η σχετική παράγραφος, ωστόσο, του οικείου Σχεδίου Υπηρεσίας αναφέρει, κατά λέξη, «(3)Μεταπτυχιακό δίπλωμα ή τίτλος, διάρκειας ενός τουλάχιστον ακαδημαϊκού έτους σε θέμα σχετικό με τις αρμοδιότητες της Υπηρεσίας Βιομηχανικών Εφαρμογών του Υπουργείου Εμπορίου, Βιομηχανίας και Τουρισμού θα αποτελεί πλεονέκτημα»(η υπογράμμιση δική μου) και δεν αναφέρεται μόνο στις τεχνικής φύσεως αρμοδιότητες ή καθήκοντα της εν λόγω Υπηρεσίας, αλλά σε όλες τις αρμοδιότητες της.

Ακολούθως, ο Γενικός Διευθυντής αναφέρει, ότι έχει αποδώσει στο εν λόγω προσόν τη δέουσα βαρύτητα, γιατί είναι πρόσθετο, σχετικό με τα καθήκοντα της υπό πλήρωσης θέσης. Η αντίφαση είναι προφανής. Εάν το εν λόγω προσόν είναι σχετικό με τα καθήκοντα της θέσης πως ακριβώς δεν είναι σχετικό με τις αρμοδιότητες;

Πέραν αυτού, ο Γενικός Διευθυντής, αλλά και η καθ’ ης η αίτηση παραμένουν, και πάλιν, στη γενικόλογη αναφορά, ότι έχουν προσδώσει στο εν λόγω προσόν την «δέουσα βαρύτητα», αναφορά γενική και αόριστη και το κυριότερο, θα πρόσθετα, χωρίς οποιαδήποτε συγκριτική κατάληξη σε σχέση με το ενδιαφερόμενο μέρος, ως προς το ποιος υπερέχει σε προσόντα, ώστε να υπάρχει καθαρή συνολική συγκριτική εικόνα μεταξύ των υποψηφίων.

Με βάση τα προαναφερόμενα κρίνω, ότι η επίδικη απόφαση πάσχει και ακυρώνεται, λόγω μη ορθής αξιολόγησης των προσόντων της αιτήτριας, αλλά και της καθ’ ης η αίτηση περί του εν λόγω προσόντος, κατά παράβαση και του δεδικασμένου, αφού ούτε ορθή και ολοκληρωμένη κρίση φαίνεται να δόθηκε για το προσόν της αιτήτριας, ούτε αποδόθηκε σε αυτό συγκεκριμένη βαρύτητα.

Πλέον, ως προανέφερα, χωρίς να υπάρχει και συγκριτική κατάληξη της αιτήτριας σε σχέση με το ενδιαφερόμενο μέρος, ως προς το ποιος εκ των δύο υπερέχει σε προσόντα.

Η επίδικη απόφαση πάσχει, επίσης, όσον αφορά και το θέμα της ορθής αξιολόγησης της αξίας των υποψηφίων. Η θέση του Γενικού Διευθυντή, ότι η αιτήτρια υστερεί στις ετήσιες αξιολογήσεις του ενδιαφερόμενου μέρους, κρίνω, ότι είναι λανθασμένη, αφού ως προανέφερα, το παραχθέν δεδικασμένο στην Προσφυγή Αρ. 1439/2012 (supra) κατατάσσει τους διαδίκους στο κριτήριο αυτό ως ουσιαστικά ισοδύναμους.

Η θέση της καθ’ ης αίτηση περί τούτου, η οποία υιοθέτησε τη σύσταση του Γενικού Διευθυντή παραμένει ασαφής, αφού, αν και κρίνει σκόπιμο να αναφέρει ρητά και ειδικά στην αιτιολογία της τη βαθμολογική διαφορά των «δύο εξαίρετα» υπέρ του ενδιαφερόμενου μέρους έναντι της αιτήτριας, δεν προβαίνει σε κατάληξη, αν αυτό προσμέτρησε υπέρ του ενδιαφερόμενου μέρους, κάτι, βέβαια, που ως προαναφέρθηκε, θα ήταν λανθασμένο.

Είναι η επαύξηση της αξίας του αιτητή, λόγω της προσμέτρησης της εργασιακής πείρας (ανωτέρω) στοιχείο υπεροχής ή το μόνο ή καταλυτικό στοιχείο υπεροχής του ενδιαφερόμενου μέρους έναντι της αιτήτριας; Και αν ναι, σε ποιο βαθμό; Η απάντηση των ερωτημάτων αυτών δεν προκύπτει με σαφήνεια από την αιτιολογία της καθ’ ης η αίτηση, η οποία ναι μεν αναφέρει, ότι συγκρίνει τους διαδίκους ως προς την αξία τους, αλλά δεν οδηγείται σε καταληκτική κρίση ως προς το ζήτημα ποιος στην αξία υπερέχει, γιατί και σε ποιο βαθμό, ώστε να μπορεί να υπάρξει ορθή και αντικειμενική αξιολόγηση τέτοιου δεδομένου με τα υπόλοιπα κριτήρια αξιολόγησης (προσόντα, αρχαιότητα).

Η αναφορά της καθ’ ης η αίτηση, ότι το ενδιαφερόμενο μέρος «ουδενός υστερεί ή/και υπερέχει σε αξία» αποτελεί μετέωρη και αβέβαιη τοποθέτηση. Η κρίση της καθ’ ης η αίτηση είναι, τελικά, ότι ισοδυναμεί το ενδιαφερόμενο μέρος με την αιτήτρια σε αξία ή υπερτερεί αυτής; Το Δικαστήριο δεν δύναται να εικάζει περί του θέματος και η απάντηση στο εν λόγω ερώτημα είναι σημαντική, αφού, νόμιμη συνολική αξιολογική σύγκριση με βάση όλα τα κριτήρια επιλογής, είναι νοητή, μόνο αφού προηγηθεί σαφήνεια στο αποτέλεσμα της σύγκρισης σε έκαστο εκ των εν λόγω κριτηρίων μεταξύ των υποψηφίων.

Συνεπώς, και για αυτό το λόγο ακυρώνεται η επίδικη απόφαση.

Για τους λόγους που αναφέρθηκαν ανωτέρω, η προσβαλλόμενη απόφαση ακυρώνεται, με έξοδα 1500 Ευρώ πλέον Φ.Π.Α. υπέρ της αιτήτριας και εναντίον της καθ’ ης η αίτηση.

Γ. ΣΕΡΑΦΕΙΜ, ΔΔΔ.

cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο