Administrative Court dismisses challenge to military promotion allocation as valid exercise of discretion.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Administrative Court rejected Lucas Lazos's appeal against the Ministry of Defense's decision to allocate forty-eight General Officer vacancies to other officers rather than him. The applicant, a permanent Air Force officer, argued the allocation was arbitrary, but the Court found the distribution based on service needs and available positions was a technical matter within the Head of the National Guard's expertise. The Court ruled that the decision was well-reasoned, consistent with Regulation 45(2), and did not exceed the organ's discretionary power.
Regesto Legislator
Generato dall'IARegulation 45(2) of the Regulations on the Promotion of Officers; The allocation of officer vacancies based on service needs constitutes a technical administrative decision where the reviewing court cannot intervene absent a clear error or abuse of discretion.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
ΑΝΑΦΟΡΕΣ:
Κυπριακή νομολογία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:
ISAIAS ν. REPUBLIC (1985) 3 CLR 490
Ζαβρός κ.α. ν. Δημοκρατίας (1994) 3 ΑΑΔ 349
Πιερίδη Ολυμπία ν. Κυπριακής Δημοκρατίας (Αρ. 2) (2007) 3 ΑΑΔ 543
Νεοφύτου Κώστας και Άλλος ν. Κυπριακής Δημοκρατίας (2010) 3 ΑΑΔ 435
Παπαντωνίου Αντώνης ως συνδιαχειριστής της περιουσίας της Αθηνάς Παπαντωνίου και Άλλοι ν. Δήμου Λευκωσίας (Αρ. 2) (2010) 3 ΑΑΔ 476
ΣΑΒΒΑΣ ΚΑΚΟΥΛΛΗΣ κ.α ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΜΕΣΩ ΥΠΟΥΡΓΟΥ ΑΜΥΝΑΣ, Υπόθεση Αρ. 1263/2009, 12 Μαίου 2011
ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΚΟΥΚΚΟΥΛΗΣ ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΜΕΣΩ ΥΠΟΥΡΓΟΥ ΑΜΥΝΑΣ, Υπόθεση Αρ. 1224/2008, 20 Ιουνίου 2011
ΦΩΤΙΟΣ ΜΑΛΙΑΠΗΣ ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΜΕΣΩ ΥΠΟΥΡΓΟΥ ΑΜΥΝΑΣ, Συνεκδικαζόμενες Υποθέσεις Αρ. 120/2011, 121/2011, 122/2011 και 190/2011, 31 Ιανουαρίου 2012
ΠΟΛΥΔΩΡΟΣ ΠΟΛΥΔΩΡΟΥ ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, Συνεκδικαζόμενες Υποθέσεις Αρ. 135/2011 και 295/2011, 5/10/2012
ΙΩΑΝΝΗΣ ΜΑΛΛΙΩΤΗΣ κ.α. ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, Υπόθεση Αρ. 363/2011, 26/10/2012
ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΑΝΤΩΝΙΑΔΗΣ κ.α. ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, ΜΕΣΩ ΥΠΟΥΡΓΟΥ ΑΜΥΝΑΣ, Υπoθεση Αρ. 123/2011, 11/3/2014, ECLI:CY:AD:2014:D182
ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΠΟΦΑΣΗΣ:
ECLI:CY:DD:2017:4
ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ
(Υπόθεση Αρ. 84/2015)
10 Ιανουαρίου 2017
[Φ. ΚΩΜΟΔΡΟΜΟΣ, Δ.Δ.Δ.]
ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ 146 ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ
ΛΟΥΚΑΣ ΛΑΖΟΣ,
Αιτητής,
και
ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ
ΜΕΣΩ ΥΠΟΥΡΓΟΥ ΑΜΥΝΑΣ,
Καθ΄ ων η Αίτηση.
Σ. Οικονομίδης, για τον Αιτητή
Κ. Σταυρινός, Ανώτερος Δικηγόρος της Δημοκρατίας, για τους Καθ’ ων η Αίτηση
ΑΠΟΦΑΣΗ
ΚΩΜΟΔΡΟΜΟΣ, Δ.Δ.Δ.: Με την υπό εξέταση προσφυγή, προσβάλλεται ως άκυρη, παράνομη και στερημένη οποιασδήποτε έννομης συνέπειας η απόφαση του Υπουργού Άμυνας, ημερομηνίας 24.12.2014, να κατανείμει κατά κλάδο και κατά επετηρίδα αξιωματικών τις σαράντα οχτώ κενές προς πλήρωση, μέσα στο έτος 2014, γενικές θέσεις αξιωματικών βαθμού Ταγματάρχη, ούτως ώστε να προαχθούν στο βαθμό του Ταγματάρχη/Πλωτάρχη/Επισμηναγού από 24.12.2014 σαράντα οχτώ αξιωματικοί (Ενδιαφερόμενα Πρόσωπα) αντί του αιτητή.
Ο αιτητής είναι μόνιμος αξιωματικός και ανήκει στο Σώμα της Αεροπορίας. Στις 12.12.2006, προήχθη στο βαθμό του Σμηναγού αναδρομικά από 30.12.2005 και από 28.8.2012 υπηρετεί στην 1η Μεραρχία Πεζικού.
Μετά την οριστικοποίηση των Πινάκων των Αξιωματικών που κρίθηκαν προακτέοι από το Συμβούλιο Κρίσεων κατά την τακτική του σύνοδο για το έτος 2014, ο Αρχηγός της Εθνικής Φρουράς («ο Αρχηγός») υπέβαλε στον Υπουργό Άμυνας («ο Υπουργός»), στις 19.12.2014, την πρότασή του αναφορικά με την κατανομή των κενών θέσεων Αξιωματικών του Στρατού της Δημοκρατίας στους βαθμούς Υπολοχαγού μέχρι και Συνταγματάρχη για το έτος 2014. Όπως αναφέρεται αυτολεξεί στη σχετική πρόταση κατανομής-
«Λόγω του ότι το 2014, ο αριθμός των θέσεων προς πλήρωση είναι μικρότερος από τον αριθμό των κριθέντων ως προακτέων, η κατανομή των θέσεων σε κάθε βαθμό έγινε με βάση τις υπάρχουσες κενές θέσεις, όπως αυτές προέκυψαν μετά την οριστικοποίηση των πινάκων των κριθέντων ως προακτέων Αξκων, καθώς και τις ανάγκες της Υπηρεσίας κατά κλάδο αφού λήφθηκαν υπόψη οι αντίστοιχες επετηρίδες, κριτήρια τα οποία θεωρούνται τα πλέον αντικειμενικά, με βάση τα οποία εξυπηρετούνται κατά τον καλύτερο δυνατό τρόπο οι υπηρεσιακές και επιχειρησιακές ανάγκες της ΕΦ».
Στις 24.12.2014, ο Υπουργός αποφάσισε την κατανομή των κενών θέσεων Αξιωματικών Στρατού της Δημοκρατίας στους βαθμούς Υπολοχαγού μέχρι και Συνταγματάρχη, κατά τον τρόπο που αναφερόταν στον συνημμένο στην απόφαση του Πίνακα, λαμβάνοντας υπόψη τον αριθμό των κενών θέσεων Αξιωματικών που υπήρχαν στις πιο πάνω θέσεις, τις προτάσεις του Αρχηγού αναφορικά με την κατανομή, τις οποίες προτάσεις και υιοθέτησε, τους οριστικούς πίνακες Αξιωματικών βαθμού Αντισυνταγματάρχη μέχρι και Υπολοχαγού, όπως κρίθηκαν από το Συμβούλιο Κρίσεων στην τακτική του σύνοδο για το έτος 2014 και τις διατάξεις του Κανονισμού 45 των περί Αξιωματικών του Στρατού της Δημοκρατίας (Διορισμοί, Ιεραρχία, Προαγωγές και Αφυπηρετήσεις), Κανονισμών του 1990-2006.
Την ίδια ημέρα, ήτοι στις 24.12.2014, ο Υπουργός αποφάσισε και την προαγωγή, ονομαστικά από 24.12.2014, των Αξιωματικών του Στρατού της Δημοκρατίας κατά τον τρόπο που καταγράφεται στην εν λόγω απόφαση (Παράρτημα 4 στην ένσταση), για την οποία ενημερώθηκε με σχετική επιστολή, ημερομηνίας 24.12.2014 (Παράρτημα 4 στην ένσταση), η Διεύθυνση Προσωπικού του ΓΕΕΦ.
Ο αιτητής, όταν έλαβε γνώση της πιο πάνω απόφασης, αντέδρασε, καταχωρώντας την παρούσα προσφυγή.
Νομικοί Ισχυρισμοί
Αφού πρώτα επιχειρηματολογεί υπέρ της αυτοτέλειας και του ανεξαρτήτου της διαδικασίας και της επίδικης απόφασης κατανομής, σε σχέση με την διαδικασία και απόφαση προαγωγής που ακολουθεί, ο αιτητής εγείρει τρεις λόγους ακύρωσης.
Εν πρώτοις, προβάλλει ότι η προσβαλλόμενη απόφαση είναι αναιτιολόγητη και, εν πάση περιπτώσει, μη επαρκώς και/ή δεόντως αιτιολογημένη. Ειδικότερα, ο ευπαίδευτος συνήγορος για τον αιτητή, με αναφορά στον Κανονισμό 45(2)[1] των περί Αξιωματικών του Στρατού της Δημοκρατίας (Διορισμοί, Ιεραρχία, Προαγωγές και Αφυπηρετήσεις) Κανονισμών του 1990 μέχρι 2006 (Κ.Δ.Π. 90/90), ως αυτοί ίσχυαν κατά τον ουσιώδη χρόνο, εισηγείται ότι η επίδικη απόφαση κατανομής δεν αιτιολογήθηκε με βάση το ορθό και νομοθετικά προβλεπόμενο, για την κατανομή των κενών θέσεων αξιωματικών, κριτήριο. Αντίθετα, όπως υποστηρίζει ο κ. Οικονομίδης, ο Αρχηγός, κατά τη λήψη της δικής του απόφασης/πρότασης, την οποία υπέβαλε στον Υπουργό, βασίστηκε σε δυο άλλα, «δικής του σκέψης κριτήρια και συγκεκριμένα, την μεταξύ των κριθέντων αρχαιότητα και την κατά Κλάδο και Επετηρίδα Αξιωματικών αναλογία του αριθμού των κριθέντων ως προακτέων Αξιωματικών βαθμού Λοχαγού/Υποπλοιάρχου/Σμηναγού προς τις προς κατανομή 48 κενές γενικές θέσεις Αξιωματικών βαθμού Ταγματάρχη». Αυτά τα κριτήρια, συνεχίζει ο συνήγορος για τον αιτητή, είναι καταφανώς άσχετα με τις ανάγκες που είχε τη δεδομένη στιγμή η Εθνική Φρουρά και όχι μόνο δεν δικαιολογούσαν την προσβαλλόμενη απόφαση, αλλ’ απεναντίας, επέβαλλαν τη χρησιμοποίηση του υπό της προαναφερθείσας διάταξης του Κανονισμού 45(2) προβλεπόμενου κριτηρίου.
Ισχυρίζεται περαιτέρω ο αιτητής ότι η προσβαλλόμενη απόφαση λήφθηκε χωρίς τη δέουσα έρευνα, αφού, μεταξύ άλλων, δεν φαίνεται να έχει γίνει οποιαδήποτε και/ή η δέουσα διερεύνηση αναφορικά με τη διακρίβωση των αναγκών της Εθνικής Φρουράς, κατά το συγκεκριμένο χρόνο, στις θέσεις αξιωματικών βαθμού Ταγματάρχη, Πλωτάρχη, Επισμηναγού, στον κάθε κλάδο και επετηρίδα αξιωματικών.
Τέλος, ως τρίτος λόγος ακύρωσης, προβάλλεται εκ μέρους του αιτητή ο ισχυρισμός περί νομικής και πραγματικής πλάνης. Επ’ αυτού, ο κ. Οικονομίδης ισχυρίζεται ότι η κατανομή δεν έγινε με βάση το προβλεπόμενο νομοθετικά κριτήριο των αναγκών της Υπηρεσίας, αλλά με βάση άλλα, εσφαλμένα και/ή εξωγενή κριτήρια, η δε λανθασμένη ερμηνεία του σχετικού Κανονισμού, εν προκειμένω του Κανονισμού 45(2) της Κ.Δ.Π. 90/90, κατά πάγια νομολογία, αποτελεί γεγονός που συνιστά πλάνη περί το νόμο.
Οι καθ’ ων η αίτηση αντιτείνουν ότι η προσβαλλόμενη απόφαση είναι επαρκώς και/ή δεόντως αιτιολογημένη, λήφθηκε δε ορθά και νόμιμα και μετά από διενέργεια της δέουσας έρευνας και κατ’ ορθή ενάσκηση της διακριτικής τους εξουσίας και ουδεμία πλάνη εμφιλοχώρησε κατά τη λήψη αυτής. Ειδικότερα, προβάλλεται η θέση ότι η επίδικη απόφαση κατανομής υπήρξε πλήρως και/ή επαρκώς αιτιολογημένη, με βάση τις ανάγκες της Υπηρεσίας κατά κλάδο.
Στην εξειδικευμένη δε πρόταση του Αρχηγού προς τον Υπουργού, παρατίθενται με λεπτομέρεια και/ή αναλύονται επαρκώς τα κριτήρια επί των οποίων στηρίχθηκε η εν λόγω πρόταση, με γνώμονα την καλύτερη εξυπηρέτηση και/ή κάλυψη των επιτακτικότερων αναγκών της Υπηρεσίας, ενώ και η προσβαλλόμενη απόφαση του Υπουργού επεξηγεί επαρκώς τους λόγους που οδήγησαν στην υπό αναφορά κατανομή, με αναφορά στην κατά τον καλύτερο δυνατό τρόπο εξυπηρέτηση των υπηρεσιακών αναγκών.
Συναφώς, οι καθ’ ων η αίτηση, προβάλλουν και τον ισχυρισμό ότι, εν πάση περιπτώσει, ο καθορισμός των υπηρεσιακών αναγκών είναι θέμα κατ΄ εξοχήν τεχνικό και η Διοίκηση καλύτερα από τον καθένα είναι σε θέση να γνωρίζει και/ή καθορίζει τις υπηρεσιακές της ανάγκες, το δε Δικαστήριο, σύμφωνα με τη νομολογία που επικαλούνται, δεν επεμβαίνει για να ελέγξει την ορθότητα του καθορισμού και/ή διαπίστωσης των εν λόγω αναγκών, παρά μόνο στις περιπτώσεις που διαπιστώνεται υπέρβαση των άκρων ορίων της διακριτικής εξουσίας της Διοίκησης.
Περαιτέρω, οι καθ’ ων η αίτηση, απορρίπτοντας τους ισχυρισμούς περί πλάνης και έλλειψης δέουσας έρευνας, προβάλλουν ότι εν προκειμένω η διενεργηθείσα έρευνα ήταν πλήρης, με σκοπό την εξακρίβωση των αναγκών της Υπηρεσίας κατά κλάδο, επισημαίνοντας ταυτόχρονα ότι η ίδια η Διοίκηση είναι αυτή που θα αποφασίσει τον τρόπο με τον οποίο θα γίνει η έρευνα. Ουδεμία δε πλάνη εμφιλοχώρησε κατά τη λήψη της προσβαλλόμενης απόφασης κατανομής, για την οποία μοναδικό κριτήριο αποτέλεσαν οι ανάγκες της Υπηρεσίας και ουδέν εξωγενές στοιχείο κρίσης λήφθηκε υπόψη.
Επιπρόσθετα, οι καθ’ ων η αίτηση προβάλλουν με το δικόγραφο της ένστασής τους και αναπτύσσουν περαιτέρω με την γραπτή αγόρευσή τους προδικαστική ένσταση, ισχυριζόμενοι ότι ο αιτητής απαραδέκτως στρέφεται μόνο εναντίον μέρους της επίδικης κατανομής, με συνέπεια η προσφυγή του να υπόκειται σε απόρριψη. Με αναφορά σε σχετική νομολογία επί του θέματος, οι καθ’ ων η αίτηση εισηγούνται ότι ο αιτητής θα έπρεπε να στραφεί κατά της νομιμότητας του συνόλου της επίδικης κατανομής και όχι μόνο κατά μέρους αυτής, καθιστώντας Ενδιαφερόμενα Μέρη (Ε.Μ.) όλους τους προαχθέντες των κενών επίδικων θέσεων. Εν προκειμένω, συνεχίζει η πλευρά της Δημοκρατίας, αυτό που ο αιτητής ουσιαστικά προσβάλλει είναι η απόφαση του Υπουργού να μην κατανεμηθούν οκτώ θέσεις στο Σώμα της Αεροπορίας, αλλά έξι. Αναφερόμενος δε ο αιτητής σε σαράντα οκτώ κενές θέσεις αξιωματικών βαθμού Ταγματάρχη, «έμμεσα και αόριστα επιδιώκει την ακύρωση μιας θέσης από τις 48». Σε περίπτωση δε επιτυχίας της προσφυγής, με την ακύρωση μέρους της προσβαλλόμενης κατανομής, θα προέκυπτε, κατά την επανεξέταση, ένα ασύμφωνο προς το νόμο κώλυμα άσκησης της διακριτικής εξουσίας της Διοίκησης, αφού η τελευταία θα καλούνταν να επανεξετάσει «περιοριστικά και μόνο τη διαδικασία της κατανομής μιας αόριστης και αδιευκρίνιστης θέσης».
Εκ διαμέτρου αντίθετη είναι επί της προδικαστικής ένστασης η θέση του συνηγόρου του αιτητή, ο οποίος, τόσο στην Απαντητική του Αγόρευση όσο και κατά το στάδιο των διευκρινίσεων, επεσήμανε ότι η προσφυγή του στρέφεται κατά του συνόλου της επίδικης κατανομής και αφορά και στις σαράντα οκτώ κενές γενικές θέσεις αξιωματικών βαθμού Ταγματάρχη, Πλωτάρχη, Επισμηναγού, εξ’ ου και το γεγονός ότι ως Ε.Μ. στην προσφυγή του ο αιτητής περιλαμβάνει και τους σαράντα οκτώ αξιωματικούς, οι οποίοι, λόγω της προσβαλλόμενης κατανομής, απέκτησαν δικαίωμα προαγωγής και προήχθησαν.
Η κατάληξη
Έχω εξετάσει την προσβαλλόμενη απόφαση υπό το πρίσμα όλων των στοιχείων που τέθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου, τα οποία αποτέλεσαν το υπόβαθρο για προώθηση των εκατέρωθεν θέσεων, τόσο υπέρ όσο και κατά της νομιμότητας της επίδικης απόφασης.
Προέχει βέβαια, λόγω της φύσης του αλλά και ως θέμα λογικής προτεραιότητας, η εξέταση του ζητήματος που εγείρεται με την προδικαστική ένσταση των καθ’ ων η αίτηση και που αφορά ευθέως το έννομο συμφέρον του αιτητή, σύμφωνα με την οποία απαραδέκτως προσβάλλεται η επίδικη κατανομή κατά μέρος της μόνο και όχι κατά το σύνολό της. Κατά τους καθ’ ων η αίτηση, αυτό δεν μπορεί παρά να καθιστά την παρούσα προσφυγή υποκείμενη σε απόρριψη ως απαράδεκτη.
Η προδικαστική ένσταση δεν ευσταθεί. Είναι ξεκάθαρο από το αιτητικό της υπό εξέταση προσφυγής ότι αυτή στρέφεται κατά του συνόλου της επίδικης κατανομής και όχι μόνο κατά μέρους αυτής. Όπως προκύπτει από τα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης και τα ενώπιον μου στοιχεία, οι κενές προς πλήρωση θέσεις μέσα στο έτος 2014 για τον επίδικο βαθμό, ήτοι αυτόν του Ταγματάρχη/Πλωτάρχη/Επισμηναγού, ήσαν σαράντα οκτώ και στις θέσεις αυτές προήχθησαν ισάριθμοι αξιωματικοί (Ε.Μ.). Ο δε αιτητής προσβάλλει το σύνολο της επίδικης κατανομής των θέσεων, η οποία οδήγησε στην προαγωγή των σαράντα οκτώ Ε.Μ. στον εν λόγω βαθμό.
Είναι δε πρόδηλο ότι οι αποφάσεις, στις υποθέσεις που επικαλούνται οι καθ’ ων η αίτηση προς επίρρωση της σχετικής επιχειρηματολογίας τους (βλ. Γεώργιος Κουκκουλής ν. Κυπριακής Δημοκρατίας μέσω Υπουργού Άμυνας, Υπόθεση Αρ. 1224/2008, ημερ. 20.6.2011, Φώτιος Μαλιαπής κ.α. ν. Δημοκρατίας, μέσω Υπουργού Άμυνας, Συνεκδ. Υποθ. αρ. 120/2011 κ.α., ημερομηνίας 31.1.2012, Πολυδώρου ν. Δημοκρατίας, Συνεκδ. Υποθ. αρ. 135/2011 κ.α., ημερομηνίας 5.10.2012, Μαλλιώτης κ.α. ν. Δημοκρατίας, Υποθ. Αρ. 363/2011, ημερ. 26.10.2012 και Αντωνιάδης κ.α. ν. Δημοκρατίας, ECLI:CY:AD:2014:D182, Υποθ. Αρ. 123/2011, ημερ. 11.3.2014) σαφώς και διαφοροποιούνται από την παρούσα υπόθεση, αφού οι αιτητές σε εκείνες τις υποθέσεις δεν προσέβαλαν το σύνολο της κατανομής, αλλά επιλεκτικά μέρος αυτής, ήτοι την κατανομή που οδήγησε στην προαγωγή συγκεκριμένων Ενδιαφερομένων Προσώπων στις επίδικες θέσεις. Στις εν λόγω υποθέσεις, ήταν έτσι διαμορφωμένη η θεραπεία που επιδιωκόταν, ώστε αυτή να αφορούσε στην κατανομή, στην έκταση που αυτή οδήγησε στην προαγωγή συγκεκριμένων αξιωματικών (Ε.Μ.), οπότε, κατά τη λογική των προσφυγών, με την ακύρωση της κατανομής, έστω σε σχέση με κάποια από τις θέσεις/κλάδους όπου είχε γίνει η κατανομή, θα διανοιγόταν ο δρόμος για την κατανομή και στον κλάδο των αιτητών, με βέβαιη πλέον την δική τους προαγωγή.
Στις πιο πάνω υποθέσεις, το Ανώτατο Δικαστήριο, δεχόμενο την υπό των καθ’ ων η αίτηση εγειρόμενη προδικαστική ένσταση, έκρινε απαράδεκτη την προσβολή μέρους της επίδικης κατανομής, επισημαίνοντας ότι δεν θα μπορούσε η επίδικη κατανομή, εφόσον ήθελε κριθεί ότι αυτή υπήρξε παράνομη, να ακυρωθεί μόνο μερικώς (σε σχέση δηλαδή μόνο με την κατανομή που οδήγησε στην προαγωγή κάποιων εκ των Ε.Μ.) και όχι στο σύνολό της, όταν οι λόγοι ακύρωσης που εγείρονται σαφώς και δεν μπορούν παρά να επηρεάζουν το σύνολο της διαδικασίας κατανομής (βλ. ενδεικτικά Κουκκουλής και Μαλιαπής κ.α., ανωτέρω).
Ούτε και θα μπορούσε να επιβληθεί στη Διοίκηση να επανεξετάσει το ζήτημα της κατανομής, σε περίπτωση επιτυχίας των προσφυγών, μόνο ως προς τα Ε.Μ. και όχι γενικά. Όπως ορθά επισημάνθηκε στις εν λόγω αποφάσεις, ένα τέτοιο ενδεχόμενο θα οδηγούσε αναπόφευκτα σε παράδοξα και/ή αντινομικά αποτελέσματα και θα συνιστούσε απαράδεκτο και/ή ανεπίτρεπτο περιορισμό της διακριτικής ευχέρειας της Διοίκησης κατά την επανεξέταση της υπόθεσης, αφού η τελευταία θα ήταν αναγκασμένη, προς συμμόρφωση με το δεδικασμένο, να προβεί μερικώς στη θεραπεία του ελαττώματος και/ή του λόγου ακύρωσης, δηλαδή μόνο ως προς το μέρος της επίδικης κατανομής που οδήγησε στην προαγωγή των Ε.Μ., ενώ θα εξακολουθούσε να πάσχει η κατανομή και/ή να παραμένει ελαττωματική η διαδικασία της επίδικης κατανομής ως προς το λοιπό μέρος αυτής.
Αντίθετα με τα πιο πάνω, στην υπό εξέταση περίπτωση, ο αιτητής στρέφεται κατά της επίδικης κατανομής στο σύνολό της, κατά τρόπο ώστε να προαχθούν στον επίδικο βαθμό και τα σαράντα οχτώ Ε.Μ.. Είναι δε γεγονός, όπως παρατηρούν και οι καθ’ ων η αίτηση στην αγόρευσή τους, ότι ο αιτητής, στη δική του αγόρευση (βλ. παράγραφο 3.23) ρητά αναφέρει ότι αν ο Υπουργός, κατανέμοντας τις εν λόγω σαράντα οχτώ κενές θέσεις που υπήρχαν για πλήρωση μέσα στο έτος 2014, κατένειμε οκτώ, αντί έξι από αυτές, στους αξιωματικούς Σώματος Αεροπορίας, τότε ο αιτητής, «ως 8ος στη σχετική σειρά αρχαιότητας των Σμηναγών Σώματος Αεροπορίας, θα προαγόταν στο βαθμό του Επισμηναγού από 24.12.2014 και δεν θα προαγόταν στο βαθμό του Ταγματάρχη/Πλωτάρχη/Επισμηναγού κάποιος ένας από τα Ενδιαφερόμενα Πρόσωπα». Ωστόσο, αυτό δεν αναιρεί και/ή μεταβάλλει το γεγονός ότι εν τέλει, με την υπό εξέταση προσφυγή, προσβάλλεται το σύνολο της επίδικης κατανομής και η προαγωγή του συνόλου των Ε.Μ..
Ωστόσο, κατ’ εφαρμογή των όσων έχουν λεχθεί στην Μαλιαπής, ανωτέρω, η οποία και δεσμεύει το παρόν Δικαστήριο, διαπιστώνεται εν προκειμένω πρόβλημα που αφορά ευθέως το έννομο συμφέρον του αιτητή.
Σύμφωνα με τον Κανονισμό 11(1), των περί Αξιωματικών του Στρατού της Δημοκρατίας (Διορισμοί, Ιεραρχία και Αφυπηρετήσεις) Κανονισμών του 1990, Κ.Δ.Π. 90/90, οι διοριζόμενοι Αξιωματικοί κατανέμονται σύμφωνα με τις ανάγκες της υπηρεσίας σε τρεις κλάδους, ήτοι, στον Στρατό Ξηράς, στο Ναυτικό και στην Αεροπορία. Κάθε κλάδος υποδιαιρείται ως εξής:
στο Στρατό Ξηράς ανήκουν οι Αξιωματικοί Όπλων και οι Αξιωματικοί Σωμάτων, στο Ναυτικό οι Μάχιμοι Αξιωματικοί, οι Μηχανικοί Αξιωματικοί και οι Αξιωματικοί Σώματος, στη δε Αεροπορία, οι Ιπτάμενοι Αξιωματικοί, οι Μηχανικοί Αξιωματικοί και οι Αξιωματικοί Σώματος. Σύμφωνα δε με τον Κανονισμό 15, τηρείται Επετηρίδα για κάθε κλάδο, στην οποία φαίνεται ο βαθμός και η αρχαιότητα εκάστου Αξιωματικού.
Για κάθε κλάδο τηρείται ξεχωριστή Επετηρίδα για κάθε επί μέρους κατάταξη των Αξιωματικών, ως ανωτέρω έχει εξηγηθεί. Περαιτέρω, με βάση τον Κανονισμό 42(1), οι Αξιωματικοί υπόκεινται ως προς την προαγωγή τους, σε απόφαση του Συμβουλίου Κρίσεων, ή του Ανωτάτου Συμβουλίου Κρίσεων, αναλόγως της περιπτώσεως, οι δε κριθέντες ως προακτέοι αναγράφονται σε αντίστοιχους Πίνακες που είναι ξεχωριστοί τόσο για τον Στρατό Ξηράς, όσο και για το Ναυτικό και την Αεροπορία.
Περαιτέρω, συντάσσονται ξεχωριστοί Πίνακες για τους Αξιωματικούς Όπλων και Αξιωματικούς Σωμάτων για τον κλάδο του Στρατού Ξηράς και ούτω καθ΄ εξής για τις υπόλοιπες κατατάξεις στο Ναυτικό και στην Αεροπορία.
Με βάση τα πιο πάνω, προκύπτει ότι οι τρεις Κλάδοι του Στρατού της Δημοκρατίας καταρτίζονται σε επί μέρους Όπλα και Σώματα, με ξεχωριστή Επετηρίδα, όπου αναφέρεται ο βαθμός και η αρχαιότητα εκάστου αξιωματικού. Στην Χ’’ Σωτηρίου κ.ά. ν. Δημοκρατίας (2008) 3 Α.Α.Δ. 52, το Ανώτατο Δικαστήριο, ακολουθώντας την Ζαβρός κ.ά. ν. Δημοκρατίας (1994) 3 Α.Α.Δ. 349, έκρινε ότι ο διαχωρισμός αξιωματικών σε όπλα και σώματα γίνεται δυνάμει του καθαρού λεκτικού των Κανονισμών, ούτως ώστε οι αξιωματικοί όπλων να μην δικαιούνται να προσβάλουν την προαγωγή αξιωματικών σωμάτων και αντίστροφα. Το ίδιο επαναβεβαιώθηκε μεταγενέστερα και στη Νεοφύτου κ.ά. ν. Δημοκρατίας (2010) 3 Α.Α.Δ. 435.
Επομένως, είναι ουσιώδους σημασίας η θέση στην οποία υπηρετούσαν τα Ε.Μ. στην παρούσα προσφυγή. Όπως δε προκύπτει από τα ενώπιον μου στοιχεία, μόνο τα Ε.Μ. 31, 32, 33, 34 35 και 36, ήτοι οι Σμηναγοί Σώματος της Αεροπορίας, τα ονόματα των οποίων περιέχονται στον σχετικό Πίνακα με αύξοντα αριθμό 1 μέχρι και 6 (βλ. παράρτημα 1 στην ένσταση των καθ’ ων η αίτηση), ανήκουν στην Επετηρίδα Σώματος Αεροπορίας, όπου ανήκει και ο αιτητής. Τα λοιπά Ε.Μ. ανήκουν σε διαφορετικά Σώματα και, κατ΄ επέκταση, είναι εγγεγραμμένα σε διαφορετικές Επετηρίδες.
Ως εκ τούτου, και στην βάση των κριθέντων στην Ζαβρός, αλλά και στην Μαλιαπής, ανωτέρω, προκύπτει ότι ο αιτητής δεν έχει έννομο συμφέρον να καταφέρεται εναντίον της απόφασης προαγωγής των λοιπών σαράντα δυο Ε.Μ., πέραν των έξι Ε.Μ., που έχουν ήδη αναφερθεί πιο πάνω. Όπως εξηγήθηκε στη Ζαβρός, δυνάμει του Κανονισμού 45(2), επί του οποίου και βασίζεται η προσβαλλόμενη κατανομή, οι κενές θέσεις κατανέμονται με βάση τις ανάγκες της υπηρεσίας κατά κλάδο, αλλά, σύμφωνα με την επιφύλαξη της ίδιας κανονιστικής διάταξης, αυτές διαχωρίζονται περαιτέρω σε Αξιωματικούς Όπλων και Σωμάτων. Στην εν λόγω υπόθεση, η εισήγηση της Δημοκρατίας για έλλειψη εννόμου συμφέροντος από τους εκεί αιτητές έγινε δεκτή.
Δεν χωρεί δε αμφιβολία, όπως είναι διαμορφωμένο το λεκτικό του αιτητικού της προσφυγής του αιτητή, αλλά και όπως είναι δομημένη η προσφυγή του, περιλαμβανομένου και του περιεχομένου των γραπτών του αγορεύσεων, ότι αυτός στρέφεται όχι μόνον κατά της επίδικης κατανομής, αλλά και της προαγωγής, ως αποτέλεσμα της εν λόγω κατανομής, των σαράντα οκτώ Ε.Μ. στην επίδικη θέση του Ταγματάρχη/Πλωτάρχη/Επισμηναγού. Αυτός άλλωστε είναι ο λόγος που υπάρχουν τα εν λόγω Ε.Μ. στην παρούσα προσφυγή, ήτοι το γεγονός ότι με αυτήν προσβάλλεται και η προαγωγή τους, όχι μόνο η επίδικη κατανομή.
Εν πάση όμως περιπτώσει, και ανεξάρτητα από την πιο πάνω διαπίστωση περί έλλειψης εννόμου συμφέροντος, κρίνω ορθό, προς ολοκλήρωση του σκεπτικού, να εξετάσω τους λόγους ουσίας που επικαλείται ο αιτητής προς ακύρωση της προσβαλλόμενης πράξης.
Όπως έχει ήδη αναφερθεί, ο αιτητής ισχυρίζεται ότι η προσβαλλόμενη απόφαση κατανομής είναι αναιτιολόγητη και λήφθηκε κατά παράβαση του Κανονισμού 45(2) της Κ.Δ.Π. 90/90, χωρίς να προηγηθεί δέουσα έρευνα ως προς τις ανάγκες της υπηρεσίας, οι οποίες και θα έπρεπε να καταγραφούν ως το δικαιολογητικό υπόβαθρο της κατανομής. Συναφώς, εγείρεται ο ισχυρισμός ότι δεν διαπιστώθηκαν, σύμφωνα με την εν λόγω διάταξη, οι ανάγκες της Υπηρεσίας κατά κλάδο, αλλά λήφθηκαν υπόψη εξωγενή κριτήρια, με αποτέλεσμα να έχει εμφιλοχωρήσει πλάνη κατά τη λήψη της επίδικης απόφασης. Προς υποστήριξη της επιχειρηματολογίας του, ο αιτητής επικαλείται την απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην Σάββας Κακουλλής κ.ά. ν. Δημοκρατίας, μέσω Υπουργού Άμυνας, Υποθ. Αρ. 1263/09, ημερ. 12.5.2011, όπου ακυρώθηκε η κατανομή στις θέσεις των μονίμων Υπαξιωματικών που, όπως και για τις επίδικες θέσεις, γίνεται με βάση τις ανάγκες της υπηρεσίας, κατά κλάδο.
Από το σύνολο των ενώπιον μου στοιχείων, κρίνω ότι ούτε οι πιο πάνω ισχυρισμοί ευσταθούν. Αντίθετα, θεωρώ ότι δόθηκε επαρκής αιτιολογία για την επίδικη κατανομή, η οποία βεβαίως αποφασίστηκε εν τέλει από τον Υπουργό ως τον καθ΄ ύλην αρμόδιο να λάβει τη σχετική απόφαση, μετά από την πρόταση του Αρχηγού. Ο τελευταίος υπέβαλε στον Υπουργό συγκεκριμένη εισήγηση για την κατανομή με επιστολή του ημερομηνίας 19.12.2014 (Παράρτημα 2 στην ένσταση), επισυνάπτοντας σε αυτήν δύο Παραρτήματα. Όπως έχω ήδη αναφέρει, στην εισήγηση του Αρχηγού αναφέρεται ότι, ενόψει του γεγονότος ότι του ότι το έτος 2014, ο αριθμός των θέσεων προς πλήρωση ήταν μικρότερος από τον αριθμό των κριθέντων ως προακτέων, η κατανομή των θέσεων σε κάθε βαθμό έγινε «με βάση τις υπάρχουσες κενές θέσεις, όπως αυτές προέκυψαν μετά την οριστικοποίηση των πινάκων των κριθέντων ως προακτέων Αξιωματικών, καθώς και τις ανάγκες της Υπηρεσίας κατά κλάδο αφού λήφθηκαν υπόψη οι αντίστοιχες επετηρίδες, κριτήρια τα οποία θεωρούνται τα πλέον αντικειμενικά, με βάση τα οποία εξυπηρετούνται κατά τον καλύτερο δυνατό τρόπο οι υπηρεσιακές και επιχειρησιακές ανάγκες της ΕΦ».
Το Παράρτημα Β της προαναφερθείσας επιστολής του Αρχηγού αποτελεί την «Αιτιολόγηση-Ανάλυση» της πρότασης κατανομής. Στην παράγραφο 2 του εν λόγω Παραρτήματος, αναφέρεται το κριτήριο του Κανονισμού 45(2), ότι δηλαδή η κατανομή των θέσεων γίνεται με βάση τις ανάγκες της υπηρεσίας κατά κλάδο, εξηγώντας ότι, λόγω του μικρότερου αριθμού θέσεων προς πλήρωση κατά το έτος 2014, έναντι του μεγαλύτερου αριθμού των κριθέντων ως προακτέων, η κατανομή των θέσεων σε κάθε βαθμό έγινε με βάση τις υπάρχουσες κενές θέσεις, όπως αυτές προέκυψαν μετά την οριστικοποίηση των πινάκων των κριθέντων ως προακτέων Αξιωματικών, καθώς και τις ανάγκες της Υπηρεσίας κατά κλάδο, αφού λήφθηκαν υπόψη οι αντίστοιχες επετηρίδες, «κριτήρια τα οποία θεωρούνται τα πλέον αντικειμενικά, με βάση τα οποία εξυπηρετούνται κατά τον καλύτερο δυνατό τρόπο οι υπηρεσιακές και επιχειρησιακές ανάγκες της ΕΦ».
Στη συνέχεια, εξηγείται με λεπτομέρεια, στις σελίδες που ακολουθούν, πώς προτεινόταν να γίνει η κατανομή με επί μέρους αιτιολόγηση κατά κλάδο και σώμα. Ειδικότερα, όσον αφορά στην επίδικη κατανομή των σαράντα οκτώ κενών θέσεων στο βαθμό του Ταγματάρχη, αναγράφεται, κάτω από τον τίτλο «Αιτιολόγηση», ότι «(α) Από τις 48 θέσεις, οι 36 κατανέμονται στους Αξκους οι οποίοι κατέχουν το βαθμό τους από το 2004 και κρίθηκαν για 6η φορά» και ότι «(β) Οι υπόλοιπες 12 θέσεις κατανέμονται στους Αξκους οι οποίοι κατέχουν το βαθμό τους από το 2005, κρίθηκαν για 5η φορά και υπηρετούν σε θέση στην οποία προβλέπεται Αξκος βαθμού Ταγματάρχη, καλύπτοντας έτσι τις υπηρεσιακές ανάγκες της Ε.Φ.».
Ο Αρχηγός, βασιζόμενος στη διάταξη του προαναφερθέντος Κανονισμού 45(2), και αφού πρώτα δήλωσε ρητά ότι η κατανομή γίνεται με βάση τις ανάγκες της Υπηρεσίας, επεσήμανε την ανάγκη ικανοποίησης των εν λόγω αναγκών στο πλαίσιο του μικρού, σε σχέση με τον αριθμό των κριθέντων ως προακτέων, αριθμού των θέσεων.
Πρώτιστο μέλημα και/ή σημείο εκκίνησης για την επίδικη κατανομή ήταν η κάλυψη των αναγκών της Υπηρεσίας. Από τη στιγμή δε που έγινε η διαπίστωση ότι, παρά τις δεδομένες υφιστάμενες ανάγκες της Υπηρεσίας, ο αριθμός των κενών θέσεων είναι πολύ μικρότερος του αριθμού των κριθέντων ως προακτέων, κρίνω ότι ήταν εν πάση περιπτώσει εύλογα επιτρεπτό να γίνει η κατανομή των θέσεων σε κάθε βαθμό, με βάση τα όσα αναφέρονται στην πιο πάνω επιστολή του Αρχηγού, αφού, επαναλαμβάνεται, προηγήθηκε η διαπίστωση των υπηρεσιακών αναγκών.
Στη συνέχεια, ο Υπουργός, στην απόφασή του για την επίδικη κατανομή, ημερομηνίας 24.12.2014 (Παράρτημα 3 στην ένσταση), υιοθετώντας την πρόταση του Αρχηγού, ρητά αναφέρει, μεταξύ άλλων, ότι έλαβε υπόψη του τις προαναφερθείσες προτάσεις του Αρχηγού, καθώς και το γεγονός ότι, «επειδή για το έτος 2014, ο αριθμός των θέσεων προς πλήρωση είναι μικρότερος από τον αριθμό των κριθέντων ως προακτέων και συνεπώς δεν είναι δυνατόν να καλυφθούν πλήρως οι υπάρχουσες υπηρεσιακές ανάγκες, η προτεινόμενη από το ΓΕΕΦ κατανομή καλύπτει τις επιτακτικότερες από αυτές, τηρουμένης της μεταξύ των κριθέντων αρχαιότητας, όπου τούτο εξυπηρετούσε κατά τον καλύτερο δυνατό τρόπο και τις υπηρεσιακές ανάγκες».
Έχω την άποψη ότι τόσο η πρόταση, την οποία και υιοθέτησε ρητά ο Υπουργός στην απόφασή του, όσο και η ίδια η απόφαση του Υπουργού συνάδουν με την επιταγή του Κανονισμού 45(2) της Κ.Δ.Π. 90/90, σύμφωνα με την οποία οι κενές θέσεις κατανέμονται με βάση τις ανάγκες της Υπηρεσίας κατά κλάδο. Συναφώς, όπως λέχθηκε χαρακτηριστικά και στην Μαλιαπής, ανωτέρω, αυτή η κατανομή θέσεων κατά κλάδο και επετηρίδα με βάση και την αρχαιότητα οδηγούσε στην εξυπηρέτηση των αναγκών της υπηρεσίας. Η διατύπωση της αιτιολογίας μπορεί να μην κατέγραψε τις ανάγκες της υπηρεσίας ως το έναυσμά της, αλλά είναι φανερό ότι και η κατανομή με βάση την αρχαιότητα, στόχευε και οδηγούσε στην κάλυψη των επιτακτικότερων αναγκών της Υπηρεσίας, καθώς και στο να καλυφθούν «κατά τον καλύτερο τρόπο» οι υπηρεσιακές και επιχειρησιακές ανάγκες. «Δεν είναι επομένως η διατύπωση που έχει σημασία, αλλά η ουσία της αιτιολογίας» (βλ. Μαλιαπής, ανωτέρω).
Κρίνω σκόπιμο στο σημείο αυτό να παραθέσω αυτούσιο το ακόλουθο απόσπασμα από την απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην προαναφερθείσα απόφαση Μαλιαπής, το οποίο θεωρώ ότι τυγχάνει πλήρους εφαρμογής και στην παρούσα υπόθεση:
«Από τα πιο πάνω απορρέει ότι το βασικό κριτήριο για την κατανομή αποτέλεσαν οι «ανάγκες της υπηρεσίας» κατά κλάδο, που είναι η βασική φράση που απαντάται στον Καν. 45(2) και η οποία δεν αποτελεί κάποιο τεχνικό κριτήριο («term of art»), αλλά αναφέρεται γενικά σε ό,τι χρειάζεται να κάνει κανείς που είναι απαραίτητο ώστε η έλλειψη ή απουσία του να γεννά προβλήματα (δέστε Γ. Μπαμπινιώτη: «Λεξικό της Νέας Ελληνικής Γλώσσας» σελ. 151, λήμμα 2).».
Περαιτέρω, και σε πλήρη συμβατότητα με την πάγια και διαχρονική νομολογία επί του θέματος, θα πρέπει να επισημανθεί ότι η Διοίκηση, εν προκειμένω ο Αρχηγός, ο οποίος υπέβαλε συγκεκριμένο αιτιολογικό προς τον Υπουργό, και ο τελευταίος, που με τη σειρά του αποδέχθηκε την πρόταση του Αρχηγού, καλύτερα από τον καθένα γνωρίζει τις εκάστοτε υφιστάμενες ανάγκες της Υπηρεσίας, η δε εκτίμηση των αναγκών της υπηρεσίας ανήκει στην αποκλειστική εξουσία της Διοίκησης (βλ. Ησαΐας v. Δημοκρατίας(1985) 3 ΑΑΔ 490 και Ζαχαρίου v. Δημοκρατίας, (1986) 3 ΑΑΔ, 969). Με αυτά τα δεδομένα, ασφαλώς και δεν εναπόκειται στον αιτητή να επιβάλει την άποψή του ως προς τον τρόπο που θα έπρεπε να γίνει η κατανομή. Συναφώς, το Ανώτατο Δικαστήριο, στην Μαλιαπής, ανωτέρω, ρητά ανέφερε ότι δεν συμφωνεί με την απόφαση στην Κακουλλής κ.α., ανωτέρω, την οποία επικαλείται ο αιτητής, καθότι έκρινε ότι δεν χρησιμοποιήθηκε εξωγενές στοιχείο κρίσης, επισημαίνοντας ότι, όταν ο Αρχηγός στην εισήγησή του ανέφερε ότι λαμβανόταν υπόψη η αρχαιότητα μεταξύ των κριθέντων, «είχε υπόψη του, όπως και ρητά αναφέρει, ότι υπό τις περιστάσεις, δηλαδή, του μικρότερου αριθμού θέσεων έναντι του μεγαλύτερου αριθμού προακτέων, εξυπηρετούνταν κατά τον καλύτερο τρόπο και οι υπηρεσιακές ανάγκες, που είναι το κριτήριο που καθορίζει ο Καν. 45(2).».
Επιπρόσθετα, όπως έχει κατ΄ επανάληψη λεχθεί, η φιλοσοφία και ο τρόπος με τον οποίο γίνεται κατ΄ έτος η κατανομή αποτελεί στην ουσία ένα τεχνικό θέμα για το οποίο οι αρμόδιες υπηρεσίες, εδώ ο Αρχηγός, είναι σε καλύτερη θέση να καθορίσει τις ανάγκες της υπηρεσίας ώστε η επέμβαση του αναθεωρητικού Δικαστηρίου να μην είναι επιτρεπτή, εκτός εάν υπάρχει υπέρβαση της ακραίας διακριτικής ευχέρειας του οργάνου ή παράβαση νόμου ή κανονισμού. Το συγκεκριμένο θέμα τέθηκε ως εξής στην Μαλιαπής, ανωτέρω (οι υπογραμμίσεις είναι του Δικαστηρίου):
«Να σημειωθεί περαιτέρω ότι η φιλοσοφία και ο τρόπος με τον οποίο γίνεται κατ΄ έτος η κατανομή αποτελεί στην ουσία ένα τεχνικό θέμα για το οποίο οι αρμόδιες υπηρεσίες, εδώ ο Αρχηγός της Εθνικής Φρουράς, (όπως κατ΄ αναλογίαν οι αρμόδιες αρχές σε θέματα εκπόνησης Δήλωσης Πολιτικής ή απαλλοτριώσεων), είναι σε καλύτερη θέση να καθορίσει τις ανάγκες της υπηρεσίας ώστε η επέμβαση του αναθεωρητικού Δικαστηρίου να μην είναι επιτρεπτή, εκτός εάν υπάρχει υπέρβαση της ακραίας διακριτικής ευχέρειας του οργάνου ή παράβαση νόμου ή κανονισμού. Έχει αναφερθεί πλειστάκις σε αριθμό αποφάσεων της Ολομέλειας, ότι η αναγκαιότητα του έργου, η επιλογή του χώρου και του τρόπου ενέργειας, αποτελούν θέματα ανέλεγκτα περιλαμβανομένων των επί μέρους τεχνικών προδιαγραφών, (δέστε για παράδειγμα Πιερίδη ν. Δημοκρατίας (αρ. 2) (2007) 3 Α.Α.Δ. 543). Στην Παπαντωνίου κ.ά. ν. Δήμου Λευκωσίας (αρ. 2) (2010) 3 Α.Α.Δ. 476, απόφαση της Πλήρους Ολομέλειας, κρίθηκε ότι η ανάγκη για πολιτιστικό κέντρο και ο χώρος επιλογής του, αποτελούσαν θέματα που αφορούσαν κατ΄ εξοχήν τη διοίκηση και «ασφαλώς δεν επεμβαίνει το Ανώτατο Δικαστήριο για να την υποκαταστήσει με την όποια δική του.». Δεν υπάρχει ουσιαστική διαφορά μεταξύ τέτοιου είδους κρίσης, από την κρίση ως προς τις ανάγκες της υπηρεσίας του Στρατού ώστε να ακολουθήσει η ανάλογη κατανομή.
Όπως έχει εξηγηθεί, το σκεπτικό που ακολουθήθηκε για τη συγκεκριμένη κατανομή εμπίπτει στο κριτήριο του Καν. 45(2), θεωρώντας ότι δέουσα έρευνα υπήρχε εφόσον εξηγείται στην επιστολή του Αρχηγού με το Παράρτημα 2, ο λόγος που προτείνεται η συγκεκριμένη κατανομή. Η δέουσα έρευνα εξαρτάται όπως έχει λεχθεί κατ΄ επανάληψη από τις συνθήκες, τις περιπτώσεις και τα δεδομένα της κάθε περίπτωσης και είναι αρκετό να έχει συλλεγεί κάθε αναγκαίο στοιχείο υποβοηθητικό για την εξαγωγή της απόφασης. Εδώ, ιδιαίτερα, ήταν γνωστός ο αριθμός των θέσεων, ο αριθμός των προακτέων, οι επιχειρησιακές ανάγκες, οι προτεραιότητες της υπηρεσίας, θέματα που εν πολλοίς αφορούν διαβαθμισμένα ζητήματα ασφάλειας, μη δημοσιοποιήσιμα ευρέως. Ενόψει όλων των ανωτέρω, δεν διαπιστώνεται ούτε πλάνη περί τα πράγματα.».
Κρίνω ότι η πιο πάνω προσέγγιση του Δικαστηρίου, την οποία και υιοθετώ, τυγχάνει πλήρους εφαρμογής και στην παρούσα υπόθεση, αναιρώντας θεμελιακά τις περί του αντιθέτου θέσεις που εγείρει ο αιτητής στην αγόρευσή του.
Για τους λόγους λοιπόν που έχουν εκτεθεί ανωτέρω, θεωρώ ότι η προσβαλλόμενη απόφαση κατανομής υπήρξε δεόντως αιτιολογημένη, σύμφωνη με τον προαναφερθέντα Κανονισμό 45(2), προϊόν δέουσας έρευνας και δεν έχω διακρίνει να έχει εμφιλοχωρήσει οποιαδήποτε πλάνη στη λήψη της εν λόγω απόφασης. Γενικότερα, δεν έχει καταδειχθεί οτιδήποτε το μεμπτό, ούτως ώστε να δικαιολογείται η επέμβαση του παρόντος Δικαστηρίου.
Συνακόλουθα, καταλήγω ότι προσβαλλόμενη απόφαση είναι εύλογα επιτρεπτή.
Κατά συνέπεια, η προσφυγή αποτυγχάνει και απορρίπτεται, με €1.200 έξοδα υπέρ των καθ’ ων η αίτηση και εναντίον του αιτητή. Η προσβαλλόμενη απόφαση επικυρώνεται.
Φ.ΚΩΜΟΔΡΟΜΟΣ, Δ.Δ.Δ.
[1] Σύμφωνα με την εν λόγω κανονιστική διάταξη, «Οι υπάρχουσες κενές θέσεις Αξιωματικών κατανέμονται με απόφαση του Υπουργού που εκδίδεται μετά από πρόταση του Αρχηγού με βάση τις ανάγκες της Υπηρεσίας κατά Κλάδο».
cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο