Legislator Giurisprudenza & Legislazione
Υπόθεση Αρ. 5703/2013 ECLI:CY:DD:2016:420 Generato dall'IA

Administrative Court dismisses appeal against public service appointment, ruling subjective interview assessment need not be reasoned under specific law.

Numero d'incarto Υπόθεση Αρ. 5703/2013
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Cipro (CY)
Data della decisione
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Administrative Court dismissed Nikola Nikolaou's appeal against the Public Service Commission's appointment of two candidates to a fisheries position. The applicant argued that the Commission's subjective assessment during interviews required written justification under general administrative law principles. The court held that the specific 1998 Public Service Assessment Act provides a distinct ranking mechanism based on points rather than requiring reasoned justification for subjective judgments, and thus the general principles of administrative law do not override this specific statutory scheme.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Ν. 6(I)/1998; The specific statutory provisions of the Public Service Assessment Act 1998 prevail over general administrative law principles, meaning the Public Service Commission is not required to provide reasoned justification for its subjective assessment of candidates during interviews when a points-based ranking system is established by law.

Parole chiave

Generato dall'IA
Public Service Assessment Act subjective interview assessment reasoned decision requirement administrative discretion ranking mechanism specific vs general law appointment procedure decisioni di riassegnazione o trasferimento

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Ν. 6(I)/1998 - Ο περί Αξιολόγησης Υποψηφίων για Διορισμό στη Δημόσια Υπηρεσία Νόμος του 1998
Ν. 6(I)/1998 - Ο περί Αξιολόγησης Υποψηφίων για Διορισμό στη Δημόσια Υπηρεσία Νόμος του 1998
Ν. 1/1990 - Ο περί Δημόσιας Υπηρεσίας Νόμος του 1990
Ν. 1/1990 - Ο περί Δημόσιας Υπηρεσίας Νόμος του 1990
Article 146 of the Constitution
Article 24 of the General Principles of Administrative Law Law No. 158(I)/99
Articles 26-28 of the General Principles of Administrative Law Law No. 158(I)/99

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
Miltiadou and Others v. The Republic (1989) 3 AAΔ 1318
Karagiorgis Andreas and Others v. The Republic (1990) 3 AAΔ 1669
Vasilios Sophoulas v. The Republic (1999) 3 AAΔ 517
Hatzilouka Frosou v. The Republic (2001) 3 AAΔ 643
Nazaris Penos v. Radio Foundation of Cyprus (2007) 3 AAΔ 38
Republic of Cyprus and Another v. Toulas Kouloumou (2010) 3 AAΔ 293
Tryfonos Ellina and Others v. The Republic (2010) 3 AAΔ 377
Christodoulou Irene v. The Republic (2011) 3 AAΔ 745
Lampratsioti Maria v. Liathan Andreas and Another (2013) 3 AAΔ 202
Nikola Nikolaou v. The Republic, Case No. 1284/2010, 4/3/2013
Andreas Andreou v. The Republic, Case No. 76/2014, 30/11/2015
Christodoulou Harikleia v. The Republic (2007) 4 AAΔ 115
Solomou-Eleftheriadou Maria v. Cyprus Tourism Organization (2009) 4 AAΔ 39
Evagoras Hiasias v. The Republic, Case No. 1790/2008, 26 August 2010
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

ΑΝΑΦΟΡΕΣ:

Κυπριακή νομολογία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:

Μιλτιάδους κ.ά. ν. Δημοκρατίας (1989) 3 ΑΑΔ 1318

Kαραγιώργης Aνδρέας και Άλλος ν. Δημοκρατίας (1990) 3 ΑΑΔ 1669

Βασιλείου Σοφούλλα ν. Κυπριακής Δημοκρατίας (1999) 3 ΑΑΔ 517

Χατζηλουκά Φρόσω ν. Κυπριακής Δημοκρατίας (2001) 3 ΑΑΔ 643

Nαζίρης Pένος ν. Pαδιοφωνικού Iδρύματος Kύπρου (2007) 3 ΑΑΔ 38

Κυπριακή Δημοκρατία και Άλλη ν. Τούλας Κούλουμου (2010) 3 ΑΑΔ 293

Τρύφωνος Έλλη και Άλλος ν. Κυπριακής Δημοκρατίας (2010) 3 ΑΑΔ 377

Χριστοδούλου Ειρήνη ν. Κυπριακής Δημοκρατίας (2011) 3 ΑΑΔ 745

Λαμπρατσιώτη Μαρία ν. Ηλιάνας Ανδρέου και άλλης (2013) 3 ΑΑΔ 202

ΣΑΒΒΑΣ ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ κ.α. ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, ΜΕΣΩ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΥΠΗΡΕΣΙΑΣ, Αναθεωρητική Έφεση Αρ. 41/2010, 4/7/2014, ECLI:CY:AD:2014:C463

Κατερίνας Γιαννάκη ν. Κυπριακού Οργανισμού Τουρισμού, Υπόθεση Αρ. 910/98, 7 Ιουνίου 2000

ΑΝΔΡΕΑΣ ΞΕΝΟΦΩΝΤΟΣ ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΜΕΣΩ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΥΠΗΡΕΣΙΑΣ, Υπόθεση Αρ. 501/02, 12 Φεβρουαρίου, 2004

ΠΟΛΥ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ ΒΑΛΙΑΝΤΗ ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΜΕΣΩ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΥΠΗΡΕΣΙΑΣ, Υπόθεση Αρ. 1116/2002, 14 Ιουλίου 2005

ΣΑΒΒΑΣ ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ ν. ΡΑΔΙΟΦΩΝΙΚΟ ΙΔΡΥΜΑ ΚΥΠΡΟΥ, Υπόθεση Αρ. 942/2003, 15 Σεπτεμβρίου 2005

ΛΟΙΖΟΣ ΠΑΝΑΓΗ ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΜΕΣΩ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΥΠΗΡΕΣΙΑΣ, Υπόθεση Αρ. 1583/2006, 17 Σεπτεμβρίου 2007

Χριστοδούλου Χαρίκλεια ν. Κυπριακής Δημοκρατίας (2007) 4 ΑΑΔ 115

Σολωμού-Ελευθεριάδου Μαρία ν. Κυπριακού Οργανισμού Τουρισμού (2009) 4 ΑΑΔ 39

ΕΥΑΓΟΡΑΣ ΗΣΑΙΑΣ ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, ΥΠΟΘΕΣΗ ΑΡ. 1790/2008, 26 Αυγούστου 2010

ΝΙΚΟΛΑΣ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, Υπόθεση Αρ. 1284/2010, 4/3/2013

ΑΝΔΡΕΑΣ ΑΝΔΡΕΟΥ ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, ΜΕΣΩ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΥΠΗΡΕΣΙΑΣ, Υπόθεση Αρ. 76/2014, 30/11/2015, ECLI:CY:AD:2015:D797

Κυπριακή νομοθεσία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:

Ν. 1/1990 - Ο περί Δημόσιας Υπηρεσίας Νόμος του 1990

Ν. 6(I)/1998 - Ο περί Αξιολόγησης Υποψηφίων για Διορισμό στη Δημόσια Υπηρεσία Νόμος του 1998

ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΠΟΦΑΣΗΣ:

ECLI:CY:DD:2016:420

ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ

(Υπόθεση Αρ. 5703/2013)

20 Δεκεμβρίου, 2016

[Α. ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ – ΝΙΚΟΛΕΤΟΠΟΥΛΟΥ, ΔΔΔ]

ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ 146 ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ

ΝΙΚΟΛΑ ΝΙΚΟΛΑΟΥ

Αιτητή,

-και-

ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, ΜΕΣΩ

ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΥΠΗΡΕΣΙΑΣ

Καθ’ ων η αίτηση.

Σ. Ν. Ανδρέου, για τον αιτητή.

Μ. Κοτσώνη (κα), Δικηγόρος της Δημοκρατίας, εκ μέρους του Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας, για τους καθ’ ων η αίτηση.

Λ. Καρτελιά (κα), για Α. Πασχαλίδης και Σία Δ.Ε.Π.Ε, για Ε/Μ 1.

Ξ. Ευγενίου (κα), για Α. Σ. Αγγελίδης Δ.Ε.Π.Ε, για Ε/Μ 2.

Α Π Ο Φ Α Σ Η

Α. ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ-ΝΙΚΟΛΕΤΟΠΟΥΛΟΥ, ΔΔΔ: Ο αιτητής, προσβάλλει τη νομιμότητα της απόφασης των καθ’ ων η αίτηση, η οποία δημοσιεύθηκε στην Επίσημη Εφημερίδα της Δημοκρατίας στις 26/4/2013 και με την οποία διόρισαν τα Ε/Μ 1. Σάββα Καφούρη και 2. Χάρη Μαυροκορδάτο, στη μόνιμη θέση Λειτουργού Αλιείας και Θαλάσσιων Ερευνών, Τμήμα Αλιείας και Θαλάσσιων Ερευνών, αναδρομικά από τις 15/7/2010 αντί και/ή στη θέση του.

Τα πραγματικά γεγονότα της περίπτωσης είναι σε συντομία τα ακόλουθα:

Η Επιτροπή Δημόσιας Υπηρεσίας (εφεξής “ΕΔΥ”), στη συνεδρία της με ημερομηνία 28/5/2010, διόρισε τα Ε/Μ από 15/7/2010, στη μόνιμη θέση Λειτουργού Αλιείας και Θαλάσσιων Ερευνών, Τμήμα Αλιείας και Θαλάσσιων Ερευνών. Εναντίον της πιο πάνω απόφασης, ο αιτητής κατεχώρησε την υπ’ αριθμό 1284/2010 προσφυγή, την οποία το Ανώτατο Δικαστήριο με απόφαση του ημερομηνίας 4/3/2013 έκανε αποδεκτή, ακυρώνοντας τον διορισμό των Ε/Μ. Ακολούθησε επανεξέταση της πλήρωσης της επίδικης θέσης στην συνεδρία της ΕΔΥ ημερομηνίας 19/3/2013, κατά την οποία επελέγησαν τα Ε/Μ, στα οποία προσφέρθηκε διορισμός αναδρομικά από 15/7/2010.

Ο ευπαίδευτος συνήγορος για τον αιτητή, ισχυρίζεται ότι η ΕΔΥ ενεργώντας κατά παράβαση των αρχών της χρηστής διοίκησης, καλής πίστης, ισότητος και προς εξυπηρέτηση αλλότριου σκοπού ενήργησε κατά παράβαση του νομικού και πραγματικού καθεστώτος του ουσιώδους χρόνου. Ειδικότερα ότι, αυθαίρετα έλαβε υπόψη επιστολή που το Ε/Μ Μαυροκορδάτος προσκόμισε μετά τον ουσιώδη χρόνο και η οποία δεν είχε επισυναφθεί στην αίτηση του για διορισμό στην επίδικη θέση, αναφορικά με την εργασιακή του πείρα στο Ινστιτούτο Γεωργικών Ερευνών.

Αυτό είχε κατά τον αιτητή σαν αποτέλεσμα, το Ε/Μ Μαυροκορδάτος να πιστωθεί με επιπλέον 2 μονάδες για την πείρα του αυτή (ενώ αρχικά στα πλαίσια της προσφυγής αρ. 1284/2010 του δόθηκαν λιγότερες μονάδες) και να ξεπεράσει τον αιτητή - στον οποίον μετά την ακυρωτική απόφαση στην προσφυγή αρ. 1284/2010, του είχαν πιστωθεί 2 μονάδες για την κατοχή μεταπτυχιακού διπλώματος - κατά 1 μονάδα. Αν δηλαδή δεν πιστώνετο με επιπλέον 2 μονάδες το Ε/Μ Μαυροκορδάτος, θα εξασφάλιζε 101 μονάδες έναντι 102 μονάδων που ο αιτητής εξασφάλισε και τελικά θα επιλέγετο ο αιτητής για διορισμό στην επίδικη θέση.

Προς υποστήριξη του ισχυρισμού του, ο ευπαίδευτος συνήγορος για τον αιτητή, παραπέμπει στα νομολογηθέντα στην απόφαση Κυπριακή Δημοκρατία v. Τούλα Κούλουμου και Ευανθία Παπασάββα (2010) 3 ΑΑΔ 293.

Διαζευκτικά των πιο πάνω, ο ευπαίδευτος συνήγορος για τον αιτητή προβάλλει ότι προκύπτουν πολλά ερωτηματικά αναφορικά με την απόφαση των καθ’ ων η αίτηση να πιστώσει το Ε/Μ Μαυροκορδάτο με 2 μονάδες για πείρα, με βάση την επιστολή που προσκόμισε μετά τον ουσιώδη χρόνο, κατά τρόπο που οδηγεί στο συμπέρασμα ότι η ΕΔΥ ενήργησε χωρίς δέουσα έρευνα και αιτιολογία, αφού η εργασιακή πείρα του Ε/Μ στο Ινστιτούτο Γεωργικών Ερευνών στο Πρόγραμμα RUBIA της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αφορά σε έρευνα στη γεωργία και σε θέματα φυτών και ζώων και όχι στη βιολογία.

Σε σχέση με τη πείρα του Ε/Μ Καφούρη, ο αιτητής ισχυρίζεται ότι ναι μεν στο φάκελο του Ε/Μ αναφέρεται ότι από τον 5/2006 μέχρι τον ουσιώδη χρόνο (21/4/2009), ήταν υποψήφιος για απόκτηση διδακτορικού διπλώματος, όμως μέχρι την λήψη της απόφασης για διορισμό του στην επίδικη θέση, δεν φαίνεται να έχει λάβει δίπλωμα. Συνεπώς το Ε/Μ Καφούρη, δεν έχει ευδόκιμη πείρα σχετική με τα καθήκοντα της θέσης.

Περαιτέρω, προβάλλεται η θέση ότι δεν φαίνεται αν εξετάστηκε από την ΕΔΥ αν το αντικείμενο του μεταπτυχιακού προσόντος του αιτητή είναι σχετικό με τα καθήκοντα της θέσης και δεν διερευνήθηκε η πείρα των υποψηφίων, η σχετική με τα καθήκοντα της θέσης.

Ειδικότερα, υποβάλλεται από τον αιτητή ότι, με απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην Ευαγόρας Ησαΐας v. Κυπριακής Δημοκρατίας, υπόθεση αρ. 1790/2008, ημερομηνίας 26/8/2010, ο διορισμός του Ε/Μ Μαυροκορδάτου ως Διπλωματικού Ακόλουθου Αλιείας ακυρώθηκε και δεν θα έπρεπε να προσμετρήσει στη πείρα του η εργασία του στην πιο πάνω θέση.

Επίσης, ότι δόθηκαν οι ίδιες μονάδες στην πείρα που ο αιτητής διαθέτει, παρά το γεγονός ότι είναι κατά πολύ μεγαλύτερης διάρκειας από αυτήν των Ε/Μ. Με το δεδομένο ότι μπορούσε να δοθούν από 0-5 μονάδες για την πείρα, αν εδίδοντο στον αιτητή 4 ή 5 μονάδες για την πείρα του, θα είχε πάρα πολλές πιθανότητες να καταλάβει μια εκ των επιδίκων θέσεων.

Τέλος, ο αιτητής προβάλλει ότι κατά παράβαση του άρθρου 33(14) του Ν.1/90, δεν υπάρχει αιτιολόγηση της απόδοσης των υποψηφίων στην προφορική εξέταση από την Συμβουλευτική Επιτροπή και την ΕΔΥ και ότι προσεδόθη υπέρμετρη βαρύτητα στην ενώπιον της ΕΔΥ προφορική εξέταση.

Από την άλλη, οι ευπαίδευτοι συνήγοροι για τους καθ’ ων η αίτηση και τα Ε/Μ αντιτείνουν ότι, η ΕΔΥ σε πλήρη συμμόρφωση με το δεδικασμένο, απέδωσε στον αιτητή 2 μονάδες που είναι το μέγιστο των μονάδων για την κατοχή μεταπτυχιακού, αιτιολογώντας την ενέργεια της. Συναφώς, τυχόν αποδοχή της θέσης του αιτητή ότι δεν διερευνήθηκε η σχετικότητα του μεταπτυχιακού προσόντος του αιτητή με τα καθήκοντα της θέσης, δεν θα ωφελήσει τον αιτητή και καθίστανται άνευ ουσίας.

Αναφορικά με την πείρα, οι ευπαίδευτοι συνήγοροι για τους καθ’ ων η αίτηση και το Ε/Μ Μαυροκορδάτο, προβάλλουν ότι ορθά η ΕΔΥ κατά την επανεξέταση προσέδωσε ανάλογες μονάδες για την πείρα που το Ε/Μ Μαυροκορδάτος απέκτησε από την εργασία του στο Ινστιτούτο Γεωργικών Ερευνών σαν Βιολόγος και στην Αμερικάνικη Ακαδημία σαν καθηγητής Βιολογίας, εφόσον η πείρα αυτή ήταν δηλωμένη στην αίτηση του Ε/Μ κατά τον ουσιώδη χρόνο. Η δε παραπομπή του αιτητή στα νομολογηθέντα στην Κυπριακή Δημοκρατία v. Τούλα Κούλουμου και Ευανθία Παπασάββα (ανωτέρω), δεν τυγχάνουν εφαρμογής στην παρούσα υπόθεση, αφού εκεί η ΕΔΥ αποδέχτηκε πιστοποιητικό αναγνώρισης του 2006 με το οποίο αναγνωρίστηκε το πτυχίο του Ε/Μ, ως να κατείχε την αναγνώριση από το 2001 που της προσφέρθηκε αναδρομικά προαγωγή. Στην παρούσα περίπτωση, η ΕΔΥ αναγνώρισε πείρα του Ε/Μ Μαυροκορδάτου, η οποία υπήρχε και είχε δηλωθεί κατά τον ουσιώδη χρόνο και απλά κατά την επανεξέταση προσκόμισε τις βεβαιώσεις που προϋπήρχαν.

Περαιτέρω προβάλλουν ότι, παρά την ακύρωση του διορισμού του Ε/Μ Μαυροκορδάτου στη θέση Λειτουργού Αλιείας και Θαλάσσιων Ερευνών στη Μόνιμη Αντιπροσωπεία στις Βρυξέλλες με την απόφαση στην Ευαγόρας Ησαΐας (ανωτέρω), η πείρα που το Ε/Μ απέκτησε και η οποία συνεπάγεται πραγματική υπηρεσία, δεν διαγράφεται και κατά συνέπεια ορθά συνυπολογίστηκε. Προβάλλουν επίσης ότι, η πείρα του Ε/Μ Μαυροκορδάτου στο Ινστιτούτο Γεωργικών Ερευνών, όπως προκύπτει από το σχετικό συμβόλαιο και από την σχετική βεβαίωση της Διευθύντριας του Ινστιτούτου, αφορά θέματα βιολογίας και όχι γεωργίας, ως ο ισχυρισμός του αιτητή.

Αναφορικά με την πείρα του Ε/Μ Καφούρη, οι ευπαίδευτοι συνήγοροι για τους καθ’ ων η αίτηση και το Ε/Μ Καφούρη, αναφέρουν ότι κατά την περίοδο Μαΐου 2006 μέχρι τον ουσιώδη χρόνο, το Ε/Μ ήταν υποψήφιος για την απόκτηση διδακτορικού τίτλου και απασχολήθηκε στο Πανεπιστήμιο Αθηνών με σύμβαση έργου σε ερευνητικό πρόγραμμα και αμοίβετο για την εργασία του (1/4/2007 – 31/12/2008). Συνεπώς πρόκειται για ευδόκιμη πείρα και ορθά η ΕΔΥ πίστωσε γι’ αυτή 2 μονάδες.

Σε σχέση με τους ισχυρισμούς του αιτητή για έλλειψη αιτιολογίας της Συμβουλευτικής Επιτροπής και της ΕΔΥ αναφορικά με την απόδοση των υποψηφίων κατά την προφορική εξέταση, η ευπαίδευτη συνήγορος για τους καθ’ ων η αίτηση προβάλλει ότι ο αιτητής κωλύεται να προβάλει τέτοιον ισχυρισμό, αφού τον είχε προβάλει και στην προηγούμενη προσφυγή και ενώ δεν εξετάστηκε από το Δικαστήριο δεν έχει εφεσιβάλει τη προσφυγή αρ. 1284/2010 ως επιτυχών διάδικος.

Ανεξαρτήτως αυτού, οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των καθ’ ων η αίτηση και των Ε/Μ, προβάλλουν ότι σύμφωνα με τις πρόνοιες του Ν.6(Ι)/1998, δεν απαιτείται αιτιολόγηση της κρίσης επί των προφορικών εξετάσεων και τέλος ότι ο αιτητής δεν έχει αποδείξει έκδηλη υπεροχή έναντι των Ε/Μ, έτσι ώστε να μην συντρέχει λόγος για επέμβαση του Δικαστηρίου.

Έχω εξετάσει με προσοχή τις εκατέρωθεν θέσεις των ευπαιδεύτων συνηγόρων και έχω καταλήξει στα ακόλουθα:

Η νομολογία επιτρέπει επαναδιερεύνηση προσόντων ή άλλων δεδομένων, εφόσον δεν υπήρξε επ’ αυτής προηγούμενη κρίση Δικαστηρίου. Η θέση αυτή έχει διατυπωθεί σε σειρά αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Στην πολύ πρόσφατη απόφαση του εντίμου Δικαστή του Ανωτάτου Δικαστηρίου κ. Ναθαναήλ, στην Ανδρέας Ανδρέου και Κυπριακής Δημοκρατίας, ECLI:CY:AD:2015:D797, υπόθεση αρ. 76/2014, ημερομηνίας 30/11/2015, το θέμα τέθηκε ως ακολούθως:

«Αναμφίβολα η νομολογία επιτρέπει επαναδιερεύνηση προσόντων ή άλλων δεδομένων εφόσον δεν υπήρξε επ΄ αυτών προηγούμενη κρίση Δικαστηρίου. Στη Ναζίρης ν. Ρ.Ι.Κ. (2007) 3 Α.Α.Δ. 38, διατυπώθηκε η θέση από την Πλήρη Ολομέλεια ότι κάθε επανεξέταση γίνεται στη βάση του ακυρωτικού αποτελέσματος και όχι εφ΄ όλης της ύλης. Όμως όπου διαπιστώνεται λόγος το διοικητικό όργανο μπορεί να προβεί σε εκ νέου διερεύνηση. Σχετικές είναι και οι αποφάσεις Κούλουμου ν. Παπασάββα (2010) 3 Α.Α.Δ. 293, Χατζηγέρου ν. Α.Η.Κ. (2007) 3 Α.Α.Δ. 38, K. Kallis Estates Ltd v. Δημοκρατίας (2011) 3 Α.Α.Δ. 724, κ.ά. Τα καταγραφόμενα από το ακυρωτικό Δικαστήριο δεδομένα ως ιστορικό της διαφοράς που είναι ενώπιον του δεν δημιουργούν δεσμευτικό προηγούμενο εάν δεν εξετάστηκαν συγκεκριμένα κατά τον ακυρωτικό έλεγχο.

Το πότε τέτοια επαναδιερεύνηση καθίσταται δυνατή από το διοικητικό όργανο είναι ζήτημα πραγματικών περιστατικών. Δεν αναμένεται βεβαίως από το διοικητικό όργανο σε κάθε περίπτωση να επανεξετάζει το σύνολο των πραγματικών δεδομένων κάθε υποψηφίου, όπως αυτά των προσόντων. Θα πρέπει να υπάρχει λόγος ή αφορμή ώστε και το διοικητικό όργανο να μην μετατοπίζει τις προηγούμενες θέσεις και κρίσεις του άνευ αποχρώντος λόγου».

Στην εξεταζόμενη περίπτωση, το εύρημα του Ανωτάτου Δικαστηρίου που προέκυψε από την απόφαση στην Νικόλας Νικολάου v Κυπριακής Δημοκρατίας, υπόθεση αρ. 1284/2010, ημερομηνίας 4/3/2013, αφορούσε το μεταπτυχιακό προσόν του αιτητή, το οποίο ως πρόσθετο προσόν, μη προβλεπόμενο στο Σχέδιο Υπηρεσίας και εντασσόμενο στο κριτήριο “άλλα ακαδημαϊκά προσόντα”, έπρεπε να είχε συνυπολογιστεί και να αποδοθούν σ’ αυτό οι ανάλογες μονάδες.

Κατά την επανεξέταση, η ΕΔΥ σε συμμόρφωση με το δεδικασμένο, πίστωσε τον αιτητή με 2 μονάδες για το μεταπτυχιακό του. Παράλληλα και έχοντας βάσιμο λόγο που δικαιολογούσε την επανεξέταση επί ζητήματος που δεν αποτέλεσε σημείο κρίσης, όπως είναι η πείρα του Ε/Μ Μαυροκορδάτου, η ΕΔΥ προχώρησε σε εκ νέου διερεύνηση κατόπιν επιστολής που έλαβε από το Ε/Μ Μαυροκορδάτο ημερομηνίας 14/3/2013 και σχετικού πιστοποιητικού εργοδότησης ημερομηνίας 19/3/2013, αιτιολογώντας με επάρκεια την κρίση της επί του συγκεκριμένου αυτού ζητήματος.

Ειδικότερα όπως αναφέρεται στο σχετικό πρακτικό της ΕΔΥ της συνεδρίας της με ημερομηνία 19/3/2013, στην εν λόγω επιστολή του Ε/Μ Μαυροκορδάτου, επισυνάπτεται πιστοποιητικό αναφορικά με την εργασιακή του πείρα στο Ινστιτούτο Γεωργικών Ερευνών, “το οποίο συνάδει με τα στοιχεία τα οποία είχε δηλώσει αρχικά στην αίτηση του”. Το δε πιστοποιητικό εργοδότησης στην Αμερικάνικη Ακαδημία Λάρνακας όπου το Ε/Μ εργάστηκε ως καθηγητής Βιολογίας κατά τη διάρκεια του σχολικού έτους 2006 – 2007, αφορούσε “πείρα η οποία ήταν ήδη δηλωμένη στην αίτησή του ευθύς εξ’ υπαρχής”.

Όπως δε έχει αποφασιστεί στην Ανδρέας Ανδρέου (ανωτέρω):

«Όπου υπάρχουν βάσιμοι λόγοι που δικαιολογούν επανεξέταση επί μη κριθέντων ζητημάτων ή παρεμφερών θεμάτων που δεν αποτέλεσαν σημεία κρίσης, η εκ νέου διερεύνηση είναι δυνατή υπό τον όρο ότι αυτή αιτιολογείται με επάρκεια, (Δήμητρα Κοντόγιωργα-Θεοχαροπούλου: Αι Συνέπειαι της Ακυρώσεως Διοικητικών Πράξεων Έναντι της Διοίκησης (Ανατύπωση) 1988 σελ. 83, Βασιλείου ν. Δημοκρατίας (1999) 3 Α.Α.Δ. 517, Χατζηλουκά ν. Δημοκρατίας (2001) 3 Α.Α.Δ. 643)».

Συναφώς, στην παρούσα περίπτωση δεν τυγχάνουν εφαρμογής τα νομολογηθέντα στην Κυπριακή Δημοκρατία v. Τούλα Κούλουμου και Ευανθία Παπασάββα (ανωτέρω), στα οποία παραπέμπει ο ευπαίδευτος συνήγορος για τον αιτητή, αφού ακριβώς εκεί επρόκειτο για διαπιστωθέντα και ήδη κριθέντα ζητήματα, τα οποία ως δεδικασμένο σε πλείονες της μιας δικαστικής απόφασης, δεν επέτρεπαν αναθεώρηση υπό το πρόσχημα νέων στοιχείων.

Αλλά ούτε και η θέση του αιτητή ότι, δεν έπρεπε να προσμετρήσει η πείρα του Ε/Μ Μαυροκορδάτου που απέκτησε από διορισμό του σε θέση που μεταγενέστερα ακυρώθηκε, ευσταθεί.

Σύμφωνα με τη νομολογία, η πείρα που αποκτήθηκε σε συγκεκριμένη θέση, εφόσον συνεπάγεται πραγματική υπηρεσία και είναι νόμιμη απαρχής δεν διαγράφεται, αφού παραμένει ως πραγματικό γεγονός, έστω και αν ο διορισμός στην θέση αυτή ακυρωθεί. Επ’ αυτού απόλυτα κατατοπιστικό είναι το ακόλουθο απόσπασμα από την απόφαση της Ολομέλειας του Ανωτάτου Δικαστηρίου Σάββας Ευσταθίου v. Κυπριακής Δημοκρατίας, ECLI:CY:AD:2014:C463, Αναθεωρητική Έφεση αρ. 41/2010, ημερομηνίας 4/7/2014:

«Οι θέσεις των εφεσειόντων με αναφορά στην αδικία που υπέστησαν έχοντας όντως υπηρετήσει το δημόσιο για σειρά ετών με παραπομπή στην αρχή της αποκατάστασης ή αναδρομικότητας με βάση το άρθρο 7 του περί Γενικών Αρχών του Διοικητικού Δικαίου Νόμου αρ. 158(Ι)/1999, δεν ευσταθούν. Οι υποθέσεις Καραγιώργης κ.ά.

ν. Δημοκρατίας (1990) 3 Α.Α.Δ. 1669, Ξενοφώντος ν. Δημοκρατίας, προσφυγή αρ. 501/2002, ημερ. 12.2.2004 και Λοΐζος Παναγή ν. Δημοκρατίας, προσφυγή αρ. 1583/2006, ημερ. 17.9.2007 κ.ά., στις οποίες παρέπεμψε ο συνήγορος, έχουν, με όλη την εκτίμηση, παρερμηνευθεί. Τόσο το άρθρο 7, όσο και οι ως άνω υποθέσεις αλλά και η αναφερθείσα μεταγενέστερη Μαρία Ελευθεριάδου Σολωμού ν.

Κ.Ο.Τ., προσφυγή αρ. 1318/2007, ημερ. 26.1.2009, αφορούσαν διοικητικές πράξεις νόμιμες απαρχής που ακυρώθηκαν από το αναθεωρητικό Δικαστήριο και έτυχαν επανεξέτασης από το οικείο διοικητικό όργανο. Είχαν τεθεί ζητήματα συγκριτικής υπεροχής με δεδομένα προϋπάρχοντα της ακύρωσης. Οι δε Καραγιώργης, Ξενοφώντος και Παναγή εξηγήθηκαν ως προς την εμβέλεια τους στην ομόφωνη απόφαση της Πλήρους Ολομέλειας στην Ειρήνη Χριστοδούλου ν.

Δημοκρατίας (2011) 3 Α.Α.Δ. 745. Εξηγήθηκε εκεί ότι η ακύρωση δεν συνεπάγεται εξάλειψη των νομίμως ετοιμασθέντων εκθέσεων αξιολόγησης (Καραγιώργης), ότι η πείρα που αποκτήθηκε δεν μπορούσε να διαγραφεί ως απαιτούμενο προσόν (Ξενοφώντος και Παναγή), και ότι οι αποφάσεις αυτές ήταν άλλης μορφής προβλήματα που επίλυαν, από το ζήτημα της προσμέτρησης υπέρ υποψηφίου πείρας, σε υπηρεσία θέσης στην οποία υπηρετούσε άλλο άτομο, ως αποτέλεσμα ακύρωσης της κατοχής της θέσης από τον πρώτο.

Στη δε Σολωμού - πιο πάνω - εξηγήθηκε με αναφορά και στην Κοντόγιωργα - Θεοχαροπούλου: Αι Συνέπειαι της Ακυρώσεως Διοικητικής Πράξεως έναντι της Διοικήσεως, ότι υπολογίζεται ο χρόνος υπηρεσίας έστω και αν ο διορισμός ακυρώθηκε εκ των υστέρων για σκοπούς μισθοδοτικών ή συνταξιοδοτικών ωφελημάτων».

Συνεπώς, στην εξεταζόμενη περίπτωση, δεν τυγχάνουν εφαρμογής τα νομολογηθέντα στη Ειρήνη Χριστοδούλου (ανωτέρω), στα οποία ο αιτητής παραπέμπει, αφού δεν υπάρχει οποιοσδήποτε συσχετισμός της πείρας του Ε/Μ Μαυροκορδάτου ως Διπλωματικού Ακόλουθου Αλιείας με αυτή του αιτητή.

Δεν ευσταθούν επίσης οι θέσεις που ο αιτητής προβάλλει, σε σχέση με τη διερεύνηση της πείρας της σχετικής με τα καθήκοντα της θέσης των Ε/Μ, αφού από τα στοιχεία που η ΕΔΥ είχε ενώπιον της, εύλογα κατέληξε ότι πρόκειται για σχετική με τα καθήκοντα της θέσης πείρα. Ειδικότερα σε σχέση με την πείρα του Ε/Μ Μαυροκορδάτου, η ΕΔΥ είχε ενώπιον της το σχετικό συμβόλαιο και τη βεβαίωση της Διευθύντριας του Ινστιτούτου Γεωργικών Ερευνών και εύλογα έκρινε ότι πρόκειται για σχετική πείρα.

Το ίδιο ισχύει και για την πείρα του Ε/Μ Καφούρη, η οποία εύλογα κρίθηκε ευδόκιμη πείρα, αφού επρόκειτο για πείρα από απασχόληση στο Πανεπιστήμιο Αθηνών με σύμβαση έργου σε ερευνητικό πρόγραμμα που αφορούσε θέμα σχετικό με τα καθήκοντα της θέσης. Εξάλλου, είναι πάγια η θέση της νομολογίας ότι, η ερμηνεία και εφαρμογή των σχεδίων υπηρεσίας ανήκουν στη διακριτική ευχέρεια του διορίζοντος οργάνου και μόνο η υπέρβαση των ακραίων ορίων της ευχέρειας αυτής που οδηγεί σε παράλογα αποτελέσματα, προκαλεί την επέμβαση του Δικαστηρίου (βλ. Κλέαρχος Μιλτιάδης v. Κυπριακής Δημοκρατίας (1989) 3 ΑΑΔ 1318).

Τέλος, θα πρέπει να απορριφθεί και ο ισχυρισμός του αιτητή ότι απαιτείτο η αιτιολόγηση της κρίσης της Συμβουλευτικής Επιτροπής και της ΕΔΥ, αναφορικά με την απόδοση των υποψηφίων στην προφορική εξέταση και ότι εδόθη υπέρμετρη βαρύτητα στην προφορική εξέταση ενώπιον της ΕΔΥ.

Οι πιο πάνω ισχυρισμοί απαντώνται με το ακόλουθο απόσπασμα από την απόφαση της Ολομέλειας του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην Μαρία Λαμπρατσιώτη v. Ηλιάνας Ανδρέου v. Κυπριακής Δημοκρατίας (2013) 3 ΑΑΔ 202, το οποίο υιοθετείται για τους σκοπούς της παρούσας περίπτωσης.

«Ως προς τον τρίτο λόγο αντέφεσης, κρίνεται και εδώ ορθή η πρωτόδικη κρίση. Το Άρθρο 3(1) του Νόμου Αρ. 6(Ι)/98, προβλέπει ότι η επιλογή και ο διορισμός των υποψηφίων σε οποιαδήποτε διαδικασία για διορισμούς σε θέσεις στη δημόσια υπηρεσία, γίνονται στη βάση των αποτελεσμάτων γραπτής εξέτασης, των αποτελεσμάτων προφορικής εξέτασης, εάν αυτή κριθεί αναγκαία, των προσόντων, της πείρας των υποψηφίων σχετικής με τα καθήκοντα της υπό πλήρωση θέσης, άλλων ακαδημαϊκών προσόντων και της αξιολόγησης του οικείου προϊσταμένου τμήματος. Καθορίζεται επίσης και η βαρύτητα εκάστου κριτηρίου ως εξής: για τη γραπτή εξέταση αναφέρεται το σύνολο των μονάδων με ανώτατο όριο τις 100 μονάδες, για την τυχόν προφορική εξέταση, 10 μονάδες, για τα προσόντα έως 7 μονάδες, για άλλα ακαδημαϊκά προσόντα μέχρι 3 μονάδες και για την πείρα μέχρι 5 μονάδες.

Το Άρθρο 3 δεν προνοεί για συγκεκριμένη αιτιολόγηση των επί μέρους μονάδων που δίνονται, στο κάθε κριτήριο πέραν της συνολικής αποτίμησης μονάδων για έκαστο εξ αυτών. Το πρωτόδικο Δικαστήριο παρατήρησε συναφώς ότι γενικά ο Νόμος Αρ. 6(Ι)/98 δεν προβλέπει για αιτιολόγηση της βαθμολογίας των κριτηρίων αυτών, συμφωνώντας με την αντιμετώπιση στη Χριστοδούλου ν. Ε.Δ.Υ., Υπόθ. Αρ. 1371/05, ημερ. 7.3.2007, (Κωνσταντινίδης, Δ.), όπου αναφέρθηκε ότι αν ο νομοθέτης ήθελε να απαιτήσει ρητή αιτιολογία θα το έπραττε όπως σε άλλα συναφή νομοθετήματα. Στην υπόθεση εκείνη απερρίφθη παρόμοιο επιχείρημα που προώθησε και πάλι ο κ. Αγγελίδης σε σχέση με την ανάγκη αιτιολόγησης, αφού έγινε αναφορά, με διάκριση ως προς το λόγο τους, στις αποφάσεις Γιαννάκη ν. Κ.Ο.Τ., Προσφ. Αρ. 910/98, ημερ. 7.6.2000, (Χατζηχαμπής, Δ.), Βαλιαντή ν. Δημοκρατίας, Προσφ. Αρ. 1116/02, ημερ. 14.7.2005, (Παπαδοπούλου, Δ.) και Γεωργιάδη ν. Ρ.Ι.Κ., Προσφ. Αρ. 942/03, ημερ. 15.9.2005, (Νικολάτου, Δ.). Ο Κωνσταντινίδης, Δ., στη Χριστοδούλου κατέληξε ως ακολούθως στο πιο κάτω απόσπασμα, το οποίο υιοθετείται ως ορθό:

Έκρινα απαραίτητη την αναφορά στη λεπτομέρεια του σκεπτικού των πιο πάνω υποθέσεων γιατί, με όλο το σεβασμό, άγομαι σε διαφορετική κατάληξη. Δεν έχει ποτέ αναγνωριστεί, ως θέμα γενικής αρχής, ότι η υποκειμενική κρίση για την απόδοση σε συνεντεύξεις ή και σε προφορική εξέταση πλέον, απαιτείται να είναι αιτιολογημένη. Η ανάγκη για αιτιολόγηση και η νομολογία μας ως προς αυτή προέκυψε εξ αιτίας της ρητής απαίτησης νομοθετικών διατάξεων για αιτιολογία. Στην Πούρος (ανωτέρω) η Ολομέλεια, στην απόφαση που εξέδωσε ο Νικολάου, Δ., αναφέρθηκε στα προϊσχύσαντα σε σχέση με την πρακτική της προσωπικής συνέντευξης με τη σημαντική εξήγηση ότι "σε ό,τι αφορά το περιεχόμενο της όποιας καταγραφής, εκείνο που συνάγεται από τις εν λόγω αποφάσεις είναι μάλλον η μη απαίτηση για αιτιολογία, αφού δεν απασχόλησε παρά μόνο η καταγραφή της γενικής εντύπωσης.

Ο νομοθέτης μπορούσε, βέβαια, να απαιτήσει ρητά αιτιολογία όπως στις άλλες περιπτώσεις. Δεν το έχει κάμει και δεν νομίζω πως αυτή η επιλογή του αποβαίνει χωρίς σημασία. Σε αυτή την περίπτωση πρόβλεψε άλλες δικλείδες και αφού αρκείται στην απόδοση μονάδων και στο μηχανισμό γι' αυτές.

Ο κ. Αγγελίδης προεκτείνει τώρα το επιχείρημα του, (δεν είναι σαφές από το σκεπτικό της Χριστοδούλου αν τέθηκε και εκεί), με παραπομπή στα Άρθρα 24 και 26-28 του περί Γενικών Αρχών του Διοικητικού Δικαίου Νόμου Αρ. 158(Ι)/99, ως δεσμεύοντα την Ε.Δ.Υ. με την ανάγκη αιτιολόγησης της κρίσης της επί συνεντεύξεων και γενικώς ως προς την αρχή της διαφάνειας των πράξεων της. Ως προς αυτό το επιχείρημα παρατηρείται συναφώς ότι ο Νόμος Αρ. 6(Ι)/98, αποτελεί εξειδικευμένο νομοθέτημα και δεν είναι δυνατόν ο Νόμος Αρ. 158(Ι)/99, που κωδικοποιεί τις γενικές αρχές του διοικητικού δικαίου, να τυγχάνει καθολικής εφαρμογής, ανεξαρτήτως δηλαδή από τα επί μέρους νομοθετήματα, διαφορετικά δε θα παρίστατο ανάγκη για την οριοθέτηση συγκεκριμένων θεμάτων σε άλλες νομοθεσίες. Και ακριβώς, όπως υπεδείχθη και στη Χριστοδούλου, οι πρόνοιες των εδαφίων (4) και (5) του Άρθρου 6 του Νόμου Αρ. 6(Ι)/98, παρέχουν μηχανισμό κατάταξης με απόδοση βαθμολογίας (όχι όμως και αιτιολογίας), που καταγράφεται στα πρακτικά από κάθε μέλος χωριστά, εξάγεται δε ο μέσος όρος βαθμολογίας που αποδίδεται σε ένα έκαστο των κριτηρίων, με αποτέλεσμα τον καταρτισμό Πίνακα κατάταξης όπου αναγράφονται οι υποψήφιοι κατά σειρά συνολικών μονάδων. Σημειώνεται προσθέτως και η πρόνοια του Άρθρου 6(7)(α), ότι η διορίζουσα αρχή προβαίνει στην πλήρωση των κενών θέσεων με βάση τη σειρά κατάταξης στον εν λόγω Πίνακα».

(Η έμφαση προστέθηκε)

Συνεπώς δεν διαπιστώνεται οτιδήποτε μεμπτό στην επιλογή των Ε/Μ, αφού το σύνολο των στοιχείων που λήφθηκαν υπόψη (βλ. Τρύφωνος κ.ά v. Δημοκρατίας (2010) 3 ΑΑΔ 377), ήταν υπέρ των Ε/Μ και εναπόκειτο στην ΕΔΥ να τα σταθμίσει αναλόγως, ασκώντας εύλογη διακριτική ευχέρεια, στην οποία το αναθεωρητικό Δικαστήριο δεν επεμβαίνει και ούτε υποκαθιστά την κρίση της διοίκησης.

Στην βάση των πιο πάνω αναφερθέντων κρίνω ότι, ο αιτητής απέτυχε να αποδείξει ότι εμφιλοχώρησε πλάνη στον συλλογισμό του διοικητικού οργάνου και απέτυχε να αποδείξει έκδηλη υπεροχή έναντι των Ε/Μ.

Υπό το φως των ανωτέρω, η προσφυγή αποτυγχάνει και απορρίπτεται και η προσβαλλόμενη απόφαση επικυρώνεται.

Επιδικάζονται €1200 έξοδα, σε βάρος του αιτητή και υπέρ των καθ’ ων η αίτηση.

Α. ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ – ΝΙΚΟΛΕΤΟΠΟΥΛΟΥ, ΔΔΔ

cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο