Legislator Giurisprudenza & Legislazione
Υπόθεση Αρ. 374/2012 ECLI:CY:DD:2017:66 Generato dall'IA

Administrative Court dismisses appeal against promotion decision citing equal seniority and superior academic qualifications of promoted candidate.

Numero d'incarto Υπόθεση Αρ. 374/2012
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Cipro (CY)
Data della decisione
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Administrative Court dismissed the plaintiff's appeal challenging the promotion of Nikola Pares to a senior position over the applicant. The court found no error in the Director's appointment decision, noting the applicant's name was incorrectly recorded in the initial filing. While seniority was equal, the promoted candidate held two relevant postgraduate degrees and was born later, making seniority a decisive factor only when other criteria were balanced. Consequently, the court ruled the promotion lawful and rejected all grounds for annulment.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Articles 146 of the Constitution; Article 49(7) of the Public Service Law, N. 1/1990: When seniority is equal in promotion cases, the candidate with superior academic qualifications or later birthdate prevails, and age-based seniority is symbolic unless other criteria are identical.

Parole chiave

Generato dall'IA
Public Service Law Promotion Dispute Seniority Criteria Academic Qualifications Administrative Appeal Equal Merit Constitutional Review metodo del minimo esistenziale con ripartizione dell'eccedenza

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Article 146 of the Constitution
Article 49(7) of the Public Service Law, N. 1/1990

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
Demokratia v. Christou (1991) 3 AAΔ 56
Michailidou v. Republic (1998) 3 AAΔ 112
Republic v. Filippou (1999) 3 AAΔ 756
Mikellidou v. Republic (2001) 3 AAΔ 105
Metastas v. Republic (2001) 3 AAΔ 213
Theodorou v. Republic (2004) 3 AAΔ 613
Alvera v. Herakleous (2005) 3 AAΔ 85
Republic v. Fassas (2009) 3 AAΔ 141
Xatzichanakis v. Republic (2009) 3 AAΔ 655
Republic v. Taliotis (2010) 3 AAΔ 391
Antonios v. Republic (2011) 3 AAΔ 411
Papadamos v. EPS (1998) 4 AAΔ 291
Papadopoulos v. Housing Fund (1999) 4 AAΔ 1110
Andronikou v. Republic (2015) 3 AAΔ 872
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

ΑΝΑΦΟΡΕΣ:

Κυπριακή νομολογία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:

Δημοκρατία ν. Χρίστου (1991) 3 ΑΑΔ 56

Mιχαηλίδου Kάννα Στέλλα ν. Δημοκρατίας (1998) 3 ΑΑΔ 112

Κυπριακή Δημοκρατία και Άλλοι ν. Φίλιππου Μιχαηλίδη και Άλλων (1999) 3 ΑΑΔ 756

Μικελλίδου Γεωργία ν. Κυπριακής Δημοκρατίας (2001) 3 ΑΑΔ 105

Μεστάνας Πέτρος ν. Κυπριακής Δημοκρατίας (2001) 3 ΑΑΔ 213

Θεοδώρου Χρυσόστομος ν. Kυπριακής Δημοκρατίας (2004) 3 ΑΑΔ 613

Αλευρά Ρέα και Άλλoι ν. Kωνσταντίνου Ι. Ηρακλέους και Άλλων (2005) 3 ΑΑΔ 85

Κυπριακή Δημοκρατία ν. Ιάκωβου Φεσσά (2009) 3 ΑΑΔ 141

Xατζηχάννας Bραχίμης I. ν. Kυπριακής Δημοκρατίας (Aρ. 2) (2009) 3 ΑΑΔ 655

Κυπριακή Δημοκρατία ν. Χαράλαμπου Ταλιώτη (2010) 3 ΑΑΔ 391

Αντωνίου Αντώνης, ως διαχειριστής της περιουσίας του αποβιώσαντος Μιχαήλ Αντωνίου ν. Κυπριακής Δημοκρατίας (2011) 3 ΑΑΔ 411

Παπαδάμου Λοΐζος ν. Eπιτροπής Δημόσιας Yπηρεσίας (1998) 4 ΑΑΔ 291

Παπαδόπουλος Μάριος και Άλλος ν. Οργανισμού Χρηματοδοτήσεως Στέγης (1999) 4 ΑΑΔ 1110

Κυπριακή νομοθεσία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:

Ν. 1/1990 - Ο περί Δημόσιας Υπηρεσίας Νόμος του 1990

ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΠΟΦΑΣΗΣ:

ECLI:CY:DD:2017:66

ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (Υπόθεση Αρ. 374/2012)

28 Φεβρουαρίου 2017

[Γ. ΣΕΡΑΦΕΙΜ, ΔΔΔ.]

ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ 146 ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ

ΧΡΥΣΗΛΙΟΣ ΧΡΥΣΗΛΙΟΥ

Αιτητής,

-ΚΑΙ-

ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΜΕΣΩ

ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΥΠΗΡΕΣΙΑΣ

Καθ’ ης η αίτηση.

______________­_

Σ.Α. Αγγελίδης, για ΑΝΔΡΕΑΣ Σ. ΑΓΓΕΛΙΔΗΣ Δ.Ε.Π.Ε., δικηγόροι για τον αιτητή.

Ε. Παπαγεωργίου (κα), Ανώτερη Δικηγόρος της Δημοκρατίας, για Γενικό Εισαγγελέα της Δημοκρατίας, δικηγόρο για την καθ’ ης η αίτηση.

Α. Σοφοκλέους (κα), δικηγόρος για ενδιαφερόμενο μέρος.

______________­__

ΑΠΟΦΑΣΗ

Γ. ΣΕΡΑΦΕΙΜ, ΔΔΔ.: Με την θεραπεία 1 της ως άνω αριθμό και τίτλο προσφυγής, ο αιτητής ζητούσε, αρχικά, ως ακολούθως:

«Α. Δήλωση του Δικαστηρίου ότι η πράξη και/ή απόφαση της καθ’ ης η αίτηση, η οποία δημοσιεύθηκε στις 24.2.2012 στην Επίσημη Εφημερίδα της Δημοκρατίας και με την οποία προήγαγε τους 1. Νικόλα Πάρη και 2. Κυριάκο Χατζηγεωργίου στη μόνιμη θέση Ανώτερου Λειτουργού Πολιτικής Άμυνας, Πολιτική Άμυνα από την 1.3.2012 αντί και/ή στη θέση του αιτητή, είναι άκυρη, παράνομη και στερημένη οποιουδήποτε αποτελέσματος.»

Μετά από αίτηση ημερομηνίας 30.5.2012 για διαχωρισμό της άνω αιτούμενης θεραπείας, η οποία εγκρίθηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο στις 25.6.2012, η παρούσα προσφυγή στρέφεται, πλέον, μόνο εναντίον της προαγωγής του ενδιαφερομένου προσώπου 1, Νικόλα Πάρη στην επίδικη θέση.

Στο σημείο αυτό κρίνω σκόπιμο να αναφέρω, ότι αφενός από τα ενώπιον μου στοιχεία προκύπτει ότι, το όνομα του αιτητή λανθασμένα καταγράφηκε στην αίτηση ακυρώσεως ως «Χρυσίλιος» αντί το ορθό «Χρυσήλιος». Από τα ενώπιον μου, όμως, έγγραφα (βλ. αναγραφή ονόματος στο έγγραφο διορισμού δικηγόρου του αιτητή και τίτλο της προσφυγής στις μεταγενέστερες αγορεύσεις, αλλά και όνομα και στοιχεία στο προσωπικό και υπηρεσιακό φάκελο του αιτητή) καθίσταται σαφές ότι πρόκειται περί απλού ορθογραφικού λάθους, το οποίο το Δικαστήριο δύναται να διορθώσει και αυτεπάγγελτα, αφού, όπως έχει νομολογηθεί, χωρεί διόρθωση του τίτλου με αυτεπάγγελτη διαταγή του Δικαστηρίου ακόμα και στο στάδιο της απόφασης, εφόσον διαπιστώνεται ότι δεν παραβλάπτονται τα συμφέροντα οποιουδήποτε, όπως είναι και η παρούσα περίπτωση (βλ. Fesas & Οthers v. The Republic of Cyprus (1989) 3(A) A.A.Δ.63, Ελεπέμ Λτδ v. Επάρχου Πάφου (1997) 4(Ε) Α.Α.Δ. 2857).

Τα ουσιώδη γεγονότα της παρούσας υπόθεσης έχουν, εν συντομία, ως ακολούθως:

Η Επιτροπή Δημόσιας Υπηρεσίας (εφεξής η «ΕΔΥ»), σε συνεδρίαση της ημερομηνίας 24.1.2012, στην οποία παρέστη και η Διοικήτρια Πολιτικής Άμυνας (εφεξής η «Διοικήτρια»), εξέτασε, κατόπιν πρότασης του Γενικού Διευθυντή του Υπουργείου Εσωτερικών ημερομηνίας 8.11.2011, θέμα πλήρωσης μιας μόνιμης κενωθείσας θέσης Ανώτερου Λειτουργού Πολιτικής Άμυνας, Πολιτική Άμυνα.

Στην προαναφερόμενη συνεδρίαση ημερομηνίας 24.1.2012 η Διοικήτρια σύστησε, για τους λόγους που καταγράφηκαν στα πρακτικά της εν λόγω συνεδρίασης, το ενδιαφερόμενο πρόσωπο 1 ως τον πλέον κατάλληλο για προαγωγή και, ακολούθως, αποχώρησε από τη συνεδρίαση.

Ακολούθως, η ΕΔΥ, για τους λόγους που καταγράφονται στα πρακτικά της επίδικης συνεδρίασης της ημερομηνίας 24.1.2012, αποφάσισε ότι το ενδιαφερόμενο πρόσωπο 1 (υποψήφιος με α/α:1) υπερείχε συνολικά των άλλων υποψηφίων (συμπεριλαμβανομένου και του αιτητή, υποψηφίου με α/α:3) επιλέγοντας τον ως τον πλέον κατάλληλο για προαγωγή στην επίδικη θέση από την 1.3.2012.

Ο αιτητής προώθησε, ως λόγους ακυρότητας της επίδικης απόφασης, ότι α) πάσχει η σύσταση της Διοικήτριας ως αναιτιολόγητη και ως αντίθετη με τα στοιχεία των φακέλων, β) παρατηρείται έλλειψη δέουσας έρευνας αναφορικά με τα επιπρόσθετα στοιχεία του αιτητή, τα οποία δεν αξιολογήθηκαν ούτε από τη Διοικήτρια, ούτε από την ΕΔΥ και γ) παρατηρείται έλλειψη δέουσας έρευνας και αιτιολογίας εκ μέρους της ΕΔΥ.

Όσον αφορά τον πρώτο λόγο ακύρωσης, η πλευρά του αιτητή εξειδικεύει αυτόν με παραπομπές στη νομολογία, αναφέροντας ότι, η Διοικήτρια δεν προέβη σε οποιαδήποτε πραγματική σύγκριση των εδώ διαδίκων όσον αφορά τα τρία κριτήρια (αξία, προσόντα, αρχαιότητα), τα οποία επικαλείται και δεν συγκεκριμενοποιεί τους λόγους για τους οποίους το ενδιαφερόμενο πρόσωπο είναι καταλληλότερο για προαγωγή στην επίδικη θέση.

Συνεπώς, η σύσταση της είναι μηδενικής σημασίας. Πάντα κατά την πλευρά του αιτητή, παρασιωπήθηκε ή παραγνωρίσθηκε από την Διοικήτρια, ότι ο αιτητής είχε πείρα περί τα καθήκοντα της υπό πλήρωση θέσης, αφού τα ασκεί από το 2005, αφού ο κάτοχος της θέσης είχε έκτοτε αφυπηρετήσει. Όσον αφορά τον ισχυρισμό του, ότι η σύσταση της Διοικήτριας έρχεται σε αντίθεση με τα στοιχεία των φακέλων, ο αιτητής υποστηρίζει, ότι ισοδυναμεί με το ενδιαφερόμενο πρόσωπο σε βαθμολογημένη αξία, υπερέχει του ενδιαφερομένου προσώπου σε προσόντα πέραν των απαιτουμένων, τα οποία και παραθέτει, και στα οποία, κατά τον αιτητή, δεν δόθηκε καμία σημασία, ενώ όσον αφορά την αρχαιότητα του ενδιαφερομένου μέρους, αυτή έχει μόνο συμβολική σημασία, διότι αυτή οφείλεται μόνο στη διαφορά ηλικίας τους.

Ο αιτητής υποστηρίζει, ακόμα, ότι υπερέχει του ενδιαφερόμενου μέρους σε πείρα, η οποία επαυξάνει την αξία του, την οποία παραθέτει και η οποία και αυτή αγνοήθηκε ή παρασιωπήθηκε, ως διατείνεται, από την Διοικήτρια.

Τόσο η πλευρά της καθ’ ης η αίτηση, όσο και του ενδιαφερομένου μέρους αντιτάχθηκαν, με τις γραπτές τους αγορεύσεις, στην ορθότητα του πιο πάνω ισχυρισμού.

Ο προαναφερόμενος λόγος ακύρωσης δεν ευσταθεί. Από την σύσταση της Διοικήτριας σαφώς προκύπτει, καταρχήν, ότι αυτή είχε μελετήσει το περιεχόμενο των προσωπικών φακέλων και των φακέλων με τις ετήσιες υπηρεσιακές εκθέσεις των υποψηφίων. Ρητώς γίνεται αναφορά στη σύσταση, ότι αποδόθηκε η δέουσα βαρύτητα στα επιπρόσθετα προσόντα, σχετικά με τα καθήκοντα της θέσης, τα οποία είχαν, μεταξύ άλλων και οι εδώ διάδικοι, ενώ οι αναφορές της Διοικήτριας, ότι το ενδιαφερόμενο μέρος δεν υστερεί και/ή είναι ίσος σε βαθμολογημένη αξία με όλους τους ανθυποψηφίους του (του εδώ αιτητή συμπεριλαμβανομένου), με έμφαση σ’ αυτές των τελευταίων χρόνων, αποδεικνύονται, μέσα από τους ενώπιον μου φακέλους των διαδίκων, ως ορθές. Όσον αφορά τα προσόντα των υποψηφίων, η Διοικήτρια, σε αρμονία με τα στοιχεία των φακέλων, ορθά μνημονεύει ότι ο επιλεγείς κατέχει δύο μεταπτυχιακά σχετικά με τα καθήκοντα της θέσης και ότι δεν υστερεί κανενός (συμπεριλαμβανομένου και του αιτητή) σε προσόντα ενώ ορθά καταγράφει, ότι το ενδιαφερόμενο πρόσωπο υπερέχει των ανθυποψηφίων του (πλην του Αυλωνίτη Ιωάννη) σε αρχαιότητα, η οποία ανάγεται στην ημερομηνία γέννησης τους (σημ. το ενδιαφερόμενο πρόσωπο 1 γεννήθηκε στις 5.1.1959 ενώ ο αιτητής στις 2.12.1967) (βλ. σχετικά απόφαση ημερομηνίας 3.4.2015 στην Αναθεωρητική Έφεση Αρ. 12/10 ΧΑΡΙΣ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΙΔΟΥ ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΜΕΣΩ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΥΠΗΡΕΣΙΑΣ).

Όπως αναφέρθηκε και στην απόφαση ημερομηνίας 3.10.2014 στην Προσφυγή αρ. 1051/2012 ΧΡΥΣΗΛΙΟΣ ΧΡΥΣΗΛΙΟΥ ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, ΜΕΣΩ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΥΠΗΡΕΣΙΑΣ (σημ. είναι η υπόθεση η οποία προέκυψε μετά τον εδώ διαχωρισμό δικογράφου (βλ. ανωτέρω) και η οποία, εν πάση περιπτώσει, τελεί υπό έφεση, ως ενημερώθηκα από τους εδώ διάδικους), με δικές μου υπογραμμίσεις:

«…Καταλήγω με βάση την ίδια τη σύσταση ότι αυτή είναι αιτιολογημένη, έγκυρη και νόμιμη: βασίστηκε στην αρχαιότητα του ΕΜ, έστω και αν αυτή ήταν οριακή. Συγκεκριμένα, οι δύο διάδικοι προήχθησαν στην τελευταία θέση - λειτουργού Πολιτικής Άμυνας Α στις 15.11.2007 και στην προηγούμενη θέση λειτουργού Πολιτικής Άμυνας στις 2.5.2002. Το ΕΜ υπερέχει σε ηλικία κατά οκτώ έτη: γεννήθηκε στις 17.12.1959, ενώ ο αιτητής στις 2.12.1967. Αυτή η υπεροχή του ΕΜ αν και οριακή, έχει αποφασιστική σημασία αν τα άλλα κριτήρια (αξία, προσόντα) είναι ίσα, όπως κατ΄ επανάληψη έχει νομολογηθεί (Δημοκρατία κ.α. ν. Μιχαηλίδη κ.α. (1999) 3 Α.Α.Δ. 756, 763).

Με δεδομένο ότι στις υπηρεσιακές εκθέσεις και στα προσόντα οι δύο διάδικοι ισοβαθμούσαν, η σύσταση της Διοικητού μπορούσε να βασιστεί στην αρχαιότητα.

Από την ίδια τη σύσταση φαίνεται ότι η Διοικητής έλαβε υπόψη τα επιπρόσθετα προσόντα των υποψηφίων, τα σχετικά με τα καθήκοντα της θέσης ως ισοδύναμα, τα οποία αν και δεν απαιτούνται από το σχέδιο υπηρεσίας, ούτε αποτελούν πλεονέκτημα ή πρόσθετο προσόν, εν τούτοις τους απέδωσε τη δέουσα βαρύτητα. Έδωσε μάλιστα έμφαση στον μεταπτυχιακό τίτλο του ΕΜ στη Μηχανολογική Μηχανική, θέμα σχετικό με τα καθήκοντα της θέσης, κάτι το οποίο δεν είναι μεμπτό. Ο μεν αιτητής διαθέτει δίπλωμα in Business/ Management Administration του Intercollege το 1994 (Κύπρος), Bachelor of Art, Brescia College, ΗΠΑ (1996) και Master of Science in Risk Crisis Disaster Management, Leicester University, Μεγάλη Βρετανία (1/2011). Το δε ΕΜ κατέχει: δίπλωμα ναυτομηχανικής ΑΤΙ (1981), Bachelor of Science (Marine Engineering) Texas A and M University (1984) και Master of Science (Mechanical Engineering) Texas A and M University (1989).

Όπως έχει νομολογηθεί πρόσθετα προσόντα μη απαιτούμενα από το σχέδιο υπηρεσίας της θέσης, τα οποία είναι κατώτερα μη απαιτούμενου μεταπτυχιακού προσόντος, δεν είναι απαραίτητο να αναφέρονται. Απόφαση Ολομέλειας Ανωτάτου Δικαστηρίου στην Αντωνίου ως διαχειριστής της περιουσίας του αποβ. Μ. Αντωνίου ν. Δημοκρατίας (2011) 3 Α.Α.Δ. 411, 419.

Στην υπό κρίση περίπτωση τυγχάνουν πλήρους εφαρμογής τα όσα λέχθηκαν στη Θεοδώρου ν. Δημοκρατίας (2004) 3 Α.Α.Δ. 613, 617:

«Δεν είναι αυτή περίπτωση που η σύσταση μπορεί να κριθεί ως πάσχουσα με βάση τις αρχές της νομολογίας. Εδώ η σύσταση εβασίσθη πρωτίστως και ευθέως στο ότι ο κ. Βασιλειάδης, ο οποίος δεν υστερούσε οποιουδήποτε άλλου υποψηφίου σε βαθμολογημένη αξία, υπερείχε σε αρχαιότητα. Τα όσα ελέχθησαν στη συνέχεια σκοπό και αποτέλεσμα δεν είχαν να αναπλάσουν την υπηρεσιακή εικόνα του κ. Βασιλειάδη προσδίδοντας του υπεροχή σε αξία ή να εισηγηθούν ότι για άλλους ισοδύναμους υποψήφιους, όπως ο Εφεσείων, δεν θα μπορούσαν να είχαν λεχθεί τα ίδια. Μπορεί, όπως παρατήρησε και ο αδελφός μας Δικαστής, τα εν λόγω λεχθέντα να συνιστούσαν επανάληψη, και αχρείαστη βεβαίως, των στοιχείων των φακέλων. Αλλά ούτε ανάπλαση τους υπήρχε ούτε, και εδώ διαφέρουμε από τον αδελφό μας Δικαστή, αντανακλούσαν στην άποψη του Διευθυντή ότι ο κ. Βασιλειάδης ήταν, ένεκα τούτων, καταλληλότερος. Τα αντικειμενικά στοιχεία της σύστασης είχαν ήδη τεθεί και ήσαν ότι ο κ. Βασιλειάδης, όντας ισοδύναμος ή και υπέρτερος σε αξία, αναλόγως της περίπτωσης, των άλλων υποψηφίων, υπερείχε όλων σε αρχαιότητα. Ως προς μια δευτερεύουσα εισήγηση που γίνεται ότι ο Διευθυντής δεν ανεφέρθη καθόλου στα πρόσθετα προσόντα, ως προς τα οποία ο Εφεσείων υπερείχε του κ. Βασιλειάδη, αρκεί να λεχθεί ότι ο διευθυντής είχε και έλαβε υπ' όψη του αυτά σε συνεκτίμηση με όλα τα άλλα στοιχεία.»

Απορριπτέα είναι και η θέση του αιτητή ότι η Διοικητής παράνομα δεν προέβη σε σύγκριση μεταξύ των δύο διαδίκων προτού καταλήξει στην σύσταση της. Όπως έχει νομολογηθεί, ο Διευθυντής του Τμήματος δεν έχει υποχρέωση να κάμει ειδική αναφορά στις συστάσεις του σε όλους τους υποψηφίους. Είναι αρκετή η αναφορά στα ονόματα των υποψηφίων που συστήνει. Χατζηχάννας ν. Δημοκρατίας (Αρ.2) (2009) 3 Α.Α.Δ. 655, 663:

«Το παράπονο δε του εφεσείοντα ως προς την μη αναφορά του ονόματος του στα πρακτικά της διαδικασίας και ιδιαίτερα από το Γενικό Διευθυντή, επίσης δεν ευσταθεί εφόσον με βάση διαχρονική νομολογία δεν είναι ανάγκη να γίνεται ονομαστική αναφορά σε κάθε ένα από τους υποψηφίους, ούτε προκύπτει από τη μη καταγραφή του ονόματος ενός υποψηφίου, ότι αυτός δεν κρίθηκε από το αρμόδιο όργανο. (δέστε Λοΐζου Παπαδάμου ν. Δημοκρατίας (1998) 4 Α.Α.Δ. 291 και Μάριου Παπαδόπουλου ν. Οργανισμού Χρηματοδοτήσεως Στέγης (1999) 4 Α.Α.Δ. 1110).»

Σύμφωνα με την ισχύουσα νομολογία, για να είναι αποφασιστικής σημασίας η πείρα, όπως την προωθεί ο αιτητής, πρέπει να αποκτήθηκε στην τελευταία θέση που προηγείται της επίδικης, και, πείρα, λόγω υπηρεσίας σε κατώτερες θέσεις δεν μπορεί να έχει αποφασιστική βαρύτητα.Μεστάνας ν. Δημοκρατίας (2001) 3 Α.Α.Δ. 213, 218:

«Είναι νομολογημένη αρχή πως για να είναι αποφασιστικής σημασίας πείρα πρέπει να έχει αποκτηθεί κατά την εκτέλεση καθηκόντων σε θέση που προηγείται της επίδικης και πείρα λόγω υπηρεσίας σε κατώτερες θέσεις δεν μπορεί να έχει αποφασιστική βαρύτητα. (Βλέπε Μιχαηλίδου ν. Κυπριακή Δημοκρατία, Α.Ε. 1861 ημερ. 16.2.98).»

Συνεπώς, η προηγούμενη πείρα που ισχυρίζεται ότι κατέχει ο αιτητής για υπηρεσία στην Πυροσβεστική, προτού καν διοριστεί στη δημόσια υπηρεσία, δεν έχει αποφασιστική σημασία. Οι διάδικοι προήχθηκαν στην τελευταία τους θέση - λειτουργού Πολιτικής Άμυνας Α - την ίδια ημερομηνία 15.11.2007. Η πείρα τους για σκοπούς της παρούσας διαδικασίας προαγωγής, αρχίζει να μετρά από τις 15.11.2007.

Ο αιτητής υπερτονίζει ότι από το 2005 εκτελούσε τα καθήκοντα της επίδικης θέσης, μετά την αφυπηρέτηση του τοπικού προϊσταμένου. Όμως και το ΕΜ εκτελούσε τα καθήκοντα της επίδικης θέσης και μάλιστα από το 2003, σύμφωνα με επιστολή του διοικητή Πολιτικής Άμυνας ημερ. 31.7.2009, όπου του ανατίθετο η εκτέλεση καθηκόντων υπεύθυνου Περιφερειακής Διεύθυνσης Πολιτικής Άμυνας Αμμοχώστου.

Καταλήγω ότι το σύνολο των ανωτέρω στοιχείων συνηγορεί στο αιτιολογημένο της σύστασης της Διοικητού, που επ’ ουδενί συγκρούεται με τα στοιχεία των φακέλων των διαδίκων…»

Οι αναφορές στις πιο πάνω απόφαση στην Προσφυγή Αρ. 1051/2012 σαφώς εδράζονται επί ανάλογων δεδομένων με τα ενώπιον μου, συγκριτικά μεταξύ τους εξεταζόμενα, δεδομένα και στοιχεία των εδώ υποψηφίων, ως αναφύονται μέσα από τους προσωπικούς και υπηρεσιακούς τους φακέλους και οι αρχές που εκεί ακολουθήθηκαν βρίσκουν, ως εκ τούτου, κατ’ αναλογία εφαρμογή και στην παρούσα περίπτωση, στην οποία, σημειώνεται, ότι τέθηκαν κατά αναλογία και ουσία, παρόμοιοι ισχυρισμοί ακυρότητας της επίδικης σύστασης της Διοικήτριας με αυτούς στην Προσφυγή Αρ. 1051/2012. Συνεπώς, καταλήγω ότι τίποτε μεμπτό δεν παρατηρείται στη σύσταση της Διοικήτριας και ο εν λόγω λόγος ακυρώσεως απορρίπτεται.

Με δεδομένη την νομιμότητα, πλέον, της σύστασης της Διοικήτριας, η οποία δόθηκε υπέρ του ενδιαφερομένου προσώπου, δεν βλέπω πως είναι μεμπτή ή αναιτιολόγητη ή προϊόν έλλειψης δέουσας έρευνας η επιλογή του ενδιαφερομένου μέρους από την ΕΔΥ έναντι των ανθυποψηφίων του (και του αιτητή), ως ισχυρίζεται με το δεύτερο και τρίτο λόγο ακυρώσεως του ο αιτητής (και αντικρούονται από την καθ’ ης η αίτηση και το ενδιαφερόμενο μέρος 1). Η ΕΔΥ κατέληξε και κατέγραψε και αυτή με τη σειρά της (ορθά, ως κρίθηκε ανωτέρω στην παρούσα κατά την εξέταση της σύστασης που δόθηκε) ισοτιμία του ενδιαφερομένου μέρους (και) του αιτητή στις ετήσιες βαθμολογίες, με έμφαση στα τελευταία χρόνια, κατέληξε ορθά, με βάση τα ενώπιον μου στοιχεία, σε εύρημα, ότι το ενδιαφερόμενο μέρος δεν υστερεί (και) του αιτητή σε προσόντα, έχοντας δύο σχετικά με τα καθήκοντα της επίδικης θέσης μεταπτυχιακά διπλώματα, ενώ αυτό υπερείχε του αιτητή σε αρχαιότητα, έστω αναγόμενη στην ημερομηνία γέννησης, ενώ είχε (και) τη νόμιμη και αιτιολογημένη σύσταση της Διευθύντριας υπέρ του, γεγονός το οποίο προσθέτει σημαντικά, συγκριτικά, στην αξία του ενδιαφερομένου μέρους 1 έναντι του αιτητή (βλ. Σπανού ν. Δημοκρατίας (1993) 3 ΑΑΔ 432).

Σύμφωνα με την απόφαση ημερομηνίας 13.2.2015 στην Προσφυγή Αρ. 872/2012 ΕΙΡΗΝΗ ΑΝΔΡΟΝΙΚΟΥ ΚΑΙ ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΜΕΣΩ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΥΠΗΡΕΣΙΑΣ, με δικές μου υπογραμμίσεις:

«…Σύμφωνα με το άρθρο 49(7) του περί Δημόσιας Υπηρεσίας Νόμου, Ν. 1/90 "σε περίπτωση που η αρχαιότητα στους πρώτους διορισμούς είναι η ίδια, η προηγούμενη αρχαιότητα κρίνεται με βάση την ηλικία των υπαλλήλων·"

Στην υπόθεση Αλευρά ν. Ηρακλέους (2005) 3 Α.Α.Δ. 85 τονίστηκε ότι η αρχαιότητα η οποία εδράζεται στη διαφορά ηλικίας είναι συμβολική και όχι ουσιαστική. Στις περιπτώσεις όμως όπου τα υπόλοιπα κριτήρια κρίσεως είναι ίσα η αρχαιότητα αποκτά αξία προσμετρώντας υπέρ ενός υποψηφίου για προαγωγή (Μικελλίδου ν. Δημοκρατίας (2001) 3 Α.Α.Δ. 105, Υπ. Αρ. 1098/2011, Αντωνίου ν. Δημοκρατίας, ημερ. 3 Σεπτεμβρίου 2014)…»

Όπως κρίθηκε στη Δημοκρατία ν. Χαράλαμπου Ταλιώτη (2010) 3 ΑΑΔ 391 η σημασία της αρχαιότητας ως ένα από τα τρία κριτήρια δεν μπορεί να υποτονίζεται. Σε θέσεις δε προαγωγής, η αρχαιότητα επικρατεί ως παράγοντας όταν οι άλλοι παράγοντες που συνθέτουν την καταλληλότητα των υποψηφίων είναι ίσοι ή περίπου ίσοι (βλ. Δημοκρατία ν. Χρίστου (1991) 3 ΑΑΔ 56, Δημοκρατία ν. Φεσσά (2009) 3 ΑΑΔ 141).

Συνεπώς, με βάση τα προαναφερόμενα, κανείς εκ των προωθημένων λόγων ακυρώσεως ευσταθεί.

Η προσφυγή απορρίπτεται. Η προσβαλλόμενη απόφαση επικυρώνεται.

Επιδικάζονται έξοδα ύψους 1200 ευρώ υπέρ της καθ’ ης η αίτηση και εναντίον του αιτητή.

Γ. ΣΕΡΑΦΕΙΜ, ΔΔΔ.

cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο