Legislator Giurisprudenza & Legislazione
Υπόθεση Αρ. 1452/2014 Generato dall'IA

Administrative Court dismissed long-term resident status application due to illegal stay breaking five-year continuous residence requirement.

Numero d'incarto Υπόθεση Αρ. 1452/2014
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Cipro (CY)
Data della decisione
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Administrative Court dismissed Rana Ahmad Maarouf's appeal against the rejection of her application for long-term resident status. The applicant had a history of legal residence interrupted by a 23-day illegal stay in 2010, which the court found violated the requirement for continuous lawful presence. Citing established case law, the court ruled that such gaps break the necessary five-year continuous residence period, leading to the rejection of her claim.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Article 146 of the Constitution; The five-year continuous lawful residence requirement for long-term resident status is strictly interpreted, meaning any period of illegal stay or interruption invalidates the continuity of residence.

Parole chiave

Generato dall'IA
long-term resident status continuous lawful residence illegal stay interruption Article 146 Constitution administrative review termine di partenza assenza prolungata all'estero permesso stagionale

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Article 146 of the Constitution

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
Motilla Cresencia Cabotaje v. Republic of Cyprus (2008) 3 AA 29
Republic of Cyprus v. Z.M. (2011) 3 AA 20
Melanie Dela Cruz v. Minister of Interior, Revisional Appeal No. 73/2010
Aster Asfaw Araya v. Republic of Cyprus, Case No. 2097/2006
Lucy D' Souza v. Republic of Cyprus, Case No. 1410/2008
Iryna Salangina v. Republic of Cyprus, Case No. 1952/2008
Elizabeth Penaranda Del Socorro v. Republic of Cyprus, Case No. 753/2008
Youssef Dahhan v. Republic of Cyprus, Case No. 1536/2009
ECLI:CY:AD:2015:C175
Supreme Court dismissed appeal, upholding binding precedent that temporary residence permits cannot grant long-term resident status.
ECLI:CY:AD:2014:D611
Supreme Court dismisses long-term resident application for domestic worker due to official residence permit time limits.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

ΑΝΑΦΟΡΕΣ:

Κυπριακή νομολογία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:

Motilla Cresencia Cabotaje ν. Κυπριακής Δημοκρατίας (2008) 3 ΑΑΔ 29

Κυπριακή Δημοκρατία ν. Ζ.Μ. (2011) 3 ΑΑΔ 20

ΜELANIE DELA CRUZ ν. Υπουργού Εσωτερικών κ.α., Αναθεωρητική Έφεση Αρ.73/2010, 12/3/2015, ECLI:CY:AD:2015:C175

ASTER ASEFAW ARAYA ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΜΕΣΩ ΥΠΟΥΡΓΟΥ ΕΣΩΤΕΡΙΚΩΝ κ.α, Υπόθεση Αρ. 2097/2006, 7 Φεβρουαρίου 2008

LUCY D’ SOUZA ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΜΕΣΩ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΕΣΩΤΕΡΙΚΩΝ, Υπόθεση Αρ. 1410/2008, 19 Ιουνίου 2009

IRYNA SALANGINA ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΜΕΣΩ ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΑΡΧΕΙΟΥ ΠΛΗΘΥΣΜΟΥ ΚΑΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗΣ, Υπόθεση Αρ. 1952/2008, 8 Μαρτίου 2010

ΕLIZABETH PENARANDA DEL SOCORRO ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ μέσω Τμήματος Αρχείου Πληθυσμού, Υποθ. αρ.753/2008, 21 Oκτωβρίου 2010

YOUSSEF DAHHAN ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, Υπόθεση Αρ. 1536/2009, 8/10/2012

GUNAWARDENA HARISCHANDRA JAYASECARA SISILIA KUMUDINI ν. ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΕΛΕΓΧΟΥ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗΣ κ.α., Υπόθεση Αρ.518/2010, 19/8/2014, ECLI:CY:AD:2014:D611

Κυπριακή νομοθεσία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:

Ν. 158(I)/1999 - Ο περί των Γενικών Αρχών του Διοικητικού Δικαίου Νόμος του 1999

ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΠΟΦΑΣΗΣ:

ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ

(Υπόθεση Αρ. 1452/2014)

15 Σεπτεμβρίου 2017

[Φ. ΚΩΜΟΔΡΟΜΟΣ, Δ.Δ.Δ.]

ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ 146 ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ

RANA AHMAD MAAROUF Αιτήτρια,

ΚΑΙ

ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, ΜΕΣΩ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΕΣΩΤΕΡΙΚΩΝ, ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΑΡΧΕΙΟΥ ΠΛΗΘΥΣΜΟΥ ΚΑΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗΣ

Καθ΄ ων η Αίτηση.

Α. Γεωργίου, για την Αιτήτρια

Γ. Χατζηχάννα (κα), Ανώτερη Δικηγόρος της Δημοκρατίας, για τους Καθ’ ων η Αίτηση.

ΑΠΟΦΑΣΗ

Φ. ΚΩΜΟΔΡΟΜΟΣ, Δ.Δ.Δ.: Με την υπό εξέταση προσφυγή, η αιτήτρια προσβάλλει ως άκυρη, εσφαλμένη και στερημένη οποιουδήποτε εννόμου αποτελέσματος την απόφαση των καθ’ ων η αίτηση, που περιέχεται σε επιστολή τους, ημερομηνίας 6.10.2014, σύμφωνα με την οποία απορρίφθηκε η αίτησή της για απόκτηση του καθεστώτος του επί μακρόν διαμένοντος.

Τα γεγονότα

Η αιτήτρια είναι κάτοχος Λιβανέζικου Ταξιδιωτικού Εγγράφου για Παλαιστίνιους πρόσφυγες, η οποία αφίχθηκε στην Κυπριακή Δημοκρατία στις 4.9.2007 με θεώρηση εισόδου. Στις 5.10.2007, υπέβαλε αίτηση για απόκτηση άδειας προσωρινής παραμονής με σκοπό να εργαστεί ως Διευθυντικό Προσωπικό σε ξένη εταιρεία στη Λευκωσία. Προς τούτο, της παραχωρήθηκε άδεια μέχρι τις 24.9.2008. Ωστόσο, η εργοδότηση της αιτήτριας στη συγκεκριμένη εταιρεία τερματίστηκε στις 31.8.2008 και ακολούθως, στις 24.9.2008, αυτή υπόβαλε νέα αίτηση με σκοπό να εργαστεί στην εταιρεία Fix Wines & Spirits (Cyprus) Ltd, στη Λευκωσία. Της παραχωρήθηκε σχετική άδεια μέχρι τις 28.8.2010, η οποία εν συνεχεία ανανεώθηκε μέχρι και τις 28.8.2014, κατόπιν δυο διαδοχικών αιτήσεων.

Προηγουμένως, και συγκεκριμένα στις 20.5.2014, η αιτήτρια υπέβαλε αίτηση για απόκτηση του καθεστώτος του επί μακρόν διαμένοντος, η οποία ωστόσο εξετάστηκε και απορρίφθηκε από την Επιτροπή Ελέγχου Μετανάστευσης, σε συνεδρία της που έλαβε χώρα στις 6.8.2014, με βάση σχετική έκθεση που ετοίμασε το Τμήμα Αρχείου Πληθυσμού και Μετανάστευσης. Στην εν λόγω έκθεση, αναφέρεται μεταξύ άλλων ότι η αιτήτρια «έχει συμπληρώσει χρόνια, 7 μήνες και 16 μέρες παραμονής στην Κύπρο εκ των οποίων οι 25 μέρες ήταν χωρίς άδεια παραμονής, ενώ κατά τα τελευταία 5 χρόνια πριν την υποβολή της αίτησης της έχει ταξιδέψει στο εξωτερικό συνολικά για 9 μήνες και 1 μέρα, χωρίς να έχει ξεπεράσει τους 6 συνεχόμενους μήνες εκτός Κύπρου σε κάποιο από τα ταξίδια της», καθώς και ότι αυτή, «κατά τα τελευταία 5 χρόνια πριν την υποβολή της αίτησης, δηλ. από 20.5.2009 μέχρι 20.5.2014, αν και έχει αδιάλειπτη παραμονή στη Δημοκρατία, παρέμεινε χωρίς άδεια παραμονής για 23 ημέρες (28.8.2010-21.9.2010).».

Τελικά, στις 6.10.2014 οι καθ’ ων η αίτηση απέστειλαν επιστολή στην αιτήτρια, δια της οποίας η τελευταία πληροφορούνταν ότι η αίτησή της απορρίφθηκε εφόσον είχε παραμείνει παράνομα στη Δημοκρατία κατά την περίοδο από 28.8.2010, όταν και είχε λήξει η άδεια προσωρινής παραμονής και εργασίας της στη Δημοκρατία, μέχρι την 21.9.2010, περίοδος η οποία ενέπιπτε στα αμέσως προηγούμενα πέντε χρόνια από την ημερομηνία υποβολής της αίτησής της για χορήγηση του εν λόγω καθεστώτος (ημερομηνίας 20.5.2014). Κρίθηκε δηλαδή ότι η αιτήτρια δεν είχε διαμείνει νόµιµα και αδιάλειπτα στη Δημοκρατία κατά τα τελευταία πέντε έτη αµέσως πριν από την υποβολή της σχετικής αίτησής της, ως επιτάσσει το άρθρο 18Η(1) του περί Αλλοδαπών και Μεταναστεύσεως Νόμου (Κεφ. 105).

Η αιτήτρια αντέδρασε και κατά της πιο πάνω απόφασης καταχώρησε την υπό κρίση προσφυγή.

Νομικοί Ισχυρισμοί

Βασικό άξονα της επιχειρηματολογίας της αιτήτριας αποτελεί ο ισχυρισμός ότι αυτή αποδεδειγμένα έχει εδραιωθεί στη Δημοκρατία, αφού παρέμεινε σε αυτήν νόμιμα και αδιάλειπτα για μεγάλο χρονικό διάστημα και, γενικότερα, όλες οι ενέργειές της, αλλά και η αντιμετώπισή της από τις αρμόδιες αρχές δημιούργησαν λογικές, εύλογες και νομικά δεσμευτικές προσδοκίες για μακρόχρονη παραμονή της στο έδαφος της Δημοκρατίας. Η μοναδική δε περίοδος κατά την οποία διακόπηκε η νόμιμη παραμονή της στη χώρα ήταν η περίοδος μεταξύ 28.8.2010 και 21.9.2010, όταν «για προσωπικούς λόγους αδυνατούσε να μεταβεί άμεσα και να καταχωρήσει αίτηση ανανέωσης της άδειάς της». Θα ήταν δε άδικο και παράλογο να μη ληφθούν υπόψη όλα τα πιο πάνω, υπέρ της αιτήτριας, δεδομένα, «επειδή απλά δεν κατάφερε μια φορά να προσέλθει στην αρμόδια αρχή την ημέρα που έπρεπε». Κατά τον συνήγορο της αιτήτριας, οι καθ’ ων η αίτηση δεν έλαβαν υπόψη τους τα πιο πάνω δεδομένα και ούτε έδωσαν στην αιτήτρια την ευκαιρία να εξηγήσει και δικαιολογήσει αυτή τη «μικρή καθυστέρηση», όπως την χαρακτηρίζει. Συναφώς, εγείρεται λόγος ακύρωσης περί πραγματικής πλάνης, εφόσον οι καθ’ ων η αίτηση εσφαλμένα ερμήνευσαν τα πραγματικά γεγονότα της υπόθεσης, καθότι η αιτήτρια συμπλήρωσε επτά συνεχή χρόνια στη Δημοκρατία, κατά το τελευταίο εκ των οποίων μάλιστα αυτή διέμενε συνεχώς στη χώρα.

Με βάση τα πιο πάνω, ο κ. Γεωργίου προβάλλει και έτερο λόγο ακύρωσης, την υπό των καθ’ ων η αίτηση εσφαλμένη ερμηνεία του άρθρου 18Η του περί Αλλοδαπών και Μεταναστεύσεως Νόμου (Κεφ. 105), αναφορικά με την περίοδο διαμονής της αιτήτριας στη Δημοκρατία. Το εν λόγω άρθρο, κατά τον κ. Γεωργίου, εισήχθη στην ημεδαπή έννομη τάξη προκειμένου να την εναρμονίσει με την Ευρωπαϊκή Οδηγία 2003/109/ΕΚ σχετικά με το καθεστώς υπηκόων τρίτων χωρών, οι οποίοι είναι επί μακρόν διαμένοντες και θα πρέπει να ερμηνεύεται υπό το φως, το πνεύμα και το σκοπό της εν λόγω Οδηγίας. Εν προκειμένω, συνεχίζει, εσφαλμένα οι καθ’ ων η αίτηση ερμήνευσαν και εφάρμοσαν τις πρόνοιες της εν λόγω Οδηγίας και δη το άρθρο 4 αυτής, το οποίο προβλέπει για ουσιαστικό κριτήριο προκειμένου να δοθεί το καθεστώς του επί μακρόν διαμένοντος. Συνεπώς, καταλήγει ο συνήγορος της αιτήτριας, η επίδικη απόφαση πάσχει και ως νομικά πεπλανημένη.

Επιπρόσθετα, ο ευπαίδευτος συνήγορος για την αιτήτρια ισχυρίζεται ότι η προσβαλλόμενη απόφαση είναι αναιτιολόγητη και/ή μη δεόντως αιτιολογημένη, λήφθηκε δε χωρίς τη δέουσα έρευνα, κατά κατάχρηση εξουσίας και κατά παράβαση των αρχών της ίσης μεταχείρισης, της φυσικής δικαιοσύνης, της αμεροληψίας και της χρηστής διοίκησης.

Οι καθ’ ων η αίτηση αντιτείνουν ότι η προσβαλλόμενη απόφαση είναι επαρκώς και/ή δεόντως αιτιολογημένη, λήφθηκε δε ορθά και νόμιμα, μετά από διενέργεια της δέουσας έρευνας και κατ’ ορθή ενάσκηση της διακριτικής τους εξουσίας και ουδεμία πλάνη εμφιλοχώρησε κατά τη λήψη αυτής. Η Διοίκηση ενήργησε ως όφειλε, στα πλαίσια δέσμιας εξουσίας της και σύμφωνα με τις αρχές της χρηστής διοίκησης.

Περαιτέρω, η ευπαίδευτη συνήγορος για τη Δημοκρατία, με αναφορά σε σχετική νομολογία επί του θέματος, εισηγείται ότι η εφαρμογή των άρθρων 18ΣΤ μέχρι 18ΗΚ του Κεφαλαίου 105 είναι πλήρως εναρμονισμένη με τις διατάξεις της Οδηγίας 2003/109/ΕΚ. Κατά την κα Χατζηχάννα, το ζήτημα της «νόμιμης διαμονής» διέπεται από το εθνικό δίκαιο και εναπόκειται στις αρμόδιες αρχές να καθορίσουν τις προϋποθέσεις μιας τέτοιας διαμονής, σύμφωνα και με τη νομολογία του Δ.Ε.Ε.. Είναι δε σαφέστατη η ερμηνεία της Οδηγίας, η οποία επιτρέπει στα κράτη μέλη να καθορίζουν ως νόμιμη διαμονή τη διαμονή των πέντε χρόνων. Τόσο η Οδηγία όσο και ο Νόμος, συνεχίζει, είναι ξεκάθαρα ως προς την έννοια της νόμιμης και αδιάλειπτης παραμονής, προκειμένου ένας αιτητής να μπορεί να αιτηθεί το καθεστώς του επί μακρόν διαμένοντος. Επισημαίνει δε ότι τα σχετικά κριτήρια που τίθενται στην Οδηγία, θα πρέπει να συντρέχουν σωρευτικά. Γίνεται συναφώς εκτενής αναφορά σε ημεδαπή επί του θέματος νομολογία.

Κατά την κα Χατζηχάννα, οι καθ’ ων η αίτηση ορθά αποφάνθηκαν ότι η αιτήτρια δεν ενέπιπτε στις οικείες νομοθετικές διατάξεις, και δη στις πρόνοιες του άρθρου 18Η του Κεφαλαίου 105, προκειμένου να της δοθεί το καθεστώς του επί μακρόν διαμένοντος, εφόσον αυτή αποδεδειγμένα παρέμεινε παράνομα στη Δημοκρατία για συγκεκριμένη χρονική περίοδο με αποτέλεσμα να μην ικανοποιείται η προϋπόθεση της συνεχούς νόμιμης και αδιάλειπτης διαμονής της στη Δημοκρατία κατά τα τελευταία πέντε έτη αμέσως πριν από την υποβολή της σχετικής αίτησης, ως απαιτείται από το άρθρο 18Η του Κεφαλαίου 105 και την Οδηγία 2003/109/ΕΚ. Τονίζει δε ότι το εν λόγω άρθρο επιβάλλει δέσμια αρμοδιότητα στη Διοίκηση να απορρίπτει αιτήσεις για το καθεστώς του επί μακρόν διαμένοντος όταν η διαμονή δεν είναι νόμιμη και αδιάλειπτη. Αυτά, συνεχίζει, σε αντιδιαστολή με τη διαδικασία ανανέωσης άδειας παραμονής, η οποία διέπεται από διατάξεις ελαστικότερες, όπου η διακριτική ευχέρεια της Διοίκησης είναι ευρεία.

Επιπρόσθετα, η συνήγορος των καθ’ ων η αίτηση προβάλλει ότι η παράνομη παραμονή της αιτήτριας, έστω και ολιγοήμερη, δεν αίρει την παρανομία και ούτε νομιμοποιείται η αιτήτρια με μεταγενέστερη ανανέωση της άδειας παραμονής της. Ούτε και συντρέχει οποιαδήποτε από τις εξαιρέσεις που προβλέπονται στο άρθρο 7 του περί των Γενικών Αρχών του Διοικητικού Δικαίου Νόμου (Ν.158(Ι)/1999), ούτως ώστε η παραχώρηση άδειας παραμονής στην αιτήτρια, μεταγενέστερα της περιόδου παράνομης παραμονής της, να καλύπτει και να νομιμοποιεί την περίοδο αυτή. Καταλήγει δε εισηγούμενη ότι, στην απουσία ερμηνείας από το Δ.Ε.Ε. των διατάξεων της Οδηγίας 2003/109/ΕΚ, αναφορικά με το θέμα της παράνομης παραμονής, το παρόν Δικαστήριο δεσμεύεται από τις αποφάσεις της Ολομέλειας του Ανωτάτου Δικαστηρίου.

Πριν από την καταχώρηση των γραπτών αγορεύσεων των διαδίκων, και συγκεκριμένα στις 4.4.2016, υπεβλήθη αίτημα από το συνήγορο της αιτήτριας για παραπομπή προδικαστικού ερωτήματος στο Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης (Δ.Ε.Ε.) αναφορικά με την ερμηνεία του άρθρου 4(1) και 5 της Οδηγίας 2003/109/ΕΚ. Κρίνω σκόπιμο να παραθέσω αυτούσιο το λεκτικό των αιτούμενων προς υποβολή στο Δ.Ε.Ε. ερωτημάτων. Αυτό θα βοηθήσει στην πληρέστερη κατανόηση της παρούσας υπόθεσης:

«1. Ο όρος στο άρθρο 4(1) της Ευρωπαϊκής Οδηγίας 2003/109/ΕΚ «νόμιμα και αδιάλειπτα κατά τα πέντε τελευταία έτη» σε συνάφεια με το σημείο 6 στον πρόλογο της οδηγίας (preamble) πρέπει να ερμηνεύεται με μαθηματική αυστηρότητα ή πρέπει να ερμηνεύεται σαν ένας γενικός κανόνας ο οποίος αποσκοπεί στο να καταδείξει κατά πόσον ο αιτητής για το καθεστώς του επί μακρόν διαμένοντα έχει θέσει ρίζες στο κράτος μέλος και έχει σκοπό να εδραιωθεί μονίμως στο εν λόγω κράτος μέλος;

1.1. Είναι σωστή η προσέγγιση των Κυπριακών Δικαστηρίων και η γενική πρακτική της διοίκησης όπου η οποιαδήποτε παραμικρή διακοπή στην πενταετή νόμιμη και αδιάλειπτη παραμονή αυτομάτως στερεί σε ένα αιτητή το δικαίωμα στο καθεστώς του επί μακρόν διαμένοντα;

1.2. Αν η δεύτερη, γενική προσέγγιση ισχύει, τότε ποια άλλα κριτήρια το Δικαστήριο και/ή η αρμόδια αρχή πρέπει να λάβουν υπόψιν για τον καθορισμό έκδοσης της άδειας του επί μακρόν διαμένοντος.

2. Στην συγκεκριμένη περίπτωση και δεδομένου ότι:

2.1. Ικανοποιούνται όλες οι υπόλοιπες προϋποθέσεις που προνοεί το άρθρο 5 της Ευρωπαϊκής Οδηγίας 2003/109/ΕΚ.

2.2. Ότι η αιτήτρια ζει και εργάζεται στην Κυπριακή Δημοκρατία από τις 4/9/2007 μέχρι και σήμερα και καταβάλει κοινωνικές ασφαλίσεις και φόρο εισοδήματος για όλη την πιο πάνω περίοδο.

2.3. Ότι η απουσία της από το κράτος μέλος δεν υπερέβαινε ποτέ τους 6 μήνες και είχαν πάντα τον χαρακτήρα της προσωρινής απουσίας.

2.4. Ότι σε δύο περιπτώσεις, και στις δύο για περίοδο λιγότερη των 40 ημερών, διακόπηκε η νόμιμη παραμονή της μέχρι την υποβολή νέων αιτήσεων παραμονής, οι οποίες και εν τέλει εγκρίθηκαν.

Συνυπολογίζοντας όλα τα πιο πάνω, έχει καταφέρει η αιτήτρια να καταδείξει πρόθεση εδραίωσης στην Κυπριακή Δημοκρατία και άρα είναι δικαιούχος του καθεστώτος του επί μακράν διαμένοντα;».

Η αίτηση συνάντησε την ένσταση των καθ’ ων η αίτηση, οι οποίοι ισχυρίστηκαν ότι αυτή θα πρέπει να απορριφθεί ως νόμω και ουσία αβάσιμη, καθότι όχι μόνο δεν είναι αναγκαία η παραπομπή τέτοιου ερωτήματος, αλλά είναι και αχρείαστη, δεδομένου ότι αναφορικά με την ερμηνεία των άρθρων 4 και 5 της Οδηγίας 2003/109/ΕΚ, υπάρχει ήδη σχετική νομολογία του Δ.Ε.Ε., ενώ και τα υπό αναφορά άρθρα είναι ξεκάθαρα. Όπως επίσης ξεκάθαρη επί του θέματος, συνεχίζουν οι καθ’ ων η αίτηση, είναι και η νομολογία του Δ.Ε.Ε. και του Ανωτάτου Δικαστηρίου, δια της οποίας έχει αποσαφηνιστεί τόσο το θέμα της «παράνομης παραμονής στο παρελθόν», όσο και το θέμα της «νόμιμης και αδιάλειπτης διαμονής».

Στις 20.6.2017, το Δικαστήριο τούτο εξέδωσε ενδιάμεση απόφαση με την οποία απέρριψε την αίτηση της αιτήτριας.

Η κατάληξη

Έχω εξετάσει με ιδιαίτερη προσοχή την προσβαλλόμενη απόφαση, στη βάση του συνόλου των στοιχείων που τέθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου, λαμβάνοντας βεβαίως υπόψη και την εκατέρωθεν επιχειρηματολογία επί των επιδίκων ζητημάτων.

Δεν αμφισβητείται ότι η αιτήτρια παρέμεινε παράνομα στη Δημοκρατία για την περίοδο από 28.8.2010 μέχρι και 21.9.2010, περίοδος που χρονικά εμπίπτει στην τελευταία πενταετία, αμέσως πριν από την υποβολή της αίτησής της για παραχώρηση του καθεστώτος του επί μακρόν διαμένοντος, ως αναφέρεται στο άρθρο 18Η του Κεφαλαίου 105 και την Οδηγία 2003/109/ΕΚ. Αυτός ήταν και ο λόγος απόρριψης της αίτησής της. Αυτό, κατά το συνήγορο της αιτήτριας, συνιστά μια «στενή και αυστηρώς αριθμητική προσέγγιση» του Νόμου και δεν αποτελεί επαρκές νομιμοποιητικό έρεισμα για την απόρριψη της αίτησης της αιτήτριας, δεδομένου ότι η τελευταία έχει εδραιωθεί στη Δημοκρατία, έχοντας δημιουργήσει νομικά δεσμευτικές προσδοκίες να θεωρηθεί επί μακρόν διαμένουσα, αλλ’ ούτε και συνάδει με το σκοπό και το πνεύμα της Οδηγίας 2003/109/ΕΚ.

Ωστόσο, το συγκεκριμένο ζήτημα έχει ήδη επιλυθεί, τόσο από το Δ.Ε.Ε., όσο και από την Ολομέλεια του Ανωτάτου Δικαστηρίου.

Εν πρώτοις, θα πρέπει να τονιστεί ότι το ζήτημα της αρμοδιότητας καθορισμού τόσο της έννοιας του όρου «νόμιμη διαμονή», όσο και των συναφών δικαιωμάτων και προϋποθέσεων της εν λόγω διαμονής, έχει ήδη ξεκαθαρίσει από το ίδιο το Δ.Ε.Ε., το οποίο, στην απόφασή του στην C-502/10, Staatssecretaris van Justitie v. Mangat Singh, ημερ. 18.10.2012, επεσήμανε ότι, ως προς τις προϋποθέσεις χορήγησης του καθεστώτος του επί μακρόν διαμένοντος, εμπίπτει στην αρμοδιότητα των κρατών μελών ο καθορισμός τόσο της έννοιας του όρου «νόμιμη διαμονή», όσο και των συναφών δικαιωμάτων και προϋποθέσεων της εν λόγω διαμονής.

Συνεπώς, συνεχίζει το Δ.Ε.Ε., «τα κράτη μέλη μπορούν, στο πλαίσιο της ασκήσεως των αρμοδιοτήτων τους στον τομέα της μεταναστεύσεως, να καθορίζουν τις προϋποθέσεις της νόμιμης διαμονής και, στο πλαίσιο αυτό, να περιορίζουν επισήμως τις άδειες διαμονής των υπηκόων τρίτων χωρών», ενώ, «στο εθνικό δικαστήριο εναπόκειται να εξακριβώσει αν ο επίσημος περιορισμός μιας άδειας διαμονής βάσει της εθνικής νομοθεσίας παρέχει ή όχι στο δικαιούχο της άδειας αυτής τη δυνατότητα επί μακρόν διαμονής στο οικείο κράτος μέλος».

Κατά συνέπεια, καθίσταται σαφές ότι η ρύθμιση του υπό εξέταση ζητήματος σαφώς και εμπίπτει στην αρμοδιότητα του κράτους μέλους. Συναφώς, δεν με βρίσκει σύμφωνο η θέση του κ. Γεωργίου, που προβάλλεται στην απαντητική του αγόρευση, ότι η εν λόγω απόφαση του Δ.Ε.Ε. αφορά στο άρθρο 3(2) και όχι στο άρθρο 4 της Οδηγίας 2003/109/ΕΚ, επειδή δεν αναφέρεται στον τίτλο της εν λόγω απόφασης το άρθρο 4.

Πέραν του ότι στο κείμενο της απόφασης, στο πλαίσιο ανάπτυξης του σκεπτικού του Δικαστηρίου, γίνεται ρητή αναφορά στο εν λόγω άρθρο, μια τέτοια προσέγγιση θα ήταν παράλογη και μονολιθική, δεδομένου ότι το άρθρο 3, ως άρθρο γενικό που καθορίζει το πεδίο εφαρμογής της Οδηγίας, συνδέεται άρρηκτα με τα πλείστα άρθρα αυτής, περιλαμβανομένου βεβαίως και του άρθρου 4, στο οποίο εξειδικεύονται οι προϋποθέσεις και η διάρκεια παραμονής υπηκόου τρίτης χώρας και, συνακόλουθα, το τελευταίο αυτό άρθρο σαφώς και επηρεάζεται από τα ευρήματα και την κατάληξη της Singh, ανωτέρω.

Στη βάση λοιπόν της πιο πάνω προσέγγισης του Δ.Ε.Ε., διαμορφώθηκε και η ημεδαπή νομολογία, η οποία, με βασικό άξονα τα ευρήματα της Singh, ανωτέρω, έχει κατ’ επανάληψη επισημάνει ότι ο καθορισμός της έννοιας του όρου «νόμιμη διαμονή», όσο και των συναφών δικαιωμάτων και προϋποθέσεων της εν λόγω διαμονής, ως είναι το στοιχείο του χρόνου και της διάρκειας, εμπίπτει στην αρμοδιότητα του κράτους μέλους και ότι «εναπόκειται στο εθνικό δικαστήριο να εξακριβώσει, αφού λάβει υπόψη του όλες τις παραμέτρους, κατά πόσον ο επίσημος περιορισμός υπό τον οποίον έχει χορηγηθεί η άδεια διαμονής στη συγκεκριμένη κατηγορία αλλοδαπών, εμποδίζει ή όχι την επί μακρόν διαμονή τους» (βλ. GUNAWARDENA HARISCHANDRA JAYASECARA SISILIA KUMUDINI ν. Δημοκρατίας, ECLI:CY:AD:2014:D611, Υποθ. Αρ. 518/2010, ημερ. 19.8.2014). Όπως συναφώς παρατήρησε το Ανώτατο Δικαστήριο στην MELANIE DELA CRUZ v. Δημοκρατίας, ECLI:CY:AD:2015:C175, Αναθ. Έφεση αρ. 73/2010, ημερ. 12.3.2015, επί του συγκεκριμένου ζητήματος, «η Singh αφήνει το θέμα ανοικτό στον εθνικό δικαστή να κρίνει» αν υπάρχει το στοιχείο της προσωρινότητας ή μη, αφού λάβει υπόψη του όλες τις σχετικές παραμέτρους και, συνακόλουθα, αν χωρεί η χορήγηση του καθεστώτος του επί μακρόν διαμένοντος. Αξίζει δε να τονιστεί ότι είναι μέσα σε αυτά ακριβώς τα πλαίσια που κινήθηκε η Πλήρης Ολομέλεια του Ανωτάτου Δικαστηρίου καταλήγοντας, στην απόφαση της πλειοψηφίας, στην υπόθεση Μotilla v. Δημοκρατίας (2008) 3 Α.Α.Δ. 29.

Των πιο πάνω λεχθέντων, επισημαίνεται ότι το επίδικο ζήτημα της παρούσας προσφυγής έχει αποφασιστεί σε σωρεία υποθέσεων από το Ανώτατο Δικαστήριο. Πράγματι, το Δικαστήριο, έχει κατ΄ επανάληψη προσδιορίσει με επαρκή σαφήνεια, και σε συμβατότητα με τις οικείες διατάξεις του Κεφαλαίου 105 και της Οδηγίας 2003/109/ΕΚ, τις προϋποθέσεις που θα πρέπει σωρευτικά να συντρέχουν, προκειμένου να είναι δυνατή η παραχώρηση του καθεστώτος του επί μακρόν διαμένοντος σε υπηκόους τρίτων χωρών, ως η αιτήτρια. Υπενθυμίζεται συναφώς ότι, σύμφωνα με το άρθρο 18Η(1) του Κεφαλαίου 105, που εδώ ενδιαφέρει-

«Η Επιτροπή Ελέγχου Μετανάστευσης παραχωρεί το καθεστώς του επί μακρόν διαμένοντος σε υπηκόους τρίτων χωρών που διαμένουν στις ελεγχόμενες από την κυβέρνηση της Δημοκρατίας περιοχές νόμιμα και αδιάλειπτα κατά τα τελευταία πέντε έτη αμέσως πριν από την υποβολή της σχετικής αίτησης».

Η πιο πάνω διάταξη ενσωματώνει στην ημεδαπή έννομη τάξη την αντίστοιχη πρόνοια του άρθρου 4(1) της Οδηγίας 2003/109/ΕΚ, σύμφωνα με την οποία-

«Τα κράτη μέλη παρέχουν το καθεστώς επί μακρόν διαμένοντος στους υπηκόους τρίτων χωρών που διαμένουν στην επικράτειά τους νόμιμα και αδιάλειπτα κατά τα πέντε τελευταία έτη αμέσως πριν από την υποβολή της σχετικής αίτησης».

Είναι ξεκάθαρο από το λεκτικό των πιο πάνω προνοιών ότι απαραίτητες προϋποθέσεις, οι οποίες και θα πρέπει να συντρέχουν σωρευτικά, προκειμένου να παραχωρηθεί το καθεστώς του επί μακρόν διαμένοντος, είναι η νόμιμη και αδιάλειπτη διαμονή του αιτούντος στην επικράτεια του κράτους μέλους, κατά τα πέντε τελευταία έτη αμέσως πριν από την υποβολή της σχετικής αίτησης. Στην υπό εξέταση περίπτωση, είναι σαφές και, ως έχω προαναφέρει, δεν αμφισβητείται, ότι η αιτήτρια, η οποία είχε υποβάλει την αίτησή της στης 20.5.2014, παρέμεινε παράνομα στη Δημοκρατία για περίοδο 23 μερών, ήτοι από 28.8.2010 μέχρι και 21.9.2010, περίοδος που χρονικά εμπίπτει στην τελευταία πενταετία, αμέσως πριν από την υποβολή της αίτησής της. Είναι σαφές ότι η προϋπόθεση της «νόμιμης» διαμονής, δεν πληρούται εν προκειμένω.

Ωστόσο, ως έχω προαναφέρει, η νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου επί του θέματος είναι σαφέστατη, ούτως ώστε να μην επιδέχεται πολλαπλής ερμηνείας. Αναφέρω χαρακτηριστικά την απόφαση της Ολομέλειας του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην Κυπριακή Δημοκρατία ν. Ζ.Μ. (2011) 3 Α.Α.Δ. 20, στην οποία τονίστηκε ότι τα διαστήματα της παράνομης διαμονής του αιτούντος αλλοδαπού στη Δημοκρατία δεν μπορούν να προσμετρήσουν, οι δε μετέπειτα παρατάσεις της προσωρινής άδειας παραμονής του δε νομιμοποιούν την προηγούμενη παράνομη διαμονή του. Η διαμονή του αιτητή θα πρέπει να είναι νόμιμη και αδιάλειπτη (βλ. επίσης ΕLIZABETH PENARANDA DEL SOCORRO ν. Δημοκρατίας, Υποθ. Αρ. 753/2008, ημερ. 21.10.2010, LUCY D' SOUZA ν. Δημοκρατίας, Υποθ. Αρ. 1410/2008, ημερ. 19.6.2009 και YOUSSEF DAHHAN ν. Δημοκρατίας, Υποθ. Αρ. 1536/2009, ημερ. 8.10.2012). Όπως μάλιστα λέχθηκε στην IRYNA SALANGINA ν. Δημοκρατίας, Υποθ. Αρ. 1952/2008, ημερ. 8.3.2010, «έστω και σύντομες διακοπές της νόμιμης παραμονής καθιστούν την παραμονή μη νόμιμη και αδιάλειπτη». Άμεσα σχετική και η απόφαση στην ASTER ASEFAW ARAYA ν. Δημοκρατίας, Υποθ. Αρ. 2097/2006, ημερ. 7.2.2008, από την οποία παραθέτω το ακόλουθο απόσπασμα (οι υπογραμμίσεις είναι του παρόντος Δικαστηρίου):

«Η Αιτήτρια δεν είχε ποτέ την απαραίτητη πενταετή νόμιμη και αδιάλειπτη παραμονή στη Δημοκρατία αμέσως πριν από την υποβολή της αίτησής της, όπως απαιτείται στην εν λόγω Οδηγία εφόσον με τη λήξη της άδειας παραμονής της την 9.7.2002 η περαιτέρω παραμονή της στη Δημοκρατία κατέστη παράνομη μέχρι την παραχώρηση νέας άδειας προσωρινής παραμονής την 30.6.2004. Το διάστημα εκείνο λοιπόν διέκοπτε τη νόμιμη και αδιάλειπτη παραμονή της στη Δημοκρατία για τα απαιτούμενα στην Οδηγία πέντε τελευταία χρόνια αμέσως πριν από την υποβολή της αίτησης.».

Ενόψει των πιο πάνω λοιπόν, κρίνω ότι ορθώς απερρίφθη η αίτηση της αιτήτριας. Είναι σαφές ότι το υπό εξέταση θέμα έχει αποφασιστεί κατ’ επανάληψη και είναι ξεκάθαρη η προσέγγιση της ημεδαπής νομολογίας, υπό το φως βεβαίως και της προαναφερθείσας απόφασης στη Singh, ανωτέρω και των εκεί τιθέμενων κατευθυντήριων του Δ.Ε.Ε..

Συνακόλουθα, καταλήγω ότι δεν στοιχειοθετείται λόγος ακύρωσης της προσβαλλόμενης απόφασης και δε χωρεί επέμβαση του παρόντος Δικαστηρίου.

Κατά συνέπεια, η προσφυγή αποτυγχάνει και απορρίπτεται με €1100 έξοδα υπέρ των καθ’ ων η αίτηση και εναντίον της αιτήτριας.

Φ.ΚΩΜΟΔΡΟΜΟΣ, Δ.Δ.Δ.

cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο