Legislator Giurisprudenza & Legislazione
Υπόθεση Αρ. 248/2013 ECLI:CY:DD:2017:198 Generato dall'IA

Administrative Court dismisses applicant's appeal against Cypriot Electricity Commission's appointment decision due to lack of judicial review grounds.

Numero d'incarto Υπόθεση Αρ. 248/2013
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Cipro (CY)
Data della decisione
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Administrative Court dismissed Christos Kokkinos's appeal against the Cypriot Electricity Commission's appointment decision, ruling no grounds for annulment existed. The applicant argued the decision was flawed and lacked proper research, but the court found his claims unsupported by evidence. The court applied established precedent that judicial intervention is limited to cases where the appointing authority clearly favored the applicant over the selected candidate, a threshold not met here.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Articles 17 ust. 1 k.r.s.; Judicial review of administrative appointment decisions is limited to cases where the appointing authority clearly favored the applicant over the selected candidate, exceeding the limits of discretionary power.

Parole chiave

Generato dall'IA
administrative law judicial review appointment decisions discretionary power public service commission proportionality principle administrative appeal istituto monetario europeo

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
Andronikos Georgiou v. Republic (2001) 3 A.A.D. 30
Constantinou v. C.E.C. (ECLI:CY:AD:2014:D582)
Constitutional challenge to Cypriot Electricity promotion decision dismissed due to insufficient grounds for annulment.
Giorgos Samanidis v. Republic (1996) 3 A.A.D. 249
Drousioti v. Central Bank of Cyprus
Stephanou v. Republic
Republic v. Antonis Vasileiadis and Others (2006) 3 A.A.D. 297
Elias Stylianides v. Republic (2009)
Stelios Hatzimarkou v. Republic (2009)
Christina Sorokou v. Republic (2010)
Andreas Konstantinou v. C.E.C. (2014) ECLI:CY:AD:2014:D582
Constitutional challenge to Cypriot Electricity promotion decision dismissed due to insufficient grounds for annulment.
Theohari Kaskiri v. Republic (2016) ECLI:CY:AD:2016:D91
Constitutional challenge to public service promotion decision rejected due to valid reasoning and relevant qualifications.
Republic v. Michailis Philippou and Others (2002) 3 A.A.D. 329
Georghiou v. Republic (1976) 3 C.L.R. 74
338 και Georghiou v. Republic (1976) 3 C.L.R. 74, 85).
Marios Theofanous v. Republic (2000) 3 A.A.D. 507
Spyros Yallouris v. C.E.C. (1994)
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

ΑΝΑΦΟΡΕΣ:

Κυπριακή νομολογία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:

ODYSSEAS GEORGHIOU ν. REPUBLIC (PUBLIC SERVICE COMMISSION) (1976) 3 CLR 74

TOMBOLI ν. CYTA (1982) 3 CLR 149

KALOS ν. REPUBLIC (1985) 3 CLR 135

CHRISTODOULIDES ν. REPUBLIC (1985) 3 CLR 1979

Kατσουνωτού Γεωργία ν. Δημοκρατίας (Aρ.2) (1990) 3 ΑΑΔ 3639

Σφηκουρής Mίκης και άλλοι ν. Kυπριακής Δημοκρατίας μέσω Eπιτροπής Δημόσιας Yπηρεσίας. (1995) 3 ΑΑΔ 327

Γεωργιάδης Tάκης K. ν. Aρχής Hλεκτρισμού Kύπρου (1996) 3 ΑΑΔ 249

Μουζουρίδης Γεώργιος ν. Επιστημονικού Τεχνικού Επιμελητηρίου Κύπρου (1999) 3 ΑΑΔ 189

Κυπριακή Δημοκρατία και Άλλοι ν. Φίλιππου Μιχαηλίδη και Άλλων (1999) 3 ΑΑΔ 756

Αντώνη Αναστασίου ν. Δήμου Παραλιμνίου (2000) 3 ΑΑΔ 339

Kυπριακή Δημοκρατία ν. China Wanbao Engineering Corporation (2000) 3 ΑΑΔ 406

Θεοφάνους Mάριος ν. Kυπριακής Δημοκρατίας (2000) 3 ΑΑΔ 507

Γεωργίου Ανδρόνικος ν. Κυπριακής Δημοκρατίας (2001) 3 ΑΑΔ 30

Μικελλίδου Γεωργία ν. Κυπριακής Δημοκρατίας (2001) 3 ΑΑΔ 105

Πούρος Πανίκος και Άλλοι ν. Άννας Μαρίας Χατζηστεφάνου και Άλλων (2001) 3 ΑΑΔ 374

Κυπριακή Δημοκρατία και Άλλος ν. Mάριου Παπαχριστοδούλουκαι Άλλης (2002) 3 ΑΑΔ 329

Moδίτης Ιωάννης ν. Kυπριακής Δημοκρατίας (2002) 3 ΑΑΔ 695

Kυπριακή Δημοκρατία και Άλλη ν. Aντώνη Bασιλειάδηκαι Άλλων (Aρ. 1) (2006) 3 ΑΑΔ 297

Kυπριακή Δημοκρατία και Άλλη ν. Aντώνη Bασιλειάδηκαι Άλλων (Aρ. 2) (2006) 3 ΑΑΔ 525

Χατζηγεωργίου Σωτήρης ν. Κυπριακού Συμβουλίου Αναγνώρισης Τίτλων Σπουδών (ΚΥ.Σ.Α.Τ.Σ.) (2008) 3 ΑΑΔ 82

Ζωδιάτης Γιώργος ν. Kυπριακής Δημοκρατίας (2008) 3 ΑΑΔ 406

Χατζησωτηρίου Κυριάκος και Άλλοι ν. Κυπριακής Δημοκρατίας (2008) 3 ΑΑΔ 524

Χατζηγεωργίου Σωτήρης ν. Κυπριακής Δημοκρατίας (2013) 3 ΑΑΔ 108

ΡΟΖΑΝΝΑ ΑΜΦΙΤΡΙΤΗ ΚΟΥΤΣΙΟΥ ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, ΜΕΣΩ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΥΠΗΡΕΣΙΑΣ, Αναθεωρητική Έφεση Αρ. 168/2010, 10/9/2015, ECLI:CY:AD:2015:C591

Γρηγορίου ν. Δήμου Λευκωσίας (Αρ.1) (1991) 4 ΑΑΔ 3005

Πασχαλίδου ν. Δημοκρατίας (1992) 4 ΑΑΔ 2533

G Alexandrou Best Less Clothing Ltd ν. Κυπριακής Δημοκρατίας, μέσω Τελωνείου Λάρνακας κ.α., ΥΠΟΘΕΣΗ ΑΡ. 564/99, 31 Οκτωβρίου, 2000

Σάρδου Ελένη ν. Αρχής Ηλεκτρισμού Κύπρου (2001) 4 ΑΑΔ 956

Χατζηδημητρίου Χριστίνα ν. Κυπριακής Δημοκρατίας (2002) 4 ΑΑΔ 326

ΓΙΩΡΓΟΥ ΣΑΜΑΝΙΔΗ ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΜΕΣΩ ΥΠΟΥΡΓΟΥ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ ΚΑΙ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΤΑΞΕΩΣ κ.α., ΥΠΟΘΕΣΗ ΑΡ. 889/2001., 10 Φεβρουαρίου, 2003

ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ ΣΤΥΛΙΑΝΙΔΗΣ ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΜΕΣΩ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΥΠΗΡΕΣΙΑΣ, Υπόθεση Αρ. 753/2007, 16 Μαρτίου 2009

ΣΤΕΛΙΟΣ ΧΑΤΖΗΜΑΡΚΟΥ ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ μέσω ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΥΠΗΡΕΣΙΑΣ, Συνεκδικαζόμενες υποθ. αρ.1262/2007, 1273/07 και 1435/07, 22 Οκτωβρίου 2009

ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΣΟΡΟΚΟΥ ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΜΕΣΩ ΥΠΟΥΡΓΟΥ ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ κ.α, Υπόθεση Αρ. 1451/2007, 22 Απριλίου 2010

ΑΝΔΡΕΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ν. ΑΡΧΗΣ ΗΛΕΚΤΡΙΣΜΟΥ ΚΥΠΡΟΥ, Υπόθεση Αρ. 1876/2012, 29/7/2014, ECLI:CY:AD:2014:D582

Θεοχάρη Κασκίρη ν. Κυπριακής Δημοκρατίας, μέσω Επιτροπής Δημόσιας Υπηρεσίας, Υπόθεση Αρ. 696/2012, 16/2/2016, ECLI:CY:AD:2016:D91

ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΠΟΦΑΣΗΣ:

ECLI:CY:DD:2017:198

ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ

(Υπόθεση Αρ. 248/2013)

23 Μαΐου 2017

[Φ. ΚΩΜΟΔΡΟΜΟΣ, Δ.Δ.Δ.]

ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΑ ΑΡΘΡΑ146 ΚΑΙ 28 ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ

ΧΡΙΣΤΟΣ ΚΟΚΚΙΝΟΣ

Αιτητής,

και

ΑΡΧΗ ΗΛΕΚΤΡΙΣΜΟΥ ΚΥΠΡΟΥ

Καθ΄ ης η Αίτηση.

Δ. Γεωργιάδου (κα), για τον Αιτητή

Α. Χρίστου (κα), για την Καθ’ ης η Αίτηση

Μ. Πίστου (κα), για Ενδιαφερόμενο Μέρος

ΑΠΟΦΑΣΗ

Φ. ΚΩΜΟΔΡΟΜΟΣ, Δ.Δ.Δ.: Με την παρούσα προσφυγή προσβάλλεται ως άκυρη και στερούμενη οποιουδήποτε εννόμου αποτελέσματος η απόφαση της καθ’ ης η αίτηση, Αρχής Ηλεκτρισμού Κύπρου (Α.Η.Κ.), η οποία εκδόθηκε κατόπιν επανεξέτασης, μετά την ακυρωτική απόφαση στην προσφυγή αρ. 566/2009, και σύμφωνα με την οποία προήχθη αναδρομικά, από 1.4.2009, στη θέση Ανώτερου Μηχανικού-Βοηθού Διευθυντή (Περιφέρειας), Κλίμακα Ν2 («η επίδικη θέση»), ο κ. Παύλος Ζαντής («το Ενδιαφερόμενο Μέρος (ΕΜ)»), αντί του αιτητή. Η εν λόγω απόφαση κοινοποιήθηκε με σχετική γνωστοποίηση ημερομηνίας 12.12.2012 προς όλο το προσωπικό της καθ’ ης η αίτηση.

Τα γεγονότα

Ως έχει ήδη αναφερθεί πιο πάνω, η επίδικη απόφαση είναι αποτέλεσμα επανεξέτασης, κατόπιν απόφασης στην προσφυγή αρ. 566/2009[1], δια της οποίας είχε ακυρωθεί η απόφαση της καθ’ ης η αίτηση, ημερομηνίας 24.3.2009, για προαγωγή του Ε.Μ. στην επίδικη θέση. Κατά την επανεξέταση, το θέμα τέθηκε ενώπιον της Συμβουλευτικής Υπεπιτροπής της Α.Η.Κ., η οποία, στη συνεδρία της ημερομηνίας 24.9.2012, προχώρησε στην επανεξέταση του όλου θέματος και αποφάσισε ομόφωνα να συστήσει στην Αρχή για προαγωγή στην επίδικη θέση το Ε.Μ., από 1.4.2009.

Ακολούθησε συνεδρία του Διοικητικού Συμβουλίου της καθ’ ης η αίτηση, ημερομηνίας 11.12.2012, κατά την οποία αποφασίστηκε ομόφωνα η προαγωγή του Ε.Μ. στην επίδικη θέση, στην Επιχειρησιακή Μονάδα Εξυπηρέτησης Πελατών, Γραφείο Περιφέρειας Αμμοχώστου–Λάρνακας, αναδρομικά από 1.4.2009.

Ο αιτητής αντέδρασε και στις 21.2.2013 καταχώρησε την υπό εξέταση προσφυγή.

Νομικοί Ισχυρισμοί

Ο αιτητής εγείρει εν πρώτοις ζήτημα παράβασης του δεδικασμένου στην προαναφερθείσα προσφυγή αρ. 566/2009, της υποχρέωσης συμμόρφωσης της καθ’ ης η αίτηση με το ακυρωτικό αποτέλεσμα, αλλά και των αρχών που, σύμφωνα με το Διοικητικό Δίκαιο και την οικεία νομολογία, διέπουν την επανεξέταση κατόπιν ακυρωτικής απόφασης. Η δε προσβαλλόμενη απόφαση πάσχει, εφόσον παράνομα και αδικαιολόγητα επελέγη το Ε.Μ. αντί του αιτητή, ο οποίος εμφανώς υπερέχει σε αξία, προσόντα και αρχαιότητα. Συναφώς, εγείρονται ισχυρισμοί περί ανεπαρκούς και/ή ελλιπούς αιτιολογίας, έλλειψης δέουσας έρευνας, υπέρβασης και/ή κατάχρησης εξουσίας, νομικής και πραγματικής πλάνης, καθώς και παράβασης των αρχών της χρηστής διοίκησης.

Η καθ’ ης η αίτηση αντικρούοντας όλους τους προβαλλόμενους λόγους ακύρωσης, αντιτείνει ότι η προσβαλλόμενη απόφαση είναι καθόλα σύννομη, πλήρως και/ή δεόντως αιτιολογημένη, υπήρξε δε το προϊόν προηγηθείσας δέουσας έρευνας και ουδεμία πλάνη εμφιλοχώρησε κατά τη λήψη αυτής. Σύμφωνα με την κα Χρίστου, η Α.Η.Κ. ενέργησε εντός του πλαισίου της διακριτικής της ευχέρειας, με γνώμονα την εξυπηρέτηση του δημοσίου συμφέροντος και κατ’ εφαρμογή των αρχών της ίσης μεταχείρισης, της χρηστής διοίκησης και της καλής πίστης. Ο δε αιτητής απέτυχε να αποδείξει έκδηλη υπεροχή έναντι του Ε.Μ..

Κατά το στάδιο των διευκρινίσεων, η πλευρά της καθ’ ης η αίτηση ήγειρε, για πρώτη φορά, ζήτημα εννόμου συμφέροντος του αιτητή να προωθεί την υπό εξέταση προσφυγή, δεδομένου ότι αυτός ήδη από 15.7.2014 αποδέχθηκε ανεπιφύλακτα, και ενόσω εκκρεμούσε η παρούσα προσφυγή, προσφορά προαγωγής στη θέση Ανώτερου Μηχανικού-Βοηθού Διευθυντή (Λειτουργικές Τηλεπικοινωνίες-ΣΤΗΔΕ), Κλίμακα Ν2 από 1.8.2009, θέση που, κατά την ευπαίδευτη συνήγορο για τον αιτητή, είναι η ίδια ή/και ομόβαθμη με την επίδικη. Κατά συνέπεια, εισηγείται η κα Χρίστου, ο αιτητής στερείται του απαιτούμενου εννόμου συμφέροντος, αφού δεν είναι επιτρεπτό να έχει αποδεχθεί ανεπιφύλακτα την προσφορά προαγωγής για την ίδια με την επίδικη θέση, ενώ ταυτόχρονα να επιδιώκει ακύρωση της προσβαλλόμενης απόφασης.

Εκ διαμέτρου αντίθετη υπήρξε επί του θέματος η θέση της συνηγόρου του αιτητή, η οποία προβάλλει ότι η προαναφερθείσα θέση, την οποία κατέχει ο αιτητής από 15.7.2014, δεν είναι η ίδια αλλά ξεκάθαρα διαφέρει από την επίδικη και, συνεπώς, ο αιτητής δεν έχει απωλέσει το απαιτούμενο έννομο συμφέρον, αλλ’ αντιθέτως νομιμοποιείται προς προώθηση της προσφυγής του. Κατά την κα Γεωργιάδου, πρόκειται εν προκειμένω για δυο αυτοτελείς διοικητικές πράξεις και για δυο ξεχωριστές θέσεις, για τις οποίες υπάρχουν ξεχωριστά σχέδια υπηρεσίας και των οποίων η φύση απαιτεί διαφορετικά προσόντα και καθήκοντα.

Οι πιο πάνω θέσεις αιτητή και καθ’ ης η αίτηση αναπτύχθηκαν δια συμπληρωματικών γραπτών αγορεύσεων, κατόπιν σχετικών οδηγιών του Δικαστηρίου.

Σημειώνεται, τέλος, ότι οι συνήγοροι για το Ε.Μ. δήλωσαν ότι υιοθετούν τις θέσεις της καθ’ ης η αίτηση.

Η κατάληξη

Θα ξεκινήσω με την εξέταση του ισχυρισμού περί απώλειας του απαραίτητου εννόμου συμφέροντος του αιτητή προς προώθηση της προσφυγής του λόγω της προαναφερθείσας, από 15.7.2014, ανεπιφύλακτης αποδοχής της προσφοράς προαγωγής του στη θέση Ανώτερου Μηχανικού-Βοηθού Διευθυντή (Λειτουργικές Τηλεπικοινωνίες-ΣΤΗΔΕ), Κλίμακα Ν2, με αναδρομική ισχύ από 1.8.2009.

Παρόλο που ο συγκεκριμένος ισχυρισμός ηγέρθη για πρώτη φορά στο στάδιο των διευκρινίσεων, σαφώς και, δεδομένης της φύσης του, θα τύχει εξέτασης, κατά προτεραιότητα, εφόσον ένα τέτοιο ζήτημα, ήτοι αυτό της ύπαρξης εννόμου συμφέροντος, μπορεί να εξεταστεί σε οποιοδήποτε στάδιο της διαδικασίας, ακόμη και αυτεπάγγελτα από το Δικαστήριο, δεδομένου ότι άνευ εννόμου συμφέροντος δεν είναι δυνατόν να προωθείται από ένα αιτητή, αίτηση ακυρώσεως (βλ. Ανδρέας Παρασκευάς, ανωτέρω, Χατζηδημητρίου ν. Δημοκρατίας (2002) 4 Α.Α.Δ. 326 και Σφηκουρής κ.α. ν. Δημοκρατίας (1995) 3 Α.Α.Δ. 327).

Ισχυρίζεται λοιπόν η συνήγορος της καθ’ ης η αίτηση ότι ο αιτητής έχει απωλέσει το έννομο συμφέρον του προς προώθηση της παρούσας προσφυγής, εφόσον αυτός, ήδη από 15.7.2014 αποδέχθηκε ανεπιφύλακτα, και ενόσω εκκρεμούσε η υπό εξέταση προσφυγή, την προσφορά προαγωγής στη θέση Ανώτερου Μηχανικού-Βοηθού Διευθυντή (Λειτουργικές Τηλεπικοινωνίες-ΣΤΗΔΕ), Κλίμακα Ν2 από 1.8.2009. Για την εν λόγω θέση προβάλλεται αρχικώς από την κα Χρίστου, ο ισχυρισμός ότι είναι η ίδια με την επίδικη και στη συνέχεια ότι αυτή είναι «ομόβαθμη» με την επίδικη. Σε κάθε περίπτωση, κατά την καθ’ ης η αίτηση, η ενέργεια του αιτητή να προωθεί την παρούσα προσφυγή συνιστά κατάχρηση της διαδικασίας και αν ο αιτητής επιθυμούσε τη συνέχιση της υπό εξέταση προσφυγής, δεν θα έπρεπε να αποδεχθεί την προαγωγή στην ομόβαθμη θέση. Περαιτέρω, αν ο αιτητής θεωρούσε ότι εξακολουθούσε να υφίσταται ζημιογόνος συνέπεια για τον ίδιο, θα έπρεπε να είχε αποδεχθεί την προαγωγή του στην προαναφερθείσα ομόβαθμη θέση «με πλήρη επιφύλαξη των δικαιωμάτων του, κατ’ ισχυρισμόν του ζημιογόνου καταλοίπου».

Δεν με βρίσκει σύμφωνο η πιο πάνω θέση της καθ’ ης η αίτηση.

Κατά πάγια νομολογία, η υπό του αιτητή, ανεπιφύλακτη και με ελεύθερη βούληση αποδοχή, της δια προσφυγής προσβαλλόμενης διοικητικής πράξης και/ή απόφασης, στερεί από αυτόν το απαιτούμενο έννομο συμφέρον να καταχωρήσει την προσφυγή ή να συνεχίσει να προωθεί την εν λόγω προσφυγή (βλ. Myrianthis v. Republic (1977) 3 C.L.R., Tomboli v.

CYTA (1982) 3 CLR 149, Christodoulides v. R. (1985) 3 CLR 1979, Γρηγορίου ν. Δήμου Λευκωσίας (1991) 4 ΑΑΔ 3005, G. Alexandrou Best & Less Clothing Ltd v. Δημοκρατίας, Προσφυγή Αρ. 564/99, ημερ. 31.10.2000 και Ελένης Σάρδου ν. Αρχής Ηλεκτρισμού Κύπρου, Προσφυγή Αρ. 1491/1999, ημερ. 17.10.2001). Ωστόσο, όπως ορθώς παρατηρεί και η ευπαίδευτη συνήγορος για τον αιτητή, η προεκτεθείσα νομολογία τυγχάνει εφαρμογής σε περιπτώσεις ανεπιφύλακτης αποδοχής της προσβαλλόμενης διοικητικής πράξης, ήτοι εκείνης που συνιστά το αντικείμενο της προσφυγής.

Αντίθετα, σε περιπτώσεις αποδοχής από τον αιτητή άλλης πράξης, αυτοτελούς και ανεξάρτητης από την προσβαλλόμενη, όπως συμβαίνει και στην παρούσα περίπτωση, σαφώς και δεν τίθεται ζήτημα απώλειας του εννόμου συμφέροντός του προς προώθηση της προσφυγής του, δεδομένου ότι η ισχύς της μιας πράξης δεν επηρεάζει με οποιοδήποτε τρόπο την ισχύ της άλλης, ούτε και επηρεάζονται τα εξ’ αυτών των πράξεων απορρέοντα δικαιώματα (βλ.

Γεωργία Κατσουνωτού ν. Δημοκρατίας (Αρ. 2) (1990) 3Ε Α.Α.Δ. 3639). Όπως λέχθηκε χαρακτηριστικά στην Chrysostomos Kalos v. The Republic (1985) 3 Α.Α.Δ. 135, υπόθεση στην οποία με παρέπεμψε η ευπαίδευτη συνήγορος για τον αιτητή και η οποία κρίνω ότι τυγχάνει εφαρμογής εν προκειμένω, αφού παρουσιάζει ομοιότητες με την υπό εξέταση προσφυγή, ακόμη και στην περίπτωση ανεπιφύλακτης αποδοχής μιας πράξης από τον αιτητή, ο τελευταίος δεν στερείται του εννόμου συμφέροντος να προωθήσει την προσφυγή του, εφόσον δεν αποδέχτηκε την εν λόγω πράξη αλλά μια μεταγενέστερη πράξη, η οποία ουδόλως επηρεάζει την πρώτη.

Παραθέτω το ακόλουθο, άμεσα σχετικό, απόσπασμα από την εν λόγω απόφαση:

«Held, (I) on the question of legitimate interest:

That though a person who expressly or impliedly accepts an act or decision of the administration, is deprived, because of such acceptance of a legitimate interest entitling him to make an administrative recourse for the annulment of such act or decision, even if the acceptance of applicant is considered "free" and "unreserved" it does not deprive him of the legitimate interest entitling him to pursue his present administrative recourse, for the reason that he has not accepted the administrative decision impugned i.e. the decision of, 31.7.81 but a subsequent decision, that of 1.7.82, the latter having not touched at all the former which is still valid and executory.».

Αλλά και στην Μάριος Ιερωνυμίδης ν. Δημοκρατίας (1990) 3 Α.Δ.Δ. 3234, όπου ο αιτητής αποδέχθηκε ανεπιφύλακτα, σε μεταγενέστερο στάδιο και εκκρεμούσης της προσφυγής του, προαγωγή στην ίδια, με την επίδικη, θέση, κρίθηκε ότι «η αποδοχή της θέσης εκείνης δε συνεπαγόταν άμεσα ή έμμεσα την εγκατάλειψη οποιουδήποτε υπάρχοντος συμφέροντος για τη διεκδίκηση της ίδιας θέσης σε προγενέστερο στάδιο. Συνεπώς, δε διαπιστώνεται κώλυμα στην άσκηση της προσφυγής την οποία ο αιτητής ενομιμοποιείτο να ασκήσει, έχων το συμφέρον του υποψηφίου για την πλήρωση της θέσης.».

Εν προκειμένω, όπως προκύπτει και από το σύνολο των ενώπιον μου στοιχείων, δε χωρεί αμφιβολία ότι η επίδικη θέση δεν είναι η ίδια με τη θέση που αποδέχτηκε και προήχθη στις 15.7.2014 ο αιτητής, αναδρομικά από 1.8.2009. Είναι σαφές ότι πρόκειται για δυο ξεχωριστές θέσεις, με διαφορετικό τίτλο και διαφορετικά καθήκοντα και για τις οποίες υφίστανται ξεχωριστά σχέδια υπηρεσίας, σε κάθε ένα από τα οποία απαιτούνται διαφορετικά προσόντα. Επιπρόσθετα, όπως επισημαίνεται και από την πλευρά του αιτητή, υπήρξαν δυο διαφορετικές προκηρύξεις, σε διαφορετικές ημερομηνίες για τις δυο προαναφερθείσες θέσεις (επίδικη και αυτήν που προήχθη ο αιτητής), οι οποίες κενώθηκαν σε διαφορετικές ημερομηνίες. Το γεγονός δε ότι οι υπό αναφορά δυο θέσεις είναι «ομόβαθμες», όπως τις χαρακτηρίζει η συνήγορος για την καθ’ ης η αίτηση, δεν αναιρεί τον χαρακτήρα τους ως δυο διαφορετικών, αυτοτελών και ανεξάρτητων θέσεων, για την πλήρωση των οποίων εκδόθηκαν δυο διαφορετικές και αυτοτελείς διοικητικές πράξεις.

Περαιτέρω, θα πρέπει να επισημανθεί και το εξής: με την υπό εξέταση προσφυγή, ο αιτητής προσβάλλει την αναδρομική προαγωγή του Ε.Μ. στην επίδικη θέση από 1.4.2009. Με την από 15.7.2014 αποδοχή εκ μέρους του αιτητή της προσφοράς για προαγωγή στην θέση Ανώτερου Μηχανικού-Βοηθού Διευθυντή (Λειτουργικές Τηλεπικοινωνίες-ΣΤΗΔΕ), Κλίμακα Ν2, ο τελευταίος προήχθη στην εν λόγω θέση από 1.8.2009. Συνεπώς, η ημερομηνία διορισμού στις δυο θέσεις διαφέρει κατά τέσσερεις μήνες και τίθεται συνακόλουθα και ζήτημα αρχαιότητας, που συνεπάγεται η κάθε θέση, στοιχείο που μπορεί να διαδραματίσει καθοριστικό ρόλο σε μελλοντικές προαγωγές.

Ενόψει των πιο πάνω, είναι σαφές κατά την άποψή μου ότι ο αιτητής ουδόλως στερείται του απαραίτητου εννόμου συμφέροντος προς προώθηση της προσφυγής του, το οποίο εν προκειμένω και στοιχειοθετείται, οι δε περί του αντιθέτου ισχυρισμοί της καθ’ ης η αίτηση δεν έχουν έρεισμα. Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει ο Επ. Σπηλιωτόπουλος, στο Σύγγραμμά του «Εγχειρίδιο Διοικητικού Δικαίου», Έβδομη Έκδοση, 1996, «το έννομο συμφέρον αφορά κάθε νομική ή πραγματική κατάσταση που αναγνωρίζεται από το δίκαιο, από την οποία ο αιτών, βάσει ενός ειδικού δεσμού αντλεί ωφέλεια, η οποία θίγεται αμέσως ή εμμέσως από την προσβαλλόμενη πράξη». Για να προσθέσει στη συνέχεια ότι, «το έννομο συμφέρον πρέπει να είναι προσωπικό. Το χαρακτηριστικό αυτό αναφέρεται στον ειδικό δεσμό, ο οποίος υπάρχει μεταξύ του αιτούντος και της προσβαλλόμενης πράξης λόγω της σχέσης του αιτούντος προς τη νομική ή και πραγματική κατάσταση, την οποία θίγει κατά τρόπο βλαπτικό η πράξη ή η παράλειψη.» Την ίδια προσέγγιση βεβαίως ακολουθεί διαχρονικά και η ημεδαπή νομολογία (βλ. ενδεικτικά την απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην Σεργίδου ν. Δήμου Λευκωσίας κ.α. (1999) 3 Α.Α.Δ. 189).

Υπό το φως των πιο πάνω, θεωρώ ότι η ύπαρξη του απαιτούμενου εννόμου συμφέροντος από τον αιτητή προς προώθηση της παρούσας προσφυγής είναι ξεκάθαρη και δεν μπορεί να τίθεται εν αμφιβόλω.

Κατά συνέπεια, κρίνω αβάσιμο και απορρίπτω τον ισχυρισμό ότι ο αιτητής στερείται του απαιτούμενου εννόμου συμφέροντος προς προώθηση της προσφυγής του.

Των πιο πάνω λεχθέντων, προχωρώ να εξετάσω τους υπό του αιτητή προβαλλόμενους λόγους ακύρωσης.

Με τον πρώτο εγειρόμενο λόγο ακύρωσης, τίθεται ζήτημα παραβίασης του δεδικασμένου στην προαναφερθείσα προσφυγή αρ. 566/2009, της υποχρέωσης συμμόρφωσης της καθ’ ης η αίτηση με το ακυρωτικό αποτέλεσμα, αλλά και των αρχών που, σύμφωνα με το Διοικητικό Δίκαιο και την οικεία νομολογία, διέπουν την επανεξέταση κατόπιν ακυρωτικής απόφασης.

Ειδικότερα, η κα Γεωργιάδου προβάλλει ότι η επίδικη απόφαση και η αιτιολογία αυτής μόνο κατ’ επίφαση συμμορφώνεται με την ακυρωτική δικαστική απόφαση στην προσφυγή αρ. 566/2009. Στην ουσία, συνεχίζει η συνήγορος για τον αιτητή, η καθ’ ης η αίτηση κατά την επανεξέταση δεν έλαβε υπόψη της τα ευρήματα της εν λόγω ακυρωτικής απόφασης και δεν συμμορφώθηκε με το ακυρωτικό αποτέλεσμα.

Συναφώς, προβάλλεται ότι η νέα σύσταση του Γενικού Διευθυντή δεν έλαβε υπόψη τις διαπιστώσεις του Δικαστηρίου ως προς την πρώτη, πάσχουσα σύσταση, αλλά επί της ουσίας «παρακάμπτει και παραβλέπει προκλητικά την απόφαση του Δικαστηρίου, την οποία όφειλε να εφαρμόσει». Περαιτέρω, κατά την κα Γεωργιάδου, όπως προκύπτει από τα σχετικά πρακτικά συνεδριάσεως της Συμβουλευτικής Υπεπιτροπής της Αρχής, η δεύτερη σύσταση στηρίχθηκε ουσιαστικά στη συνεκτίμηση και αντιπαραβολή των κριτηρίων της αρχαιότητας και της αξίας μεταξύ μόνο του αιτητή και του Ε.Μ., ενώ καμία αναφορά αλλ’ ούτε και σύγκριση δεν γίνεται με τους λοιπούς υποψηφίους, είτε ως προς το στοιχείο της αρχαιότητας είτε ως προς το στοιχείο της αξίας.

Ως εκ τούτου, η σύσταση πάσχει και ως μη δεόντως και/ή ανεπαρκώς αιτιολογημένη, αφού η ελαττωματική και αντιφατική αιτιολογία της πάσχουσας σύστασης, ως είχε διαπιστωθεί από το Δικαστήριο στο πλαίσιο της προσφυγής αρ. 566/2009, εξακολουθεί να υφίσταται. Εν προκειμένω, συνεχίζει η ευπαίδευτη συνήγορος για τον αιτητή, άρση του τρωτού σημείου, που ήταν, σύμφωνα με την ακυρωτική απόφαση, η εκ μέρους του Διευθυντή απόδοση εναλλασσόμενης βαρύτητας στα κριτήρια της αρχαιότητας και της αξίας, θα συντελούνταν μόνο με τη διόρθωση της αντίφασης, ήτοι εάν δινόταν στη σύσταση και από την καθ’ ης η αίτηση η ίδια βαρύτητα στα εν λόγω στοιχεία κρίσης για όλους τους υποψηφίους και όχι μόνο σε σχέση με τον αιτητή και το Ε.Μ., όπως έγινε εν προκειμένω.

Δεν συμφωνώ με τους πιο πάνω ισχυρισμούς και κρίνω ότι ο συγκεκριμένος λόγος ακύρωσης θα πρέπει να απορριφθεί.

Πράγματι, το Ανώτατο Δικαστήριο, με την απόφασή του στην προσφυγή αρ. 566/2009, διαπίστωσε πλημμέλειες στη σύσταση του Γενικού Διευθυντή της Α.Η.Κ., ακυρώνοντας την εκεί προσβαλλόμενη απόφαση. Συγκεκριμένα, κρίθηκε ότι εσφαλμένα αποδόθηκε στη σύσταση του Διευθυντή ουσιαστική σημασία στα καθήκοντα που εκτελούσε το Ε.Μ. κατά την, πριν από την επίδικη περίοδο, προϋπηρεσία του στην περιφέρεια όπου εκκρεμούσε η επίδικη θέση, καθιστώντας το Ε.Μ. καταλληλότερο για προαγωγή, και εσφαλμένα το Διοικητικό Συμβούλιο της καθ’ ης η αίτηση, στη δική του συνεδρία, στηρίχθηκε στην προηγηθείσα σύσταση, λαμβάνοντας με τη σειρά του υπόψη το είδος των καθηκόντων του αιτητή κατά την προϋπηρεσία του στην περιφέρεια όπου εκκρεμούσε η επίδικη θέση. Αυτό, κατά το Δικαστήριο, «αποδίδει σαφή ένδειξη θυματοποίησης άλλων υποψηφίων, οι οποίοι δεν εκτελούσαν τα καθήκοντα στη δεδομένη περιφέρεια». Επιπρόσθετα, το Δικαστήριο έκρινε ότι η σύσταση του Διευθυντή έπασχε λόγω αντιφατικότητας, αφού σε κάποιες περιπτώσεις αυτή παραγνώριζε την αρχαιότητα του αιτητή, ενώ σε άλλη περίπτωση έδινε σημασία σε αυτήν.

Από προσεκτική μελέτη των οικείων διοικητικών φακέλων και παραρτημάτων της ένστασης της καθ’ ης η αίτηση, διαπιστώνω ότι η διενεργηθείσα επανεξέταση σαφώς και έλαβε υπόψη τα ευρήματα του Δικαστηρίου στην προαναφερθείσα ακυρωτική απόφαση, η οποία, ως έχω προαναφέρει, περιορίστηκε στη διαπίστωση πλημμελειών στη σύσταση του Γενικού Διευθυντή.

Όπως προκύπτει από τα ενώπιον μου στοιχεία και δη τα πρακτικά των σχετικών συνεδριών, ο Διευθυντής, κατά την επανεξέταση, προς υποβολή της σύστασής του, ρητώς αναφέρεται στην κατοχή των υπό του οικείου σχεδίου υπηρεσίας απαιτούμενων προσόντων από όλους τους υποψηφίους, στα πρόσθετα επαγγελματικά προσόντα, καθώς και στα πρόσθετα, μη προβλεπόμενα στο σχέδιο υπηρεσίας, ακαδημαϊκά προσόντα που κατείχαν ορισμένοι υποψήφιοι, και στα οποία, ως συναφή με τα καθήκοντα της επίδικης θέσης, προσέδωσε τη δέουσα βαρύτητα.

Προέβη δε ο Διευθυντής σε ειδικότερη συγκριτική αντιπαραβολή των στοιχείων κρίσης που αφορούν στον αιτητή και αυτών που αφορούν στο Ε.Μ., για να καταλήξει στην υποβολή της σύστασής του υπέρ του Ε.Μ., ενώ ουδεμία αναφορά γίνεται στην, πριν από την επίδικη περίοδο, προϋπηρεσία του Ε.Μ. στην περιφέρεια όπου εκκρεμούσε η επίδικη θέση, καθώς και στα καθήκοντα που εκεί ασκούσε, και τα οποία, σύμφωνα με την ακυρωτική απόφαση, εσφαλμένα είχαν ληφθεί ουσιωδώς υπόψη κατά την αρχικώς υποβληθείσα σύσταση του Διευθυντή, καθιστώντας το Ε.Μ.

καταλληλότερο για προαγωγή. Συνακόλουθα, σύμφωνα πάντα με την ακυρωτική απόφαση, εσφαλμένα και το Διοικητικό Συμβούλιο της καθ’ ης η αίτηση, στη δική του συνεδρία, είχε στηριχθεί στην προηγηθείσα σύσταση, λαμβάνοντας και αυτό υπόψη το είδος των καθηκόντων του αιτητή κατά την προϋπηρεσία του στην περιφέρεια όπου εκκρεμούσε η επίδικη θέση.

Είναι σαφές, από το σύνολο των ενώπιον μου στοιχείων, ότι τα πιο πάνω δεν επαναλήφθηκαν κατά την υποβολή της νέας σύστασης του Διευθυντή, ούτε και το Διοικητικό Συμβούλιο της Αρχής φαίνεται να έλαβε υπόψη του ως κριτήριο επιλογής την προϋπηρεσία του αιτητή στην περιφέρεια όπου εκκρεμούσε η επίδικη θέση, καθώς και το είδος των καθηκόντων που εκεί ασκούσε ο αιτητής.

Ως προς το δεύτερο εύρημα του Δικαστηρίου και τον ισχυρισμό του αιτητή ότι κατά παράβαση του υπό αναφορά ευρήματος και του δεδικασμένου, η συνεκτίμηση και αντιπαραβολή των κριτηρίων της αρχαιότητας και της αξίας έγινε μεταξύ μόνο του αιτητή και του Ε.Μ., ενώ καμία αναφορά αλλ’ ούτε και σύγκριση δεν έγινε με τους λοιπούς υποψηφίους, καθιστώντας ωσαύτως την εν λόγω σύσταση αναιτιολόγητη, θα πρέπει να επισημανθεί ότι ακόμη και αν ελάμβανε χώρα μια τέτοια συνεκτίμηση και αντιπαραβολή μεταξύ του αιτητή, του Ε.Μ. και των λοιπών υποψηφίων, αυτό δεν θα άλλαζε την ουσία του πράγματος και δεν θα βελτίωνε τις προοπτικές του αιτητή, αφού εν προκειμένω αυτό που ενδιαφέρει και αποτελεί επίδικο θέμα της παρούσας υπόθεσης είναι η σύγκριση μεταξύ αιτητή και Ε.Μ. και η επιλογή του τελευταίου στην επίδικη θέση, την οποία άλλωστε και προσβάλλει ο αιτητής. Δεν αποτελεί αντικείμενο της υπό εξέταση προσφυγής, αλλ’ ούτε επίδικο θέμα, η σύγκριση του αιτητή με οποιονδήποτε εκ των λοιπών υποψηφίων παρά μόνο με το Ε.Μ. και μόνον η προαγωγή του τελευταίου προσβάλλεται δια της παρούσας.

Με βάση τα αμέσως ανωτέρω λεχθέντα, τίθεται εν προκειμένω και ζήτημα εννόμου συμφέροντος του αιτητή, ο οποίος δε νομιμοποιείται να προβάλλει ισχυρισμούς σε σχέση με τους λοιπούς υποψηφίους. Συναφώς, υπενθυμίζεται ότι, κατά πάγια νομολογία, όχι μόνο η προσφυγή αλλά και έκαστος λόγος ακύρωσης θα πρέπει να προβάλλεται μετ’ εννόμου συμφέροντος για να είναι παραδεκτός (βλ. Δημοκρατία ν. CHINA WAΝBAO ENGINEERING CORPORATION (2000) 3 Α.Α.Δ. 406, Αναστασίου ν. Κ.Ο.Τ., Υποθ. Αρ. 571/1996, Αναστασίου ν. Δήμου Παραλιμνίου (2000) 3 Α.Α.Δ. 339 και Χατζησωτηρίου κ.α. ν. Δημοκρατίας (2008) 3 Α.Α.Δ. 524). Στην Σωτήρης Χατζηγεωργίου ν. Δημοκρατίας (2013) 3 Α.Α.Δ. 108, λέχθηκαν τα εξής:

«Έχοντας εξετάσει όλα τα δεδομένα της υπό κρίση έφεσης, καθίσταται πρόδηλο ότι αυτή δεν μπορεί να επιτύχει. Σαφώς ο εφεσείων θα πρέπει να προσβάλλει τη διοικητική πράξη μετ' εννόμου συμφέροντος. Το έννομο συμφέρον αποτελεί αδήριτη προϋπόθεση για την άσκηση οποιασδήποτε προσφυγής στη βάση του Άρθρου 146 του Συντάγματος (Χατζησωτηρίου κ.ά. ν. Δημοκρατίας (2008) 3 Α.Α.Δ. 524). Και όχι μόνο η ύπαρξη εννόμου συμφέροντος πρέπει να αφορά στην ίδια την προσφυγή, αλλά και οι λόγοι ακύρωσης πρέπει να προβάλλονται μετ' εννόμου συμφέροντος (Αναστασίου ν. Δήμου Παραλιμνίου (2000) 3 Α.Α.Δ. 389). Και βεβαίως το έννομο συμφέρον αποτελεί το εφαλτήριο πάνω στο οποίο ο εφεσείων πρέπει να τοποθετήσει τον εαυτό του για να δικαιούται να θέσει ζήτημα αναρμοδιότητας του οργάνου που έλαβε την προσβαλλόμενη απόφαση.».

Εν πάση περιπτώσει, λαμβανομένων υπόψη όλων των πιο πάνω, δεν διαπιστώνω εν προκειμένω οποιαδήποτε παράβαση δεδικασμένου, αλλ’ ούτε και μη συμμόρφωση με τα ευρήματα του Δικαστηρίου στην προαναφερθείσα ακυρωτική του απόφαση. Συνεπώς, κρίνω ότι ο πρώτος προβαλλόμενος λόγος ακύρωσης δεν ευσταθεί και απορρίπτεται.

Ως προς τη νομιμότητα της σύστασης του Διευθυντή, αλλά και της απόφασης του Διοικητικού Συμβουλίου της καθ’ ης η αίτηση, που έλαβε υπόψη την εν λόγω σύσταση, γίνεται εκτενέστερη αναφορά κατωτέρω.

Ισχυρίζεται περαιτέρω ο αιτητής ότι η καθ’ ης η αίτηση, αυθαίρετα, καθ’ υπέρβαση εξουσίας, παράνομα και αδικαιολόγητα, παρέλειψε και/ή αρνήθηκε να επιλέξει για προαγωγή στην επίδικη θέση αυτόν αντί του Ε.Μ., το οποίο μειονεκτούσε. Συναφώς, προβάλλεται η θέση ότι η επίδικη απόφαση συγκρούεται με τα στοιχεία των διοικητικών φακέλων και δεν πραγματοποιήθηκε με βάση την αρχή της επιλογής του καταλληλότερου υποψηφίου, εφόσον ο αιτητής υπερέχει σε όλα τα κριτήρια, ήτοι και σε αξία και σε προσόντα, περιλαμβανομένου και του πρόσθετου προσόντος, αλλά και σε αρχαιότητα.

Η ευπαίδευτη συνήγορος για την καθ’ ης η αίτηση εισηγείται ότι οι πιο πάνω ισχυρισμοί δεν θα πρέπει να τύχουν εξέτασης από το Δικαστήριο, καθότι ο αιτητής κωλύεται να τους εγείρει. Ως ισχυρίζεται η κα Χρίστου, ο επιτυχών διάδικος, σύμφωνα με τη νομολογία, μπορεί να ασκήσει έφεση για να αποφασιστούν θέματα, τα οποία προέβαλε με την προσφυγή του και δεν εξετάστηκαν από το Δικαστήριο. Εν προκειμένω, οι πιο πάνω ισχυρισμοί και η ίδια επιχειρηματολογία είχαν ήδη προβληθεί στο πλαίσιο της προσφυγής αρ. 566/2009, χωρίς ωστόσο να εξεταστούν από το Δικαστήριο, το οποίο ακύρωσε την προσβαλλόμενη απόφαση για άλλους λόγους. Ο δε αιτητής, συνεχίζει η συνήγορος της καθ’ ης η αίτηση, ως επιτυχών διάδικος, είχε κάθε δικαίωμα να ασκήσει έφεση επ’ αυτού, πράγμα ωστόσο που δεν έπραξε, με αποτέλεσμα να τίθεται ζήτημα κωλύματος στο παρόν στάδιο.

Η πιο πάνω εισήγηση δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή. Όπως ορθά επισημαίνει η συνήγορος για τον αιτητή, η άσκηση αναθεωρητικής έφεσης από τον επιτυχόντα διάδικο δεν ασκείται ανεξέλεγκτα, αλλά προϋποθέτει την ύπαρξη λόγων ακυρότητας που να ανατρέχουν στη ρίζα της διοικητικής διαδικασίας. Εφόσον το πρωτόδικο Δικαστήριο διαπιστώσει λόγο ακύρωσης που ανατρέχει στη ρίζα της διαδικασίας, με την ακύρωση της προσβαλλόμενης απόφασης για τέτοιο λόγο, δεν απομένει οτιδήποτε που θα ήταν δυνατό να δεσμεύει τον εφεσείοντα και που θα μπορούσε να αποτελέσει το αντικείμενο αναθεώρησης από το Ανώτατο Δικαστήριο (βλ.

Σωτήρης Χατζηγεωργίου ν. Κυπριακού Συμβουλίου Αναγνώρισης Τίτλων Σπουδών (ΚΥ.Σ.Α.Τ.Σ.) (2008) 3 Α.Α.Δ. 82 και Χριστίνα Σορόκου ν. Δημοκρατίας, Υποθ. Αρ. 1451/2007, ημερ. 22.4.2010). Στην παρούσα υπόθεση, ο λόγος για τον οποίο ακύρωσε το Δικαστήριο στην προαναφερθείσα προσφυγή αρ. 566/2009 σαφώς και ανατρέχει στη ρίζα της διαδικασίας, εφόσον κρίθηκε ότι έπασχε η σύσταση του Γενικού Διευθυντή, επί της οποίας βασίστηκε και/ή την οποία έλαβε υπόψη το Διοικητικό Συμβούλιο της Α.Η.Κ.

για τη λήψη της δικής του απόφασης. Υπ’ αυτά τα δεδομένα, είναι ορθή η παρατήρηση της κας Γεωργιάδου ότι εν προκειμένω, τυχόν άσκηση έφεσης από τον αιτητή θα είχε έρεισμα αν το Δικαστήριο στην προσφυγή αρ. 566/2009, εξέδιδε ακυρωτική απόφαση, εξετάζοντας λόγους ακύρωσης που δεν ανέτρεχαν στη ρίζα της διοικητικής διαδικασίας, κάτι που, ως έχει εξηγηθεί πιο πάνω, δεν συνέβη.

Κατά συνέπεια, προχωρώ να εξετάσω τον προβαλλόμενο λόγο ακύρωσης, ο οποίος ουσιαστικά ανατρέχει στον πυρήνα της παρούσας υπόθεσης και αφορά στην ορθότητα της απόφασης της καθ’ ης η αίτηση να επιλέξει το Ε.Μ. αντί του αιτητή για την επίδικη θέση, στη βάση των θεσμοθετημένων στοιχείων κρίσης.

Επισημαίνω εξ’ αρχής ότι στην παρούσα περίπτωση τυγχάνουν εφαρμογής οι περί Αρχής Ηλεκτρισμού Κύπρου (Όροι Υπηρεσίας) Κανονισμοί του 1986 (Κ.Δ.Π. 291/86), ως αυτοί ίσχυαν κατά τον ουσιώδη χρόνο. Σύμφωνα με τον κανονισμό 23(1) των εν λόγω Κανονισμών, για την προαγωγή υπαλλήλου σε άλλη θέση απαιτείται η υπό του υπαλλήλου κατοχή των προσόντων που προβλέπονται στο σχέδιο υπηρεσίας της θέσης αυτής. Στην υπό εξέταση περίπτωση, είναι ξεκάθαρο, όπως άλλωστε συμφωνούν και οι διάδικοι, ότι τόσο ο αιτητής όσο και το Ε.Μ. κατείχαν τα υπό του οικείου σχεδίου υπηρεσίας απαιτούμενα προσόντα. Περαιτέρω, σύμφωνα με την παράγραφο (2) του κανονισμού 23, οι προαγωγές αποφασίζονται στη βάση της πείρας, της αξίας, της ικανότητας, της αρχαιότητας στην Α.Η.Κ., των προσόντων σε σχέση με το εκάστοτε ισχύον για τη θέση σχέδιο υπηρεσίας, και την υπηρεσιακή επίδοση του υποψηφίου. Σύμφωνα δε με την παράγραφο (3) του ιδίου κανονισμού, στο πλαίσιο της προαγωγικής διαδικασίας λαμβάνονται υπόψη από την Α.Η.Κ. οι συστάσεις της Συμβουλευτικής Υπεπιτροπής και του Διευθυντή, καθώς και οι εμπιστευτικές εκθέσεις των υποψηφίων.

Όπως έχει ήδη αναφερθεί πιο πάνω, ο αιτητής εγείρει τον ισχυρισμό περί πάσχουσας σύστασης του Διευθυντή.

Έχοντας μελετήσει προσεκτικά τόσο την υπό αναφορά σύσταση, όσο και το σύνολο των συναφών στοιχείων και εγγράφων, όπως αυτά περιέχονται στους οικείους διοικητικούς φακέλους, αλλά και στα παραρτήματα της ένστασης της καθ’ ης η αίτηση, καταλήγω ότι ο συγκεκριμένος ισχυρισμός δεν ευσταθεί. Αντιθέτως, διαπιστώνω ότι η σύσταση του Διευθυντή συνάδει πλήρως με τα στοιχεία των φακέλων και, εν πάση περιπτώσει, είναι εύλογα επιτρεπτή.

Εν πρώτοις, ως προς το κριτήριο της αξίας, ο Διευθυντής ορθώς διαπίστωσε, καταγράφεται άλλωστε ρητά στη σύσταση, ότι το Ε.Μ., κατά τα έτη 2003-2007, εξασφάλισε καλύτερη βαθμολογία έναντι του αιτητή, υπερέχοντας κατά 4Α. Ειδικότερα, για τη συγκεκριμένη περίοδο το Ε.Μ. εξασφάλισε συνολική βαθμολογία 31Α και 19Β+, ενώ ο αιτητής 27Α και 23Β+. Η συγκεκριμένη υπεροχή του αιτητή δεν μπορεί παρά να ληφθεί υπόψη, ακόμη και αν αυτή χαρακτηριστεί ως οριακή και όχι έκδηλη, αφού, κατά πάγια νομολογία, μια τέτοια διαφορά δεν παύει να είναι σημαντική και θα πρέπει να ληφθεί υπόψη (βλ. Κατσελλή ν. Δημοκρατίας (2007) 3 Α.Α.Δ. 587 και Στέλιος Χατζημάρκου ν. Δημοκρατίας, Συνεκδ. Υποθ. Αρ. 1262/2007 κ.α., ημερ. 22.10.2009).

Ο Διευθυντής βέβαια δε θα μπορούσε να μην αναφερθεί και στο κριτήριο της αρχαιότητας, όπου ο αιτητής πράγματι υπερέχει έναντι του Ε.Μ. κατά δυο περίπου χρόνια, αφού προήχθη στην αμέσως κατώτερη της επίδικης θέση την 1.10.1995, ενώ το Ε.Μ. την 1.12.1997. Ωστόσο, η αρχαιότητα από μόνη της δεν θα μπορούσε να προσδώσει οποιαδήποτε αποφασιστική υπεροχή στον αιτητή, δεδομένου ότι, όπως έχει επανειλημμένως τονιστεί από τη νομολογία, η αρχαιότητα, αποκτά αποφασιστική σημασία, εκεί όπου οι υποψήφιοι είναι ισοδύναμοι στα λοιπά κριτήρια αξιολόγησης (βλ. Μικελλίδου ν. Δημοκρατίας (2001) 3 Α.Α.Δ. 105, Δημοκρατία ν. Μιχαηλίδη κ.α. (1999) 3 Α.Α.Δ. 756 και Στέλιος Χατζημάρκου, ανωτέρω). Η αρχαιότητα από μόνη της δεν αποτελεί αποφασιστικό κριτήριο και δεν μπορεί να υπερισχύσει (βλ. Πασχαλίδου ν. Δημοκρατίας (1992) 4 Α.Α.Δ. 2533).

Ως προς το κριτήριο των προσόντων, ο Διευθυντής, αφού αναφέρει ότι όλοι οι υποψήφιοι διαθέτουν τα υπό του οικείου σχεδίου υπηρεσίας προβλεπόμενα προσόντα, επισημαίνει ότι ο αιτητής, όπως και άλλοι υποψήφιοι, σε αντίθεση με το Ε.Μ., διαθέτει και πρόσθετο, μη προβλεπόμενο από το σχέδιο υπηρεσίας της θέσης, ακαδημαϊκό προσόν, το οποίο είναι συναφές με τα καθήκοντα της επίδικης θέσης, αποδίδοντας σε αυτό τη δέουσα βαρύτητα. Αυτό καταδεικνύει ότι πρόσθετα προσόντα των υποψηφίων λήφθηκαν υπόψη από το Διευθυντή κατά τη διατύπωση της σύστασής του, όπως επίσης λήφθηκαν υπόψη και πρόσθετα επαγγελματικά προσόντα τόσο του αιτητή όσο και του Ε.Μ.. Ωστόσο, κατά πάγια επίσης νομολογία, πρόσθετα προσόντα, τα οποία όμως δεν προβλέπονται στο σχέδιο υπηρεσίας της θέσης και δεν αποτελούν ούτε πλεονέκτημα ούτε πρόσθετο προσόν, έχουν περιορισμένη σημασία και δεν προσδίδουν έκδηλη υπεροχή στον κάτοχό τους (βλ. Πανίκος Πούρος κ.ά. ν. Κυπριακής Δημοκρατίας (2001) 3 Α.Α.Δ. 374).

Ενόψει των πιο πάνω, δεν διαπιστώνω οτιδήποτε μεμπτό στη σύσταση του Διευθυντή, την οποία εν συνεχεία υιοθέτησε η Συμβουλευτική Υπεπιτροπή της Αρχής και η οποία, εν πάση περιπτώσει, υπήρξε εύλογα επιτρεπτή. Επιπρόσθετα, πέραν του γεγονότος ότι συνάδει με τα στοιχεία των φακέλων, διαπιστώνω ότι η υπό αναφορά σύσταση είναι και επαρκώς αιτιολογημένη, μπορεί δε η αιτιολογία να συμπληρωθεί από τα στοιχεία των φακέλων. Περαιτέρω, στοιχειοθετείται επατκώς και η διενέργεια προηγούμενης δέουσας έρευνας, καταδεικνύοντας γιατί ο Διευθυντής κατέληξε στη συγκεκριμένη εισήγηση.

Παρομοίως, δε διαπιστώνω οτιδήποτε μεμπτό ούτε αναφορικά με τη σύσταση της Συμβουλευτικής Υπεπιτροπής. Και εδώ ισχύουν εν πολλοίς αυτά που έχω αναφέρει πιο πάνω σε σχέση με τη σύσταση του Διευθυντή, την οποία η εν λόγω Επιτροπή υιοθέτησε. Αντιθέτως, θεωρώ ότι η εν λόγω σύσταση συνάδει με τα στοιχεία των οικείων διοικητικών φακέλων, υπήρξε δε επαρκώς αιτιολογημένη, δυνάμενη να υπαχθεί στον απαιτούμενο δικαστικό έλεγχο, και συμπληρώνεται από τα στοιχεία των εν λόγω φακέλων, όπως ακριβώς και η σύσταση του Διευθυντή. Περαιτέρω, δεν διαπιστώνω να έχει εμφιλοχωρήσει οποιαδήποτε πλάνη. Όλα τα στοιχεία ήσαν ενώπιον του αρμόδιου οργάνου και ελήφθησαν δεόντως υπόψη.

Περαιτέρω, έχω την άποψη ότι καθόλα σύννομη υπήρξε και η απόφαση του Διοικητικού Συμβουλίου της καθ’ ης η αίτηση, το οποίο, ως αναφέρει στη δική του απόφαση, έλαβε υπόψη του και τη σύσταση του Διευθυντή. Όπως προκύπτει από το πρακτικό της σχετική συνεδρίας, το Διοικητικό Συμβούλιο, συσταθμίζοντας και συνεκτιμώντας το σύνολο των θεσμοθετημένων στοιχείων κρίσης, αναφέρει με λεπτομέρεια στη δική του απόφαση τους λόγους για τους οποίους επέλεξε για προαγωγή στην επίδικη θέση το Ε.Μ.. Κρίνω ότι η υπό του Συμβουλίου αιτιολόγηση της επιλογής του Ε.Μ. για την πλήρωση της επίδικης θέσης είναι επαρκής, σε κάθε δε περίπτωση η εν λόγω αιτιολογία μπορεί να συμπληρωθεί από τα στοιχεία των οικείων διοικητικών φακέλων.

Επιπρόσθετα, όπως καταγράφεται στο σχετικό πρακτικό, οι οικείοι διοικητικοί φάκελοι ήσαν ενώπιον του Συμβουλίου και όλα τα ουσιώδη στοιχεία σε σχέση με την αξιολόγηση των υποψηφίων, στη βάση και των προνοιών του οικείου σχεδίου υπηρεσίας, λήφθηκαν υπόψη. Γίνεται ειδική αναφορά και στην αξία και στα προσόντα και στην αρχαιότητα των δυο υποψηφίων, καθώς επίσης και στα πρόσθετα προσόντα αυτών, στα οποία και το Συμβούλιο απέδωσε την ανάλογη βαρύτητα.

Ως προς τα στοιχεία κρίσης, και δη όσον αφορά τη βαρύτητα της αξίας και της αρχαιότητας των διαδίκων, ισχύουν όσα έχουν αναφερθεί πιο πάνω, στο πλαίσιο εξέτασης της σύστασης του Διευθυντή.

Ειδικότερα, ως προς το κριτήριο της αξίας, πέραν των ήδη λεχθέντων, δεν μπορεί να παραγνωριστεί και το γεγονός ότι το Ε.Μ. είχε υπέρ του την προαναφερθείσα σύσταση του Διευθυντή, η οποία, κατά πάγια νομολογία, επαυξάνει και/ή προσθέτει στην αξία ενός υποψηφίου ως ανεξάρτητος και αυτοτελής δείκτης (βλ. Μοδίτης ν. Δημοκρατίας (2002) 3 Α.Α.Δ. 695, Ροζάννα-Αμφιτρίτη Κούτσιου ν. Δημοκρατίας, ECLI:CY:AD:2015:C591, Α.Ε. 168/10, ημερ. 10.9.2015 (απόφαση της Ολομέλειας του Ανωτάτου Δικαστηρίου) και Παντελής Λοϊζου ν. Αρχής Ηλεκτρισμού Κύπρου (1994) 3 Α.Α.Δ. 663). Όπως λέχθηκε χαρακτηριστικά στην Στέλιος Χατζημάρκου, πιο πάνω, «η σύσταση αποτελεί, ως εκ της ιδιαίτερης γνώσης του διευθυντή, για την καταλληλότητα των υποψηφίων να ανταποκριθούν στα καθήκοντα της θέσης, επαυξητικό παράγοντα της αξίας τους (βλ. Σπανού ν. Δημοκρατίας (1999) 3 Α.Α.Δ. 390 και απόφαση Ολομέλειας στην 862/07 Χριστοδούλου ν. ΕΔΥ ημερ. 3.4.1999».

Περαιτέρω, ως προς το ζήτημα των πρόσθετων προσόντων, επειδή γίνεται ιδιαίτερη αναφορά από τη συνήγορο του αιτητή, η οποία και ισχυρίζεται ότι αυτά δεν λήφθηκαν δεόντως υπόψη, κρίνω σκόπιμο να αναφέρω τα εξής:

Είναι πάγια και διαχρονικά νομολογημένο ότι πρόσθετα προσόντα που δεν προβλέπονται από το σχέδιο υπηρεσίας, έχουν περιορισμένη σημασία και δεν μπορούν από μόνα τους να προσδώσουν έκδηλη υπεροχή. Απόκειται στο διορίζον όργανο να τα αξιολογήσει και σταθμίσει, αποφεύγοντας δυο άκρα, ήτοι, αφ' ενός, να μη δοθεί σ' αυτά υπερβολική βαρύτητα, ώστε να ισοδυναμούν με απόδοση έκδηλης υπεροχής, αλλά, αφ' ετέρου, η σημασία που τους δίδεται να μην είναι εντελώς οριακή. Μέσα σε αυτά τα όρια το Δικαστήριο δεν επεμβαίνει σε ό,τι αφορά την αξιολόγηση και στάθμιση των στοιχείων (βλ. Πανίκος Πούρος κ.ά., ανωτέρω, Γιώργος Ζωδιάτης ν. Κυπριακής Δημοκρατίας (2008) 3 Α.Α.Δ. 406 και Θεοχάρης Κασκίρης ν. Κυπριακής Δημοκρατίας, ECLI:CY:AD:2016:D91, Υποθ. Αρ. 696/2012, ημερ. 16.2.2016). Εν προκειμένω, ούτε το Διοικητικό Συμβούλιο, όπως ούτε και ο Διευθυντής ούτε και η Συμβουλευτική Υπεπιτροπή κατά τη διατύπωση της σύστασής τους, είχαν υποχρέωση να δώσουν ιδιαίτερη βαρύτητα στα προσόντα του αιτητή που δεν προβλέπονταν από το οικείο σχέδιο υπηρεσίας. Εν πάση όμως περιπτώσει, προκύπτει ότι και το Συμβούλιο είχε ενώπιον του το σύνολο των προσόντων των υποψηφίων, τα οποία και αξιολόγησε αναλόγως. Αναφέρθηκε δε ειδικά στην υπό του κάθε υποψηφίου κατοχή πρόσθετων προσόντων, προσθέτοντας ότι προσέδωσε σε αυτά τη δέουσα σημασία.

Ως προς την αρχαιότητα, υπενθυμίζεται η πάγια επί του θέματος νομολογία ότι η αρχαιότητα από μόνη της δεν θα μπορούσε να προσδώσει οποιαδήποτε αποφασιστική υπεροχή στον αιτητή, δεδομένου ότι η αρχαιότητα αποκτά αποφασιστική σημασία, εκεί όπου οι υποψήφιοι είναι ισοδύναμοι στα λοιπά κριτήρια αξιολόγησης, κάτι που εν προκειμένω δεν συμβαίνει.

Τέλος, ως προς τους υπό του αιτητή εγειρόμενους ισχυρισμούς περί υπεροχής του σε πείρα, λόγω της υπεροχής του και σε αρχαιότητα, παραπέμπω στην απόφαση της Ολομέλειας του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην Ανδρόνικος Γεωργίου ν. Δημοκρατίας (2001) 3 Α.Α.Δ. 30, όπου λέχθηκε ότι πείρα είναι οι πρακτικές γνώσεις που αποκτώνται από την εκτέλεση συγκεκριμένου είδους εργασίας, η δε ένταση με την οποία κάποιος καταπιάνεται με ένα συγκεκριμένο τομέα εργασίας και τα αποτελέσματα της δουλειάς τους είναι οι πιο σημαντικοί δείκτες της πείρας.

Συναφώς, και σε σχέση με τη βαθμολόγηση της απόδοσης εκάστου υποψηφίου, αποτελεί πάγια νομολογημένη αρχή ότι κάθε υποψήφιος αξιολογείται σύμφωνα με τα καθήκοντα που του ανατίθενται στο πλαίσιο του σχεδίου υπηρεσίας της θέσης (βλ. Κωνσταντίνου ν. Α.Η.Κ., ECLI:CY:AD:2014:D582, Υποθ. Αρ. 1876/2012, ημερ. 29.7.2014, Γιώργος Σαμανίδης κ.α. ν. Δημοκρατίας, Υποθ. Αρ. 889/2001, ημερ. 10.2.2003, Τάκης Γεωργιάδης ν. Α.Η.Κ. (1996) 3 Α.Α.Δ. 249, Δρουσιώτη ν. Κεντρικής Τράπεζας Κύπρου, Υποθ. 524/88/31.8.1990 και Στεφάνου ν. Δημοκρατίας, Υποθ. 512/89/19.9.1990).

Ενόψει των πιο πάνω, κρίνω ότι και οι ισχυρισμοί του αιτητή περί πάσχουσας επίδικης απόφασης λόγω ανεπαρκούς και/ή με δέουσας αιτιολογίας, έλλειψης δέουσας έρευνας και πλάνης που εμφιλοχώρησε κατά τη λήψη αυτής, στερούνται ερείσματος, υποκείμενοι ωσαύτως σε απόρριψη.

Κατά συνέπεια, καταλήγω ότι ουδείς λόγος ακύρωσης στοιχειοθετείται και, συνακόλουθα, δε χωρεί επέμβαση του Δικαστηρίου. Υπενθυμίζεται, συναφώς ότι επέμβαση του Δικαστηρίου είναι δυνατή μόνο όπου το τελευταίο ικανοποιείται από τον αιτητή ότι αυτός υπερείχε έκδηλα του υποψήφιου που έχει επιλεγεί. Μόνο σε τέτοια περίπτωση το όργανο που έχει προβεί στην επιλογή θεωρείται ότι έχει υπερβεί τα ακραία όρια της διακριτικής του ευχέρειας και έχει κάνει κακή χρήση της (βλ. Δημοκρατία κ.ά. ν. Παπαχριστοδούλου κ.ά. (2002) 3 Α.Α.Δ. 329 σελ. 338 και Georghiou v. Republic (1976) 3 C.L.R. 74, 85). Όπως έχει εξηγηθεί, κάτι τέτοιο δε συμβαίνει στην παρούσα περίπτωση.

Επισημαίνω, συναφώς, ότι κατά πάγια και διαχρονική νομολογία, κατά την πλήρωση θέσεων ψηλά στην ιεραρχία, όπως συμβαίνει εν προκειμένω, το διορίζον όργανο έχει ευρύτερη διακριτική ευχέρεια επιλογής (βλ. Κυπριακή Δημοκρατία ν. Αντώνη Βασιλειάδη κ.α., Α.Ε. 3773, 3774, ημερ. 14.9.2006 και Ελευθέριος Στυλιανίδης ν. Δημοκρατία, Υποθ. Αρ. 753/2007, ημερ. 16.3.2009). Το Δικαστήριο επεμβαίνει μόνο σε περίπτωση που η Διοίκηση έχει υπερβεί τα ακραία όρια της διακριτικής της εξουσίας και η απόφαση του διορίζοντος οργάνου δεν είναι εύλογα επιτρεπτή ή εφόσον έχει εμφιλοχωρήσει πλάνη ή αυθαιρεσία (βλ. Μάριος Θεοφάνους ν. Δημοκρατίας (2000) 3 Α.Α.Δ. 507, απόφαση Ολομέλειας του Ανωτάτου Δικαστηρίου), Σπύρος Γιάλλουρος ν. Αρχής Ηλεκτρισμού Κύπρου, Υποθ. Αρ. 982/91, ημερ. 17.2.1994 και Ιωάννης Ιωνά ν. Δημοκρατίας, Υποθ. Αρ. 29/87, ημερ. 26.7.1989).

Ως εκ των πιο πάνω, κρίνω ότι η προσβαλλόμενη απόφαση υπήρξε νόμιμη και, εν πάση περιπτώσει, εύλογα επιτρεπτή. Ουδείς λόγος ακύρωσης στοιχειοθετείται και, συνακόλουθα, δε χωρεί επέμβαση του Δικαστηρίου.

Κατά συνέπεια, η προσφυγή αποτυγχάνει και απορρίπτεται με €1.300 έξοδα εναντίον του αιτητή και υπέρ της καθ’ ης η αίτηση, πλέον Φ.Π.Α., εάν υπάρχει. Η προσβαλλόμενη απόφαση επικυρώνεται.

Φ.ΚΩΜΟΔΡΟΜΟΣ, Δ.Δ.Δ.

[1] Βλ. Χρίστος Κόκκινος ν. Αρχής Ηλεκτρισμού Κύπρου, Υποθ. Αρ. 566/2009, ημερ. 31.5.2012.

cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο